மனிதன் என்பவன் தெய்வமாகலாம் – 49

நீண்ட நெடுங்காலமாக ஒரு சந்தேகம், ஒரு சண்டை, ஒரு குழப்பம் சனாதன தர்மவாதிகளிடையே நிலவி வருகிறது. அது உண்மையில் யார் பிரம்மம்? என்பதே. எது பிரம்மம் என்பதல்ல வினா. யார் பிரம்மம்? என்பதுதான். அதாவது பிரம்மத்தைப் பல்வேறு உருவங்களாக்கி, அவற்றிற்குப் பெயர்களையும், குணங்களையும், அவற்றிற்கேற்ற கதைகளையும் உருவாக்கி வைத்ததால் வந்த வினை இது.

பாமரனுக்கு எந்தவொரு தெய்வத்தைப் பற்றியும் தெரியாது. ஒரு கல் அல்லது ஒரு மரம் அல்லது தான் தொழிலுக்குப் பயன்படுத்துகின்ற ஒரு கருவி போதும், அவன் தொட்டுக் கும்பிட்டுப் பக்தியோடு வாழ்வதற்கு. ஆனால் படித்துப் படித்து மண்டை வீங்கியவர்களுக்குத் தான் ஏகப்பட்ட குழப்பம்.
devi_trinity எல்லாவற்றிற்கும் மேலான பிரம்மம் ஆதிபராசக்தி என்றும், பரமேஸ்வரனான சிவனே பிரம்மம் என்றும், ஸ்ரீமந் நாராயணனே ஆதிமூலம் என்றும் இப்படி இன்னும் அடுக்கடுக்காகப் பல தெய்வங்களை இது தான் மூலம், அதுதான் மூல முதற் பொருள், எல்லாவற்றிற்கும் மேலான சக்தி இதுதான் என்று பலவிதமான வாதங்களும், பிடிவாதங்களும், ஏற்றிப் பேசுவது, குறைத்துப் பேசுவது என்றும் நடைமுறையில் இருப்பதை நாம் அறிவோம்.

எல்லாவற்றையும் விட சைவமும், வைணவமும் அடித்துக்கொள்வது தான் பெரிய கூத்து. இரு சாராருமே தங்கள் பிடியை விடுவதில்லை. ஆனால் புராணங்களும், கதைகளும் சிவனும், விஷ்ணுவும் ஒருவரையொருவர் வணங்குவதாகவும், போற்றுவதாகவும் கூறி ஹரியும் சிவனும் ஒன்று என்று தெளிவுபடக் கூறினாலும் கூட இவர்கள் ஏற்பதில்லை. இதற்கு என்ன காரணம்?

மனித இயல்புதான் இதற்குக் காரணம். மனித இயல்பு என்ன? மூன்று வகையான குணங்களுக்கிடையே மாட்டிக்கொண்டு அடிபடுவதுதான். இக்குண எழுச்சியும் தெளிவில்லா அறிவும் தான் உண்மையைப் புரிந்துகொள்ளாமல் திண்டாடுவதற்குக் காரணம் என்று சொல்லலாமா? எனவே தான் புலன்களால், மனதால், புத்தியால், அகங்காரத்தால், அனைத்தையும் கடந்ததான, நமக்குள்ளேயே இருப்பதான பிரம்மத்தை அறிய முடியாதெனக் கிருஷ்ணர் கூறினார்.

பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் என்னும் மும்மூர்த்திகளுமே பிரம்மத்தால் படைக்கப்பட்டவர்கள் தான். நியதியின் வரையறைகளுக்கு உட்பட்டவர்கள் தான். பிரம்மம் எனக் குறிக்கப்படுகின்ற மகா நுண்ணுணர்வு, பேராற்றல் ஆதியானது. அனைத்திற்கும் மூலமானது. நோக்கரிய நோக்கே! நுணுக்கரிய நுண்ணுணர்வே! போக்கும் வரவும் இல்லாப் புண்ணியனே! என்றெல்லாம் தெரிந்தவர்கள், தமக்குத் தெரிந்ததைப் பல்வேறு விதமாக, மிகத் தெளிவாகச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். நம்மால் தான் அவர்கள் சொல்லி வைத்ததைப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. அணுவிற்கு அணுவாய், அப்பாலுக்கு அப்பாலாய் இருக்கின்ற அது, தன் சுய விருப்பத்தால் விரிந்தது. இந்த விளக்கத்தை அனுபவத்தால் தான் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

