மனிதன் என்பவன் தெய்வமாகலாம் – 55

பகவான் அர்ச்சுனனுக்கு உபதேசித்த அந்த 26 தெய்வீக சம்பத்தான நற்குண இயல்புகள் (சென்ற வார தொடர்ச்சி..)

11 வாய்மை: கண்டதையும், கேட்டதையும், அறிந்ததையும் உள்ளபடி அப்படியே இனிய சொற்களால் சொல்வது
12 சினவாமை: எவரிடமும், எதனிடமும் குரோதம் கொள்ளாதிருத்தல்.
அதாவது, எல்லாமே ஈஸ்வர சொரூபம் என்ற உணர்வுடன் பழகுதல்
13 துறவு: உலகியல் ஆசைகளை, விருப்பு வெறுப்புகளைத் துறப்பது.(உள்ளத்தால்)
14 அமைதி: உள்ளத்தில் விருப்பு, வெறுப்புக்களால் ஏற்படும் சஞ்சலங்களை இல்லாமற் செய்வது.
அதாவது, மனம் எந்தவித சலனமும் இன்றி ஆழ்கடல் போல் அமைதியாய் இருத்தல்.
15 கோள் பேசாதிருத்தல்: பிறர் இல்லாத சமயத்திலோ அல்லது ஒருவர் சென்ற பின்போ புறம் பேசக்கூடாது. அவர்களின் குற்றம் குறைகளை அவர்களுக்குத் தெரியாமல் பிறரிடம் கூறி இழிவு படுத்தக் கூடாது.
16 ஜீவ தயை: எல்லா உயிரினங்களிடமும் கருணை கொள்ளல். இரக்கம், பரிவு கொண்டு பழகுதல். இதற்கு எல்லாமே அவன் தான் என்ற உணர்வு நம்மில் ஏற்பட வேண்டும்.
17 அவாவின்மை: உலகியல் பொருள்களில் பேராசை கொள்ளாமல் இருத்தல். போதும் என்ற மனமே பொன்செய்யும் மருந்து என்ற பழமொழியே இதற்கு ஏற்ற பொருள் தருகின்றது.
18 மென்மை: எந்நேரமும் கனிந்த, மென்மையான இதயத்தைக் கொண்டிருத்தல்.
அதாவது, சொல்லும் செயலும் மென்மையாக அமைதல் சிறப்பு.
19 நாணுடைமை: செய்யத்தகாததைச் செய்வதில் வெட்கப்படுதல்.
பெரியவர்களால் இவற்றைச் செய்யக்கூடாது என்று தடுக்கப்பட்ட கீழான செயல்களில் ஈடுபடத் தயங்கி வெட்கப்பட்டு ஒதுங்குதல் நல்ல குணமாகும்.
20 சலியாமை: சபல சித்தம், அவசரப்படுதல் இரண்டினாலும் சஞ்சலப்படாமல் இருத்தல்
21 ஒளி: உடல், வாக்கு இரண்டிலும் பொலிவும், செல்வாக்கும் கொண்டிருத்தல். இதனை தேஜஸ் என்று சொல்வார்கள்.
22 பொறையுடைமை: வலிமை. தண்டனை அளிக்கும் அதிகாரமும், திறமையும் இருந்தாலும் குற்றவாளியின் குற்றத்தை மன்னித்தல்.
அதாவது, ஒருவன் உன் கன்னத்தில் அடித்தால் மறு கன்னத்தைத் திருப்பிக் காட்டு என்ற இயேசு நாதரின் பொன்மொழி இதற்குப் பொருத்தமானது.
23 மன உறுதி: எந்தச் சூழ்நிலையிலும் தைரியமும், பொறுமையும் கொண்டிருத்தல்.
மன உறுதிதான் உடல் நலத்தையும் காக்கும். குறிக்கோளை அடைய வைக்கும்.
24 தூய்மை: உடலையும் உள்ளத்தையும் துhயதாக வைத்திருத்தல்.
சுற்றுப்புறத்தையும் தன் இல்லத்தையும் மிக சுத்தமாகப் பராமரித்தல். எண்ணம், சொல், செயலும் கூடத் தூய்மையாக இருத்தல் அவசியம். தூய்மை உள்ள இடத்தில் செல்வம் சேரும் என்பது நாம் அறிய வேண்டிய உண்மை.
25 துரோகமின்மை: பழிவாங்கும் உணர்ச்சி இல்லாதிருத்தல்.
பிறர் பிழை பொறுத்தல் என்றும் இதைக் கூறலாம். இன்னா செய்தாரை ஒறுத்தல் அவர் நாண நன்னயம் செய்துவிடல் என்னும் குறள் இதற்குப் பொருத்தமானது.
26 தன்மான இழப்பு: மதிப்பை எதிர்பார்க்காமல் இருப்பது.
அதாவது, உயர்வு மனப்பான்மையும், செருக்கும் கொள்ளாதிருத்தல். அகங்காரத்தை அறவே ஒழித்துக்கட்ட இதுவே சிறந்த வழி.

