மனிதன் என்பவன் தெய்வமாகலாம் – 56

கண்ணனின் தெளிவான பட்டியல்களின் மூலம் நாம் இப்போது தெய்வீகக் குணங்கள், அசுரத்தனமான குணங்கள் எவையெவை என்பதைத் தெரிந்துகொண்டு விட்டோம். இப்போது நாம் நம்மிடம் உள்ள நல்ல, உயர்ந்த குணங்கள் யாவை? கெட்டதான தீய குணங்கள் என்னென்ன? என்று முதலில் சிந்திக்க வேண்டும். அடுத்து, என்னென்ன நல்ல குணங்கள் நம்மிடம் இருக்கிறதோ அவற்றை வளர்த்துக்கொள்ளவும், என்னென்ன நல்ல குணங்கள் நம்மிடம் இல்லையோ அவற்றை ஏற்படுத்திக்கொண்டு ஏற்றுக்கொள்ள முற்படவும் வேண்டும். அதோடு நம்மிடம் என்னென்ன அசுர குணங்கள் இருக்கின்றன என்பதை ஆராய்ந்து அவற்றை வளர விடாமல் கட்டுப்படுத்திப் பின்னர் அவற்றை அறவே அழித்து ஒழித்துவிட சிரத்தையும், அக்கறையும்; கொண்டு கண்காணிப்போம். பகவத்கீதை நமக்குக் காட்டும் உயர்விற்கான உன்னத பாதை இது.

மேலும் கிருஷ்ணர், ‘தெய்வீகக் குணங்களாகிய செல்வம் பிறவிப் பெரும் தளைகளைப் போக்கி வீடுபேறு அளிக்க வல்லது. அசுர சம்பத்து எனப்படும் தீய குணங்கள் பந்தங்களை ஏற்படுத்தி, ஜனன மரணச் சுழலில் சிக்க வைக்கிறது” என்று அர்ச்சுனனை எச்சரிக்கின்றார். அதோடு அவர், “அர்ச்சுனா! நீ கவலைப்படாதே! நீ தெய்வீக சம்பத்தைப் பெற்றிருப்பவன்!” என்று அவனை ஆசுவாசப்படுத்துகிறார். மேலும் தொடர்ந்து அவர் அசுரத்தன்மை கொண்டவர்களின் நடவடிக்கை பற்றி இவ்வாறு விவரிக்கின்றார்.

“இந்த உலகில் நல்லவர்கள், கெட்டவர்கள் என இருவகை மனிதர்கள் வாழ்கிறார்கள். இவர்களில் அசுரர்களைப்பற்றி விரிவாகக் கேட்டுக்கொள். அசுர குணம் கொண்டவர்கள் எதில் ஈடுபட வேண்டும், எதிலிருந்து விலகி இருக்க வேண்டும் என்னும் முறையை அறிந்துகொள்வதில்லை. அவர்களிடம் தூய பக்தி, தூய வழிபாடு, தூய நடத்தை ஆகியவை இருப்பதில்லை. அவர்கள் சத்தியத்தைக் கடைப்பிடிப்பதில்லை.”

“அவர்களின் பார்வையே விபரீதமானது. அவர்களது கருத்து, இந்த உலகம் பொய், இதில் உள்ள சாஸ்திரம், அறநெறி, தர்மம் எதுவும் உண்மையில்லை; இவ்வுலகில் தர்மம், அதர்மம், புண்ணியம், பாவம் முதலிய நெறிகளுக்குச் சிறிதும் மதிப்பு கிடையாது; இந்த உலகைப் படைத்தவன் கடவுள் இல்லை; ஆணும், பெண்ணும் ஒருவரையொருவர் விரும்பினார்கள்; அவர்களின் சேர்க்கையால் இந்த மானிட சமூகம் பிறந்தது; உலகம் உருவாயிற்று. ஆகையால் உலக உற்பத்திக்குக் காரணம் காம இச்சைதான்; இதைத் தவிர வேறு எதுவும், எவரும் காரணமில்லை போன்ற விபரீத எண்ணங்கள் கொண்டவர்களாகவே அவர்கள் திகழ்கின்றனர்.”