முதலில் அநாதியாய் இருந்த அது, தான் மட்டுமே ஆக இருந்த அது, தன் விருப்பத்தால் விரிந்தது. பிரபஞ்சம் உருவெடுத்தது. கோள்கள், பஞ்சபூத சக்திகள், மும்மூர்த்திகள் என ஒரு மைக்ரோ செகண்டில் பிரம்மம் மலர்ந்தது, உலக மாயையாக. எல்லாம் நிலை பெற்றன, இயங்கின. ஆனால் இப்படி வெளிப்பட்டு, நிலைபெற்று, இயங்குகின்ற இவை எல்லாமே….அது தான்! பேராற்றலின் வெளிப்பாடே இவையெல்லாம்.

பிரம்மம் தன்னை இப்படி அழியாததாகவும், அழியக்கூடியதாகவும் நாம, ரூபங்களைக் கொண்ட சிருஷ்டிகளாகவும் அமைத்துக்கொண்டு தன் பிரபஞ்ச விளையாட்டைத் தொடங்கியது. இங்கு எல்லாமே அதுதான். இயக்குவதும் அதுதான். பிறப்பதும் அதுதான். அழிவதும் அதுதான். இப்படி எல்லாமே அதுதான் என்கின்ற நிலையில், மூலமாகிய அது நானே! என்று சிவனும், விஷ்ணுவும், பிரம்மா இப்படியெல்லாம் சொல்வதாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் மூன்று தேவியர், விநாயகர், முருகர் போன்ற தெய்வங்கள் எல்லாமும் சொல்வதாகப் புராணங்கள் பேசுகின்றன.

அவர்கள் எல்லாம் ஏன் அப்படிச் சொல்லிக்கொள்கின்றனர்? அந்தப் பிரம்மம் தான் சிவனாகவும், விஷ்ணுவாகவும், பிரம்மாவாகவும், துர்க்கையாகவும் இருப்பதால் அந்த உண்மையை உணர்ந்த நிலையில் அவை நான் பிரம்மம் என்று சொல்கின்றன. இப்படி இந்தப் பார்வையில் பார்க்கின்ற போதுதான் குருவின் வார்த்தை நமக்குப் புரியும்.

நீ தான் அது! என்கிறார் குரு. குற்றங்களும், குறைகளும் கொண்டவர்களாக நம்மைப்பற்றி நாம் அறிந்திருக்கின்ற நிலையில் நீ தான் அது என்று கூறி நான் கடவுள் என்று நம்மை உணரச் சொன்னால் நம் மனம் அதை ஏற்க மறுக்கின்றதே! யாராவது நான் கடவுள் என்று சொன்னால் அவர்களைப் பரிகாசம் செய்யத் தோன்றுகின்றதே!

அதற்குத்தான் இந்த விளக்கம். நான் கடவுள் என்றால் இந்த விஜயா என்பவள் கடவுள் அல்ல. எனக்குள் சதா சர்வ காலமும் நான்…நான்…நான் என்ற ஓர் உணர்வு ஒலித்துக்கொண்டு இருக்கிறதே, அந்த நான் என்ற உணர்வு தான் கடவுள். இந்த உடம்பிற்குள் அது இருக்கின்ற வரை நான் பேசுவேன், சாப்பிடுவேன், செயல்படுவேன்.

இருட்டின் தனிமையில் நான் உட்கார்ந்திருந்தாலும், நான் இருக்கிறேன் என்பதை அறிந்திருப்பேன். பக்கத்தில் இருந்தவர் இருக்கிறாரா, அல்லது எழுந்து போய்விட்டாரா என்பது இருட்டில் எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் நான் இருக்கிறேன் என்பது எனக்குத் தெரியும். இந்த உணர்வு ஒரு பிணத்திற்கு இருக்காது. ஏனெனில் அங்கு அந்த நான் என்பது இல்லை.

