மனிதன் என்பவன் தெய்வமாகலாம் – 55

பகவான் அர்ச்சுனனுக்கு உபதேசித்த அந்த 26 தெய்வீக சம்பத்தான நற்குண இயல்புகள் (சென்ற வார தொடர்ச்சி..)

11 வாய்மை: கண்டதையும், கேட்டதையும், அறிந்ததையும் உள்ளபடி அப்படியே இனிய சொற்களால் சொல்வது
12 சினவாமை: எவரிடமும், எதனிடமும் குரோதம் கொள்ளாதிருத்தல்.
அதாவது, எல்லாமே ஈஸ்வர சொரூபம் என்ற உணர்வுடன் பழகுதல்
13 துறவு: உலகியல் ஆசைகளை, விருப்பு வெறுப்புகளைத் துறப்பது.(உள்ளத்தால்)
14 அமைதி: உள்ளத்தில் விருப்பு, வெறுப்புக்களால் ஏற்படும் சஞ்சலங்களை இல்லாமற் செய்வது.
அதாவது, மனம் எந்தவித சலனமும் இன்றி ஆழ்கடல் போல் அமைதியாய் இருத்தல்.
15 கோள் பேசாதிருத்தல்: பிறர் இல்லாத சமயத்திலோ அல்லது ஒருவர் சென்ற பின்போ புறம் பேசக்கூடாது. அவர்களின் குற்றம் குறைகளை அவர்களுக்குத் தெரியாமல் பிறரிடம் கூறி இழிவு படுத்தக் கூடாது.
16 ஜீவ தயை: எல்லா உயிரினங்களிடமும் கருணை கொள்ளல். இரக்கம், பரிவு கொண்டு பழகுதல். இதற்கு எல்லாமே அவன் தான் என்ற உணர்வு நம்மில் ஏற்பட வேண்டும்.
17 அவாவின்மை: உலகியல் பொருள்களில் பேராசை கொள்ளாமல் இருத்தல். போதும் என்ற மனமே பொன்செய்யும் மருந்து என்ற பழமொழியே இதற்கு ஏற்ற பொருள் தருகின்றது.
18 மென்மை: எந்நேரமும் கனிந்த, மென்மையான இதயத்தைக் கொண்டிருத்தல்.
அதாவது, சொல்லும் செயலும் மென்மையாக அமைதல் சிறப்பு.
19 நாணுடைமை: செய்யத்தகாததைச் செய்வதில் வெட்கப்படுதல்.
பெரியவர்களால் இவற்றைச் செய்யக்கூடாது என்று தடுக்கப்பட்ட கீழான செயல்களில் ஈடுபடத் தயங்கி வெட்கப்பட்டு ஒதுங்குதல் நல்ல குணமாகும்.
20 சலியாமை: சபல சித்தம், அவசரப்படுதல் இரண்டினாலும் சஞ்சலப்படாமல் இருத்தல்
21 ஒளி: உடல், வாக்கு இரண்டிலும் பொலிவும், செல்வாக்கும் கொண்டிருத்தல். இதனை தேஜஸ் என்று சொல்வார்கள்.
22 பொறையுடைமை: வலிமை. தண்டனை அளிக்கும் அதிகாரமும், திறமையும் இருந்தாலும் குற்றவாளியின் குற்றத்தை மன்னித்தல்.
அதாவது, ஒருவன் உன் கன்னத்தில் அடித்தால் மறு கன்னத்தைத் திருப்பிக் காட்டு என்ற இயேசு நாதரின் பொன்மொழி இதற்குப் பொருத்தமானது.
23 மன உறுதி: எந்தச் சூழ்நிலையிலும் தைரியமும், பொறுமையும் கொண்டிருத்தல்.
மன உறுதிதான் உடல் நலத்தையும் காக்கும். குறிக்கோளை அடைய வைக்கும்.
24 தூய்மை: உடலையும் உள்ளத்தையும் துhயதாக வைத்திருத்தல்.
சுற்றுப்புறத்தையும் தன் இல்லத்தையும் மிக சுத்தமாகப் பராமரித்தல். எண்ணம், சொல், செயலும் கூடத் தூய்மையாக இருத்தல் அவசியம். தூய்மை உள்ள இடத்தில் செல்வம் சேரும் என்பது நாம் அறிய வேண்டிய உண்மை.
25 துரோகமின்மை: பழிவாங்கும் உணர்ச்சி இல்லாதிருத்தல்.
பிறர் பிழை பொறுத்தல் என்றும் இதைக் கூறலாம். இன்னா செய்தாரை ஒறுத்தல் அவர் நாண நன்னயம் செய்துவிடல் என்னும் குறள் இதற்குப் பொருத்தமானது.
26 தன்மான இழப்பு: மதிப்பை எதிர்பார்க்காமல் இருப்பது.
அதாவது, உயர்வு மனப்பான்மையும், செருக்கும் கொள்ளாதிருத்தல். அகங்காரத்தை அறவே ஒழித்துக்கட்ட இதுவே சிறந்த வழி.

