மனிதன் என்பவன் தெய்வமாகலாம் – 50

நான் என்பது நீயும் தான். இந்த உண்மையைப் புரிந்துகொள்! என்னைச் சரணடைந்து விடு! செயல்படு! பலனை நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன்! என்பதுதான் கிருஷ்ணர் அர்ச்சுனனுக்குக் கீதையாக விளக்கிக்கொண்டிருப்பது.

இந்த அடிப்படையில் தான் உண்மையை உணர்ந்துகொண்ட, ஆத்ம அனுபூதி பெற்ற பெரியவர்களும், மகான்களும் நான் அவன்! அவன் நான்! என்று கூறியிருக்கின்றனர். நன்றாக சிந்தித்துப் பாருங்கள்! திரும்பத் திரும்ப இதைப்பற்றியே ஆழமாக சிந்தித்தால் எல்லாமே அதுதான் என்ற உண்மை தெரியவரும்.

நாமும் நம்மைக் கடவுள்தான் என்று ஏற்றுக்கொள்வோம். குறை இருக்கிறதே! என்று நினைத்தால், அந்தக்குறை எனக்கல்ல. இந்தப் பெயருடன் கூடிய பிறவிக்குக் குறை இருக்கத்தான் செய்யும். விஜயா என்னும் பிறவி குறைகள் நிறைந்தவள். அவளின் உள்ளே இருந்து இயக்குகின்ற நான் பரிபூரணன்.

எனவே சுருக்கமாகச் சொல்வதானால் இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் எல்லாமாகக் காட்சியளிப்பது நுண்ணுணர்வாகிய அந்தப் பரப்பிரம்மம் தான். இது தான் புரிய வேண்டிய உண்மை. ஆனால் அவரவரின் கர்மப் பதிவுகளுக்கு ஏற்றபடி மூன்று குண வேறுபாடுகளின் அடிப்படையில் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு விதமாகப் படைக்கப்பட்டிருக்கின்றோம். எல்லோரும் அவரவரின் தன்மைக்கேற்றபடி மாறியிருக்கின்றனர்.

ஏனெனில் வேற்றுமை ஒரு சுவாரஸ்யம். வேற்றுமையில் ஒற்றுமை காணுதல் என்பதுதான் இந்தியாவின் ஒருமைப்பாட்டுக் கொள்கை. மிக அற்புதமான ஒரு கொள்கை. இந்தியாவின் ஆன்மீக உயர்விற்கு ஏற்ற கொள்கை.

சரி! அன்பிற்குரியவர்களே! இந்த விளக்கத்தின் அடிப்படையில் இனி 15வது அத்தியாயமாகிய புருஷோத்தம யோகத்தில் கிருஷ்ணர் என்ன சொல்கின்றார் என்பதைப் பார்ப்போம்.

அர்ச்சுனன் கேட்கின்றான், “ஏ! பரந்தாமா! எல்லாவற்றிற்கும் ஆதாரம் நீங்கள் தான் என்றால் இந்த உலகத்திற்கு ஆதாரம் யார்?” இதைக்கேட்டதும் பரந்தாமன் புன்னகை புரிகிறார். அவனுக்கு நேரிடையாகப் பதில் கூறாமல் புதிர்போல் ஆரம்பிக்கிறார்.

asvatthaஅவர் இங்கு உருவகமாக ஒன்றைப்பற்றிக் கூறுகின்றார். இந்த உருவகம் வேதங்களிலும் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. கடோபநிஷதத்திலும் இந்த அஸ்வத்த மரத்தைப்பற்றி விவரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. மனித வாழ்க்கையை சம்சாரம் என்று சொல்வது வழக்கம். சம்சாரம், சாகரம், துக்கம்! என்று சொல்வார்கள். ஒரு குடும்பத்தின் ஆணிவேராக, அச்சாணியாக இருப்பவள் பெண். எனவே அவளுக்கும் சம்சாரம் என்று ஒரு பெயர் இருக்கிறது.