எனக்குள் துடித்துக்கொண்டிருக்கிற அந்த நான் என்பது எது? இந்த உலகத்த்தில் உள்ள அத்தனை மனிதர்களின் உள்ளேயும் துடிப்பதும் அதுதான். மனிதர்கள் மட்டுமல்ல. சகல ஜீவராசிகளும், சடப் பொருள்களும் கூட அதுதான். இந்நிலையில் நாம் பார்க்கின்ற அனைத்துமே பிரம்ம ஸ்வரூபம். இதைத்தான் கண்ணன், மற்ற தெய்வங்கள், மகான்கள் என சத்தியத்தை உணர்ந்த எல்லோருமே சொல்கின்றாh;கள். இதைத்தான் குருவும், நீ தான் அது என்று சொல்லி உணர்த்துகின்றார். இதையே, அது நீயாக இருக்கிறது என்றும் சொல்லலாம். இப்படிச்சொன்னால் இன்னும் தெளிவாகப் புரியும்.

பிரம்மம் தன் விரிவில் ஒரு சொட்டாக, நானாக வெளிப்பட்டு, இந்த வாழ்க்கையைத் தன்னை மறைத்துக்கொண்ட நிலையில் வாழ்ந்து விளையாடுகின்றது. ஆனால் இந்த விளையாட்டில் மாயையைப் புகுத்தித் தன்னை மறக்கச்செய்து, பிறகு தேட வைத்துக் கண்டுபிடித்துத் தன்னுடன் சேர்த்துக்கொள்கின்றது. அப்பாடா! இந்த விளையாட்டு மிக நீண்ட விளையாட்டு. யுகம் யுகங்களாகப் பலப் பல பிறவிகளாகப் பிரித்துப்போட்டுத் தான் ஒன்றே எல்லாமாக விளையாடுகின்ற விளையாட்டு. இந்தப் புதிர் புரிகின்றவரை விளையாட்டும் தொடர்கின்றது, பிறவிகளாக.

இதில் ஆணிவேராக, அணுவிற்கு அணுவாக நமக்குள்ளும், அப்பாலுக்கப்பாலாக எல்லாமாக விரிந்தும், அந்த விரிவைக் கடந்தும் நிற்கின்ற அந்த நுண்ணுணர்வு, கீதையில் கிருஷ்ணனாகத் தன்னை வெளிப்படுத்தி மிகத் தெளிவாகப் பருஷோத்தமன் என்று சொல்கின்றது.

மனிதன் என்பவன் தெய்வமாகலாம் – 46

பார்க்குமிடமெங்கும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கின்ற பரிபூரணப் பேரானந்தமாகிய பரப்பிரம்மம், இயற்கையோடு சேர்ந்து பஞ்சபூத சேர்க்கையுடைய இந்த உடலை அடைகின்றது. இயற்கையான ஷேத்திரம் அழியக்கூடியது. அது நானல்ல. அதனுள்ளே இருக்கின்ற ‘புருஷன்’ என்று கீதையில் சொல்லப்படுகின்ற ஷேத்திரக்ஞனே நான்.

அது வேறு, இது வேறு என இரண்டையும் தனித்தனியாக அறிய வேண்டியது, ஆத்ம சாதகனுக்கு மிக அவசியம். இதுதான் ஞானம்.

இந்த உண்மையை இப்படி நன்றாகப் புரிந்துகொண்ட ஞானியருக்கு மறு பிறப்பில்லை. மீண்டும் உடலெடுத்து அதற்குரிய கர்மப்பலன்களை அனுபவிக்க வேண்டிய நிலை அவர்களுக்கு இல்லை. இப்போது, இதிலிருந்து நாம் சிந்திக்க வேண்டியது என்னவென்றால், ஆத்மா வேறு, இந்த உடலோடுகூடிய வாழ்க்கை வேறு. இப்பிறப்பில் நிகழ்பவையெல்லாம் கர்மத் தொடர்பால் வந்தவை. இவற்றை நான் எனதாக ஏற்று அறியாமையுடன் செயல்படாமல், நான் ஆத்மா என்ற உணர்வில் நின்று செயல்பட்டால், பிறகு மறு பிறப்பு இருக்காது. மேலும் கர்மாவை எதிர்கொண்டு ஏற்றுக்கொள்வதால், இருக்கின்ற கர்மாவும், நாம் பெற்றுள்ள ஞானத்தால் அழிந்துவிடும். இதைத்தான் நாம் சரியாகப் புரிந்துகொண்டு செயல்பட வேண்டும். இது கீதையால் நாம் அறிய வேண்டிய மிகமிக அரிதான ஓர் உண்மை.