இவை யாவும் தெய்வீக சம்பத்து பெற்ற மனிதரின் இலட்சணங்கள். இந்த இயல்புகளைக் கொண்டிருக்கும் மனிதன் தான் என்னிடம் பக்தி செலுத்தத் தகுதி படைத்தவன் என்கிறார் கண்ணபிரான்.

இத்தகைய தெய்வீகக் குண இயல்புகளைப் பற்றி அர்ச்சுனனுக்கு உபதேசித்ததோடு மட்டுமின்றி அசுரசம்பத்து எனப்படும் கீழ்மைக் குண இயல்புகள் பற்றியும் அவர் மிகத் தெளிவாகக் கூறி விவரிக்கின்றார். இப்படிப்பட்டவர்களை அவர் அசுரர் என்று குறிப்பிடுகின்றார்.

அசுரர்கள் என்றால் நாம் உடனே பருத்த உடலும், பரட்டைத் தலைமுடியும், கொம்புகளும், கோரைப் பற்களும், பெரிய மீசையும், முட்டைக் கண்களும், கொடூரமான தோற்றமும் கொண்டவர்களாகப் புராணங்களில் விவரித்தபடி, திரைப்படங்களில் பார்த்தபடி கற்பனை செய்துகொள்ளக்கூடாது. அது உண்மையல்ல. மென்மையான, இனிமையான முகத்துடனேயே, நாகரீக நடை, உடை, பாவனைகளுடனேயே பொய்யும், களவும், சுயநலமும், துரோக எண்ணமும், கொடிய நடவடிக்கைகளில் மறைமுகமாக ஈடுபடுபவர்களாகவும் அவர்கள் இருக்கிறார்கள்.

வெளியில் பார்த்தால் அசுரர் என்று தெரியாது. ஆனால் உள்ளத்தில் வஞ்சகம். வெளியில் நடிப்பு. அசுரர்களிடம் அகத்தூய்மை, புறத்தூய்மை இரண்டுமே இருக்காது. அவர்களைப் பார்த்தவுடன் கண்டுபிடிக்க இயலாது. அவர்களிடம் முறையான நடத்தையோ, உண்மைத் தன்மையோ இருக்காது. சமுதாயத்தில் மதிப்பும்இ மரியாதையுமாகத் தம்மைக் காட்டிக்கொள்பவர்கள் கூட, மிக நெருங்கிப் பழகினால் மட்டமானவர்களாக இருப்பார்கள். வெளியில் தெரியாது. உடலைத் தனதென்று நினைத்து, அதைப் பேணி அந்த உடல் இன்பத்திற்காகவே வாழ்ந்தும், வாழ விரும்பியும், இந்த உடலே நான் என்றும் கருதுபவர்கள் அசுரர்கள்.

