தன்னைப்போல் பிறரையும் நினைக்கின்ற அகமாற்றம் தேவை

தன்னைப்போல் பிறரையும் நினைக்கின்ற அகமாற்றம் தேவை

நமது உட்கருவிகளான மனம், புத்தி ஆகியவற்றால் உயிர்களோடும் பொருள்களோடும் நாம் கொள்கின்ற உறவே நமது வாழ்க்கை. நம்மைச் சேர்ந்த உறவுகள் நம் உயர்விற்கு உதவும் படிக்கட்டுகளாக அமைய லேண்டும் என்று நாம் விரும்புகின்றோம். ஆனால் நடைமுறை வாழ்க்கையில் நம் உறவுகள் பெரும்பாலும் பிரச்னை தருவதாகவே இருக்கின்றன. மனதிற்குச் சஞ்சலத்தைத் தருபவை நம்மோடு வந்து சோ;கின்ற உறவுகளும், நாம் தேடிச் சேர்த்த பொருள்களும் தான். இந்தச் சஞ்சலம் நம்மை விட்டு நீங்கி நாம் அமைதியாக வாழ்க்கையை எதிர் நோக்க வேண்டும் என்று உண்மையில் விரும்பினால் நாம் நம்மைப் பற்றியும், இவற்றைப் பற்றியும் சரியான விதத்தில் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். நமது இயல்பையும், அவற்றின் இயல்பையும் சரியாகத் தெரிந்துகொண்டால் தான் நம் அமைதி கெடாவண்ணம் அவற்றுடன் பழகிக்கொள்ள முடியும்.

வாழ்க்கை என்பது ஆராய்ந்து பார்த்தால் பொருளற்றதே. செத்தால் உடம்பைக்கூட விட்டுவிட்டுத்தான் போக வேண்டும். கொண்டுபோகக்கூடியதென்று எதுவுமே இல்லை. உயிராக நேசித்த உறவுகள் கூடக் கண்ணீர் விட்டுக் கதறி அழுது, வழியனுப்பி வைப்பார்களேயன்றி நானும் கூடப்போவேன் என்று சாவதில்லை. அப்படியே செத்தாலும் அதன் பிறகு என்ன ஆகும் என்பது யாருக்கும் தெரிவதில்லை.

உடலில் உயிர் என்ற ஒன்று ஒட்டியிருக்கின்ற வரையில் தான் பெயரும், குணமுமே தவிர உயிர் பிரிந்தபின் இந்த உடல் வெறும் கூடு. இந்த உண்மை தெள்ளத் தெளிவான ஒன்றாக இருந்தபோதிலும், இதைப்பற்றி யாரும் சிந்திப்பதில்லை. மாறாக உலகியல் சம்பந்தமான விஷயங்களே ஓராயிரம் எண்ணங்களாக ஓடி மனநிம்மதியைக் குலைக்கின்றன. இவையே மரணம் பற்றிய உண்மையை மறைக்கும் புழுதித் திரையாக மாறி விடுகின்றன. இந்தப் பொய்யான எண்ணங்களை முதலில் நீக்க முற்பட வேண்டும்.

ஓர் ஆன்மீகக் குருவிடம் இருவர் சென்றனர். பாமரனாகத் தோற்றம் அளித்த படிக்காதவன், எனக்கு ஞானம் கிடைக்குமா? என்று குருவை வணங்கிக் கேட்டான். தியானம், தவம் போன்ற யோகப் பயிற்சிகளை எல்லாம் நீ முறையாகச் செய்தால், உனக்கு வெகு விரைவில் ஞானம் சித்திக்கும்! என்று குரு கூறினார்.

அவனுடன் சென்ற பண்டிதன், குருவே! எனக்கு? என்று கேட்டான். நீ இந்த ஜென்மம் முழுவதும் முயன்றால் ஒருவேளை கிடைக்கக்கூடும்! என்று பதில் உரைத்தார் அவர். பண்டிதனுக்குக் கோபம் வந்துவிட்டது. படிப்பறிவில்லாத முண்டமான அவனுக்கே வெகு விரைவில் ஞானம் சித்திக்கும் என்று நீங்கள் சொன்னீர்கள். ஆனால் சகல சாத்திரங்களையும் கரைத்துக் குடித்த எனக்கு இப்படிச் சொல்கிறீர்களே! என்று படபடத்தான்.

பொறு மகனே! உனக்குள் நீ ஏற்றி வைத்துக்கொண்டிருக்கின்ற தவறான செய்திகளையும், சத்தியத்தைப் பற்றி உனக்குள் இருக்கின்ற தவறான கருத்துக்களையும் தோண்டி எடுக்கவே ஒரு ஜென்மம் வேண்டுமே! என்று குரு அமைதியாகச் சொன்னார். அதிக அளவில் தெரிந்து வைத்திருப்பதுதான் இங்கு பிரச்னை.