மிகச் சுலபமாகச் சொல்ல வேண்டுமென்றால், நான் வெறும் கருவி. நடப்பவையெல்லாம் அவன் விருப்பப்படி நடக்கின்றன! என்று திரும்பத்திரும்ப நாம் நினைத்துக்கொண்டே இருந்தால் சரி. பெரியவர்கள் அடிக்கடி சொல்கின்ற வார்த்தை என்ன? நம் கையில் என்ன இருக்கிறது? நடப்பதெல்லாம் நாராயணன் செயல்! என்று தானே. கீதையின் உட்பொருளே இந்த எளிய வாக்கியத்திற்குள் அடங்கியிருக்கிறது பாருங்கள்.

உடலாகிய இயற்கையுடன் புருஷனாகிய ஆத்மா கலக்காமல் தனித்து இருக்கப் பழகுவதற்குக் கிருஷ்ணர் அர்ச்சுனனுக்கு அந்த இயற்கையையே உதாரணமாக எடுத்துக் காட்டுகின்றார். “ஆகாயம் எல்லா இடங்களிலும் பரந்து விரிந்து இருந்தாலும் அது மிக சூட்சுமமாகவும் இருக்கிறது அல்லவா! அது எந்தப் பொருளிலும், பிராணியிடத்திலும் ஒட்டுவதில்லை. அதைப்போலவே மூல புருஷன் எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்திருந்தாலும் எந்த உடலிலும் சிறிதும் ஒட்டிக்கொண்டிருப்பதில்லை.”

“உடலினுள் உறைந்தாலும் ஆத்மாவாகிய புருஷன் ஏன் செயல்படாமல், ஒட்டாமல் வெறும் சாட்சியாக மட்டும் இருந்து கொள்கிறான் கிருஷ்ணா?” என்று அர்ச்சுனன் கிருஷ்ணனை இடைமறித்துக் கேட்கிறான்.

அதற்குக் கிருஷ்ணர், அந்தச் சூரியனைக்கொண்டு மீண்டும் விளக்குகின்றார். “அர்ச்சுனா! சூரியன் எல்லா உலகங்களுக்கும் ஒளியை வழங்குகின்றான். ஆனால் அவனது ஒளியினால் பொருள்கள் விளங்குகின்றனவே தவிர, அந்த ஞானஒளியைத் தாம் பெற்றுத் தாமே சுயமாக ஒளிவீசச் செய்யும் தன்மையை அப்பொருள்களுக்குச் சூரியன் தந்துவிடுவதில்லை”.krisha_says

அதாவது சூரியன் இருக்கும் வரை பொருள்கள் தெரியும். சூரியனின் ஒளி மறைந்துவிட்டால் பொருள்கள் தெரியாது. சூரியன் ஒளி மட்டுமே. அப்படி ஒளிர்கின்ற சூரியன் ஒளியைப் படைப்பவனோ, உருவாகும்படி செய்பவனோ அல்லன். அதாவது அந்த சூரியனுக்கும் ஒளியாக இருந்து பிரகாசிப்பதும் பிரம்மமே.

ஞானக் கண்ணால் இவ்வாறு ஷேத்திரமாகிய படைப்பிற்கும், ஷேத்ரக்ஞனாகிய ஆத்மனுக்கும் உள்ள வேற்றுமையைப் பிரித்து உணர்கின்ற ஞானிகள் இயற்கையின் பிடியிலிருந்து விடுபட்டுப் பரம் பொருளை அடைகின்றனர். அவர்கள் தமது வாழ்க்கையில் எது நடந்தாலும் அவற்றோடு சம்பந்தப்படாமல் வெறும் சாட்சியாக மட்டும் இருந்து வாழ்ந்துவிட்டுப் போய் விடுகின்றனர். தம்மை அவர்கள் பரமாத்மாவுடன் இணைத்துக்கொண்டு, உடல் சம்பந்தத்திலிருந்து விலகி நின்று வாழ்கின்றனர். இந்நிலையில் அவர்கள் நிலைத்திருப்தால் அவர்களுக்கு ஏற்றத்தாழ்வுகள் எதுவுமே பாதிப்பைத் தருவதில்லை. எனவே ஞானப்பயிற்சி மூலம் பரிணாம முன்னேற்றம் அடைய விரும்புகின்ற யாரும் இனி இந்தப் பொய்யான வாழ்க்கையில் நடப்பவற்றையெல்லாம் உண்மையென்று நினைத்து மனமுடைந்து போகாமல், வருத்தப்படாமல், நடப்பவையெல்லாம் நன்மைக்கே எனத் திடமாய் உணர்ந்துகொண்டு, நான் பிரம்மம்! இவையெல்லாம் நடக்கிறபடி நடக்கட்டும்! வருவதை ஏற்போம்! என்று திடமாய் இருந்து, பொறுமையாய் ஏற்று வெறும் சாட்சியாய் இருக்க முயற்சித்தல் நன்று.