இவை யாவும் தெய்வீக சம்பத்து பெற்ற மனிதரின் இலட்சணங்கள். இந்த இயல்புகளைக் கொண்டிருக்கும் மனிதன் தான் என்னிடம் பக்தி செலுத்தத் தகுதி படைத்தவன் என்கிறார் கண்ணபிரான்.

இத்தகைய தெய்வீகக் குண இயல்புகளைப் பற்றி அர்ச்சுனனுக்கு உபதேசித்ததோடு மட்டுமின்றி அசுரசம்பத்து எனப்படும் கீழ்மைக் குண இயல்புகள் பற்றியும் அவர் மிகத் தெளிவாகக் கூறி விவரிக்கின்றார். இப்படிப்பட்டவர்களை அவர் அசுரர் என்று குறிப்பிடுகின்றார்.

அசுரர்கள் என்றால் நாம் உடனே பருத்த உடலும், பரட்டைத் தலைமுடியும், கொம்புகளும், கோரைப் பற்களும், பெரிய மீசையும், முட்டைக் கண்களும், கொடூரமான தோற்றமும் கொண்டவர்களாகப் புராணங்களில் விவரித்தபடி, திரைப்படங்களில் பார்த்தபடி கற்பனை செய்துகொள்ளக்கூடாது. அது உண்மையல்ல. மென்மையான, இனிமையான முகத்துடனேயே, நாகரீக நடை, உடை, பாவனைகளுடனேயே பொய்யும், களவும், சுயநலமும், துரோக எண்ணமும், கொடிய நடவடிக்கைகளில் மறைமுகமாக ஈடுபடுபவர்களாகவும் அவர்கள் இருக்கிறார்கள்.

வெளியில் பார்த்தால் அசுரர் என்று தெரியாது. ஆனால் உள்ளத்தில் வஞ்சகம். வெளியில் நடிப்பு. அசுரர்களிடம் அகத்தூய்மை, புறத்தூய்மை இரண்டுமே இருக்காது. அவர்களைப் பார்த்தவுடன் கண்டுபிடிக்க இயலாது. அவர்களிடம் முறையான நடத்தையோ, உண்மைத் தன்மையோ இருக்காது. சமுதாயத்தில் மதிப்பும்இ மரியாதையுமாகத் தம்மைக் காட்டிக்கொள்பவர்கள் கூட, மிக நெருங்கிப் பழகினால் மட்டமானவர்களாக இருப்பார்கள். வெளியில் தெரியாது. உடலைத் தனதென்று நினைத்து, அதைப் பேணி அந்த உடல் இன்பத்திற்காகவே வாழ்ந்தும், வாழ விரும்பியும், இந்த உடலே நான் என்றும் கருதுபவர்கள் அசுரர்கள்.

