மனிதன் என்பவன் தெய்வமாகலாம் – 46

பார்க்குமிடமெங்கும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கின்ற பரிபூரணப் பேரானந்தமாகிய பரப்பிரம்மம், இயற்கையோடு சேர்ந்து பஞ்சபூத சேர்க்கையுடைய இந்த உடலை அடைகின்றது. இயற்கையான ஷேத்திரம் அழியக்கூடியது. அது நானல்ல. அதனுள்ளே இருக்கின்ற ‘புருஷன்’ என்று கீதையில் சொல்லப்படுகின்ற ஷேத்திரக்ஞனே நான்.

அது வேறு, இது வேறு என இரண்டையும் தனித்தனியாக அறிய வேண்டியது, ஆத்ம சாதகனுக்கு மிக அவசியம். இதுதான் ஞானம்.

இந்த உண்மையை இப்படி நன்றாகப் புரிந்துகொண்ட ஞானியருக்கு மறு பிறப்பில்லை. மீண்டும் உடலெடுத்து அதற்குரிய கர்மப்பலன்களை அனுபவிக்க வேண்டிய நிலை அவர்களுக்கு இல்லை. இப்போது, இதிலிருந்து நாம் சிந்திக்க வேண்டியது என்னவென்றால், ஆத்மா வேறு, இந்த உடலோடுகூடிய வாழ்க்கை வேறு. இப்பிறப்பில் நிகழ்பவையெல்லாம் கர்மத் தொடர்பால் வந்தவை. இவற்றை நான் எனதாக ஏற்று அறியாமையுடன் செயல்படாமல், நான் ஆத்மா என்ற உணர்வில் நின்று செயல்பட்டால், பிறகு மறு பிறப்பு இருக்காது. மேலும் கர்மாவை எதிர்கொண்டு ஏற்றுக்கொள்வதால், இருக்கின்ற கர்மாவும், நாம் பெற்றுள்ள ஞானத்தால் அழிந்துவிடும். இதைத்தான் நாம் சரியாகப் புரிந்துகொண்டு செயல்பட வேண்டும். இது கீதையால் நாம் அறிய வேண்டிய மிகமிக அரிதான ஓர் உண்மை.

மிகச் சுலபமாகச் சொல்ல வேண்டுமென்றால், நான் வெறும் கருவி. நடப்பவையெல்லாம் அவன் விருப்பப்படி நடக்கின்றன! என்று திரும்பத்திரும்ப நாம் நினைத்துக்கொண்டே இருந்தால் சரி. பெரியவர்கள் அடிக்கடி சொல்கின்ற வார்த்தை என்ன? நம் கையில் என்ன இருக்கிறது? நடப்பதெல்லாம் நாராயணன் செயல்! என்று தானே. கீதையின் உட்பொருளே இந்த எளிய வாக்கியத்திற்குள் அடங்கியிருக்கிறது பாருங்கள்.

உடலாகிய இயற்கையுடன் புருஷனாகிய ஆத்மா கலக்காமல் தனித்து இருக்கப் பழகுவதற்குக் கிருஷ்ணர் அர்ச்சுனனுக்கு அந்த இயற்கையையே உதாரணமாக எடுத்துக் காட்டுகின்றார். “ஆகாயம் எல்லா இடங்களிலும் பரந்து விரிந்து இருந்தாலும் அது மிக சூட்சுமமாகவும் இருக்கிறது அல்லவா! அது எந்தப் பொருளிலும், பிராணியிடத்திலும் ஒட்டுவதில்லை. அதைப்போலவே மூல புருஷன் எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்திருந்தாலும் எந்த உடலிலும் சிறிதும் ஒட்டிக்கொண்டிருப்பதில்லை.”

“உடலினுள் உறைந்தாலும் ஆத்மாவாகிய புருஷன் ஏன் செயல்படாமல், ஒட்டாமல் வெறும் சாட்சியாக மட்டும் இருந்து கொள்கிறான் கிருஷ்ணா?” என்று அர்ச்சுனன் கிருஷ்ணனை இடைமறித்துக் கேட்கிறான்.