14.குணத்ரய விபாக யோகம்:

சில சமயம் சிலர் நடந்துகொள்ளும் விதத்தைப் பார்த்து, இவன் என்ன இப்படி முட்டாள்தனமாகப் பேசுகிறான்? குணம் கெட்டு நடக்கின்றானே? என்று பலரும் நொந்துகொள்வதைப் பார்த்திருக்கிறோம்.

இப்போது இவன் குணம் சரியில்லை, பிறகு பார்த்துக்கொள்ளலாம்! என்று அவர்களை ஒதுக்கிவிட்டுத் தாம் விலகிப் போகின்ற சம்பவமும் எத்தனையோ பேருக்கு நடந்திருக்கும். இந்தக் குணம் என்பது என்ன? அது ஏன் அடிக்கடி மாறுகின்றது? அப்படி மாறி மாறி நடந்து கொள்வதற்கு என்ன காரணம்? போன்ற விபரங்களை நாம் அறிந்து கொள்வதற்கு இந்தக் குணத்ரய விபாக யோகம் என்னும் 14வது அத்தியாயம் கண்ணனால் கீதையாக உபதேசிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்த விளக்கத்தைப் படித்துப் புரிந்துகொண்டு நாம் பிறரைப் பற்றியும், நம் குண மாறுபாடுகள் பற்றியும் சிந்தித்துப் பார்த்துச் சரியாக நடந்துகொள்ள முடியும்.

த்ரய என்றால் மூன்று என்று பொருள். விபாகம் என்றால் பிரிவுகள் என்று பொருள். மனிதப் படைப்பில் அமைந்துள்ள மூன்று விதமான குணங்களை ஆராய்ந்து பார்க்கின்ற அத்தியாயம் இது. இந்த மூன்று குணங்களின் தன்மைகளைச் சரியாகப் புரிந்துகொண்டு விட்டால், ஒருவன் இந்தப் பிறவிப் பெருங்கடலை மகிழ்ச்சியாகத் தாண்டிவிட முடியும். மனித மனதின் தன்மை, அதன் போக்கு, செயல்பாடு போன்றவற்றை முழுவதுமாக அலசிப் பார்க்கின்றது இவ்வத்தியாயம்.

எத்தகைய மனிதர் என்றாலும் அவர் முக்குணங்களின் அடுக்குகளாய் அமைந்தவராகவே இருப்பார். அந்த முக்குணங்கள், சாத்வீகம், ரஜோ குணம், தமோ குணம் என்பவை ஆகும். ஒவ்வொருவரின் இயல்பில் ஒவ்வொரு குணத்தின் தன்மை மேலோங்கி நிற்கும். தமக்குரிய அடிப்படைக் குண இயல்பை ஒட்டிய நிலையில் அமைகின்ற சந்தர்ப்ப சூழ்நிலைக்கேற்ப இந்தக் குணங்கள் மாறி மாறி அமையும். இந்த சந்தர்ப்ப சூழ்நிலைகள் அவரவர் கா;மப் பதிவுகளுக்கு ஏற்ப அமைந்து இக்குணங்ளைத் துhண்டிச் செயல்பட வைக்கும்.

சத்வ குணம் மனிதனுக்கு ஞானஒளியையும், நன் மார்க்கத்தில் விருப்பத்தையும் அளிக்கிறது. ரஜோ குணம் அவா, பற்று முதலிய குணங்களை அளித்துக் கர்மங்களில் ஈடுபடத் தூண்டுகிறது. தமஸ் எனும் தாமச குணம் மயக்கம், சோம்பல், உறக்கம் முதலியவற்றை ஏற்படச் செய்கிறது. இம்மூன்று குணங்களும் ஒவ்வொரு சமயத்தில் ஒவ்வொன்று அதிகமாக இருக்கும். அவற்றிற்கேற்ப மனிதன் செயல்படுவான். பிறக்கும் பொழுதே கர்மப்பதிவுகளின் அடிப்படையில் ஒருவனுக்கு இந்த மூன்று குண இயல்புகள் அமைந்திருக்கும்.