நாம் படித்துப் பழகிய சாத்திர அறிவு எல்லாம் உண்மையான அறிவு அல்ல. பழமொழிகளும், சம்பிரதாய சடங்குகளும் உண்மையானவை அல்ல. எது என்றாலும் எல்லாவற்றையும் நமது சுய அறிவைக்கொண்டு ஆராய்ந்து பார்க்க வேண்டும். ஏற்கக்கூடியவற்றை மட்டும் ஏற்றுத் தள்ளக்கூடியவற்றை ஒதுக்கித் தள்ள வேண்டும். அப்படித் தள்ள முடியாதவர்கள் சமுதாயத்தில் பின்தங்கி இருக்க நேரிடும்.

நம்மை நாம் தான் வடிவமைக்க வேண்டும். சமுதாயத்திற்காகப் பயந்துகொண்டிருந்தால் காலம் போய்விடும். எதையுமே சாதிக்க முடியாது. இப்படி நம்மை நாம் திருத்தி அமைப்பதற்கு நம் மனதை மறுசீரமைப்புச் செய்ய வேண்டும். குடும்பச் சூழ்நிலையாலும் சமுதாயப் போக்காலும் சிறைப்படுத்தப்பட்டிருக்கும் மனதைச் சரி செய்ய வேண்டும். நமது ஒவ்வொரு செயலுக்குப் பின்னாலும் நமது மனம் தான் இருக்கிறது. இதை ஆராய்ந்து பார்த்தால் நாம் எப்படி வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறோம் என்பது புரியும்.

மனதைச் சரியாகப் பயன்படுத்தி முறையாக வாழ்ந்திருக்கிறோமா? அல்லது பிழையாகப் பயன்படுத்தி நமது சக்தியை வீணாக்கி இருக்கிறோமா? என்ற உண்மை விளங்கும்.

வாழ்வின் உண்மைத் தத்துவம் புரியாமல், இழுத்த இழுப்பிற்குச் சூழ்நிலையில் சிக்கி அல்லல்படுவதால் பயன் இல்லை. வாழ்க்கையைச் சரியாக வாழத் தெரிய வேண்டும். இதற்கு வாழ்க்கையைப் பற்றி ஆழமாகச் சிந்திக்க வேண்டும். இந்த உலகில் பிறவி எடுத்திருக்கின்ற நாம், நமக்குத் தரப்பட்ட பாத்திரங்களைச் சரியாகக் கையாளுகின்றோமா என்பது தெரிய வேண்டும். மகனாக, சகோதரனாக, நண்பனாக, கணவனாக, தந்தையாக, பிற உறவு முறைகளாக நாம் நம் மனச்சாட்சிக்கு விரோதம் இல்லாமல், நமக்கே நாம் எதிரியாக மாறி, நம்மை நாமே குறை கூறாத நிலையில் வாழ்கின்றோமா என்று ஆராய முற்படும்போது தான் நமது குறைகளும் நிறைகளும் தெரிய வரும்.

நல்லவன் என்ற பெயர் எடுக்க நாள் செல்லும், கெட்டவன் என்று ஒரு நிமிடத்தில் பெயர் எடுத்துவிடலாம். என்று சொல்வார்கள். இப்படி நல்ல பெயர் எடுக்க வேண்டுமென்றால் அதற்காக எவ்வளவு முயற்சிகள் மேற்கொள்ள வேண்டியிருக்கும்? எவ்வளவு ஆராய்ந்து தன்னல மறுப்பு செய்து, பிறர் நலத்திற்கு முதலிடம் கொடுத்து நடந்துகொள்ள வேண்டும்? நான் வேறு, அவர் வேறு என்ற வேறுபாடு இல்லாமல் நமக்கு ஒரு செயலை எப்படிச் செய்தால் நன்றாக இருக்குமோ அதுபோல நான் பிறருக்குச் செய்வேன் என்ற மனப்பான்மையை ஏற்படுத்திக்கொண்டு செயல்பட எவ்வளவு உயர்ந்த உள்ளம் நமக்கு இருக்க வேண்டும்! தன்னைப்போல் பிறரை நினை! என்பதன் பொருள் இதுதான்.

எல்லோரும் நானே என்ற உணர்வு நமக்குள் இருக்க வேண்டும். எல்லோருமே நான் தான் என்று நினைத்துவிட்டால் பிறகு மாற்றமாக, வேற்றுமையாகச் செய்பட மனம் ஒப்புமா? இந்த மனநிலை ஏற்பட வேண்டுமானால் முதலில் நம்மை நாமே நேசிக்கக் கற்க வேண்டும். நம்மை நாம் விரும்பினால் தான் நம்மால் பிறர் மீது அன்பு செலுத்த முடியும். இதற்கு உலக அறிவு மட்டும் உதவாது. ஆன்மீக அறிவு ஏற்பட வேண்டும்.