“இப்படிக் கடவுள் மறுப்புக் கொள்கை கொண்ட அவர்கள் ஆத்மாவை ஒப்புக்கொள்வதில்லை. அவர்களின் அறிவு கீழ்த்தரமானது. அவர்களது செயல்கள் உக்கிரமாக, அச்சமூட்டுபவையாக இருக்கின்றன. அசுரர்கள் இவ்வுலகிற்கே எதிரிகள். இத்தகைய அசுரத்தன்மை கொண்டவர்களின் திறமை, வலிமை எல்லாம் பிறரை அழிப்பதற்காகவே ஏற்பட்டிருக்கிறது.”

“மேலும் அந்த அசுரர்கள் எப்போதுமே நிறைவேறாத பேராசைகளுக்கு அடிமையாகின்றார்கள். பகட்டு, செருக்கு, மமதை வெறி நிறைந்து செயல்படுகின்றார்கள். மிக மோசமான வழிமுறைகளைக் கடைப்பிடிக்கிறார்கள். அவர்கள் மதி மயக்கம் காரணமாகப் பல தீய கருத்துக்களைப் பிடிவாதமாக மேற்கொண்டு சமூகத்தைச் சீர் குலைத்து வருகின்றார்கள்.”

இப்படி ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் மேலும் மேலும் அசுரர்களின் குணக் குறைபாடுகளை அர்ச்சுனனுக்குச் சொல்லிக்கொண்டே வருகிறார். ‘அவர்கள் சாகும்வரை நிம்மதியை இழந்து பெரும் கவலைகளுக்கும், குழப்பங்களுக்கும் அடிமையாகின்றனர். உலகத்தில் வாழ்வது உண்டு, உறங்கி, சுகித்திருப்பதற்கே என்று தீர்மானித்து, சுயநலப் போக்குடன் பொருள்களைச் சேகரிப்பதிலும், அவற்றைச் சேமிப்பதிலும், அனுபவிப்பதிலேயுமே ஈடுபட்டு விடுகின்றனர்.”

‘ஏராளமான ஆசைகளில் சிக்கிய அவர்கள் காமம், குரோதம், மதம், மாச்சர்யம் முதலிய தீய இயல்புகளை மேற்கொள்கின்றனர். சுகபோக வாழ்க்கையை உண்மையென நம்பி அநியாய வழிகளில் பொருள்களை ஈட்டுகிறார்கள். இதற்காகப் பல முறைகேடுகளை மேற்கொள்கிறார்கள். பணப் பித்து பிடித்தவர்களாகச் செயல்படுகிறார்கள். மேலும் தாம் எல்லாமே மிகச் சரியாகச் செய்வதாக மமதை கொண்டு, தம் மனம் போன போக்கில் அறியாமையுடன் கூடிய நிலையில் யாகங்களைச் செய்தும், தான தர்மங்களைச் செய்தும், கேளிக்கைகளில் மூழ்கியும் தம்மைத் தாமே நல்லவர்கள் என்று எண்ணிக்கொண்டு மதி மயங்கி பயங்கர நரகத்தில் வீழ்கின்றனர்.”

‘இவர்கள் நற்காரியங்களைச் செய்தாலும், பகட்டாகவும், போலித்தனமாகவும் செய்கின்றாகள். தம் பெருமையைப் பறைசாற்றிக்கொள்ளவே இவற்றைச் செய்கின்றார்களே தவிர உள்ளம் தோய்ந்து, முறைப்படி ஒழுங்காகச் செய்வதில்லை. பெயரும், புகழும் பெற்றால் போதும் என்ற எண்ணத்தில் எல்லாவற்றையும் செய்கிறார்கள்.”

‘இவர்கள் இவ்வாறு செயல்படுவதற்குக் காரணம் அகந்தை, வீண் பிடிவாதம், கர்வம், பேராசை, வெஞ்சினம் ஆகியவற்றின் பிடியில் அகப்பட்டு அவற்றால் இயக்கப்படுவது தான். மேலும் இந்தத் தீயவர்கள் தம்மிடம் உள்ள அந்தர்யாமியாக விளங்குகின்ற என்னை மதிப்பதில்லை. மாறாக வெறுக்கின்றனர். என்னிடமும், என் பக்தர்களிடமும் உள்ள பண்புகளை அவர்கள் குற்றமாக, தீமையாகக் கருதுகிறார்கள்”.