சோம்பேறித்தனத்தை அளிக்கும் தமோ குணத்தை அகற்றி, அதன்பின் படபடக்கும் ரஜோ குணத்தை இல்லாமற் செய்து, பிறகு அடுத்தவர் நலனில் அக்கறை செலுத்துகின்ற சத்வ குணத்தை வளர்க்க வேண்டும்.

ஒன்றுமே செய்யாமல் சோம்பலாய்ப்படுத்துக் கிடப்பதை விட, ஏதாவது ஒரு வேலையில் ஈடுபடத் தொடங்கினால், அந்தப் பழக்கமே இழுத்துக்கொண்டு போய்ப் பிறருக்கு ஏதாவது செய்வோமே என்று உதவியாகச் செயல்பட வைக்கும். தமோ குணத்தை ரஜோ குணமாக்கி, ரஜோ குணத்தை சாத்வீகமாக அமைதிப்படுத்தி உயரும் முயற்சி இது.

மனிதன் என்பவன் தெய்வமாகலாம் – 42


5. உடல், மனம், வாக்குகளில் எளிமை:

ஞானத்தை அறிவதற்கும் அதைத் தன்வயமாக்கி வாழ்க்கை முறையாக மாற்றுவதற்கும் இந்த மன எளிமை மிக அவசியம். மன எளிமை கொண்டவரிடம் கர்வம் இருக்காது. ஏனெனில் நான் என்பது அப்படிப்பட்டவர்களிடம் இருக்காது. மாறாக நான் என்பது அவனே என்ற ஞானம் இருக்கும். பணிவு, அடக்கம், இன்சொல், கருணை, அன்பு போன்ற நற்பண்புகளெல்லாம் இந்த எளிமை என்ற ஒரு செயற்பாட்டிலேயே இணைந்து விடுவதுதான் சிறப்பு. மேலும் இந்த எளிமைப் பண்பு வாழ்க்கையை வளமுடையதாக்கி விடும். எளிமை இருக்கும் இடத்தில் ஆடம்பரம் இருக்காது. வீண் செலவு இருக்காது. தற்பெருமை இருக்காது. குறிப்பாகக் கடன் இருக்காது. வெளிஉலகத் தொடர்பும் அநாவசியமாக இருக்காது. ஞானம் பெற முயற்சி செய்பவருக்குத் தேவையான தனிமையும் நேரமும் தாராளமாகக் கிடைக்கும். மக்கள் மனதில் மிக ஆழமாக இடம் பிடித்தவர்களைப்பற்றி நினைத்துப் பார்த்தால் அவர்களில் பெரும்பாலோர் மிக எளிமையானவர்களாக இருந்ததை உணரலாம். மேலும் உடல் சார்ந்த பழக்க வழக்கங்களில் எளிமையைக் கடைப்பிடித்தல், பேசுகின்ற வார்த்தைகளில் அன்பையும், பணிவையும், இனிமையையும் கலந்து பேசுதல் போன்றவையும் இதில் அடங்கும்.

6. குருவிற்குப் பணிவிடை:

குருவின் மகிமையை உண்மையான சீடனால்தான் அறிய முடியும். குரு சிஷ்ய உறவு சமுதாய உறவல்ல. குரு சிஷ்ய உறவு ஞானத்தால் ஏற்படுகின்ற ஆத்ம உறவு. எங்கு சுயநலமற்ற சிந்தனையும், செயல்களும் வெளிப்படுகின்றனவோ அங்கு ஒரு குரு இருப்பார். ஒருவன் தன்னை உணர்வதற்கும் குரு மிக மிக அவசியம். கீதை ஒரு சீடனை உருவாக்குவதற்காகக் கூறப்பட்டது.guru-shishaya

உண்மையை உணர்ந்தவர்கள் உபதேசிக்கிறார்கள். நீ பகுத்தறிந்த வினாவோடும், மிகுந்த பணிவுடனும், உரிய பணிவிடைகளோடும் குருவிடம் சென்று ஞானத்தைப் பெற்று உய்வாய்! என்று கிருஷ்ணர் கூறுகின்றார். இறைவன் அருளால் மட்டுமே ஒருவன் தகுந்த குருவைச் சென்றடைய முடியும். யாரிடமிருந்து அறிவுரைகளைப் பெறுகின்றோமோ, தெளிந்த ஞானத்தைப் பெறுகின்றோமோ, அவரே நம் குரு. ஆச்சார்ய தேவோ பவ! என்கிறது வேதம். மூர்த்தி, தலம், தீர்த்தமாடி வரக் குரு கிடைப்பார்! என்கிறது சாஸ்திரம்.