எனக்கு மரணமில்லை. நான் எப்போதும் வாழ்ந்து, மகிழ்ந்து, சுகபோகங்களை அனுபவித்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று இவர்கள் நினைப்பார்கள். தான் வாழ்ந்தால் போதும், பிறர் எக்கேடு கெட்டாலும் எனக்கென்ன என்று சுயநலத்துடன் அறநெறி தவறி வாழ்வார்கள். இந்த நினைப்பும் இதற்கான முனைப்பும் தான் அசுர சம்பத்து. அதாவது தீய செல்வம் எனப்படும்.

தீய குணங்கள் பின்வருமாறு:

1 டம்பம்: ஆடம்பரம், வீண் பெருமை ஆகியவை இங்கு டம்பம் என்று குறிப்பிடப்படுகின்றது. வெளிப் பகட்டுடன் செயற்கைப் பெருமையைக் காட்டிக்கொள்ளுதல். நான், நான் என்று தன்னைத் தூக்கி நிறுத்த, முன்னிலைப்படுத்த விரும்புதல்..

2 இறுமாப்பு: அகந்தை, கர்வம் ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்தி நடந்துகொள்ளுதல். தமது கல்வி, செல்வம், பதவி ஆகியவற்றால் இப்படிப்பட்டவர்கள் கர்வமும் பெருமையும் கொள்கின்றனர். இறுமாப்பு உடையவர்கள் பிறரைத் துச்சமாக நடத்துவார்கள். அவமதிப்பார்கள்.

3 கர்வம்: வீண் அபிமானம்: தான் சொல்வதும், செய்வதும் தான் சரி என்ற மனப்போக்கு. பெருமைக்காகப் பேசுவது, தேவையற்ற ஆடம்பரப் பொருள்களை வாங்கி அதைப்பற்றிப் பெருமையடித்துக்கொள்வது போன்ற செயல்கள் கர்வத்தினாலேயே வெளிப்படுகின்றன. நன்மை கருதி செயல்படாமல் வீண் கர்வத்தினால் இப்படிப்பட்டவர்கள் செயல்படுவார்கள்.

4 கோபம்: கோபம் என்பது அகங்காரத்தின் வெளிப்பாடு. தனக்கு எதிராக யாரும் செயல்படும்போது, அல்லது கருத்து வேறுபாடு ஏற்படும்போது உண்டாகின்ற உணர்ச்சியே கோபம். சினத்தினால் வன் சொற்களும், கடுமையான அல்லது கொடூரமான நடிவடிக்கைகளும், வெறுப்பும், பகையும் ஏற்பட்டுவிடும். கோபம் உடல் நலத்திற்குக் கேடு.

5 கொடூரம்: மனம், வாக்கு, செயல்களில் கடுமையும், கொடுமையும் கொண்டிருத்தல். இக்குணத்தால் தீமை தான் விளையும். வன்முறை வளரும். தண்டனை கொடுக்கின்ற எண்ணமும், பகை வளர்க்கும் பண்பும் வாய்க்கும்.

6 அஞ்ஞானம்: அறியாமை என்னும் இந்தப் பண்புதான் அசுர குணங்கள் எல்லாவற்றிற்கும் அடிப்படைக் காரணம். நல்லது, பொல்லாதது, உண்மை, பொய், கடமை, கடமையல்லாதது, செய்யத்தக்கது, செய்யதகாதது போன்றவற்றை அறியாமல் எதைச்செய்ய வேண்டும், எதைச் செய்யக்கூடாது என்ற அறிவின்றித் தம் சுய விருப்பத்தின்படி, மனம் போன போக்கில் அவர்கள் எதையும் சொல்வார்கள், செய்வார்கள், சிந்திப்பார்கள்.இப்படிப்பட்டவர்கள் தன்னிடம் பக்தி செய்யத் தகுதியற்றவர்கள் என்கிறார் கீதாச்சார்யன்.

