குருவைத் தேடி – 40

அன்னபூரணியின் அவதாரம்

நாமதாரகன் சித்தரை வணங்கி, தாகத்தால் பீடிக்கப்பட்டவனுக்கு அமிர்தம் எவ்வளவு குடித்தும் திருப்தி அடையாததைப் போல் குருவின் பிரதாபத்தை எவ்வளவு கேட்டும் திருப்தி அடையவில்லை என்றான். சித்தர் அதைக்கேட்டுப் புன்சிரிப்புடன் குருவைப் பற்றிய மற்றொரு அற்புத நிகழ்வைப் பற்றிச் சொல்ல ஆரம்பித்தார்.

காணகாபுரத்தில் ஸ்ரீ குருவிற்கு அனேக பக்தர்கள் பணத்தைக் காணிக்கையாக அளிப்பதுண்டு. ஆனால் அவற்றைப் பெறாமல் அதைக்கொண்டு சத் காரியங்களைச் செய்யும்படி குரு சொல்லி விடுவார். அங்கு தினமும் ஏதாவது சமாராதனை நடக்கும். ஒரு நாளாவது வெறும் நாளாக இருக்காது. தினமும் கோலாகலம் தான். இப்படி இருக்கையில் ஒரு நாள் காஸ்யப கோத்திரத்தில் பிறந்த பாஸ்கரன் என்னும் ஓர் ஏழை பிராமணன் மடத்திற்கு வந்தான். அவன் குருவைப் பக்தியுடன் வணங்கி அவருக்குப் பிட்சை செய்து வைக்க அனுமதி கோரினான். அவன் வரும்போது ஒரு துணி மூட்டையில் கொஞ்சம் அரிசி, கோதுமை மாவு போன்ற சில பொருட்களை மூன்று பேருக்குச் சமைக்கக்கூடிய அளவில் கட்டிக்கொண்டு வந்திருந்தான். அவன் வந்த தினத்தில் வேறு சமாராதனை நடைபெற்றதால் அதில் சாப்பிட்டுவிட்டு கொண்டு வந்த மூட்டையைத் தலையில் வைத்து நித்திரை செய்தான்.

தினமும் இவ்விதமாக யாராவது பக்தர்கள் வந்து சமாராதனை செய்து வந்தார்கள். இப்படி ஒரு நாளாவது ஓய்வில்லாமல் நடந்து கொண்டிருந்தது. அப்பாவியான பாஸ்கரனும் தினமும் நான் இன்று பிட்சை செய்கிறேனே என்று சொல்லிக்கொண்டு சமாராதனை சாப்பாட்டைச் சாப்பிட்டுக்கொண்டு இருந்தான். மடத்திலிருந்த குருவின் சிஷ்யர்கள், அந்தப் பிராமணரைப் பற்றி “என்ன இவன்! இப்படி இருக்கிறானே, இவன் கொண்டு வந்த சாமான்கள் ஒரு நபருக்கும் கூட காணாது. இங்கேயோ அனேக சிஷ்யர்கள் இருக்கிறோம். இந்த சொல்ப சாமான்களை வைத்துக்கொண்டு எப்படி சமாராதனை நடத்தி வைக்க முடியும்? இதைச் சொல்லிக்கொள்ள இவன் வெட்கப்படுவதுமில்லையே!” என்று அவனைப் பரிகசித்து ஏளனமாகப் பேசினர்.

இவ்விதமாக மூன்று மாதங்கள் கழிந்தன. இந்த மூன்று மாதங்களிலும் அவன் மற்றவர் செய்யும் சமாராதனையில் சாப்பிட்டு சௌக்கியமாக மூட்டைகளுடன் தூங்கி வந்தான். பாஸ்கரனை சிஷ்யர்கள் பரிகாசம் செய்வதை குரு அறிந்தார். அவனை ஒன்றும் தெரியாத அப்பாவி என்று அறிந்துகொண்டு ஒருநாள் அவனைக் கூப்பிட்டு, “இன்று உன்னுடைய பிட்சை நடக்கட்டும். உடனே சமையல் முதலியவற்றை தயார் செய்!” என்று கட்டளையிட்டார்.

பாஸ்கரன் குருவின் வார்த்தையைக்கேட்டு மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தான். பக்தியுடன் அவரை வணங்கினான். பிறகு கடைக்குச் சென்று இரண்டு சேர் நெய்யும், இருவருக்கு ஆகும்படியான இரண்டு காய், கீரைகளையும் வாங்கி வந்தான். மடியாக ஸ்நானம் செய்து சமையல் செய்ய ஆரம்பித்தான். எல்லா பிராமணர்களும் குருவிடம் வந்து, “இவ்வளவு நாள் ஒருவிதத் தடையுமில்லாமல் விருப்பமான ருசியான அன்னத்தைப் புசித்து வந்தோம். இன்றைக்கு இந்த பிராமணனால் எங்களுக்கு வீட்டில் சாப்பிடும்படி ஆகிவிட்டது. இவனால் எப்படி இவ்வளவு பேருக்கு சாப்பாடு போட முடியும்? சமாராதனை செய்வதாகப் புகழ்ந்து கொள்கிறானே, கொண்டு வந்த சாமான் ஒருவருக்குக் கூட காணாதே!” என்றெல்லாம் பேசினர்.

அதற்குக் குரு அவர்கள் கவலைப்படக் காரணமில்லையென்றும், எல்லோரும் குளித்து முழுகி வழிபட்டு மடத்திற்கே சாப்பிட வரவேண்டும் என்றும் எல்லோரையும் அழைத்தார். அவர்கள், மடத்தில் சமைத்துப்போடப் போகிறார்களோ என்னவோ? சாப்பாடு கிடைத்தால் சரி! என்று நினைத்துக்கொண்டு போனார்கள். குரு பாஸ்கரனைக் கூப்பிட்டு, ஏராளமான பிராமணர்கள் சாப்பிட வரப்போவதால் சீக்கிரமாய் சமைத்து முடி. சமாராதனை முடிய இரவு ஆகிவிடும் என்றார். அவனும் எதுவும் யோசிக்காமல், ஆகட்டும் குருவே! என்று வணங்கிவிட்டு ஓடினான்.

சமையல் முடிந்ததென்று அவன் சொன்னதும் எல்லா பிராமணர்களையும் அழைத்து வா! என்று அவனை குரு அனுப்பினார். பாஸ்கரன் நதிக்கரைக்குச் சென்று, அவர்களை சீக்கிரம் வரும்படி சொல்ல, அவர்கள், அவன் செய்த சமையலைக் கொண்டு குருவிற்குப் பிட்சை செய்து வைக்கும்படியும், அவர்கள் இரவில் சாப்பிடுவதாகவும் கூறி அவனைத் திருப்பி அனுப்பிவிட்டனர். பாஸ்கரன் அதைக் குருவிடம் வந்து சொன்னதும், அவர், இன்று குருவும் பந்தியில் எல்லோருடனும் சேர்ந்து சாப்பிட இருப்பதாகச் சொல்லி அவர்களை மீண்டும் போய் அழைத்து வா! என்று சொல்லி அனுப்பி வைத்தார். பாஸ்கரன் போய் இதைச் சொல்லியும் அவர்கள் வரவில்லை. குருவோ மற்ற சீடர்கள் இல்லாமல் நான் பிட்சை ஏற்பதற்கில்லை என்று மறுத்துவிட்டார்.