ஏனெனில் உலக அறிவில் பழகிய மனம், உறவுகளின் அல்லது பொருள்களின் புற வடிவங்களை மட்டுமே பற்றி நிற்கும். உள்ளுணர்வு பாதிப்புக்களைப் பற்றி அந்த மனம் பொருட்படுத்தாது. சுயலாபத்தை மட்டுமே பார்த்துச் செயல்படும், உடலோடு கூடிய சிந்தனை மட்டுமே அங்கு இருக்கும்.

ஆன்மீக மனம் என்பது ஆத்மா சம்பந்தப்பட்ட விதத்திலேயே சகல விஷயங்களையும் பார்க்கும். அந்த நிலையில் நாம் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலும் அடுத்தவர்களுக்கு நன்மை பயக்குமா? அவர்களின் நலத்தில் பாதிப்பு ஏற்படுமா? என்று யோசித்து யோசித்துச் செய்யப்படுபவையாக அமையும். இப்படி நாம் நம்மைச் சேர்ந்தவர்களுக்கு நன்மை தருபவற்றையே தொடர்ந்து செய்து வருகின்றபோது நமது இந்த மனநிலை அவர்களால் நன்கு கவனிக்கப்படும். நாம் பிறருக்குச் செய்யும் நன்மைகளை நிச்சயம் அவா;கள் நன்றாகப் புரிந்துகொள்வார்கள். இதன் எதிரொலி என்னவாகும்? அவர்கள் எப்படிப்பட்டவர்களாக இருந்தாலும் நம்மிடம் நல்லவர்களாகவே நடந்துகொள்வார்கள்.

நமது நடத்தை அவர்களிடம் எதிர் விளைவுகளை ஏற்படுத்தும். நமது நல்ல பண்பு அவர்களிடம் இருக்கின்ற நல்ல பண்பைத் துhண்டும். அப்போது இந்த இருவரிடையே நல்லுணர்வு மலர்கின்றது. இதையே ஒவ்வொரு உறவிற்கும், ஓரோர் நட்பிற்கும் பயன்படுத்துகின்றபோது அங்கு நல்ல எண்ணம் வளர்கின்றது.

இப்படி மெதுமெதுவாக நமது நல்ல பண்புகளால் நம்மைச் சேர்ந்தவர்களும் தங்களது நல்ல பண்புகளை மீட்டெடுக்க நாம் உதவுகின்றோம். அப்பொழுது நல்லவன் என்ற பெயர் தானாக நம்மை வந்து அடைகின்றது. இதைத்தான் நல்லவன் என்ற பெயரெடுக்க நாள் செல்லும்! என்று கூறினர்.

இந்த உயர்ந்த மன நிலையில் நாம் தொடர்ந்து வாழ முற்படுகின்றபோது நமது உறவுகளும், நம்மைச் சார்ந்த உடமைகளும் மன உளைச்சலைத் தருவதில்லை, மனச்சஞ்சலத்தைத் தருவதில்லை. மாறாக நமது உறவுகள் நம்மிடம் அன்போடு நடந்துகொண்டு நம் உயர்விற்கு உதவும் படிக்கட்டுகளாகத் திகழ்கின்றனர். நம்மைச் சார்ந்த பொருள்கள் நம் பேராசையைத் துhண்டாத விதத்தில் நமக்குப் பக்க பலமாக மட்டுமே இருந்து நம்மை சௌகரியப்படுத்துகின்றன. நமது செயல்களைச் சரியாகவும் விரைவாகவும் செய்து முடிக்க உதவும் கருவிகளாக மட்டுமே அவை இருக்கின்றன.

இந்த நிலை உருவாக நம்மிடம் தன்னைப்போல பிறரையும் நினைக்கின்ற அகமாற்றம் மட்டுமே தேவை!

Advertisements

மனிதன் என்பவன் தெய்வமாகலாம் – 51

“இப்பிறவிக்குத் தரப்பட்டிருக்கின்ற ஐந்து புலன்கள், அந்த மரக்கிளைகளின் சிறு பிரிவுகளில் உள்ள தளிர்கள். ஜீவன் இந்த ஐந்து புலன்களின் வழியாகச் சென்று அவற்றால் அனுபவங்களைப் பெறுவதே இந்தத் தளிர்கள் வெளிப்படுவதற்குக் காரணம்”.