மனிதன் என்பவன் தெய்வமாகலாம்- 54

தெய்வ – அசுர சம்பத் விபாக யோகம்

இறைவனால் படைக்கப்பட்ட படைப்புக்களில் மனிதனே உயர்ந்த படைப்பு. இந்த மனிதனும் தனது பூர்வ ஜன்ம கர்மப் பலனால் கிடைத்த உடல், சூழ்நிலை ஆகியவற்றை வைத்துக்கொண்டுதான் வாழ வேண்டும். இந்த உடம்பும், உறவுகளும் நாம் கேட்டுப் பெற்றவையல்ல. நமக்கு அமையும் சூழ்நிலையும் நம் விருப்பத்திற்கேற்ப அமைவதில்லை. நமது முந்தைய பிறவிகளின் கர்மப்பலனே இன்றைய வாழ்க்கை. நமது இன்றைய செயல்பாட்டின் பிரதிபலிப்புதான் நாளைய வாழ்க்கை. இதை நாம் தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டாலே மனதில் பாதி நிம்மதி ஏற்பட்டு விடும்.

இப்படிப்பட்ட இந்த உண்மைகளை அறிந்துகொள்ளக்கூடிய வாய்ப்பைப் பூர்வஜென்ம முயற்சிகளின் தொடர்ச்சியாக ஒரு சிலரே இந்தப் பிறவியில் பெறுகின்றனர். அப்படிப்பட்டவர்களால் தான் இப்படிப்பட்ட உயர்ந்த நூல்களைப் படிக்கும் ஆர்வமும், ஆன்மீகத்தில் ஈடுபாடு கொண்டு உபதேசத்தின் மூலம் ஞானம் பெறவும், தன்னைப்பற்றித் தானே ஆராய்ந்து, குறை நிறைகளை அறிந்துகொண்டு, குறைகளைப் பயிற்சியாலும், முயற்சியாலும் நீக்கி, நிறைகளை மேலும் வளர்த்துப் பூரணப்பட முடியும்.

சிந்தனை தான் மனிதனின் தன்மைகளை உயர்த்துகின்றது. சிந்தித்துப் பார்ப்பதன் மூலமே ஒருவன் தன்னைத் திருத்திக் கொள்ள முடியும். மேம்படுத்திக்கொள்ள முடியும். மகான்கள், பெரியோர்கள், சமுதாயம் ஆகியவை கற்றுக்கொடுத்த நற்பண்புகளை ஆராயாமல் நம்முடையவையாக ஏற்று நம்மை நாம் மாற்றிக்கொண்டுவிட முடியாது. சிந்திக்கப் பழக வேண்டும். ஏனெனில், அப்படிப் பிறரால் சொல்லித்தரப்பட்ட அறநெறிகளை நம் வசதிக்கேற்பப் பயன்படுத்திக் கொள்கிறோமே தவிர அவற்றை நம் இயல்பாக நாம் மாற்றித் தன்வயப்படுத்திக்கொள்வதில்லை. பிறரால் சொல்லப்பட்டவை பெரும்பாலும் வசதியான நேரத்தில் கைவிடப்படும். ஆகவே நாமே சிந்தித்துச் சுயமாகவும், சரியாகவும் புரிந்துகொண்டால் தான் அவற்றை நமது குணமாக ஆக்கிக்கொள்ள முடியும்.

இந்தத் தன்மை ஆன்மீக சாதகர்களாகிய நமக்கு மிக அவசியம். ஏனென்றால் இந்த அத்தியாயத்தில் நாம் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய தெய்வீகக் குணங்களாக சில அம்சங்கள் கண்ணபிரானால் எடுத்துரைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அதோடு நம்மிடம் இருந்தால் களையப்படவேண்டிய தீய குணங்களைப் பற்றியும் பகவான், அவை அசுர குணங்கள் என்று கூறி அவற்றால் ஏற்படக்கூடிய விளைவுகளையும் எடுத்துரைத்து எச்சரிக்கவும் செய்கின்றார்.