‘இப்படி அவர்கள் தூய்மையற்று நீசத்தனமாகத் திகழ்வதால் அவர்களை நான் மீண்டும் மீண்டும் நாய், கழுதை, புலி, காக்கை, ஆந்தை, கழுகு, பாம்பு, தேள் முதலிய அசுரத்தன்மை கொண்ட இனங்களில் பிறந்து மடியும்படி செய்து விடுகிறேன். இப்படிக் கீழ் நிலையிலேயே கிடந்து உழல்வதால் அந்த மூடர்கள் என்னை அடைய முடியாமல் அசுரப் பிறவிகளாகவே பிறக்கிறார்கள். பிறகு அவற்றை விட மோசமான, பயங்கர நரகங்களில் வீழ்கிறார்கள்.”

‘இவ்வாறு அவர்கள் கீழ்நிலைப் பிறப்பிலும், நரகத்திலும் மாறி மாறி உழல்வதற்குக் காரணம் அவர்களிடம் உள்ள தீவிர இச்சை, குரோதம், பேராசை ஆகியவையே. இந்த மூன்று தீய குணங்கள் யாரிடம் உள்ளனவோ அவர்கள் ஒருநாளும் உயர்வடைய முடியாது. எனவே இம்மூன்று தீய குணங்களையும் விட்டுவிட வேண்டும்.”

மேலும் பரந்தாமன் புகல்கின்றார், ‘குந்தியின் புதல்வனே! எந்த மனிதன் நரகத்தில் கொண்டு சேர்க்கக்கூடிய அந்த மூன்று தீய பண்புகளையும் தன்னிடம் சேர விடாமல், தன் ஆத்ம நலனுக்காக அறநெறியுடன் வாழ்கிறானோ அவன் மேலான நற்கதியை அடைகின்றான். சாஸ்திரங்களுக்குப் புறம்பான செயல்களை ஒதுக்கித் துறந்துவிட்டுத் தனது மேல் நிலை அடைவதற்கான முயற்சியில் பற்றுதல், பேராசை இல்லாமல் கடமைகளைச் செய்து வருபவன் நன்னெறியாளனாக மதிக்கப்படுகின்றான்.”

‘எந்த மனிதர் சாஸ்திர விதிகளைப் புறம் தள்ளித் தம் மனம் போனபடி நடக்கிறார்களோ, தம் விருப்பு வெறுப்புகளுக்கு ஏற்றபடி செயலாற்றுகின்றார்களோ, நல்லவைகளை ஒதுக்கியும், தீயவைகளை மேற்கொண்டும் வாழ்கிறார்களோ அவர்களுக்கு நற்கதி கிடைப்பதில்லை. மேலும் அவர்களுக்கு அந்தக்கரண சுத்தி ஏற்படுவதில்லை. (அதாவது உள்ளத்தில் துhய்மை ஏற்படாது). அவர்களுக்கு உண்மையான ஆத்ம சுகம் கிட்டுவதில்லை. நற்கதி ஏற்பட வாய்ப்பே இல்லை.”

இவ்வாறு பகவான் அருளிய நல்லுரைகளைக் கவனத்துடன் கேட்ட அர்ச்சுனன், ‘நல்ல செயல், தீய செயல் ஆகியவற்றை எவ்வாறு அறிவது கண்ணா?” என்று வினவுகின்றான். அதற்குக் கிருஷ்ணர், ‘சாஸ்திரங்களில் சொல்லப்படுகின்ற அறநெறிகளை நன்றாகத் தெரிந்துகொண்டு அவற்றை முறையாகச் செய்து வர வேண்டும். சாஸ்திரங்களால்; மறுக்கப்பட்ட செயல்களைத் தீயவை என அறிந்து செய்யாமல் விட்டுவிட வேண்டும். செய்யத்தக்கன, செய்யத்தகாதன என அனைத்துச் செயல்களுக்கும் சாஸ்திரப் பிரமாணம் தான் எடுத்துக்காட்டு” என்று கூறி முடிக்கின்றார்.