இதனால் பிராமணன் பயந்து, ஸ்வாமி! நீங்கள் என்ன உத்திரவிடுகிறீர்களோ அதைச் செய்யக் காத்திருக்கிறேன். நான் என்ன கூப்பிட்டும் அவர்கள் ஏற்கவில்லை. அதோடு என்னைக் கேலி செய்கிறார்கள். நான் என்ன செய்வது? என்று குருவை வேண்டினான். உடனே குரு மற்றொரு சிஷ்யனை அனுப்பி எல்லாப் பிராமணர்களையும் அழைத்து வரும்படி கட்டளையிட்டார். சிஷ்யன் ஓடோடிச் சென்று குருவின் ஆணையைச் சொல்லி அவர்களை மடத்திற்கு அழைத்து வந்தான்.

குரு, ஊரிலுள்ள அனைவரும் குடும்பசகிதமாக இன்று சமாராதனையில் சாப்பிட வேண்டும். அதற்காக நாலாயிரம் இலையைப் போட்டு எல்லோரும் போய் அவரவர் குடும்பத்திலுள்ள அனைவரையும் இங்கு அழைத்து வாருங்கள் என்று பிராமணர்களிடம் கட்டளையிட்டார். பாஸ்கரனும் அவர்களிடம் அவ்வாறே வணங்கிக் கேட்டுக்கொண்டான். எல்லோரும் வரிசையாக வந்து அமர்ந்தனர். பாஸ்கரன் குருவைப் பக்தியுடன் பூஜித்து உபசாரம் செய்து மனப்பூர்வமாக மங்கள ஆரத்தி செய்தான். குரு சந்தோஷமடைந்தார்.

அதற்கு மேல், சமைத்த எல்லா சாமான்களையும் தன் பக்கத்தில் கொண்டு வந்து வைக்கும்படி சொன்னார். பிறகு தனது மேல் துணியைப் பாஸ்கரனிடம் கொடுத்து அதை அன்னத்தின் மீது போட்டு மூடும்படி சொல்லிக் கமண்டலத்திலிருந்த நீரால் அதன்மீது மந்திரித்துத் தெளித்தார். பிறகு அவனைக் கூப்பிட்டு அந்தத் துணியை எடுக்காமல் வேண்டியதை அவ்வப்போது எடுத்துக்கொள்ளும்படியும், சிறிய பாத்திரங்களில் எடுத்துப் பரிமாறும்படியும் கூறினார். பிறகு மற்றவர்களைக் கூப்பிட்டு அதேபோல் செய்து பரிமாறச் சொன்னார்.

என்ன ஆச்சர்யம்! எவ்வளவு பேர் சாப்பிட்டாலும் அன்னமும், நெய்யும், மற்ற பதார்த்தங்களும் எடுக்க எடுக்கக் குறையாமல் வளர்ந்துகொண்டே வந்தன. எல்லோருடனும் தானும் வந்து அமர்ந்துகொண்ட குரு, என்ன வேண்டுமானாலும் தாராளமாகப் பரிமாறும்படி சொன்னார். போதும், போதும் என்று சொல்கிறவரையில் எல்லோருக்கும் பந்தி பரிமாறப்பட்டது. எல்லோரும் திருப்தியாகச் சாப்பிட்டுக் கை அலம்பியதும் தாம்பூலம் வழங்கப்பட்டது.

எல்லோரும் சாப்பிட்ட பின்னர் குரு அந்த கிராமத்தில் வசிக்கும் மற்ற ஜாதிக்காரர்கள் எல்லோரையும் தத்தம் குடும்பத்துடன் அழைத்துவரச் செய்து சாப்பாடு போடச் சொன்னார். பிறகு ஊரில் யார் சாப்பிடாதவர்கள் என்று விசாரித்து அவர்களையும் அழைத்து வரச் சொல்லி வயிறு நிறைய அன்னமிடச் சொன்னார். அதற்குப் பிறகு குரு ஊரில் தண்டோரா போட்டு யாராவது சாப்பிடாமல் இருந்தால் உடனே வந்து சாப்பிட்டுப் போகலாம். இது குருவின் ஆணை! என்று அறிவித்தார். அந்த ஊரில் ஒரு பிராணியாவது உபவாசமில்லை என்பதை அறிந்து பாஸ்கரனை சாப்பிடும்படி உத்தரவிட்டார். அவனும் அப்படியே சாப்பிட்டுவிட்டுப் பார்க்க, அவன் செய்து வைத்தது அப்படியே இருப்பதைக் கண்டு மிகவும் ஆச்சர்யப்பட்டான்.

அந்த ஆச்சர்யத்தை அவன் குருவிடம் சொல்ல மீதி உள்ள உணவை மீன்களும், நீர்வாழ் பிராணிகளும் உண்ணட்டும் என்று அன்னத்தை ஆற்றில் போடச் சொன்னார். இவ்விதம் மூன்று பேருக்குச் சமைத்த உணவை நாலாயிரம் பேர் சாப்பிட்ட அதிசயம் எங்கும் பரவலாயிற்று. குரு பாஸ்கரனை அழைத்து அவனுடைய தரித்திரம் முடிவடைந்துவிட்டதென்றும், புத்திர பௌத்திரர்களுடன் சகல செல்வங்களையும் பெற்று சுகமாய் வாழ்வாய்! என்றும் அவனை ஆசீர்வதித்தார். இதைக்கண்டு ஊர் மக்கள் பிரமித்து விட்டனர்.

ஒருவன் குரு அன்னபூரணியின் அவதாரமென்றான். மற்றொருவன் மகா பாரதத்தில் துர்வாசர் மற்ற ரிஷிகளுடன் பாண்டவர்களை அவமானப்படுத்தச் சென்றபோது, கிருஷ்ணன் அங்கு சென்று, ஒரு சிறு கீரையினால் எல்லோரையும் திருப்தி செய்வித்ததாகக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம். அதை இன்று கண்ணால் கண்டோம்! என்றனர். மற்றொருவன் இவர் வெறும் தண்டதாரியல்ல. மூம்மூர்த்தியின் அவதாரமாதலால் அவருடைய மகிமையை நம்மால் வர்ணிக்க முடியாது!” என்று பேசிக்கொண்டு சென்றனர்.

ஒருவன், “இவர் ஈஸ்வரனில்லாவிட்டால் எப்படி ஒரு படி அரிசியைக் கொண்டு செய்த அன்னத்தை நாலாயிரம் பேர் சாப்பிட முடிந்தது?” என்றான். இதென்ன பெரிய காரியம்? உயிர் இழந்தவனுக்கு இவர் பிராணனைக் கொடுத்து எழுப்பவில்லையா? பட்டுப்போன மரத்துண்டை மரமாகத் துளிர்க்கச் செய்யவில்லையா? கும்சி கிராமத்தில் திரிவிக்கிரம பாரதிக்கு விஸ்வரூப தரிசனமளிக்கவில்லையா? ஒரு கீழ் சாதிக்காரன் வாயிலிருந்து வேதங்களைச் சொல்லும்படி செய்யவில்லையா? குஷ்டரோகத்தால் பீடிக்கப்பட்டவனுக்கு ஆரோக்கியத்தை அளிக்கவில்லையா? ஒரு சேணியனுக்கு ஸ்ரீசைல யாத்திரை செய்வித்து ஒரு நொடியில் காசி நகரத்திற்கு அழைத்துச் செல்லவில்லையா? இவர் பரமேஸ்வரனாக இல்லாவிட்டால் இந்தவிதமான இயலாத காரியங்களை எப்படி சாதித்திருக்க முடியும்? உலகத்தில் அனேக இடங்களில் அனேக தேவதைகள் இருக்கின்றன. ஆனால் நமது குருநாதரை ஒரு தரம் தரிசித்தாலும் போதுமானது. அதனால் எல்லாவித நன்மைகளும் அடையலாம்” என்று பலவாறு புகழ்ந்தனர்.