இந்த இடத்தில் இந்தக் கட்டுரைத் தொடரைத் தொடர்ந்து ஆழ்ந்த கவனத்துடன் வாசித்துக்கொண்டு வருபவர்களுக்கு ஒரு சந்தேகம் எழும். ஏற்கனவே சேத்ர-சேத்ரக்ஞ விபாக யோகம் என்னும் 13வது அத்தியாயத்தில் நம்மிடம் இருக்க வேண்டிய நன்னெறிகளாக 20 அம்சங்களைப் பரந்தாமன் உபதேசித்திருக்கின்றாரே, இப்போது மீண்டும் அதையே திரும்பச் சொல்கின்றாரா? என்று ஒரு குழப்பம் ஏற்படும். அழியக்கூடிய இந்த உடலை அறியாமையால் நான் என்று நினைத்து நாம் வாழ்கின்றவரை இந்த உடலின் உள்ளே இருந்து இதனை இயக்கிக்கொண்டிருக்கின்ற சேத்ரக்ஞனை வெளிப்படுத்த முடியாது. எனவே உடலை நான் என்று சொல்லாமல் இது என்று நம்மிலிருந்து வேறான ஒன்றாக இதனை உணர்ந்து பிரித்துச் சொல்லக்கூடிய தன்மையைப் பெறுவதற்குத் தான் 20 சாதனங்களைக் கண்ணன் அங்கு எடுத்துரைத்தார்.

மாறுதல்களுடன் கூடிய இந்த சரீரம் தன்னிலும் வேறுபட்டது என்பது நன்கு வெளிப்படையாகப் புலப்படுவதற்கு நாம் மேற்கொள்ள வேண்டிய சில வழிமுறைகள் தான் அங்கு கண்ணனால் சொல்லப்பட்டன. இங்கு அவர் சொல்லி விளக்குவது மனிதர்களின் குண இயல்புகளின் அடிப்படையில் சிலர் தெய்வீக இயல்புகளைக் கொண்டவர்களாகவும், வேறு சிலர் அசுர குணங்களைப் பிறவியிலிருந்தே கொண்டிருப்பவர்களாகவும் இருக்கின்ற படைப்பின் விசித்திரத்தைப் பற்றித்தான்.

எனவே தெய்வீக நிலைக்கு ஆன்ம சாதகர்கள் உயர வேண்டுமென்றால் அல்லது தம்மைத் தாமே திருத்திக்கொள்ள விரும்புகின்ற நிலையில் இருப்பவர்கள் இங்கு பார்த்தசாரதியால் சொல்லப்படுகின்ற நற்குணங்கள் அத்தனையையும் அறிந்து, சிந்தித்து அவற்றைத் தம்முடையவையாய்; ஏற்க வேண்டும். அவற்றைத் தம்மில் பிரதிபலிக்கச் செய்தல் வேண்டும். சாத்வீகத் தன்மையுடன் செயல்படுபவர்கள் தெய்வீகப் பாதையில் முன்னேறிச் செல்கின்றனர். ரஜஸ், தமஸ், குணங்களில் செயலாற்றுபவர்களுக்கு இப்படி முன்னேறிச் செல்ல வாய்ப்புக்கள் இல்லை. இந்த ஜட உலகிலேயே மனிதர்களாகவோ அல்லது மிருகங்கள் போன்ற தாழ்ந்த பிறவிகளாகவோ தான் அவர்கள் மீண்டும் பிறக்க வேண்டி இருக்கும். இந்த விவரங்களைப் படித்துத் தெரிந்துகொள்வதன் மூலம் நம்மை நாமே உற்றுக் கவனித்துக் கூடாத அசுர குணங்களைத் திருத்திக்கொள்ள முடியும் அல்லவா!

இனி, பகவான் அர்ச்சுனனுக்கு உபதேசித்த அந்த 26 தெய்வீக சம்பத்தான நற்குண இயல்புகள் என்னென்ன என்று பார்ப்போம்.