”இந்த மகா விருட்சத்தின் அடிப்படையான மூலாதாரம் மனித உலகம். ஏனெனில் இந்த மனித உலகத்தில் செய்யப்படும் செயல்களின் பலன் தான் மற்ற உலகங்களில் அனுபவிக்கப்படுகின்றது.”
cosmictree-2
ஒன்றும் புரியவில்லையே என்று குழம்ப வேண்டாம். இதைப் படிக்கின்ற நாம் இதைப்பற்றி இப்படிப் புரிந்துகொள்வோம். ஞானத்தால் தான் இதைப்பற்றி நன்றாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும். நாம் இப்போது வாழ்ந்துகொண்டிருக்கின்ற வாழ்க்கை உண்மையானது அல்ல. நாமும் உண்மையல்ல. ஒன்றேயான பிரம்மம் ஆத்மாவாக உடல் எடுத்து நம் ஒவ்வொருவராகவும் வெளிப்பட்டு வாழ்வதாக விளையாடிக்கொண்டிருக்கிறது. இந்த விளையாட்டில் அது பயன் படுத்துகின்ற சாமான்கள் ஐந்து புலன்களும், மனமும், புத்தியும்.

நம்மைச் சிக்கல்களில் மாட்டி விடுபவை இவைதானே. இவற்றோடு சேர்ந்த அடுத்த இரண்டு அம்சங்கள் அகங்காரமும், மமகாரமும். அதாவது இந்த உடல் மீது நாம் கொண்ட பற்றும், நம்மைச் சோந்தவையாகக் கருதுகின்ற பொருள்களையும், உறவுகளையும் நம்முடையவை என்று நினைக்கின்ற பற்றும். இவை அனைத்திற்கும் பின்னால் நாம் பிறக்கும்போதே கொண்டு வருகின்ற கர்மப்பலன்கள்.

இவை அனைத்தும் சேர்ந்த ஒரு வலை இப்படி இந்த வாழ்க்கையாகப் பின்னப்பட்டிருக்கிறது. ஒரு குடும்பத்தில் பிறக்கின்ற நாம் கொண்டு வந்த கர்மப்பலன்களின் பின்னணியில் வாழத் தொடங்குகிறோம். முதலில் புலன்கள் வேலை செய்யத் தொடங்குகின்றன. பிறகு மனம், அதன் பிறகு புத்தி என்று வாழ்க்கை விரிகிறது. கர்மப்பலன்களுக்குத் தக்கபடி முக்குணங்கள் கலந்த நிலையில் மனமும் புத்தியும் மற்றவையும் மாறி மாறிச் செய்லபடுகின்றன. இன்பங்களையும, துன்பங்களையும் அனுபவிக்கத் தொடங்கி விடுகின்றோம். இந்த வாழ்க்கை என்னவென்று இப்போது புரிகின்றதா?

“இந்த சம்சாரம் என்னும் மாய மரத்தின் உண்மை போன்றதும், அழகானதும், சுகமானதுமான சொரூபம் மக்களுக்குத் தெரிகி;ன்றது. ஆனால் இப்படி உண்மைபோலத் தெரிகின்ற இது உண்மையாகவே உள்ளதா என்று சிந்தித்துப் பார்த்தால் பதில் கிடைக்காது. இதற்கு ஆதியோ, அந்தமோ இல்லை.”

“இப்படிப்பட்ட பொய்யான வாழ்க்கையின் ஆணிவேர் மிக வலுவானது. கர்மாவும், நிறைவேறாத ஆசைகளுமே இந்த வாழ்க்கை மரம் வெட்ட வெட்ட மீண்டும் பிறவிகளாகத் துளிர்ப்பதற்குக் காரணமான ஆணிவேர்கள்.”

நமது சாதி, சமயம், குலம், கோத்திரம், நாடு என்கின்ற இனத்தன்மையும், பந்த பாசங்களும், தீவிர விருப்பமும் இந்த வாழ்க்கை மரத்தின் கிளைகள். பற்றில்லாமை என்னும் வாளின் துணைகொண்டு இம்மரத்தை வெட்டித்தள்ளிப் பரம்பொருளின் பரம பத நிலையை அடைய, இதைப் புரிந்துகொண்டவர்கள் இனி முயல வேண்டும். புரியாதவர்கள் கவலைப்பட வேண்டாம். என்றாவது ஒரு நாள் இதன் பொருள் விளங்கும்.

பந்த பாசங்களும், ஆசைகளும், குண பேதங்களும் போகவில்லையே! என்னால் இவற்றிலிருந்து விடுபட முடியவில்லையே! என்று நினைத்தால் அந்தப் பரமாத்மனைத்தான் நாம் சரணடைய வேண்டும். சரணாகதி என்பது அதி உயர் முயற்சி. என்னால் முடியவில்லை! நீ தான் காப்பாற்ற வேண்டும்! என்று ஒருவன் எப்பொழுது முழுமையாகப் பிரம்மத்திடம் சரணடைகின்றானோ அப்பொழுது பிரம்மம் கட்டாயம் துணைக்கு வரும். காக்கும்.