இப்படிப்பட்ட இந்த சம்சாரம் என்று சொல்லப்புடுவது, உலகிலுள்ள அத்தனை மனிதர்களாலும் வாழப்படுகின்ற வாழ்க்கையே ஆகும். மனிதகுலம் வாழ்கின்ற இந்த வாழ்க்கைதான் இந்த உலகத்திற்கு ஆதாரம். வாழ்க்கை இல்லையேல் உலகமும் இல்லை.

இந்த சம்சார வாழ்க்கையானது ஒரு பெரிய ஆலமரம் என்று இங்கு உருவகப்படுத்தி விவரிக்கப்படுகின்றது. இதை நன்றாகப் புரிந்துகொண்டு மேலே படியுங்கள். இது நிறுத்தி நிதானமாகப் படிக்கவேணடிய பகுதியாகும்.

இந்த அஸ்வத்த மரத்தைப்பற்றி ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் இவ்வாறு விவரிக்கின்றார். “இந்த சம்சாரம் என்னும் அகில உலகமும் ஒரு பெரிய ஆலமரம் போன்றது. இந்த மரத்திற்கு ஆதாரம், புகலிடம், வேர் எல்லாமே நான் தான். அந்த மரத்தின் மேல் நோக்கி வளர்ந்திருப்பது மூலப் பகுதி. அதாவது வேர்ப் பகுதி மேலே இருக்கிறது. கீழ் நோக்கி இறங்கியிருப்பது கிளைப் பகுதி. இந்த மரம் தலைகீழாக இருக்கிறது. மேலும் இந்த மரம் நாளை பகல் வரும் வரை கூட நிலையற்றது. ஆதலால் இதை அசுவத்த மரம் என்கிறார்கள்.”

“இதற்குத் தொடக்கம், முடிவு இரண்டும் அறியப்படாததாலும், நதி எல்லாக் காலத்திலும் ஓடிக்கொண்டே இருப்பதைப் போல் நிரந்தரமாக இது எப்போதும் இருப்பதாலும் இதனைக் குலைவு இல்லாதது என்கிறார்கள்.”

”இல்லாதது போன்ற இந்த வாழ்க்கை இருப்பதாகவும், அது நிலைத்திருப்பதாகவும் தோன்றுகிறது. பிறவி விருப்பத்துடன் செய்கின்ற செயல்கள் எல்லாம் இந்த மாபெரும் மரத்தின் இலைகள் ஆகின்றன. இப்படியான இந்த மரத்தை அதாவது இந்த வாழ்க்கையை யார் உள்ளது உள்ளபடி உணர்ந்து விடுகிறார்களோ அவர்கள் ஞானிகள். வேதங்கள் சொல்கின்ற உண்மைகளை அவர்கள் அறிந்தவர்களாகிவிடுகின்றனர்.”

அதாவது நிலையற்றதான, பொய்யான இந்த வாழ்க்கையைப் பெரிதாக நினைத்து இதில் நிகழ்கின்ற நிகழ்வுகளைப் பெரிதுப்படுத்திப் புலம்பிக்கொண்ட வருந்தாமல் உங்களை மாற்றிக்கொண்டு உண்மையைப் புரிந்தவர்களாக ஆனந்த நிலையில் இருக்கப் பழகுங்கள் என்கிறார் அவர்.

இனி இந்த அஸ்வத்த மரத்தைப்பற்றிக் கிருஷ்ணர் மேலும் விவரிக்கின்றார். “ இந்த சம்சார விருட்சத்தின் கிளைகள் சத்துவம், ரஜஸ், தமஸ் என்னும் முக்குணங்கள் மூலமாக வளர்ந்து கீழே, நடுவில், மேலே உள்ள உலகங்களில் பரவியிருக்கின்றன.”

இந்த மூன்று குணங்களின் தன்மைகள் அவற்றின் விளைவுகள் பற்றியெல்லாம் 14ம் அத்தியாயத்தில் விளக்கப்பட்டிருந்தது அல்லவா? அந்த மூன்று குணங்களின் அடிப்படையில் தான் இந்தப் பிறவி வாய்க்கின்றது.

Advertisements