1 அஞ்சாமை: திடமான நம்பிக்கையுடன் என்னிடமே ஈடுபட்டு, அச்சமின்றி வாழ்தல்.
அதாவது, வாழ்க்கையில் எது நடந்தாலும் அஞ்சாமல் அதை ஏற்று இறை நம்பிக்கையுடன் வாழ்தல்.
2 உள்ளத்தூய்மை: உள் மனதில் என்னை அடைய வேண்டும் என்ற திடமான, தீவிர விருப்பம் கொண்டிருத்தல்.
அதாவது, இந்த விருப்பம் கொண்டவர்களால் தீய எண்ணங்களையோ, தீய விருப்பங்களையோ மனதில் கொள்ள முடியாது. தெய்வ பக்தியில் ஈடுபட்டு எண்ணங்களின்றி உள்ளம் தூய்மை பெற்றுத் திகழும்.
3 ஞானயோகத்தில் உறுதி: என்னைத் தத்துவ விளக்கத்துடன் அறிவதற்கு, எந்தச் சூழ்நிலையிலும் சமநிலையில் இருப்பது.
அதாவது, பதட்டமில்லாமல் செயல்படுகின்ற தன்மை நம்மில் ஏற்பட்டால் தான் ஆன்மீகத்தை நன்கு புரிந்துகொண்டு ஏற்றுக்கொள்ள முடியும். ஞானம் பெறுவதற்கு சமநிலை அவசியம்.
4 ஈகை: சாத்வீகமான தானம் செய்தல் சிறந்தது.
தர்மம் செய்வதில் மூன்று வகைகள் உள்ளன. அவற்றில் சாத்வீக தர்மமே சிறந்தது என்று கண்ணன் கூறுகின்றார். உண்மையான ஆன்மீக விழிப்புணர்விற்காக அதன் வளர்ச்சிக்காக செலவு செய்தல்.
5 தன்னடக்கம்: ஐம்புலன்களையும் சுயக் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருத்தல்.
வெளிப்புறமாக அறியாமையுடன் தொடர்ந்து செயல்பட்டுக்கொண்டிருக்கும் ஐம்புலன்களையும் தத்தம் இடத்தில் நிலை நிறுத்துதல்.
6 வேள்வி: தன் குலக்கடமைகளை முறையாகச் செய்து வருதல்.
அவரவர் தாம் பிறந்த குலத்திற்கு வகுக்கப்பட்டுள்ள நெறிமுறைகளை ஏற்று அவற்றைத் தவறவிடாமல் கடைப்பிடித்தல்.
7 சாஸ்திரங்களில் நம்பிக்கை: சாஸ்திரங்களில் சொல்லப்பட்ட நீதிகளைத் தம் வாழ்க்கை நெறிகளாக மேற்கொள்ளுதல்.
8 தவம்: தன் கடமைகளைச் செய்கின்றபோது வரும் இன்னல், இடையூறுகளை மகிழ்ச்சியுடன் பொறுத்துக் கொள்ளுதல்.
அதாவது, தவம் என்றவுடன் தனிமையான ஓரிடத்தில் கண்ணை மூடி அமர்ந்திருத்தல் என்றுதான் நாம் நினைப்போம். காட்டிற்குச் சென்று தவத்தை மேற்கொள்ளுவதும் தவம் என்று குறிப்பிடப்படுகின்றது. ஆனால் குடும்பத்தில் இருப்பவர்களுக்கு உண்மையான தவம் எது என்பதைக் கண்ணன் இங்குக் கூறியுள்ளார்.
9 எளிமை: உடலாலும், உள்ளத்தாலும், வாக்காலும், செயல்களாலும் சரியாக, எளிமையாக வாழ்தல்
10 கொல்லாமை: உடல், உள்ளம், வாக்கால் எந்தப் பிராணிக்கும் சிறிதளவேனும் துன்பம் தராதிருத்தல். அதாவது, உண்மையான அகிம்சை என்பது எவருடைய நல் வாழ்விற்கும், முன்னேற்றத்திற்கும் எந்த விதத்த்pலும் தொல்லை கொடுக்காமல் இருப்பது.