இப்படிப் பூரண சரணாகதி அடைந்து விட்டால் பிறகு நல்லதோ, கெட்டதோ நடக்க வேண்டியவை நடக்கும். ஆனால் அவற்றால் நாம் பாதிப்படைய மாட்டோம். பொறுமையும், வருபவற்றைச் சரியாக ஏற்கின்ற துணிவும், வலிமையும் தானே ஏற்படும். கர்மப்பலன்களை எதிர்க்காமல் பொறுமையாக ஏற்றுக்கொள்வதால் இருக்கிற கர்மா கழியும். எதிராகச் செயல்படாமல் இருப்பதால் மேலும் கர்மா ஏற்படாது. வாழ்வில் கஷ்டங்கள் வரும் தான். அவற்றைத் தாங்க வேண்டும்.

இந்த நிலையில் வாழ்க்கை செல்ல, இறுதியில் நான் அவனே என்ற புரிந்துணர்வில் அவனோடு சேர்ந்து, வாழ்க்கையை ஒதுக்கி தள்ள முடியும். அவனை அடைந்த பிறகு மனிதன் மீண்டும் உலகியல் வாழ்விற்கு வருவதில்லை. ஏனெனில் அவன் தான் ஆதி மூலம். அவனிலிருந்து தான் இந்தப் படைப்புக்கள் பரவியிருக்கின்றன. வெளிப்பட்டதான இவை அதிலேயெ சென்று ஒடுங்கிவிடும் என்ற உண்மை இப்போது அவனுக்கு விளங்கிவிட்டது.

”இவ்வாறு பரமாத்மாவை சரணடைவதால் மனிதர்கள் தன்மானம், மோக மயக்கங்களிலிருந்து விடுபடுகின்றார்கள். பற்று அற்றுவிடுவதால் அவர்களிடம் கர்வம், மமதை முதலிய குற்றங்கள் இருப்பதில்லை. எப்பொழுதும் பகவானிடத்திலேயே நிலைத்திருக்கிறார்கள். ஆசா பாசம், சுக துக்கம், என்ற சிக்கல்களிலிருந்து விடுபட்டு இறை சிந்தனையிலேயே ஒன்றிவிடுகிறார்கள்;” என்கிறார் ஸ்ரீ கிருஷ்ணர்.

‘இப்படித் தன் உடலோடு கூடிய நிலையை உயிரோடு இருக்கின்றபோதே மனதால் விட்டு விலகி, ஆத்மாவுடன் யோகத்தால் இணைந்தவர்கள் அழியாத அமரத்துவ நிலையை அடைகின்றார்கள்”.

இந்த நிலையை அடையும் வழியாகத்தான் சனாதன தர்மம் பிரம்மச்சரியம், கிரஹஸ்தம், வானப்பிரஸ்தம், சந்நியாசம் என நான்கு நிலைகளாக இந்த வாழ்க்கையை வகுத்துத் தந்திருக்கிறது. இளம் பருவத்தில் குருவை அடைந்து தன்னைப்பற்றியும், இந்த வாழ்க்கை பற்றியும், தான் வாழ வேண்டிய முறையையும், தர்ம நியாய அடிப்படையில் அமைந்த, வேத உண்மைகளைத் துணையாகக்கொண்டு பெறுகின்ற கல்வி மூலம் அறிந்துகொள்கின்ற நிலை பிரம்மச்சரியம்.

ஒரு பெண்ணை மணந்து, இல்லற தர்மத்தை ஏற்று, நல்ல புத்திரர்களைப் பெற்று, சமுதாயத்திற்கும், சந்நியாசிகளுக்கும் சேவை செய்து, கற்ற நெறிப்படி தர்மமாக வாழ்கின்ற நிலை கிரஹஸ்தாஸ்ரமம்.

தான் செய்ய வேண்டிய கடமைகளைச் சரியாகச் செய்து, குல தர்மப்படி வாழ்ந்து, முதுமையை அடைகின்ற நிலையில் குடும்பக் கடமைகளையும், பொறுப்புக்களையும் இளையவர்களிடம் முழுமையாக ஒப்படைத்துவிட்டு, உலக வாழ்க்கையிலிருந்து விடுபட்டு, இல்லறத்தில் இருந்தபடியே அனைத்தையும் செய்துகொண்டு பற்றின்றி பரம்பொருளை எண்ணி, பக்தி செய்து, தியானித்து ஞான மார்க்கத்திற்கான பயிற்சிகளில் ஈடுபடுதல் வானப்பிரஸ்தம்.