மனிதன் என்பவன் தெய்வமாகலாம்- 54

தெய்வ – அசுர சம்பத் விபாக யோகம்

இறைவனால் படைக்கப்பட்ட படைப்புக்களில் மனிதனே உயர்ந்த படைப்பு. இந்த மனிதனும் தனது பூர்வ ஜன்ம கர்மப் பலனால் கிடைத்த உடல், சூழ்நிலை ஆகியவற்றை வைத்துக்கொண்டுதான் வாழ வேண்டும். இந்த உடம்பும், உறவுகளும் நாம் கேட்டுப் பெற்றவையல்ல. நமக்கு அமையும் சூழ்நிலையும் நம் விருப்பத்திற்கேற்ப அமைவதில்லை. நமது முந்தைய பிறவிகளின் கர்மப்பலனே இன்றைய வாழ்க்கை. நமது இன்றைய செயல்பாட்டின் பிரதிபலிப்புதான் நாளைய வாழ்க்கை. இதை நாம் தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டாலே மனதில் பாதி நிம்மதி ஏற்பட்டு விடும்.

இப்படிப்பட்ட இந்த உண்மைகளை அறிந்துகொள்ளக்கூடிய வாய்ப்பைப் பூர்வஜென்ம முயற்சிகளின் தொடர்ச்சியாக ஒரு சிலரே இந்தப் பிறவியில் பெறுகின்றனர். அப்படிப்பட்டவர்களால் தான் இப்படிப்பட்ட உயர்ந்த நூல்களைப் படிக்கும் ஆர்வமும், ஆன்மீகத்தில் ஈடுபாடு கொண்டு உபதேசத்தின் மூலம் ஞானம் பெறவும், தன்னைப்பற்றித் தானே ஆராய்ந்து, குறை நிறைகளை அறிந்துகொண்டு, குறைகளைப் பயிற்சியாலும், முயற்சியாலும் நீக்கி, நிறைகளை மேலும் வளர்த்துப் பூரணப்பட முடியும்.

சிந்தனை தான் மனிதனின் தன்மைகளை உயர்த்துகின்றது. சிந்தித்துப் பார்ப்பதன் மூலமே ஒருவன் தன்னைத் திருத்திக் கொள்ள முடியும். மேம்படுத்திக்கொள்ள முடியும். மகான்கள், பெரியோர்கள், சமுதாயம் ஆகியவை கற்றுக்கொடுத்த நற்பண்புகளை ஆராயாமல் நம்முடையவையாக ஏற்று நம்மை நாம் மாற்றிக்கொண்டுவிட முடியாது. சிந்திக்கப் பழக வேண்டும். ஏனெனில், அப்படிப் பிறரால் சொல்லித்தரப்பட்ட அறநெறிகளை நம் வசதிக்கேற்பப் பயன்படுத்திக் கொள்கிறோமே தவிர அவற்றை நம் இயல்பாக நாம் மாற்றித் தன்வயப்படுத்திக்கொள்வதில்லை. பிறரால் சொல்லப்பட்டவை பெரும்பாலும் வசதியான நேரத்தில் கைவிடப்படும். ஆகவே நாமே சிந்தித்துச் சுயமாகவும், சரியாகவும் புரிந்துகொண்டால் தான் அவற்றை நமது குணமாக ஆக்கிக்கொள்ள முடியும்.

இந்தத் தன்மை ஆன்மீக சாதகர்களாகிய நமக்கு மிக அவசியம். ஏனென்றால் இந்த அத்தியாயத்தில் நாம் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய தெய்வீகக் குணங்களாக சில அம்சங்கள் கண்ணபிரானால் எடுத்துரைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அதோடு நம்மிடம் இருந்தால் களையப்படவேண்டிய தீய குணங்களைப் பற்றியும் பகவான், அவை அசுர குணங்கள் என்று கூறி அவற்றால் ஏற்படக்கூடிய விளைவுகளையும் எடுத்துரைத்து எச்சரிக்கவும் செய்கின்றார்.

இந்த இடத்தில் இந்தக் கட்டுரைத் தொடரைத் தொடர்ந்து ஆழ்ந்த கவனத்துடன் வாசித்துக்கொண்டு வருபவர்களுக்கு ஒரு சந்தேகம் எழும். ஏற்கனவே சேத்ர-சேத்ரக்ஞ விபாக யோகம் என்னும் 13வது அத்தியாயத்தில் நம்மிடம் இருக்க வேண்டிய நன்னெறிகளாக 20 அம்சங்களைப் பரந்தாமன் உபதேசித்திருக்கின்றாரே, இப்போது மீண்டும் அதையே திரும்பச் சொல்கின்றாரா? என்று ஒரு குழப்பம் ஏற்படும். அழியக்கூடிய இந்த உடலை அறியாமையால் நான் என்று நினைத்து நாம் வாழ்கின்றவரை இந்த உடலின் உள்ளே இருந்து இதனை இயக்கிக்கொண்டிருக்கின்ற சேத்ரக்ஞனை வெளிப்படுத்த முடியாது. எனவே உடலை நான் என்று சொல்லாமல் இது என்று நம்மிலிருந்து வேறான ஒன்றாக இதனை உணர்ந்து பிரித்துச் சொல்லக்கூடிய தன்மையைப் பெறுவதற்குத் தான் 20 சாதனங்களைக் கண்ணன் அங்கு எடுத்துரைத்தார்.