எனக்கு மரணமில்லை. நான் எப்போதும் வாழ்ந்து, மகிழ்ந்து, சுகபோகங்களை அனுபவித்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று இவர்கள் நினைப்பார்கள். தான் வாழ்ந்தால் போதும், பிறர் எக்கேடு கெட்டாலும் எனக்கென்ன என்று சுயநலத்துடன் அறநெறி தவறி வாழ்வார்கள். இந்த நினைப்பும் இதற்கான முனைப்பும் தான் அசுர சம்பத்து. அதாவது தீய செல்வம் எனப்படும்.

தீய குணங்கள் பின்வருமாறு:

1 டம்பம்: ஆடம்பரம், வீண் பெருமை ஆகியவை இங்கு டம்பம் என்று குறிப்பிடப்படுகின்றது. வெளிப் பகட்டுடன் செயற்கைப் பெருமையைக் காட்டிக்கொள்ளுதல். நான், நான் என்று தன்னைத் தூக்கி நிறுத்த, முன்னிலைப்படுத்த விரும்புதல்..

2 இறுமாப்பு: அகந்தை, கர்வம் ஆகியவற்றை வெளிப்படுத்தி நடந்துகொள்ளுதல். தமது கல்வி, செல்வம், பதவி ஆகியவற்றால் இப்படிப்பட்டவர்கள் கர்வமும் பெருமையும் கொள்கின்றனர். இறுமாப்பு உடையவர்கள் பிறரைத் துச்சமாக நடத்துவார்கள். அவமதிப்பார்கள்.

3 கர்வம்: வீண் அபிமானம்: தான் சொல்வதும், செய்வதும் தான் சரி என்ற மனப்போக்கு. பெருமைக்காகப் பேசுவது, தேவையற்ற ஆடம்பரப் பொருள்களை வாங்கி அதைப்பற்றிப் பெருமையடித்துக்கொள்வது போன்ற செயல்கள் கர்வத்தினாலேயே வெளிப்படுகின்றன. நன்மை கருதி செயல்படாமல் வீண் கர்வத்தினால் இப்படிப்பட்டவர்கள் செயல்படுவார்கள்.

4 கோபம்: கோபம் என்பது அகங்காரத்தின் வெளிப்பாடு. தனக்கு எதிராக யாரும் செயல்படும்போது, அல்லது கருத்து வேறுபாடு ஏற்படும்போது உண்டாகின்ற உணர்ச்சியே கோபம். சினத்தினால் வன் சொற்களும், கடுமையான அல்லது கொடூரமான நடிவடிக்கைகளும், வெறுப்பும், பகையும் ஏற்பட்டுவிடும். கோபம் உடல் நலத்திற்குக் கேடு.

5 கொடூரம்: மனம், வாக்கு, செயல்களில் கடுமையும், கொடுமையும் கொண்டிருத்தல். இக்குணத்தால் தீமை தான் விளையும். வன்முறை வளரும். தண்டனை கொடுக்கின்ற எண்ணமும், பகை வளர்க்கும் பண்பும் வாய்க்கும்.

6 அஞ்ஞானம்: அறியாமை என்னும் இந்தப் பண்புதான் அசுர குணங்கள் எல்லாவற்றிற்கும் அடிப்படைக் காரணம். நல்லது, பொல்லாதது, உண்மை, பொய், கடமை, கடமையல்லாதது, செய்யத்தக்கது, செய்யதகாதது போன்றவற்றை அறியாமல் எதைச்செய்ய வேண்டும், எதைச் செய்யக்கூடாது என்ற அறிவின்றித் தம் சுய விருப்பத்தின்படி, மனம் போன போக்கில் அவர்கள் எதையும் சொல்வார்கள், செய்வார்கள், சிந்திப்பார்கள்.இப்படிப்பட்டவர்கள் தன்னிடம் பக்தி செய்யத் தகுதியற்றவர்கள் என்கிறார் கீதாச்சார்யன்.