இந்தக் கதையைக் கேட்டு பக்தர்கள் நாலா திசைகளிலிருந்தும் புறப்பட்டு வந்து குருநாதரைத் தரிசித்துத் தங்கள் வேதனைகளைச் சொல்லி அவற்றைத் தீர்த்துக்கொண்டனர். யார் அந்தக்கரண சுத்தியோடு ஒன்றுபட்டுக் குருவைப் பூஜிக்கிறார்களோ அவர்களுக்குக் குரு நிச்சயம் அருள் பாலிப்பார்! என்று சித்தர் கூறி முடித்தார். நாமதாரகன் கண்களில் நீர் வழியப் பரவசமாக அப்படியே அமர்ந்திருந்தான்.

கிழவிக்குப் பிள்ளை வரம் அளித்தல்

சிறிது நேரம் ஓய்விற்குப்பின் சித்தர் மற்றொரு அதிசயத்தைப் பற்றி நாமதாரகனுக்குச் சொல்ல ஆரம்பித்தார். காணகாபுரத்தில் சௌனக கோத்திரத்தில் பிறந்த சோமநாதன் என்ற பிராமணன் இருந்தான். அவனுடைய மனைவி பெயர் கங்காபாய். அவள் வேத அர்த்தங்களை அறிந்தவளாய், ஒரு பதிவிரதையாய் விளங்கினாள். எல்லாம் இருந்தும் இவர்களுக்குக் குழந்தைகள் இல்லை. கங்காபாய்க்கு அப்போது அறுபது வயது. அவள் தினமும் குருவிற்குக் கற்பூர  ஆரத்தி எடுத்து வணங்குவது வழக்கம். பலநாட்கள் அவள் இவ்வாறு செய்து வர குரு சந்தோஷமடைந்து அவளிடம், அவளுக்கு என்ன வேண்டும்? என வினாவினார். அவள் தனக்கு ஆரத்தி எடுப்பதால் அவளுடைய விருப்பம் பூர்த்தியடையுமென்றார். உன் விருப்பத்தைச் சொன்னால் கௌரி ரமணன் உனக்கு வரமளிப்பார்! என்று குரு சொல்லவே, கங்காபாய் அவருடைய கால்களில் விழுந்து சாஷ்டாங்கமாக நமஸ்கரித்துத் தனக்குக் குழந்தைகள் இல்லையென்றும், எல்லோரும் தன்னை மலடி என்று கடுஞ்சொல் பேசுகிறார்களென்றும் சொன்னாள். குழந்தைகள் பிறக்காவிட்டால் பெண்களுக்குக் கௌரவமில்லை. குழந்தை இல்லாத வீடு காட்டிற்குச் சமமாக இருக்கிறது என்று சொன்னாள்.

மேலும் அவள் குருவை நோக்கி, ஸ்வாமி! நான் தினமும் ஆற்றிற்குச் சென்று ஸ்நானம் செய்யும்போது மற்ற பெண்கள் அவர்களது குழந்தைகளை அழைத்து வந்து குளிப்பாட்டி சீராட்டி எல்லாம் செய்யும்போது, எனக்குத் தாபமாக இருக்கிறது. என்ன செய்வது! எனக்கு வயது அறுபதாகிவிட்டது. இனி இந்த ஜன்மம் போதும். அடுத்த ஜன்மத்திலாவது எனக்குக் குழந்தை பிறக்க வேண்டும் என்று ஆசி வழங்கிக் கிருபை செய்ய வேண்டும் என்று வேண்டினாள்.

அதற்கு குரு சிரித்த வண்ணமாய், “உன்னுடைய ஆரத்தியினால் சந்தோஷமடைந்தேன். அடுத்த ஜன்மம் என்னவென்று யாருக்குத் தெரியும்? மறு ஜன்மத்தில் இந்த ஜன்மத்தின் ஞாபகம் இருக்காது. ஆகையால் இந்தப் பிறவியிலேயே உனக்கு புத்திரர்கள் உண்டாகும். நான் சொல்வதை நிச்சயமாக நம்பலாம்.” என்று சொன்னார். இதைக் கேட்டு அந்த ஸ்திரீ “நீங்கள் சொல்வதை நம்புகிறேன். ஆனால் எனக்கு வயது அறுபது ஆகித் தீட்டும் நின்று விட்டது. நான் கடைப்பிடிக்காத விரதம் கிடையாது. இந்த ஜன்மம் முழுவதும் புத்திர பாக்கியத்திற்காக அரச மரத்தைச் சுற்றியாகி விட்டது. இன்னும் சுற்றி வருகிறேன். இந்தப் பிறப்பில் செய்வது அடுத்து ஜன்மத்திலாவது பலனைத் தரட்டும் என்ற ஆசையால் இதனைச் செய்து வருகிறேன். ஆனால் நீங்கள் இந்த ஜன்மத்திலேயே குழந்தை பிறக்குமென்று சொன்னது எனக்கு வியப்பை உண்டு பண்ணுகிறது என்றாள்.

அதற்குக் குரு அச்வத்த மரம் என்றழைக்கப்படும் அரச மரத்தை நிந்திக்க வேண்டாமென்றும் அரச மரத்தை அச்வத்த நாராயணன் என்று கூப்பிடுவார்கள் என்றும், தனது சொல்லின் மீது நம்பிக்கை வைத்து தினமும் அமரஜா நதியின் சங்கமத்திற்குச்சென்று ஸ்நானம் செய்து பிறகு தன்னையும், அரச மரத்தையும் சுற்றி வலம் வரும்படி அவளிடம் சொன்னார்.

தான் குறைபட்டதற்கு மன்னிப்புக் கேட்டு அரச மரத்தின் சிறப்புக்களை எடுத்துரைக்கும்படி குருவிடம் கங்காபாய் கேட்டாள். அதற்குக் குரு பிரம்மாண்ட புராணத்தில் பிரம்ம தேவன் நாரதருக்கு உபதேசித்த அரச மரத்தின் பெருமைகளைப் பற்றி எடுத்துரைத்தார்.