மாறுதல்களுடன் கூடிய இந்த சரீரம் தன்னிலும் வேறுபட்டது என்பது நன்கு வெளிப்படையாகப் புலப்படுவதற்கு நாம் மேற்கொள்ள வேண்டிய சில வழிமுறைகள் தான் அங்கு கண்ணனால் சொல்லப்பட்டன. இங்கு அவர் சொல்லி விளக்குவது மனிதர்களின் குண இயல்புகளின் அடிப்படையில் சிலர் தெய்வீக இயல்புகளைக் கொண்டவர்களாகவும், வேறு சிலர் அசுர குணங்களைப் பிறவியிலிருந்தே கொண்டிருப்பவர்களாகவும் இருக்கின்ற படைப்பின் விசித்திரத்தைப் பற்றித்தான்.

எனவே தெய்வீக நிலைக்கு ஆன்ம சாதகர்கள் உயர வேண்டுமென்றால் அல்லது தம்மைத் தாமே திருத்திக்கொள்ள விரும்புகின்ற நிலையில் இருப்பவர்கள் இங்கு பார்த்தசாரதியால் சொல்லப்படுகின்ற நற்குணங்கள் அத்தனையையும் அறிந்து, சிந்தித்து அவற்றைத் தம்முடையவையாய்; ஏற்க வேண்டும். அவற்றைத் தம்மில் பிரதிபலிக்கச் செய்தல் வேண்டும். சாத்வீகத் தன்மையுடன் செயல்படுபவர்கள் தெய்வீகப் பாதையில் முன்னேறிச் செல்கின்றனர். ரஜஸ், தமஸ், குணங்களில் செயலாற்றுபவர்களுக்கு இப்படி முன்னேறிச் செல்ல வாய்ப்புக்கள் இல்லை. இந்த ஜட உலகிலேயே மனிதர்களாகவோ அல்லது மிருகங்கள் போன்ற தாழ்ந்த பிறவிகளாகவோ தான் அவர்கள் மீண்டும் பிறக்க வேண்டி இருக்கும். இந்த விவரங்களைப் படித்துத் தெரிந்துகொள்வதன் மூலம் நம்மை நாமே உற்றுக் கவனித்துக் கூடாத அசுர குணங்களைத் திருத்திக்கொள்ள முடியும் அல்லவா!

இனி, பகவான் அர்ச்சுனனுக்கு உபதேசித்த அந்த 26 தெய்வீக சம்பத்தான நற்குண இயல்புகள் என்னென்ன என்று பார்ப்போம்.