மனிதன் என்பவன் தெய்வமாகலாம் – 44


15. சமநிலை சித்தம்:

சாதகர் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய அடுத்த தகுதியாக ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் சமநிலை சித்தத்தைக் குறிப்பிடுகின்றார். வாழ்க்கையில் சில நிகழ்வுகள் நமக்கு அனுகூலமாகவும் சில நிகழ்வுகள் எதிரிடையாகவும் முரண்பட்டு வருகின்றபோது, இரு நிலையிலும் சித்தத்தை சமநிலையில் வைத்திருக்கத் தெரிய வேண்டும். பிரசாத புத்தியுடன் ஏற்கத் தெரிய வேண்டும். நல்லது வந்தாலும், பொல்லாது வந்தாலும் எல்லாம் அவன் செயல் என்றே கவலையின்றி இருக்கப் பழக வேண்டும்.

உணர்ச்சிவசப்படுகின்றபோது பதட்டமும், நிலை குலைவும், சமநிலை தவறுதலும் மிகச் சாதாரணமாக ஏற்படும். ஆனால் தலை போகிற விஷயமானாலும் அல்லது நம்பவே முடியாத அதிசயம் என்றாலும் துள்ளிக் குதிக்காமல், அல்லது துவண்டு விழுந்து விடாமல், வருபவற்றை எதிர்த்து நிற்காமல் மனதையும், புத்தியையும் சமநிலையில் வைத்துக்கொண்டு, வருவதை நாம் எதிர்கொள்ள வேண்டும்.

அப்படி வருபவற்றை எப்படிக் கையாள வேண்டுமோ அந்த விதத்தில் தர்ம நெறிப்படி தீர்க்கமாகக் கையாளத் தெரிய வேண்டும். விரும்பியவையும், விரும்பாதவையும் நமக்கு ஏற்படுகின்றபோது சம சித்தம் கொண்டு ஏற்றல் என்பது சாதாரணமாகச் செய்ய இயலாத உயர் பண்பு. இதற்கு மிகுந்த ஞானமும், மெய்யறிவு அனுபவமும், பொறுமையும், ஆடாத மன உறுதியும், பாதிப்படையாத தன்மையும் வர வேண்டும்.

விரும்புபவை வரும்போது மகிழ்ச்சியும், விரும்பாதவை வருகின்றபோது வெறுப்பும், துயரமும், சோர்வும் ஏற்படுவது தான் மனித இயல்பு. இந்த இயல்பை மாற்றி, எது வரினும் சரியே! என்று ஏற்றுக்கொள்ளப் பழகுவதே சம சித்தம். இந்த உலகில் நடப்பவை எல்லாம் இயற்கையின் படைப்பு நியதிகளுக்கு உட்பட்டுத்தான் நடக்கின்றன என்பதைப் புரிந்துகொண்ட தெளிவான அறிவு தான் சமசித்தம். நம் விருப்பப்படிதான் எல்லாம் நடக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்காமல் ஈஸ்வர சித்தப்படியே எல்லாம் நடக்கின்றன என்று ஏற்றுக்கொள்கின்ற தன்மையே சமசித்தம்.

16. யோகம்

யோகம் என்பது நமக்குள் உயிராக இருக்கின்ற பரம்பொருளுடன் நம்மை இணைத்துக்கொண்ட நிலையில், நம்மை அதுவாக உணர்ந்து வாழ்வது ஆகும். வெளி உலகத் தொடர்புகளை மனதளவில் துறந்தால் தான் ஆத்மாவோடு இணைய முடியும். வெளி உலகப் பற்றுகளை உள்ளத்தால் துறப்பது சந்நியாசம். ஆத்மாவோடு உள்ளத்தால் இணைந்துகொண்ட நிலையில் வெளி விவகாரங்களைப் பற்றில்லாமல் செய்தல் யோகம். நான் அல்லாதவற்றை விட்டு விலகி நானாகிய என்னுடன் இருத்தலே யோகம்.

இதைத்தான் ஸ்ரீ கிருஷ்ணர், “என்னிடம் சஞ்சலமில்லாத தூய பக்திகொண்டிருத்தல், அதே சமயம் உலகியல் வாழ்வில் பற்றற்று வாழ்தல் என்பதே யோகமாகும்” என்றுரைக்கின்றார். இதையே அவர் பக்தி யோகத்தில், எவர் என்னுடன் மிக்க ஈடுபாடு கொண்டு என்னையே போற்றிப் பணிந்து ஆராதித்து இருக்கிறார்களோ, என்னிலேயே லயித்து மகிழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்களோ, அத்தகைய பக்தர்கள் எனக்குப் பிரியமானவர்கள்’ என்று கூறியிருக்கின்றார்.