குருவைத் தேடி – 38

“சோமவார விரதத்தை விரதங்களின் அரசன் என்று சொல்லலாம். அன்று பரமேஸ்வரனை ஆராதிப்பதால் சகல ஆசைகளையும், சகல ராஜ்ஜியங்களையும் வெல்லலாம். அதோடு மட்டுமின்றி நித்யானந்தத்தைப் பெற்று சம்சாரக் கடலைக் கடந்து விடலாம். இந்த மேலான விரதத்தை உபவாசமிருந்து, பிராமணர்களைக் கொண்டு முறையான பூஜை முதலிய சடங்குகளைச் செய்ய வேண்டும். இதை யார் என்றாலும் அனுசரிக்கலாம். யாருக்கும் தடையில்லை. இந்த விரதத்தைக் கடைப்பிடித்ததால் பலனடைந்த கதை ஸ்கந்த புராணத்தில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. அந்தக் கதையை இப்போது உங்களுக்குச் சொல்கிறேன் என்று சொல்ல ஆரம்பித்தார்.

முன் யுகத்தில் சித்திரவர்மா என்ற அரசன் ஆர்யவர்த்தத்தைத் தர்ம பரிபாலனம் செய்து வந்தான். நல்லவர்களைக் காப்பாற்றித் தீயவர்களைத் தண்டித்தான். பூமி முழுவதையும் ஜெயித்துத் தன் மனைவியுடன் அனேக தர்மங்களைச் செய்து மகன் வேண்டுமென்று வேண்டினான். சிறிது காலம் கழித்து சூரியனைப் போல் பிரகாசத்துடன், பார்வதியைப் போன்ற அழகுடன் ஒரு பெண் குழந்தை பிறந்தது. சோதிடர்களை அழைத்து ஜாதகப்பலன் பார்த்து சுமந்தினி என்று பெயரிட்டனர். வந்தவர்கள் அந்தக் குழந்தையைப் பலவிதமாகப் புகழ்ந்து பாராட்டிப் பத்தாயிரம் வருடங்கள் தன் கணவனுடன் சிறப்;பாக அரசாள்வாள் என்று புகன்றனர். அதைக் கேட்டு அரசன் மகிழ்ந்து அவர்களுக்கு ஏராளமான பரிசுகளைக் கொடுத்தான். ஆனால் அவர்களில் ஒரு பிராமணன், இவள் பதினான்காம் வயதில் விதவையாவாள் என்று நிர்ப்பயமாகச் சொல்லிப் போனான். அதைக்கேட்ட அரசன் அதிர்ச்சியடைந்தான்.

வருடங்கள் கடந்தன. பெண்ணிற்கு ஏழு வயது ஆனது. இவளுக்கு எப்படி விவாகம் செய்வது எனப் பெற்றோர் யோசித்தனர். ஒருநாள் சீமந்தினி தன் தோழிகளுடன் விளையாடிக்கொண்டிருக்கும்போது விளையாட்டுப் பேச்சாக அவளுடைய பதினான்காம் வயதில் தான் விதவை ஆவாள் என்ற தகவலை அறிந்தாள். என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் யோசனையில் ஆழ்ந்தாள். அத்தருணத்தில் அங்கு யாக்ய வல்கியர் என்னும் ரிஷியின் மனைவி அங்கு வந்தாள். அவளுடைய கால்களைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொண்டு சௌபாக்கிய நிலையைத் திடமாகப் பெறுவதற்குரிய வழியைத் தனக்குக் காட்டுமாறு சீமந்தினி வேண்டினாள். சௌபாக்கியத்தை வலுவாகப் பெற உமா ரமணனாகிய பரமேஸ்வரனை ஆராதிக்க வேண்டுமென்றும், அதற்கு சோமவார விரதம் இருக்க வேண்டும் என்றும் மைத்ரேயி கூறினாள். மேலும் அவள், சோமவார விரதம் இருப்பவர், அதிகாலையில் எழுந்து மங்கள ஸ்நானம் செய்து, பட்டுத்துணிகளை அணிய வேண்டும். ஒன்றும் சாப்பிடாமல் உபவாசம் இருக்க வேண்டும். மன சுத்தியுடன் கௌரி மணாளனைப் பூஜிக்க வேண்டும். அபிஷேகம் செய்வதால் பாவங்கள் தொலைகின்றன. சந்தன அட்சதை போடுவதால் சாம்ராஜ்ஜியங்கள் கிட்டும். பூக்களால் பூஜை செய்வதால் சௌபாக்கியமும், நலனும் பெறலாம். துhபம் போடுவதால் உடல் மணமும், தீபத்தினால் ஒளி உடலும், நைவேத்தியத்தினால் சகல போகமும், தாம்பூலத்தினால் லட்சுமி கடாட்சமும், நமஸ்காரத்தினால் நான்கு வித நன்மைகளும், எட்டுவித செல்வங்களும், ஹோமம், ஜபம் செய்தால் ஒன்பது வகையான நிதிகளும் கிடைக்குமென்றும், பிராமணர்களுக்கு உணவளித்தால் சகல தேவதைகளும் திருப்தி அடைகிறார்கள் என்றும் சொன்னாள். மேற்சொன்ன விதத்தில் விரதம் அனுஷ்டித்தால் எந்தவிதக் கஷ்டமும் அணுகாது என்றும் மைத்ரேயி கூறினாள். உடனே சீமந்தினி தான் அந்த விரதம் இருக்கவேண்டுமென்று தீர்மானித்தாள்.

சித்திரவர்மா, மகளுக்குரிய பருவ வயது வந்ததால் உலக வழக்கப்படி விவாகம் செய்து கொடுப்பதென்றும் பிறகு அவளுடைய தலைவிதிப்படி நடக்கட்டுமென்றும் நினைத்து, மந்திரிகளை அனுப்பி நள தயமயந்தியின் வம்சத்தில் பிறந்த இந்திரசேனன் என்ற அரசனின் மகனான சித்திராங்கதனுக்குத் தன் மகளைக் கொடுக்க ஏற்பாடுகள் செய்தான். அவர்களும் சம்மதிக்க, விவாகம் வெகுச் சிறப்பாக நடந்தேறியது. கல்யாணம் முடிந்ததும் சம்பந்தி மரியாதை எல்லாம் செய்து எல்லோருக்கும் விடை கொடுத்து, மாப்பிள்ளையை மாத்திரம் தன்னிடம் இருக்கச் சொன்னான். ராஜபுத்திரனும் மாமனார் வீட்டில் மகிழ்ச்சியாக மனைவியுடன் காலம் கழித்தான்.

அப்படி இருக்கையில் ஒரு முறை எல்லா பரிவாரங்களுடன் மனைவியையும் அழைத்துக்கொண்டு காளந்தி என்னும் யமுனா நதிக்கு ஜலக்கிரீடை செய்வதற்காகச் சென்றான். எல்லோரும் நதியில் நீந்தி விளையாடிக் களித்தனர். ராஜகுமாரனும் ஆனந்தமாக நீரில் விளையாடும்போது தற்செயலாக நடு ஆற்றில் மறைந்துவிட்டான். அனைவரும் திடுக்கிட்டனர். கூக்குரலிட்டனர்.