1 அஞ்சாமை: திடமான நம்பிக்கையுடன் என்னிடமே ஈடுபட்டு, அச்சமின்றி வாழ்தல்.
அதாவது, வாழ்க்கையில் எது நடந்தாலும் அஞ்சாமல் அதை ஏற்று இறை நம்பிக்கையுடன் வாழ்தல்.
2 உள்ளத்தூய்மை: உள் மனதில் என்னை அடைய வேண்டும் என்ற திடமான, தீவிர விருப்பம் கொண்டிருத்தல்.
அதாவது, இந்த விருப்பம் கொண்டவர்களால் தீய எண்ணங்களையோ, தீய விருப்பங்களையோ மனதில் கொள்ள முடியாது. தெய்வ பக்தியில் ஈடுபட்டு எண்ணங்களின்றி உள்ளம் தூய்மை பெற்றுத் திகழும்.
3 ஞானயோகத்தில் உறுதி: என்னைத் தத்துவ விளக்கத்துடன் அறிவதற்கு, எந்தச் சூழ்நிலையிலும் சமநிலையில் இருப்பது.
அதாவது, பதட்டமில்லாமல் செயல்படுகின்ற தன்மை நம்மில் ஏற்பட்டால் தான் ஆன்மீகத்தை நன்கு புரிந்துகொண்டு ஏற்றுக்கொள்ள முடியும். ஞானம் பெறுவதற்கு சமநிலை அவசியம்.
4 ஈகை: சாத்வீகமான தானம் செய்தல் சிறந்தது.
தர்மம் செய்வதில் மூன்று வகைகள் உள்ளன. அவற்றில் சாத்வீக தர்மமே சிறந்தது என்று கண்ணன் கூறுகின்றார். உண்மையான ஆன்மீக விழிப்புணர்விற்காக அதன் வளர்ச்சிக்காக செலவு செய்தல்.
5 தன்னடக்கம்: ஐம்புலன்களையும் சுயக் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருத்தல்.
வெளிப்புறமாக அறியாமையுடன் தொடர்ந்து செயல்பட்டுக்கொண்டிருக்கும் ஐம்புலன்களையும் தத்தம் இடத்தில் நிலை நிறுத்துதல்.
6 வேள்வி: தன் குலக்கடமைகளை முறையாகச் செய்து வருதல்.
அவரவர் தாம் பிறந்த குலத்திற்கு வகுக்கப்பட்டுள்ள நெறிமுறைகளை ஏற்று அவற்றைத் தவறவிடாமல் கடைப்பிடித்தல்.
7 சாஸ்திரங்களில் நம்பிக்கை: சாஸ்திரங்களில் சொல்லப்பட்ட நீதிகளைத் தம் வாழ்க்கை நெறிகளாக மேற்கொள்ளுதல்.
8 தவம்: தன் கடமைகளைச் செய்கின்றபோது வரும் இன்னல், இடையூறுகளை மகிழ்ச்சியுடன் பொறுத்துக் கொள்ளுதல்.
அதாவது, தவம் என்றவுடன் தனிமையான ஓரிடத்தில் கண்ணை மூடி அமர்ந்திருத்தல் என்றுதான் நாம் நினைப்போம். காட்டிற்குச் சென்று தவத்தை மேற்கொள்ளுவதும் தவம் என்று குறிப்பிடப்படுகின்றது. ஆனால் குடும்பத்தில் இருப்பவர்களுக்கு உண்மையான தவம் எது என்பதைக் கண்ணன் இங்குக் கூறியுள்ளார்.
9 எளிமை: உடலாலும், உள்ளத்தாலும், வாக்காலும், செயல்களாலும் சரியாக, எளிமையாக வாழ்தல்
10 கொல்லாமை: உடல், உள்ளம், வாக்கால் எந்தப் பிராணிக்கும் சிறிதளவேனும் துன்பம் தராதிருத்தல். அதாவது, உண்மையான அகிம்சை என்பது எவருடைய நல் வாழ்விற்கும், முன்னேற்றத்திற்கும் எந்த விதத்த்pலும் தொல்லை கொடுக்காமல் இருப்பது.

மனிதன் என்பவன் தெய்வமாகலாம் – 51

“இப்பிறவிக்குத் தரப்பட்டிருக்கின்ற ஐந்து புலன்கள், அந்த மரக்கிளைகளின் சிறு பிரிவுகளில் உள்ள தளிர்கள். ஜீவன் இந்த ஐந்து புலன்களின் வழியாகச் சென்று அவற்றால் அனுபவங்களைப் பெறுவதே இந்தத் தளிர்கள் வெளிப்படுவதற்குக் காரணம்”.

”இந்த மகா விருட்சத்தின் அடிப்படையான மூலாதாரம் மனித உலகம். ஏனெனில் இந்த மனித உலகத்தில் செய்யப்படும் செயல்களின் பலன் தான் மற்ற உலகங்களில் அனுபவிக்கப்படுகின்றது.”
cosmictree-2
ஒன்றும் புரியவில்லையே என்று குழம்ப வேண்டாம். இதைப் படிக்கின்ற நாம் இதைப்பற்றி இப்படிப் புரிந்துகொள்வோம். ஞானத்தால் தான் இதைப்பற்றி நன்றாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும். நாம் இப்போது வாழ்ந்துகொண்டிருக்கின்ற வாழ்க்கை உண்மையானது அல்ல. நாமும் உண்மையல்ல. ஒன்றேயான பிரம்மம் ஆத்மாவாக உடல் எடுத்து நம் ஒவ்வொருவராகவும் வெளிப்பட்டு வாழ்வதாக விளையாடிக்கொண்டிருக்கிறது. இந்த விளையாட்டில் அது பயன் படுத்துகின்ற சாமான்கள் ஐந்து புலன்களும், மனமும், புத்தியும்.