அதற்குக் கிருஷ்ணர், அந்தச் சூரியனைக்கொண்டு மீண்டும் விளக்குகின்றார். “அர்ச்சுனா! சூரியன் எல்லா உலகங்களுக்கும் ஒளியை வழங்குகின்றான். ஆனால் அவனது ஒளியினால் பொருள்கள் விளங்குகின்றனவே தவிர, அந்த ஞானஒளியைத் தாம் பெற்றுத் தாமே சுயமாக ஒளிவீசச் செய்யும் தன்மையை அப்பொருள்களுக்குச் சூரியன் தந்துவிடுவதில்லை”.krisha_says

அதாவது சூரியன் இருக்கும் வரை பொருள்கள் தெரியும். சூரியனின் ஒளி மறைந்துவிட்டால் பொருள்கள் தெரியாது. சூரியன் ஒளி மட்டுமே. அப்படி ஒளிர்கின்ற சூரியன் ஒளியைப் படைப்பவனோ, உருவாகும்படி செய்பவனோ அல்லன். அதாவது அந்த சூரியனுக்கும் ஒளியாக இருந்து பிரகாசிப்பதும் பிரம்மமே.

ஞானக் கண்ணால் இவ்வாறு ஷேத்திரமாகிய படைப்பிற்கும், ஷேத்ரக்ஞனாகிய ஆத்மனுக்கும் உள்ள வேற்றுமையைப் பிரித்து உணர்கின்ற ஞானிகள் இயற்கையின் பிடியிலிருந்து விடுபட்டுப் பரம் பொருளை அடைகின்றனர். அவர்கள் தமது வாழ்க்கையில் எது நடந்தாலும் அவற்றோடு சம்பந்தப்படாமல் வெறும் சாட்சியாக மட்டும் இருந்து வாழ்ந்துவிட்டுப் போய் விடுகின்றனர். தம்மை அவர்கள் பரமாத்மாவுடன் இணைத்துக்கொண்டு, உடல் சம்பந்தத்திலிருந்து விலகி நின்று வாழ்கின்றனர். இந்நிலையில் அவர்கள் நிலைத்திருப்தால் அவர்களுக்கு ஏற்றத்தாழ்வுகள் எதுவுமே பாதிப்பைத் தருவதில்லை. எனவே ஞானப்பயிற்சி மூலம் பரிணாம முன்னேற்றம் அடைய விரும்புகின்ற யாரும் இனி இந்தப் பொய்யான வாழ்க்கையில் நடப்பவற்றையெல்லாம் உண்மையென்று நினைத்து மனமுடைந்து போகாமல், வருத்தப்படாமல், நடப்பவையெல்லாம் நன்மைக்கே எனத் திடமாய் உணர்ந்துகொண்டு, நான் பிரம்மம்! இவையெல்லாம் நடக்கிறபடி நடக்கட்டும்! வருவதை ஏற்போம்! என்று திடமாய் இருந்து, பொறுமையாய் ஏற்று வெறும் சாட்சியாய் இருக்க முயற்சித்தல் நன்று.

14.குணத்ரய விபாக யோகம்:

சில சமயம் சிலர் நடந்துகொள்ளும் விதத்தைப் பார்த்து, இவன் என்ன இப்படி முட்டாள்தனமாகப் பேசுகிறான்? குணம் கெட்டு நடக்கின்றானே? என்று பலரும் நொந்துகொள்வதைப் பார்த்திருக்கிறோம்.

இப்போது இவன் குணம் சரியில்லை, பிறகு பார்த்துக்கொள்ளலாம்! என்று அவர்களை ஒதுக்கிவிட்டுத் தாம் விலகிப் போகின்ற சம்பவமும் எத்தனையோ பேருக்கு நடந்திருக்கும். இந்தக் குணம் என்பது என்ன? அது ஏன் அடிக்கடி மாறுகின்றது? அப்படி மாறி மாறி நடந்து கொள்வதற்கு என்ன காரணம்? போன்ற விபரங்களை நாம் அறிந்து கொள்வதற்கு இந்தக் குணத்ரய விபாக யோகம் என்னும் 14வது அத்தியாயம் கண்ணனால் கீதையாக உபதேசிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்த விளக்கத்தைப் படித்துப் புரிந்துகொண்டு நாம் பிறரைப் பற்றியும், நம் குண மாறுபாடுகள் பற்றியும் சிந்தித்துப் பார்த்துச் சரியாக நடந்துகொள்ள முடியும்.