நீரில் விளையாடிக் களித்தவர்களெல்லாம் மன்னனிடம் ஓடிச் சென்று மாப்பிள்ளை நீரில் மூழ்கிவிட்டதாகத் தெரிவித்தனர். அதைக்கேட்ட அரசன் மூர்ச்சையடைந்தான். சீமந்தினி இச்செய்தியைக் கேட்டதும் தன் உயிரை மாய்த்துவிடத் துடித்தாள். ஒருவரையொருவர் தேற்ற வேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்பட்டது. சீமந்தினி, “ஹே, பரமேஸ்வரா! உன்னை நம்பிப் பூஜை செய்தவர்களுக்கு இந்த கதி வரலாமா? இதை எதிர்ப்பார்த்துத்தானே நான் முன்பே விரதங்களை மேற்கொண்டேன். நான் மேற்கோண்ட விரதம் பலனின்றிப் போயிற்றே! எல்லோருக்கும் அழியாத செல்வத்தைத் தருகிறாயே! என்னை எப்படி மறந்தாய்? சரணடைந்தவரைக் காப்பாற்றாத தோஷம் உங்களை வந்து சேர்கின்றதே! என் குருவான மைத்ரேயி சொல்லித் தந்த விரதம் சௌபாக்கியத்தை அளிக்கவில்லையே!” என்று மிகவும் புலம்பினாள். தான் சிவபூஜை செய்தது தவறு என்று நினைத்து நதியில் தானும் விழுந்து உயிரை விட்டுவிடத் தீர்மானித்தவளாய் வேகமாய்ப் புறப்பட்டாள். ஆனால் அரசன் மிகுந்த துக்கத்துடன் அவளைத் தடுத்து நிறுத்தினான்.

மந்திரிகளும், சைனியமும் படகுகளின் உதவியால் யமுனா நதி முழுவதையும் வலை போட்டுத் தேடினர். ஆனால் எங்குமே ராஜகுமாரன் கிடைக்காததால் மனம் வருந்தினர். அதன்பின் ராஜகுமாரன் நதியில் மறைந்துவிட்ட செய்தியை அரசன் சித்திரவர்மன், இந்திரசேனனுக்குச் சொல்லியனுப்பினான். தகவல் அறிந்து இந்திரசேனன் மனைவி, பரிவாரங்களுடன் ஓடி வந்து, என்ன ஆயிற்று? என்று கேட்டுக் கதறி அழுதார். எல்லோரும் வருந்திப் புலம்பினர். மருமகளான சீமந்தினியைப் பார்த்து, உன் விதி இப்படி ஆயிற்றே! என்று அழுதனர்.

சீமந்தினியும் மிக அழுதுத் தான் வாழ்வதற்கு இனி ஒன்றுமில்லையென்றும், விதவையாக வாழத் தனக்கு விருப்பமில்லையென்றும், உடன்கட்டை ஏறுவதற்கு ஏற்பாடுகள் செய்யும்படியும் பூமியில் புரண்;டு அழுது வேண்டினாள். ஆனால் கணவனின் பிரேதம் இல்லாமல் தனியாக அக்கினிப் பிரவேசம் செய்ய முடியாது என்றும், பிரேதம் கிடைக்கும் வரை இப்படியே இருக்க வேண்டியதுதான் என்றும் பிராமணர்கள் கூறித் தடுத்தனர். இந்நிலையில் இந்திரசேனனின் மகன் மறைந்த செய்தியைக் கேட்டதும் அவனது தாயாதிகள், அவன் இங்கு வந்த நேரத்தில் அவனது நாட்டைத் தம் வசமாக்கிக்கொண்டு, அவர்கள் இருவரையும் கைது செய்து சிறையில் அடைத்தனர். மகனை இழந்த சோகத்துடன் நாட்டையும் இழந்து மன்;னன் மனைவியுடன் சிறையில் வாடினான்.

இந்நிலையில் சித்திரவர்மன் தன் பெண்ணின் துக்கத்தை நன்கு அறிந்து அவளைக் கண்காணித்து ஆறுதலாக நடந்து கொண்டான். பிள்ளை வாரிசு தனக்கு வேறு இல்லாததால் அவளைத் தான் புத்திரனாகவே நினைப்பதாகவும், தனக்குப் பிறகு இந்த நாட்டை அவள் தான் அரசாள வேண்டும் என்றும், ஒரு வருடம் வரை அவளது கணவன் திரும்பி வருகிறானா என்று எதிர்பார்த்து இருந்துவிட்டுப் பிறகு அவன் வராவிட்டால், விதவையாகத்; தன்னை அவள் மாற்றிக்கொள்ளலாம் என்றும் ஆறுதலாகக் கூறினான். அவளும் அதைக் கேட்டு எப்போதும் சிவனைத் துதித்தவளாய், சோம வார விரதத்தை விடாமல் பக்தியுடன் அனுசரித்து வந்தாள்.

இது இப்படி இருக்க நதியில் மூழ்கிய ராஜகுமாரன் நீரில் அடித்துச் செல்வதை நதியில் நீராட வந்த நாகக்கன்னிகைகள் கண்டு, அவனை இழுத்து நாகலோகத்திற்குக் கொண்டு சென்றனர். அங்கு அமிர்தத்தைத் தெளித்து அவனைத் தேற்றினர். தட்சகன் என்ற நாகம் வசிக்கும் அழகான இடத்திற்கு அவனை அழைத்துச் சென்றனர். புற உலகை மறந்த ராஜகுமாரன் பாதாள லோகத்தின் அழகைக் கண்டு வியந்தான். தேவ பட்டினமான அமராவதியைப் போல அது காட்சியளித்தது.

எங்கு பார்த்தாலும் ரத்தின மயமான கோபுரங்களும், மின்னலைப் போன்ற துhண்களும், இந்திர நீலக் கற்களாலும், வைடூரியம், மாணிக்கம், முத்து முதலியவற்றாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன. சந்திரகாந்தியை ஒத்த தரையும், தங்கத்தினால் செய்த பெரிய கதவுகளும் கொண்டிருந்த ஈடு இணையற்ற எழிலுடன் கூடிய ஓர் அழகிய அரண்மனைக்குள் ராஜகுமாரன் பிரவேசித்தான். அங்கு ஒரு பெரிய சபை கூடியிருந்தது. அனைவரும் சர்ப்பங்களாகவே காட்சியளித்தனர். சபையில் கணக்கற்ற பாம்புகள் கூடியிருந்தன. அந்தச் சபையின் மத்தியில் ஓர் உன்னதமான ஆசனத்தில் சூரிய காந்தியைப் போல் பிரகாசித்துக்கொண்டு, பளிச்சிடுகின்ற ஆடை ஆபரணங்களும், குண்டலங்களும் அணிந்து, அனேக முகங்களோடு தட்சகன் வீற்றிருந்தான். இப்படிப்பட்ட நிறைந்த நாகசபையைக் கண்டதும் ராஜகுமாரன் அனைவரையும் வணங்கினான்.

week37நாக கன்னியர்கர்களைத் தட்சகன் பார்த்து, மிக்க லட்சணத்துடன் கூடிய இந்த ராஜகுமாரனை எங்கிருந்து அழைத்து வந்தீர்கள்! என்று வினவினான் அதற்கு அவர்கள், அவனை யமுனைப் பிரவாகம் அடித்து வந்ததென்றும், அதிலிருந்து விடுவித்து அழைத்து வந்ததாகவும், ஆனால் அவன் பெயர், ஊர், வம்சம் முதலிய ஒன்றும் அறியோம்! என்று கூறினர். தட்சகன் அரசகுமாரனை நோக்கி, யாரென்று விசாரித்தான்.