நம்மைச் சிக்கல்களில் மாட்டி விடுபவை இவைதானே. இவற்றோடு சேர்ந்த அடுத்த இரண்டு அம்சங்கள் அகங்காரமும், மமகாரமும். அதாவது இந்த உடல் மீது நாம் கொண்ட பற்றும், நம்மைச் சோந்தவையாகக் கருதுகின்ற பொருள்களையும், உறவுகளையும் நம்முடையவை என்று நினைக்கின்ற பற்றும். இவை அனைத்திற்கும் பின்னால் நாம் பிறக்கும்போதே கொண்டு வருகின்ற கர்மப்பலன்கள்.

இவை அனைத்தும் சேர்ந்த ஒரு வலை இப்படி இந்த வாழ்க்கையாகப் பின்னப்பட்டிருக்கிறது. ஒரு குடும்பத்தில் பிறக்கின்ற நாம் கொண்டு வந்த கர்மப்பலன்களின் பின்னணியில் வாழத் தொடங்குகிறோம். முதலில் புலன்கள் வேலை செய்யத் தொடங்குகின்றன. பிறகு மனம், அதன் பிறகு புத்தி என்று வாழ்க்கை விரிகிறது. கர்மப்பலன்களுக்குத் தக்கபடி முக்குணங்கள் கலந்த நிலையில் மனமும் புத்தியும் மற்றவையும் மாறி மாறிச் செய்லபடுகின்றன. இன்பங்களையும, துன்பங்களையும் அனுபவிக்கத் தொடங்கி விடுகின்றோம். இந்த வாழ்க்கை என்னவென்று இப்போது புரிகின்றதா?

“இந்த சம்சாரம் என்னும் மாய மரத்தின் உண்மை போன்றதும், அழகானதும், சுகமானதுமான சொரூபம் மக்களுக்குத் தெரிகி;ன்றது. ஆனால் இப்படி உண்மைபோலத் தெரிகின்ற இது உண்மையாகவே உள்ளதா என்று சிந்தித்துப் பார்த்தால் பதில் கிடைக்காது. இதற்கு ஆதியோ, அந்தமோ இல்லை.”

“இப்படிப்பட்ட பொய்யான வாழ்க்கையின் ஆணிவேர் மிக வலுவானது. கர்மாவும், நிறைவேறாத ஆசைகளுமே இந்த வாழ்க்கை மரம் வெட்ட வெட்ட மீண்டும் பிறவிகளாகத் துளிர்ப்பதற்குக் காரணமான ஆணிவேர்கள்.”

நமது சாதி, சமயம், குலம், கோத்திரம், நாடு என்கின்ற இனத்தன்மையும், பந்த பாசங்களும், தீவிர விருப்பமும் இந்த வாழ்க்கை மரத்தின் கிளைகள். பற்றில்லாமை என்னும் வாளின் துணைகொண்டு இம்மரத்தை வெட்டித்தள்ளிப் பரம்பொருளின் பரம பத நிலையை அடைய, இதைப் புரிந்துகொண்டவர்கள் இனி முயல வேண்டும். புரியாதவர்கள் கவலைப்பட வேண்டாம். என்றாவது ஒரு நாள் இதன் பொருள் விளங்கும்.

பந்த பாசங்களும், ஆசைகளும், குண பேதங்களும் போகவில்லையே! என்னால் இவற்றிலிருந்து விடுபட முடியவில்லையே! என்று நினைத்தால் அந்தப் பரமாத்மனைத்தான் நாம் சரணடைய வேண்டும். சரணாகதி என்பது அதி உயர் முயற்சி. என்னால் முடியவில்லை! நீ தான் காப்பாற்ற வேண்டும்! என்று ஒருவன் எப்பொழுது முழுமையாகப் பிரம்மத்திடம் சரணடைகின்றானோ அப்பொழுது பிரம்மம் கட்டாயம் துணைக்கு வரும். காக்கும்.