த்ரய என்றால் மூன்று என்று பொருள். விபாகம் என்றால் பிரிவுகள் என்று பொருள். மனிதப் படைப்பில் அமைந்துள்ள மூன்று விதமான குணங்களை ஆராய்ந்து பார்க்கின்ற அத்தியாயம் இது. இந்த மூன்று குணங்களின் தன்மைகளைச் சரியாகப் புரிந்துகொண்டு விட்டால், ஒருவன் இந்தப் பிறவிப் பெருங்கடலை மகிழ்ச்சியாகத் தாண்டிவிட முடியும். மனித மனதின் தன்மை, அதன் போக்கு, செயல்பாடு போன்றவற்றை முழுவதுமாக அலசிப் பார்க்கின்றது இவ்வத்தியாயம்.

எத்தகைய மனிதர் என்றாலும் அவர் முக்குணங்களின் அடுக்குகளாய் அமைந்தவராகவே இருப்பார். அந்த முக்குணங்கள், சாத்வீகம், ரஜோ குணம், தமோ குணம் என்பவை ஆகும். ஒவ்வொருவரின் இயல்பில் ஒவ்வொரு குணத்தின் தன்மை மேலோங்கி நிற்கும். தமக்குரிய அடிப்படைக் குண இயல்பை ஒட்டிய நிலையில் அமைகின்ற சந்தர்ப்ப சூழ்நிலைக்கேற்ப இந்தக் குணங்கள் மாறி மாறி அமையும். இந்த சந்தர்ப்ப சூழ்நிலைகள் அவரவர் கா;மப் பதிவுகளுக்கு ஏற்ப அமைந்து இக்குணங்ளைத் துhண்டிச் செயல்பட வைக்கும்.

சத்வ குணம் மனிதனுக்கு ஞானஒளியையும், நன் மார்க்கத்தில் விருப்பத்தையும் அளிக்கிறது. ரஜோ குணம் அவா, பற்று முதலிய குணங்களை அளித்துக் கர்மங்களில் ஈடுபடத் தூண்டுகிறது. தமஸ் எனும் தாமச குணம் மயக்கம், சோம்பல், உறக்கம் முதலியவற்றை ஏற்படச் செய்கிறது. இம்மூன்று குணங்களும் ஒவ்வொரு சமயத்தில் ஒவ்வொன்று அதிகமாக இருக்கும். அவற்றிற்கேற்ப மனிதன் செயல்படுவான். பிறக்கும் பொழுதே கர்மப்பதிவுகளின் அடிப்படையில் ஒருவனுக்கு இந்த மூன்று குண இயல்புகள் அமைந்திருக்கும்.

சோம்பேறித்தனத்தை அளிக்கும் தமோ குணத்தை அகற்றி, அதன்பின் படபடக்கும் ரஜோ குணத்தை இல்லாமற் செய்து, பிறகு அடுத்தவர் நலனில் அக்கறை செலுத்துகின்ற சத்வ குணத்தை வளர்க்க வேண்டும்.

ஒன்றுமே செய்யாமல் சோம்பலாய்ப்படுத்துக் கிடப்பதை விட, ஏதாவது ஒரு வேலையில் ஈடுபடத் தொடங்கினால், அந்தப் பழக்கமே இழுத்துக்கொண்டு போய்ப் பிறருக்கு ஏதாவது செய்வோமே என்று உதவியாகச் செயல்பட வைக்கும். தமோ குணத்தை ரஜோ குணமாக்கி, ரஜோ குணத்தை சாத்வீகமாக அமைதிப்படுத்தி உயரும் முயற்சி இது.