அரசுகுமாரன் தான் பூமியின் நைடத ராஜ்ஜியத்தைச் சேர்ந்தவனென்றும், புண்ணிய சீலனான் நளனுடைய வம்சத்தில் வந்த இந்திரசேனனுடைய புத்திரன் சித்திராங்கதன் தனது பெயர் என்றும், தன் மாமனார் வீட்டில் நீராட யமுனா நதிக்குச் சென்றபோது, நதியில் மூழ்கி வெள்ளத்தில் அடித்துக்கொண்டு வரும்போது நாக கன்னியரால் மீட்கப்பட்டு, அவர்கள் இங்கு தன்னை அழைத்து வந்ததாகவும், தன் முன்னோர்கள் செய்த புண்ணியத்தாலும் அனது அதிர்ஷ்டத்தினாலும் அவருடைய தரிசனம் பெற்றுப் புனிதமடைந்ததாகவும் பணிவுடன் புகன்றான்.

அவனது தெளிந்த அறிவையும், பேச்சின் தன்மையையும் கேட்டு நாகராஜன் மனம் மகிழ்ந்து அவனைப் பயப்பட வேண்டாம்! என்று அபயமளித்தான். பிறகு நீ எந்த தெய்வத்தை வழிபடுகிறாய்? என்று வினவினன். அதற்கு ராஜகுமாரன் தைரியமடைந்து எல்லா தேவதைகளுக்கும் தெய்வமான பார்வதியுடன் கூடிய பரமேஸ்வரனைப் பூஜிப்பதாக விடையளித்தான். எவனிடமிருந்து ரஜோ குணத்தால் பிரம்ம தேவனும், சத்வ குணத்தால் விஷ்ணுவும், தமோ குணத்தால் ஏகாதச ருத்த்pரர்களும் ஜனித்தவர்களோ அப்பேர்ப்பட்ட உமா ரமணனைத் தான் ஆராதிப்பதாகக் கூறினான். எவன் உற்பத்தி, ஸ்திதி, லயம் ஆகிய முத்தொழில்களுக்கும் காரணனோ, அக்னிக்குத் தேஜஸை எவன் அளிக்கிறானோ, பிருத்வி, அப்பு, தேயு, வாயு, ஆகாசம் என்ற ஐந்து பூதங்களும் எவனிடமிருந்து ஜனித்தனவோ, எல்லோரிடமும் எவன் ஆனந்த ஸ்வரூபியாகவும், சின்மயமாகவும் வசிக்கிறானோ, எவனுடைய சொற்கள் வேதங்களாக விளங்குகின்றனவோ, எவன் தட்சகனையே குண்டலமாக அணிகிறானோ, எவன் தலையில் சந்திரன் அணிகலனாகத் திகழ்கிறதோ அப்பேர்ப்பட்ட சங்கரனையே தான் பூஜிப்பதாகக் கூறினான்.

ராஜகுமாரன் கூறிய பதிலைக் கேட்டதும் தட்சகன் மிகவும் மகிழ்ந்து, மகிழ்ந்தேன்! மகிழ்ந்தேன்! உனது சொற்கள் எனக்கு ஆனந்தத்தைத் தருகின்றன. உனக்கு வேண்டிய ராஜ்ஜியத்தைத் தருகிறேன். இந்த நாகலோகத்திலுள்ள ரத்தினங்கள், கற்பகமரம் முதலியவற்றைப் பெற்று நீ சுகமாக வாழலாம். அமிர்தத்தைக் கனவிலும் கண்டிருக்க மாட்டாய். அதையும் தருகிறேன். வியாதி, மூப்பு எதுவுமில்லாத என் நகரத்தில் நீ வசிக்கலாம்!” என்றான்.

ஆனால் ராஜகுமாரன் அவனை நோக்கி, ‘என் பிதாவிற்கு நான் ஒரே புத்திரன். சமீபத்தில் தான் மணம் முடிந்தது. என்னைக் காணாமல் அங்கு தாய் தந்தையும், என்னருமை மனைவியும் துக்கப்பட்டுக்கொண்டிருப்பார்கள். உம்முடைய சரண தரிசனம் கிடைத்தது. எனக்குப் பிராண தானமும் தந்தீர்கள். இனி அவர்களையெல்லாம் சென்று பார்க்க அனுக்கிரகம் செய்ய வேண்டும்” என்று வேண்டினான். தட்சகன் சந்தோஷமடைந்து, அனேகவித ரத்தினங்களைக் கொடுத்து, ஏராளமான அமிர்தத்தைக் குடிக்க வைத்து, கல்பக மரத்தின் பழங்களையும், அனேக வித ஆபரணங்களையும், இன்னும் பூமியில் எந்தெந்த பொருள் அபூர்வமோ அவற்றையும் கட்டிக் கொடுத்து அனுப்பினான். அதோடு மட்டுமின்றி அவன் எப்பொழுது எல்லாம் நினைக்கிறானோ அப்போதெல்லாம் தான் தோன்றி அவன் விரும்புகின்ற காரியங்களை நிறைவேற்றித் தருவதாகவும் வாக்களித்தான்.

அதன் பின் ராஜகுமாரனுக்கு மனோ வேகத்தில் செல்லும் ஒரு குதிரையையும் கொடுத்து விடை கொடுத்தனுப்பினான். சித்திராங்கதன் அதன் மீது ஏறி, முன்பு தான் எங்கு நீரில் மூழ்கினானோ அந்த இடத்திலிருந்து குதிரையுடன் மேலே கிளம்பினான்.

குருவைத் தேடி – 37

சோமவார மகிமை

குருவிடம் மனம் விட்டு உரையாடிக்கொண்டிருந்த தம்பதிகள் மன நெகிழ்வுடன், மீண்டும் மீண்டும் குருவிற்கு நன்றி கூறினர். பிறகு அந்தப் பெண் ‘மரித்து விட்ட என் மணாளனை மனமிரங்கி எனக்கு மீட்டுத் தந்த கருணைக்கடலே! இனி நாங்கள் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும்? எந்த மந்திரத்தை உபதேசம் பெற்றால் மனது நிம்மதியடைந்து குருவின் சரணங்களில் லய மடையும்?” என்று பணிவுடன் வணங்கிக் கேட்டாள்.

பெண்களுக்குப் பக்தியுடன் பதிசேவை செய்வது தான் உபதேசமென்றும், மந்திர உபதேசம் பெறக்கூடாதென்றும், மந்திர உபதேசம் வாங்கினால் விக்கினமுண்டாகுமென்றும் சத்குரு அவர்களிடம் சொன்னார். மேலும் அப்படி உபதேசம் பெற்றால் முன்பு சுக்ராச்சார்யார் அடைந்த கதியை அடைய நேரிடுமென்றும் சொன்னார். அந்தக் கதையைத் தனக்கு சொல்லும்படி அந்தப் பெண் கேட்டாள். குருதேவரும் சொல்லத் தொடங்கினார்.