இப்படிப் பூரண சரணாகதி அடைந்து விட்டால் பிறகு நல்லதோ, கெட்டதோ நடக்க வேண்டியவை நடக்கும். ஆனால் அவற்றால் நாம் பாதிப்படைய மாட்டோம். பொறுமையும், வருபவற்றைச் சரியாக ஏற்கின்ற துணிவும், வலிமையும் தானே ஏற்படும். கர்மப்பலன்களை எதிர்க்காமல் பொறுமையாக ஏற்றுக்கொள்வதால் இருக்கிற கர்மா கழியும். எதிராகச் செயல்படாமல் இருப்பதால் மேலும் கர்மா ஏற்படாது. வாழ்வில் கஷ்டங்கள் வரும் தான். அவற்றைத் தாங்க வேண்டும்.

இந்த நிலையில் வாழ்க்கை செல்ல, இறுதியில் நான் அவனே என்ற புரிந்துணர்வில் அவனோடு சேர்ந்து, வாழ்க்கையை ஒதுக்கி தள்ள முடியும். அவனை அடைந்த பிறகு மனிதன் மீண்டும் உலகியல் வாழ்விற்கு வருவதில்லை. ஏனெனில் அவன் தான் ஆதி மூலம். அவனிலிருந்து தான் இந்தப் படைப்புக்கள் பரவியிருக்கின்றன. வெளிப்பட்டதான இவை அதிலேயெ சென்று ஒடுங்கிவிடும் என்ற உண்மை இப்போது அவனுக்கு விளங்கிவிட்டது.

”இவ்வாறு பரமாத்மாவை சரணடைவதால் மனிதர்கள் தன்மானம், மோக மயக்கங்களிலிருந்து விடுபடுகின்றார்கள். பற்று அற்றுவிடுவதால் அவர்களிடம் கர்வம், மமதை முதலிய குற்றங்கள் இருப்பதில்லை. எப்பொழுதும் பகவானிடத்திலேயே நிலைத்திருக்கிறார்கள். ஆசா பாசம், சுக துக்கம், என்ற சிக்கல்களிலிருந்து விடுபட்டு இறை சிந்தனையிலேயே ஒன்றிவிடுகிறார்கள்;” என்கிறார் ஸ்ரீ கிருஷ்ணர்.

‘இப்படித் தன் உடலோடு கூடிய நிலையை உயிரோடு இருக்கின்றபோதே மனதால் விட்டு விலகி, ஆத்மாவுடன் யோகத்தால் இணைந்தவர்கள் அழியாத அமரத்துவ நிலையை அடைகின்றார்கள்”.

இந்த நிலையை அடையும் வழியாகத்தான் சனாதன தர்மம் பிரம்மச்சரியம், கிரஹஸ்தம், வானப்பிரஸ்தம், சந்நியாசம் என நான்கு நிலைகளாக இந்த வாழ்க்கையை வகுத்துத் தந்திருக்கிறது. இளம் பருவத்தில் குருவை அடைந்து தன்னைப்பற்றியும், இந்த வாழ்க்கை பற்றியும், தான் வாழ வேண்டிய முறையையும், தர்ம நியாய அடிப்படையில் அமைந்த, வேத உண்மைகளைத் துணையாகக்கொண்டு பெறுகின்ற கல்வி மூலம் அறிந்துகொள்கின்ற நிலை பிரம்மச்சரியம்.

ஒரு பெண்ணை மணந்து, இல்லற தர்மத்தை ஏற்று, நல்ல புத்திரர்களைப் பெற்று, சமுதாயத்திற்கும், சந்நியாசிகளுக்கும் சேவை செய்து, கற்ற நெறிப்படி தர்மமாக வாழ்கின்ற நிலை கிரஹஸ்தாஸ்ரமம்.

தான் செய்ய வேண்டிய கடமைகளைச் சரியாகச் செய்து, குல தர்மப்படி வாழ்ந்து, முதுமையை அடைகின்ற நிலையில் குடும்பக் கடமைகளையும், பொறுப்புக்களையும் இளையவர்களிடம் முழுமையாக ஒப்படைத்துவிட்டு, உலக வாழ்க்கையிலிருந்து விடுபட்டு, இல்லறத்தில் இருந்தபடியே அனைத்தையும் செய்துகொண்டு பற்றின்றி பரம்பொருளை எண்ணி, பக்தி செய்து, தியானித்து ஞான மார்க்கத்திற்கான பயிற்சிகளில் ஈடுபடுதல் வானப்பிரஸ்தம்.