மனிதன் என்பவன் தெய்வமாகலாம் – 45

atman20. சர்வம் பிரம்ம மயம்:
சர்வம் பிரம்ம மயம் என எல்லாவற்றிலும் பரமாத்மனைத் தரிசிக்கும் தகுதி பெறுதலே நன்னெறிகளின் இறுதிப் பயிற்சியாகும். இந்த ஏகத்வம் எனப்படும் சமப்பார்வை நம்மில் ஏற்பட்டுவிட்டால்; எல்லாமே பிரம்மத்தின் வெளிப்பாடு என்கிற உண்மை புலப்பட்டுவிடும். பிறகு பேதபாவம் நீங்கி உலகமே அன்பு மயமாக, ஆனந்தமயமாகப் பிரம்ம வடிவாகக் காட்சியளிக்கும். எதிரில் இருப்பவனும் நானே என்ற அடிப்படை உண்மையைப் புரிந்துகொண்ட பின் நம்மால் யாரையாவது வெறுக்க முடியுமா? பகை கொள்ள முடியுமா? கேவலமாகப் பேச முடியுமா? அவன் நானல்லவா! நடப்பவை எல்லாம் கர்மாவால் அல்லவா இப்படி ஏறுக்கு மாறாக நடக்கின்றன! இப்படி யோசித்தால் எல்லாம் சரியாய்ப் போய்விடுமே!

இப்படி பகவானால் விளக்கப்பட்ட இந்த இருபது தெய்வீகப் பண்புகளை நன்றாகச் சிந்தித்துத் திரும்பத் திரும்பக் கருத்தில்கொண்டு, அவற்றைத் தொடர்ந்து கடைப்பிடிப்பதன் மூலமே இந்த ஷேத்திரமாகிய சரீரத்தின் உண்மைத் தன்மை தெரிய வரும். சரீரத்தை ‘இது’ என்று, தன்னிலும் வேறுபட்ட ஒன்றாகத் தனக்குத் தரப்பட்ட ஒரு கருவியாகக் காண்பது தான் ஞானம். இதற்கு மாறாக சரீரத்தைத் தன் சொரூபமாக, இது நான் என்று நினைப்பது அஞ்ஞானம்.

இந்த இருபது தன்மைகளை நமதாக நாம் ஏற்பதன் மூலம், நாம் வாழும் முறை செம்மையடைகிறது. மற்றவரைப்பற்றி ஆராய்ந்து குற்றங் குறைகளைத் தேடிக் கண்டுபிடித்துச் சண்டை பிடித்துக்கொண்டிருந்த பழக்கம் போய், என்னிடமுள்ள குறைகளைப் பற்றி ஆராய்ந்து உற்று நோக்கிச் சரிப்படுத்திக்கொண்டு வந்து, நல்லியல்புகள் வாய்க்கப் பெற்றவராக மாறுகின்ற அதிசயம் நம்முள்; நிகழ்கின்றது.

இந்நிலையை எய்துவதால் நம்மில் ஆன்ம முன்னேற்றமும் ஏற்படுகின்றது. அதே சமயம் வெளி உலகத்தில் நம் இயல்புகள் கவனிக்கப்பட்டு மதிக்கப்படுகின்றன. நன்னெறிகளைக் கடைப்பிடித்து வாழ்பவரை இந்த சமூகம் புரிந்துகொள்கிறது. மதிப்பளிக்கிறது. ஷேத்திரக்ஞன் தன்னுள் இருந்து செயல்படுவதை அறிந்த ஷேத்திரம், பிறகு உடல் என்பது மாறிக் கோவில் என்றாகி விடுகின்றது. அதனால் தான் மகான்களை மக்கள் கைகூப்பி வணங்குகிறார்கள்.

ஆத்மாதான் எல்லாவற்றிற்கும் ஒளியூட்டுகின்றது. நம் மனதை, புத்தியை, எண்ணங்களை, ஆசைகளை நமக்கு உணர்த்துவது ஆத்மா. நல்லது கெட்டது எது என்றாலும் அவற்றிற்கு ஆத்மா தான் ஒளி தருகின்றது. ஆனால் அவற்றால் அது பாதிப்படைவதில்லை. இந்த ஆத்மாவைத்தான் நாம் சாதாரணமாக உயிர் என்கிறோம். இந்த உண்மை நம்மால் அறியப்பட்டவுடன் மாயை நம்மிடமிருந்து விலகிவிடும். என்னை இயக்குபவன் எங்கும் நிறைந்த சச்சிதானந்தப் பரம்பொருளே என்பது புரிந்தவுடன் நாம் இந்த வாழ்க்கையை சரியாகக் கையாளத் துவங்கி விடுவோம்.