“முன்னொரு காலத்தில் தேவர்களுக்கும், அசுரர்களுக்கும் யுத்தம் நடந்தது. அதில் அசுரர்கள் இறந்தாலும் அவர்களுடைய குலகுருவான சுக்கிராச்சார்யார் சஞ்சீவினி என்னும் மந்திரத்தை உச்சரித்து அவர்களை உயிர்த்தெழச் செய்தார். எத்தனை முறை அசுரர்கள் எல்லாம் கொல்லப்பட்டாலும் மந்திரத்தால் அவர்கள் மீண்டும் உயிர் பெற்று எழுந்து யுத்தம் புரிந்தனர். இதைக் கண்ட இந்திரன் செய்வதறியாது திகைத்துப் பின் கைலாயத்திற்குச் சென்று சிவபெருமானிடம் நடந்ததை எடுத்துரைத்தான்.

பரமசிவன் கோபமடைந்து சுக்கிராச்சார்யாரைப் பிடித்து வரும்படி நந்திதேவரிடம் கூற, சுக்கிரர் தியானத்தில் இருந்த சமயத்தில் நந்தி அவரைத் துhக்கிச் சென்றார். அகஸ்தியர் கடலைக் குடித்ததுபோல் சுக்கிரரை சிவன் விழுங்கி விட்டார். கொஞ்ச நாள் சுக்கிரன் சிவனுடைய வயிற்றில் வசித்து, ஒருநாள் பரமசிவனுக்குத் தெரியாமல் வெளியில் வந்துவிட்டான். சிவனின்; வயிற்றிலிருந்து வெளிவந்ததால் அவன் பார்க்கவன் என்ற பெயரைப் பெற்றான். வெளியில் வந்ததும் மறுபடியும் சஞ்சீவினியை ஜபிக்க ஆரம்பித்துவிட்டான். அசுரர்கள் பிழைத்தனர்.

week37இந்திரன் கவலையுற்றுத் தன் குலகுருவாகிய பிரகஸ்பதியை அழைத்து, “நீர் புத்தியில் சிறந்தவர். எப்படி சுக்கிரன் அசுரர்களுக்கு உதவி செய்கிறானோ அதுபோல் தேவகுருவான தாங்கள் எங்களுக்கு உபகாரம் செய்ய வேண்டாமா? ஏதாவது செய்து தேவர்களான எங்;களைக் காப்பாற்றுங்கள்!” என்று வேண்டினான்.

சற்றே யோசித்த தேவகுரு அந்த மந்திரத்தை வலுவிழக்கச் செய்தால் பலனளிக்காது. அதற்குப் பதிலாக அந்த மந்திரத்தை மூன்று பேர் காதுகளில் விழும்படி செய்துவிட்டால் பிறகு அந்த மந்திரத்தின் பலன் குறைந்து போய்விடும் என்று சொன்னார். மேலும் அவர் தனது மகன் கசன் என்பவனை சுக்ராச்சாரியாரிடம் சிஷ்யனாக அனுப்பி அந்த மந்திரத்தைக் கற்று வரும்படி செய்வதாகக் கூறினார். அவ்வாறே கசனும் சுக்ராச்சாரியாரிடம் சென்று அவருடைய வித்தையைப் புகழ்ந்து தனக்கு அவரிடம் கல்வி கற்கவே விருப்பம் என்றும் தன்னை வெறுத்து ஒதுக்காமல் சிஷ்யனாக ஏற்கவேண்டுமென்றும் மிகப் பணிவுடன் வேண்டினான்.

கசன் அவ்வாறு கேட்கும்போது சுக்கிரரின் பக்கத்தில் அவரது மகள் தேவயானி நின்றிருந்தாள். கசனைப் பார்த்த கணத்தில் அவள், மன்மதனைப்போல் காணப்படும் இவனைப் பதியாகக் கொள்ளக் கொடுத்து வைத்திருக்க வேண்டும்! என்று மனதில் எண்ணித் தந்தையிடம், “வந்திருப்பவன் மிக சாதுவாகக் காணப்படுவதால் அவனைத் தாங்கள் சிஷ்யனாக ஏற்கத்தான் வேண்டும்” என்று வேண்டினாள். சுக்கிரரும் கசனைத் தன் சீடனாக ஏற்று வித்தைகளைச் சொல்லிக் கொடுக்க ஆரம்பித்தார்.

இதைக் கண்ணுற்ற அசுரர்கள், வந்தவன் தேவகுரு பிரஹஸ்பதியின் மகனென்றும், கபட வேடம் தரித்து வந்திருப்பதாகவும், அவன் அசுர வித்தைகளைக் கற்றுக்கொண்டால் தங்களைத் துன்புறுத்துவானென்றும் எண்ணி அவனைக் கொன்று விட நினைத்தனர். அதன்படி ஒரு நாள் கசன் சமித்துக்களை சேகரிக்கக் காட்டிற்குச் சென்றபோது அசுரர்களையும் உடன் அனுப்பி வைத்தான் சுக்கிரன். அவர்களும் அந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக் கசனைக் கொன்றுவிட்டு வீடு திரும்பினர்.

கசன் வீட்டிற்கு வராததால் தேவயானி சாப்பிட மறுத்தாள். தனது ஞான திருஷ்டியால் நடந்ததை அறிந்த சுக்கிரன், தன் மகளுக்காக சஞ்சீவினி மந்திரத்தை ஜபித்து கசனை உயிர்ப்பித்து வீட்டிற்கு அழைத்து வந்தார். மறுபடியும் ஒருநாள் கசன் காட்டிற்குச் சென்றபோது மீண்டும் அசுரர்கள் அவனைக் கொன்று பொடியாக்கி அதனை நான்கு திசைகளிலும் வாரி இறைத்துவிட்டுத் திரும்பினர். மாலை நேரம் ஆனதும் கசன் திரும்பி வராததைக் கவனித்த தேவயானி பெருங் கவலையுற்று, நம் வீட்டிற்கு வந்த கசன் எனக்குப் பிராண சினேகிதன் அவனுக்கு ஏதேனும் ஒன்று நடந்தால் உடனே தானும் விஷத்தை அருந்தி உயிரை விட்டுவிடுவதாகவும் கூறி அழுதாள்.

பெண்ணின் மீது வைத்த பாசத்தால் மறுபடியும் சஞ்சீவினி மந்திரத்தை ஜபித்து நாலா பக்கமும் சிதறிக் கிடந்த தேகத்தை ஒன்று சேர்த்து உயிருடன் கசனை வீட்டிற்கு வரவழைத்தார். அந்த மந்திரத்தின் மகிமையை என்னவென்று சொல்வது? கசன் வீட்டிற்கு வந்ததும் தேவயானி மிகவும் மகிழ்ந்து தந்தையை வணங்கினாள். நாம் என்ன செய்தும் குருவின் மகள் இவன் மீது கொண்ட அன்பினால் இவன் உயிர் பிழைத்துவிடுகிறானே என்று எண்ணிய அசுரர்கள், அடுத்த ஏகாதசியன்று கசனை காட்டிற்கு அழைத்துச் சென்று அவனைக் கொன்று, பொடி செய்து மது ரசத்தில் நன்றாய்க் கலந்து சுக்கிராச்சார்யாரிடம் கொடுத்துக் குடிக்க வைத்து விட்டனர். கசனைக் காணாமல் தேவயானி தவிக்க, அவனைத் தேடித் தரும்படி வழக்கம்போல் தந்தையிடம் முறையிட்டாள். சுக்கிர குரு தம் ஞான திருஷ்டியால் பார்க்க கசன் மூன்று உலகங்களிலும் தென்படவில்லை. மேலும் தீவிரமாக அகமுகமாகத் தேடக் கசன் அவருடைய வயிற்றில் காணப்பட்டான். சுக்கிரருக்குத் துhக்கி வாரிப் போட்டது. தேவயானியிடம் அவர், “கசன் என் வயிற்றிலிருக்கிறான். அசுரர்கள் சதி செய்துவிட்டனர். இப்போது அவனை உயிர்ப்பித்தால் என் உயிர் போய்விடும் உன் விருப்பம் என்ன?” என்று வினவினார்.