சீடனின் தகுதியறிந்து உபதேசிக்கக்கூடியவரான குருவின் அருகிலிருந்து, அவருக்குத் தேவையான அனைத்தையும் அக்கறையுடன் கவனித்துச் செய்து, அவரது அன்பைப் பெறுவதன் மூலமே ஒரு சிஷ்யன் பெறுகின்ற ஞானம், அவனுக்குப் பயன்படும். இறையிலும் குரு உயர்ந்தவர். ஏனெனில் தன்னைப்பற்றி உணர்த்த இறைவன் குருவையே தேர்ந்தெடுத்தான்.

7. சௌசம் எனப்படும் தூய்மை:

உடலையும் உள்ளத்தையும் தூய்மையாக வைத்திருத்தலே உண்மையான தூய்மையாகும். உடல் தூய்மை பற்றி நமக்கு நன்றாகத் தெரியும். உடல் தூய்மை நீரால் அமையும் என்றார் திருவள்ளுவர். உள்ளத்தின் தூய்மை ஆத்மாவை அடைவதற்கு இன்றியமையாத சாதனம். உள்ளத்தின் தன்மை மேன்மையுறுவதற்கு மனதைப் பற்றி நன்கு அறிய வேண்டும்.

மனம் என்பது ஒரு கருவி மட்டுமே. எண்ணங்களின் தொகுப்பாக மனம் இருக்கும் வரை, புலன்வழி மனம் செல்லும்வரை இந்த மனம் உயர்வடையாது. தூய்மையடையாது. ஆத்மாவின் ஒளி மனதில் பிரதிபலித்தால்தான் மனம் துhய்மையுறும். மனம் தர்மத் தூண்டலால் இயங்கும் ஒரு கருவி. இது சலனம் கொண்டது. அலை பாயும் தன்மை உடையது. இந்த மனதில் காலங் காலமாகப் படிந்திருக்கும் அழுக்குகளையெல்லாம் ஞான உபதேசத்தால் தான் நீக்க முடியும். மன அழுக்குகளை மும்மலங்கள் என்று கூறினர் ஆன்றோர். ஆணவம், கன்மம், மாயை என்ற இந்த மூன்று மலங்களை நீக்கினால் மனம் தூய்மையுறும். தூய்மையுற்ற உள்ளத்தில் ஆன்ம ஒளி பரவி நிற்கும். ஆத்மாவின் சாரமாகிய அன்பு பெருகும். அதில் மனம் நிறையும்.

மேலும் இந்த மனம் அடங்கினால் புலன்கள் அடங்கும். மனம் அலைபாய்ந்தால் கர்மா அதிகரிக்கும். உணவுத் தூய்மை உடலையும் மனதையும் சுத்தமாக்கும். சாத்வீக சைவ உணவு சாத்வீகக் குணத்தை வளர்த்து மனதை சாத்வீக நிலையில் வைக்கும். உடல் உள்ளத் தூய்மைக்கு சாத்வீக உணவு மிக முக்கியமானது. எனவே உப்பு, உறைப்பு, புளிப்பு ஆகிய சுவைகளைக் குறைத்து சாத்வீக உணவு முறையைக் கடைப்பிடித்தல் உடல் நலத்திற்கும், உள்ள அமைதிக்கும் நல்லது. சாந்த புத்தி, சாத்வீக புத்தி, பிரசாத புத்தி, அர்ப்பணிக்கும் புத்தி ஆகியவை மனத்தூய்மைக்கு உதவக்கூடியவை.