நம்மை அவனில் கரைத்துவிடுவதே உண்மையான பக்தி. இத்தகைய பக்தி என்னும் அபரிதமான அன்பினால் தான் நம்மால் அவனை அடைய முடியும். இந்த இடத்தில் உத்தமமான பக்தர்களின் கதைகளை நாம் சிந்திக்க வேண்டும்.

17. தனிமையை விரும்புதல்:

beingaloneசாதாரண வாழ்க்கையில் தனிமை வெறுக்கும். தனிமையில் விடப்படுபவர்கள் சும்மா இருக்க முடியாமல் ஏதாவது ஒன்றைச் செய்தால் பரவாயில்லையென்று தொலைக்காட்சியை நாடுதல், வானொலியைத் திருகுதல், யாருக்காவது போன் செய்து பேசுதல், அல்லது வீட்டைச் சுத்தப்படுத்த முற்படுதல், அல்லது ஏதாவது பழைய கதைகளை நினைத்து மனதைச் சோகமயமாக்குதல் என்று எதை எதையோ செய்து இருக்கின்ற நிம்மதியை இழக்கின்றார்கள். ஒன்றிலும் ஈடுபட முடியாமற் போனாலும் உடனே போய்ப் படுத்துத் தூங்கிவிடுவார்கள். போரடிக்கிறது. தூக்கம் வருகிறது என்று சோர்வுடன் புலம்பத் துவங்கிவிடுவார்கள்.

ஆனால் ஆன்மீக சாதகர்கள் தனிமையில் இனிமை காணப் பழக வேண்டும். தனிமையில் தான் நாம் நாமாக இருக்கிறோம். எந்தவிதப் பாத்திரமாகவும் நடிக்காத நிலையில், நான் பிரம்மம் என்கிற ஒரே சிந்தனையுடன், அந்த உணர்வில் தோய்ந்து அதில் கிடைக்கின்ற நிறைவை அனுபவிக்கத் தெரிய வேண்டும். இப்படி நம் புலன்களிலிருந்து விடுபட்டு, சமநிலையில், அமைதியாக ஆத்மாவுடன் இணைந்திருந்தால் அந்தத் தனிமை நிறைவைத் தரும். சமம் (மனச்சமநிலை) தமம் (புலனடக்கம்) போன்ற பயிற்சிகள் நம்மிடம் இல்லையெனில் தனிமையில் ஆத்ம சுகத்தை அனுபவிக்க முடியாது.

தனிமையில் இருக்கின்றபோது குடும்ப விஷயங்களைப் பற்றியோ, வருங்காலத் திட்டங்கள் பற்றியோ எதையாவது யோசித்துக்கொண்டு சும்மா இருப்பது என்பது பிழை. எதையுமே யோசிக்காமல் உடலையும், மனதையும், புத்தியையும் மௌனத்தால் துறந்து, தன்னிலே தான் கலந்து கரைந்து போகின்ற நிலையே தனித்து இருப்பதன் சிறப்பு. தன்னை மறந்து தன்னில் தோய்ந்து இருத்தல் என்று சொன்னால் புரியுமா?

18. ஜனக்கூட்டத்தில் விருப்பமின்மை

அடுத்த அம்சமாக ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் குறிப்பிடுவதும் தனிமையைப் பழகுகின்ற பயிற்சியின் தொடர்ச்சியே எனலாம். இது 18வது அம்சம். மக்கள் கூட்டத்தில் கலந்து உறவாடும் விருப்பமோ, ஆh;வமோ இல்லாதிருத்தல். அதாவது ஜனக் கூட்டத்தில் விருப்பமின்மை. சாதகர் தன்னைப் பற்றி மதிப்பீடு செய்வதற்குத் தனிமை தேவை. தனியாய் இருப்பது கூட யோகம் தான். “இனிது இனிது ஏகாந்தம் இனிது!” என்றார் ஔவையார்.

நம்முடைய குறைபாடுகளைப் பற்றிச் சிந்தித்து, நம்மை நாமே திருத்திக்கொள்ளத் தனிமைதான் உதவுகின்றது. ஆன்ம நாட்டம் கொண்டவர்கள் கூட்டத்தில் இருந்தால் கூடத் தமது அமைதித் தன்மையால் ஆரவார ஆர்ப்பாட்டங்கள் எதுவுமின்றி மௌனமாகத் தனித்து இருப்பார்கள். அவர்களிடம் தம்மை வெளிப்படுத்தும் ஆர்வம் எழாது. இப்படிப்பட்டவர்கள் ஆட்டம், பாட்டம். கொண்டாட்டம், கூட்டங்கள் போன்ற ஆரவாரம் மிகுந்த இடங்களுக்குப் போக விரும்ப மாட்டார்கள். கூச்சலும் சப்தமும் பரபரப்பும் இவர்களுக்குப் பிடிக்காது.