அதற்குத் தேவயானி, “தந்தையே! கசனை என் கணவனாக அடைந்து சுகமாக வாழலாம் என்று விரும்புகிறேன். அவர் உயிர் பெற்று வராவிட்டால் என் பிராணனை விடுவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை!” என்று சொன்னாள். இதைக் கேட்டு சுக்கிரருக்கு ஒரு சங்கடமான நிலை ஏற்பட்டுவிட்டது. அதோடு அவள், “தாங்கள் எல்லோருக்கும் உயிர் கொடுக்கிறீர்கள். உங்கள் உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள உங்களுக்குத் தெரியாதா? ஆச்சர்யமாக இருக்கிறதே!” என்று கூறினாள். அதற்கு சுக்கிரர், அந்த சஞ்சீவினி மந்திரம் தன்னைத் தவிர வேறு எவருக்கும் தெரியாதென்றும், பிறருக்கு அந்த மந்திரத்தை சொல்லக்கூடாதென்றும், அப்படிச் சொல்லி மூன்று பேர் காதுகளுக்கு அந்த மந்திரம் எட்டினால் பலிக்காது என்றும் அவளிடம் விவரித்தார். தேவயானியோ, கசனில்லாமல் தன்னால் உயிர் வாழ முடியாதென்றும், ஆகையால் தயவு செய்து அந்த மந்திரத்தைத் தனக்கு உபதேசிக்கும்படியும், கசன் உயிர் பெற்ற பிறகு அவர் இறக்க நேர்ந்தால் அவள் உடனே அந்த மந்திரத்தை உச்சரித்து நிச்சயமாக அவரைப் பிழைக்க வைக்க முடியுமென்று வாக்களித்தாள். சுக்கிரர் மந்திரத்தைப் பெண்களிடம் சொல்லக்கூடாதென்று சாத்திரம் சொல்வதனால் அவளுக்கு மந்திரத்தைச் சொல்வது சரியல்ல என்று மறுத்தார். மேலும் அவர் பெண்களுக்குப் பதிசேவை தான் பரம மந்திரமென்றும், மற்ற மந்திரங்கள் கற்பித்தால் தோஷமேற்பட்டு, மந்திர சக்தியும் போய்விடுமென்றும் கூறினார்.

“அப்படியென்றால் உங்கள் மந்திரங்களை ஜபித்துக்கொண்டு சுகமாக வாழுங்கள்!” என்று கூறி தேவயானி மனமுடைந்து மயக்கமடைந்தாள். உடனே சுக்கிரர் அவளது மயக்கத்தைத் தெளிவித்து, அவளை ஆசுவாசப்படுத்தி சஞ்சீவினி; மந்திரத்தை அவளுக்குச் சொல்லித் தந்தார். அவருடைய வயிற்றிலிருந்த கசனுக்கும் அது கேட்டதால் மந்திரம் மூன்று பேரின் காதுகளிலும் கேட்டது. பிறகு சுக்கிரன் மீண்டும் மந்திரத்தை உச்சரிக்கவே அவருடைய வயிற்றைப் பிளந்துகொண்டு கசன் வெளியில் வந்தான். மரணமடைந்த தந்தையை தேவயானி மந்திரத்தை ஜபித்து உயிர்ப்பித்தாள். கசன் தான் வந்த காரியம் கைகூடி விட்டதாக சந்தோஷப்பட்டான்.

சிறிது நேரம் சென்றதும் கசன் சுக்கிரரிடம், அசுரர்கள் தன்னை அடிக்கடி துன்புறுத்துவதால் இனியும் இங்கிருப்பது தனக்குப் பாதுகாப்பு இல்லையாதலால் தன்னை விடை கொடுத்து அனுப்பும்படி வேண்டினான். சுக்கிரரும் சரியென்று கூறினார். ஆனால்; தேவயானி அவனது மேல் துணியைப் பிடித்து இழுத்துத் தன்னைத் திருமணம் செய்து உடனழைத்துச் செல்லுமாறு கெஞ்சினாள்.

அதற்குக் கசன், “பெண்ணே! குருவின் வயிற்றிலிருந்து வந்ததால், மகளைத் தங்கையாகக் கருத வேண்டும். அதோடு மட்டுமின்றி எனக்கு நீ உயிர் கொடுத்ததால் தாயும் ஆகிறாய். ஆகையால் உன்னை மணந்தால் ரிஷிகள் கேவலமாகப் பேசுவார்கள்! ஆகையால் மணக்க இயலாது!” என்று சொல்ல, தேவயானி கோபமடைந்து, அவளுடைய ஆசையை வீணாக்கியதால் அவன் கற்ற வித்தை அனைத்தும் வீணாகி மறக்கக்கடவது! என்று சாபமிட்டாள்.

அவள் கூறியதைக் கேட்டுக் கோபம் கொண்ட கசன், “உண்மை நிலையைப் புரிந்துகொள்ளாமல் வீணாகப் பிடிவாதம் பிடிக்கிறாய். அந்தண குலப் பெண்களின் பொறுமை உன்னிடமில்லை. ஆகவே வேறு குலத்தில் பிறந்த ஒருவனைத் தான் நீ மணக்க வேண்டும்!” என்று மறு சாபமிட்டான். அதோடு சுக்கிரரிடம் இனி உங்களது சஞ்சீவினி மந்திரம் பலிக்கப்போவதில்லை என்றும் கூறி ஊர் திரும்பினான். தேவர்கள் சந்தோஷமடைந்து அசுரர்களிடம் போர் தொடுத்து வெற்றி பெற்றனர்.

“ஆகவே பெண்களுக்கு மந்திரம் அவசியமில்லை. அந்த மந்திரங்களுக்கு வலிமையும் இருக்காது. பெண்கள் கணவனுக்குரிய காரியங்களை சேவையாகச் செய்தாலே போதுமானது. ஆனால் விரதம், உபவாசம் முதலியவற்றைச் கணவன் அல்லது குருவின் அனுமதியைப் பெற்றுச் செய்யலாம்” என்;று குருதேவர் அந்தத் தம்பதிகளிடம் எடுத்துரைத்தார்.

உடனே அந்தப் பெண் வினயமாக, விரதங்களில்; எந்த விரதம் மிகச் சிறந்தது? அதை எப்படிக் கடைப்பிடிப்பது? என்று குரு தேவர் விளக்கமாகக் கூறினால் அதைத் தான் கடைப்பிடிக்க இயலும் என்று வேண்டினாள். அதைக்கேட்டு குரு சிரித்து, “சூத மகரிஷி சொன்ன விசேஷமான சோமவார விரதத்தைப் பற்றிச் சொல்லத் துவங்கினார்.