8. உறுதி:

நாம் கொண்ட லட்சியத்திலிருந்து பிறழாமல் திடமாக செயலாற்றுதல் என்னும் தகுதியே உறுதி அல்லது திட சித்தம் எனப்படுகிறது. நம் வாழ்வின் எல்லா வசதி வாய்ப்புக்களையும், நமது ஆன்மீக வாழ்வின் உயர்விற்காகவே பயன்படுத்திக்கொள்கின்ற உறுதியில் மாறாமல் செயல்படுகின்ற தன்மை இது. எது நடந்தாலும் மனம் தடுமாறாமல் நோக்கத்திலிருந்து மாறாமல் உறுதியோடு இருத்தலே ஆன்மீக வளர்ச்சிக்கு மிக அவசியமான ஒரு தகுதியாகும். அதாவது இந்த உடலும் மனமும் புத்தியும் ஆத்மாவை அடைந்து ஒன்றாகி விடுவதற்குத் தான் தரப்பட்டிருக்கின்றன. அந்த நோக்கத்தை அடைவதற்காகவே இவற்றைப் பயன்படுத்துவேன் என்ற உறுதியுடன் செயல்படுபவனே சாதகன் எனப்படுகின்றான். தான் அல்லாதவற்றைப் பற்றிய அக்கறையை ஒதுக்கித்தள்ளி, தானாகிய ஆத்ம நிலையிலேயே ஒன்றியிருந்து ஆனந்தத்தை அனுபவித்து அமைதி காண்பதே ஒரு சித்தனின் இலக்கணம்.

9. மன அடக்கம்.

இதன் பொருள், மனதைக் கட்டுப்படுத்தி வைத்திருப்பது. மனதையும் தன்னையும் வேறு வேறாகப் பிரித்துப் பார்க்கப் பழகியவர்களால் தான் ஆன்மீகத்தில் முன்னேற முடியும். மனம் சூட்சுமமானது. எண்ணங்களாலும், ஆசைகளாலும் நிரம்பிய கர்மப் பாத்திரம். கடந்த காலத்தில் நிகழ்ந்தவைகளைப்பற்றிக் கவலைப்படுவதும், எதிர்காலத்தைப்பற்றி ஏதாவது திட்டம் போடுவதும் மனதின் இயல்பு. இந்த மனதிற்கு ஞானத் தொடர்பான எண்ணங்களையும், அனுபவங்களையும் தொடந்து கொடுத்துக்கொண்டே இருந்தால், இது முரண்படாமல் நிறைவாக, அமைதியாக அடங்கி இருக்கும். வெளியில் சுற்றித்திரிய விரும்பும் மனதைத் திசை திருப்பி உள்முகமாக, ஆத்மாவைப் பார்ப்பதற்குப் பழக்க வேண்டும்.

பேராசை, பொறாமை, சுயநலம் போன்ற கெட்ட குணங்களால் மனதை அலைக்கழித்தால் இது கவலையும், சஞ்சலமும் கொண்டதாக ஆகிவிடும். தெளிவில்லாத சிந்தனையும் மனதை சஞ்சலப்படுத்தும். கவலை, மகிழ்ச்சி எல்லாமே மனம் நமக்குத் தருவதுதான். இந்த மனதைச் செயல்படாமல் நிறுத்தி இல்லாமற் செய்துவிட்டால் கவலையோ சந்தோஷமோ இல்லை. இந்த மனம் நானல்ல. ஆத்மாவை அடைவதற்காக எனக்குத் தரப்பட்ட கருவி என்ற ஞானத்துடன் மனதை இயக்கினால் இது அடங்கும். நாம் விரும்பிய வண்ணம் செயல்படும்.

ஏ மனமே! ஆனந்தமும் சுகமும் புறப்பொருள்களில் இல்லை. அவை எனக்குள்ளேயே தான் இருக்கின்றன. இனியும் அவற்றை வெளியில் தேடி அலைந்து அவதிப்படாமல் என்னுடனேயே நீ இரு! என்று சொல்லிச் சொல்லி மனதை ஆத்மாவுடன் இணைத்து அமைதியை அனுபவிப்பது தான் நாம் மேற்கொள்ள வேண்டிய தகுந்த பயிற்சி. எனவே புலன் வழி செல்கின்ற மனதிற்கு உண்மையை உணர்த்தி, அறிவு வழி சென்று ஆத்ம சுகத்தை அடைவதற்கான வழிமுறைப் பயிற்சிகளை மேற்கொள்ள வைப்பதே சாதகரின் ஆத்ம சாதனைக்கு வழி வகுக்கும்.