எப்படி ஒரு விஞ்ஞானி தன்னைத் தனிமைப் படுத்திக்கொண்டு சோதனைச் சாலையில் ஒரே சிந்தனையாகத் தன் ஆய்வுப் பொருளை உற்றுப் பார்த்து ஆராய்ந்து அதிலிருந்து வெளிப்படுகின்ற உண்மைகளைத் தெரிந்து கொள்கிறாரோ, அதுபோல ஆன்ம சாதகர்கள் தனிமையிலமர்ந்து தன்னையே அகமுகமாக உற்றுப் பார்த்து அகத்திலுள்ள மெய்ப் பொருளைத், தான் என்று அறிய வேண்டும்.

தனித்து இருப்பதன் நோக்கம் இது தான். தன்னையே தான் அறியத் தனிமை உதவ வேண்டும். இந்த ஏகாந்தத்திற்குப் புற அமைதி மிக அவசியம். கூட்டம் பிடிக்காது என்றோ அல்லது வாழ்க்கைப் பிரச்னைகளிலிருந்து தப்பிப்பதற்காகவோ ஏதோ ஓர் இடத்திற்குத் தனிமை நாடி ஓடிப்போவது தனிமையல்ல. அது தப்பியோடுதல். இருக்கும் இடத்திலேயே தனிமையை ஏற்க வேண்டும். அனுபவிக்க வேண்டும்.

ஆத்ம சாதகர்கள் தன்னிலிருந்து பிரச்னைகளை ஒதுக்கித் தன்னிலிருந்து தன்னை வேறாகப் பார்த்துத் தனது பிரச்னைகளுடன் தனக்குள்ள உறவை ஆராய வேண்டியது அவசியம். நாம் தனிமையிலிருக்கப் பயப்படக்கூடாது. தனிமை தான் என்னை நான் அடைய வைக்கும்.

19.ஆத்ம சாதனையில் எப்பொழுதும் நாட்டம் :

ஆத்ம சாதனையில் எப்பொழுதும் நாட்டம் என்பது தெய்வீகப் பண்பின் அடுத்த அம்சம். வெளி வாழ்க்கையில் நாம் என்ன செய்தாலும், எந்த நிலை என்றாலும் நம் கவனமும், விருப்பமும் ஆத்மாவிலேயே தோய்ந்திருக்க வேண்டும். நடப்பவை எதனோடும் சம்பந்தப்படாத ஆத்மாவே நான் என்ற எண்ணத்தில் தோய்ந்த நிலையிலேயே நாம் வெளிப்படுகின்றபோது, அந்தப் புற வாழ்வில் ஏற்படுகின்ற இரட்டைகள் நம்மில் எந்தவிதப் பாதிப்பையும் ஏற்படுத்தாது.

எதுவும் நடக்கலாம். ஆனால் அவற்றால் நிலை குலையாமல், இதுவும் கடந்து போகும் என்ற திட சித்தத்துடன் ஏற்கின்ற பக்குவம், ஆத்மாவில் நிலைத்திருத்தல் என்ற உயர் அம்சமாக நம்மில் ஏற்பட்டு வளர வேண்டும். நான் ஆத்மா என்ற இந்த ஒரே சிந்தனையை நம்முள் நிலை நிறுத்துகின்ற முயற்சிதான் தியானப் பயிற்சி. இதுதான் நிறைந்த அறிவு. பல சிந்தனைகளை எழவிடாமல் தடுத்து நீக்கி ஒரே எண்ணமாக அஹம் பிரம்மாஸ்மி என்ற எண்ணத்தைத் தொடர்ந்து நாம் தியானிக்கத் தியானிக்கத் தானாகவே இறையருளின் உதவியால் நம் மனம் செயலிழந்து போகின்ற நிலை ஏற்படும்.

இப்படிப் பரமாத்மாவின் நிலைப்பாட்டைத் தினமும் இடைவிடாமல் சிந்தித்துப் பதிய வைப்பதன் மூலம், எல்லா இடங்களிலும், எல்லா ஜீவராசிகளிடமும் பரமாத்மாவைப் பார்க்கவும், உணரவும் செய்கின்ற மேலான உயர் உணர்வு நிலை நம்மில் உருவாகும். உலகிலுள்ள அனைத்துப் பொருள்களிலும் பிரம்மத்தைக் காணுதல் என்னும் இந்த உயர் பண்பு தான் ஆன்மீக சாதனையின் நாட்டம் என்பது.