எனவே கர்மாவின் வழி நம் வாழ்க்கையைச் செலுத்தாமல் ஆத்மாவைச் சரணடைந்து, தெய்வீக அம்சங்களாகக் கீதையில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் இருபது நன்னெறிகளைத் தொடர்ந்து கடைப்பிடிப்பதன் மூலம் கா;மாவின் பிடியிலிருந்து நம்மால் விடுபட முடியும்.

இதுவரை இந்த உடலைப்பற்றி, இந்த உடலில் உறையும் ஆத்மன் பற்றி அக்கு வேறு ஆணி வேறாகப் பிரித்துப் பார்த்து, நாம் மேற்கொள்ள வேண்டிய இருபது நன்னெறிகளைப் பற்றியும் விரிவாகத் தெரிந்துகொண்டுள்ளோம்.

இனி ஷேத்திரக்ஞனின் தன்மைகளைப்பற்றி ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் விவரிக்கின்றார். ஆத்மாவின் விரிவே பரம்பொருள். பரம்பொருளின் சிறு அணுவே ஆத்மன். நாம் அறிய வேண்டிய அரிய தத்துவம் இது. இதை அறிவதால் இனி பிறவா நிலையினை நாம் அடைய முடியும். இதைப்பற்றிக் கிருஷ்ணர் அர்ச்சுனனுக்குச் சொல்வது, “தொடக்கமும், முடிவும் இல்லாத பரப்பிரம்மம் அது. அதை உள்ளது என்றோ இல்லாதது என்றோ சொல்ல முடியாது. அது இல்லாத இடமோ, பொருளோ கிடையாது”.

பரமாத்மன் எல்லா இடங்களிலும் நீக்கமறப் பரவி நிறைந்திருக்கிறது. புலன்களுக்கு அப்பாற்பட்ட அது எல்லாப் புலன்களுக்கும் ஒளியூட்டி செயல்பட வைக்கிறது. அதற்கு எதிலும் பற்றுதல் இல்லை. ஆனால் உலகம் முழுவதையும் பேணிக் காப்பது அது தான். அதற்கென்று தனிக் குணங்கள் இல்லை. ஆனால் அது குணங்களை ஆண்டு அனுபவிக்கும் திறன் பெற்றது. உயிர் இருப்பதால்தானே உடல் செயல்படுகின்றது. உயிரில்லாத உடல், கட்டையாக விழுந்துவிடும் அல்லவா!

பல எதிரிடையான தன்மைகள் ஒரே பரமாத்ம தத்துவத்தில் கலந்துள்ளன. ஆனால் பிரம்மமாகிய அதில் இதனால் இந்த எதிர்விளைவும் ஏற்படுவதில்லை. ஏனெனில் அசையும் பொருள், அசையாப் பொருள் என்று எல்லாவற்றிலும், அப்பொருள்களின் உள்ளேயும் வெளியேயும் அதுதான் நிரம்பியுள்ளது. எல்லாப் பொருள்களாகவும், பிராணிகளாகவும் அதுதான் விளங்குகிறது. எங்குமே அதைத் தவிர வேறு எதுவுமே இல்லை. மிகத் தொலைவிலும் அதுதான் இருக்கிறது. மிக அருகிலும் அது தான் இருக்கிறது. இங்கு அது எனப்படுவது பிரம்மம்.

நேற்று, இன்று, நாளை என்னும் மூன்று காலங்களிலும் அது இருக்கிறது. பொருள்களுக்கு முன்பும்; அது தான் இருந்தது. பொருள்களுக்குப் பிறகும் அது தான் இருக்கும். பொருளாக இருப்பதும் அதுதான். அது இல்லாத இடமே இல்லை.

இதைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள இந்த விளக்கம் உதவுமென்று தோன்றுகிறது. குயவன் பானையைச் செய்வதற்கு முன் அந்தப் பானை மண்ணாக இருந்தது. அந்த மண்ணைப் பிசைந்து பானை என்ற வடிவத்தை உருவாக்கியதும் அது பானை என்றாகிவிடுகிறது. அந்தப் பானையை உடைத்துவிட்டால் அது மீண்டும் மண்ணாகி விடுகின்றது. அதுபோல இந்த உடல் உருவாவதற்கு முன் இது வெளியாக இருந்தது. பிறந்தபின் உடல் என்றாகிறது. உடல் கீழே விழுந்துவிட்டால், அதனுள்ளே உறைந்த பிரம்மம் மீண்டும் பரவெளியாகிவிடுகின்றது. இதைத்தான் கிருஷ்ணர், பொருள்களுக்கு முன்பும் அதுதான் இருந்தது. பொருள்களுக்குப் பிறகும் அது தான் இருக்கும். பொருளாக இருப்பதும் அதுதான். அது இல்லாத இடமே இல்லை! என்று கூறுகின்றார். புரிகிறதா?

இந்த இடத்தில் ஒன்றைச் சொல்ல விரும்புகிறேன். நாம் முன்பே ஓர் அத்தியாயத்தில் பரப்பிரம்மத்தைப் பற்றி சப்தப்பிரமாணம் வழியாக மட்டுமே அறிய முடியும் என்று பார்த்திருக்கிறோம். அது, அது என்று நான் எழுதுவதைப் படிக்கும்போது சலிப்படைந்துவிடக்கூடாது. அதைப்பற்றி ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் விவரித்ததையே நான் இங்கு எழுதிக்கொண்டு வருகிறேன். எனவே, இந்த உண்மையைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற ஆர்வ முனைப்புடன், மிகக் கவனமாகப் படித்துப் பிறகு இதைப்பற்றிச் சற்று நுணுக்கமாக சிந்தித்துப் பாருங்கள்.

மேலாகவும், கீழாகவும், சமீபத்திலும், தூரத்திலும் இருப்பது அதுவே! என்பது கீதா வாக்கியம். இதன் பொருள், இருப்பது அது மட்டும் தான் என்பதே. ஆனால் இவ்வளவு வேறுபாடுகள் நமக்குத் தெரிகின்றதே! என்றால் அது தான் மாயையின் வெளிப்பாடு. பிரம்மம், தானே இத்தனை விதங்களாகத் தன்னை வெளிப்படுத்தி விளையாடுகிறது. அதற்கு மாயை உதவி செய்கின்றது. மாயையும் பிரம்ம விளையாட்டே.

இந்த உண்மையை மிக நன்றாகப் புரிந்துகொண்டு விட்டால், பிறகு இந்த சம்சார பந்தத்தில் சிக்கி உழன்று கொண்டிருந்தாலும் இவற்றால் பாதிப்பு அடையாமல் விலகி நின்று பார்த்து விழிப்புணர்வுடன் செயல்பட முடியும்.

மேலும் பரமாத்மாவைப்பற்றி கீதை இவ்வாறு கூறுகின்றது. “பரமாத்மா ஒன்றே என்றாலும் படைக்கப்பட்ட படைப்புக்களில் வெளிப்படும்போது அவர் பேதங்கள் கொண்டவராய்த் திகழ்கின்றார். படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் எனும் முத்தொழில் புரிபவரும் அவரே!”

உடல், மனம், புத்தி ஆகியவற்றால் நாம் பெறுகின்ற அனுபவங்கள் பரமாத்மாவிடமிருந்தே வெளிப்படுகின்றன. அவர் எல்லா ஜோதிகளுக்கும் ஒளியூட்டும் ஜோதி. பரமஜோதியான அவரிடத்தில் அஞ்ஞானம் கிடையாது. ஞான ரூபமும், அறிய வேண்டிய தத்துவமும் அவரே. எல்லா ஜீவராசிகளின் இதயத்திலும் அவர் குடியிருக்கின்றார்.

ஷேத்திரம், ஞானம், அறியத்தக்கது ஆகிய இம்மூன்றையும் முறையாக அறிந்துகொள்கின்ற பக்தன் இறைத்தன்மையை அடைகின்றான். அந்நிலையில், தான் பரமாத்மனோடு இரண்டறக் கலந்துவிட்ட உணர்வு அவனுக்குள் ஏற்படுகின்றது என்கிறார் கிருஷ்ணர்.