மனிதன் என்பவன் தெய்வமாகலாம் – 49

நீண்ட நெடுங்காலமாக ஒரு சந்தேகம், ஒரு சண்டை, ஒரு குழப்பம் சனாதன தர்மவாதிகளிடையே நிலவி வருகிறது. அது உண்மையில் யார் பிரம்மம்? என்பதே. எது பிரம்மம் என்பதல்ல வினா. யார் பிரம்மம்? என்பதுதான். அதாவது பிரம்மத்தைப் பல்வேறு உருவங்களாக்கி, அவற்றிற்குப் பெயர்களையும், குணங்களையும், அவற்றிற்கேற்ற கதைகளையும் உருவாக்கி வைத்ததால் வந்த வினை இது.

பாமரனுக்கு எந்தவொரு தெய்வத்தைப் பற்றியும் தெரியாது. ஒரு கல் அல்லது ஒரு மரம் அல்லது தான் தொழிலுக்குப் பயன்படுத்துகின்ற ஒரு கருவி போதும், அவன் தொட்டுக் கும்பிட்டுப் பக்தியோடு வாழ்வதற்கு. ஆனால் படித்துப் படித்து மண்டை வீங்கியவர்களுக்குத் தான் ஏகப்பட்ட குழப்பம்.
devi_trinity எல்லாவற்றிற்கும் மேலான பிரம்மம் ஆதிபராசக்தி என்றும், பரமேஸ்வரனான சிவனே பிரம்மம் என்றும், ஸ்ரீமந் நாராயணனே ஆதிமூலம் என்றும் இப்படி இன்னும் அடுக்கடுக்காகப் பல தெய்வங்களை இது தான் மூலம், அதுதான் மூல முதற் பொருள், எல்லாவற்றிற்கும் மேலான சக்தி இதுதான் என்று பலவிதமான வாதங்களும், பிடிவாதங்களும், ஏற்றிப் பேசுவது, குறைத்துப் பேசுவது என்றும் நடைமுறையில் இருப்பதை நாம் அறிவோம்.

எல்லாவற்றையும் விட சைவமும், வைணவமும் அடித்துக்கொள்வது தான் பெரிய கூத்து. இரு சாராருமே தங்கள் பிடியை விடுவதில்லை. ஆனால் புராணங்களும், கதைகளும் சிவனும், விஷ்ணுவும் ஒருவரையொருவர் வணங்குவதாகவும், போற்றுவதாகவும் கூறி ஹரியும் சிவனும் ஒன்று என்று தெளிவுபடக் கூறினாலும் கூட இவர்கள் ஏற்பதில்லை. இதற்கு என்ன காரணம்?

மனித இயல்புதான் இதற்குக் காரணம். மனித இயல்பு என்ன? மூன்று வகையான குணங்களுக்கிடையே மாட்டிக்கொண்டு அடிபடுவதுதான். இக்குண எழுச்சியும் தெளிவில்லா அறிவும் தான் உண்மையைப் புரிந்துகொள்ளாமல் திண்டாடுவதற்குக் காரணம் என்று சொல்லலாமா? எனவே தான் புலன்களால், மனதால், புத்தியால், அகங்காரத்தால், அனைத்தையும் கடந்ததான, நமக்குள்ளேயே இருப்பதான பிரம்மத்தை அறிய முடியாதெனக் கிருஷ்ணர் கூறினார்.

பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் என்னும் மும்மூர்த்திகளுமே பிரம்மத்தால் படைக்கப்பட்டவர்கள் தான். நியதியின் வரையறைகளுக்கு உட்பட்டவர்கள் தான். பிரம்மம் எனக் குறிக்கப்படுகின்ற மகா நுண்ணுணர்வு, பேராற்றல் ஆதியானது. அனைத்திற்கும் மூலமானது. நோக்கரிய நோக்கே! நுணுக்கரிய நுண்ணுணர்வே! போக்கும் வரவும் இல்லாப் புண்ணியனே! என்றெல்லாம் தெரிந்தவர்கள், தமக்குத் தெரிந்ததைப் பல்வேறு விதமாக, மிகத் தெளிவாகச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். நம்மால் தான் அவர்கள் சொல்லி வைத்ததைப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. அணுவிற்கு அணுவாய், அப்பாலுக்கு அப்பாலாய் இருக்கின்ற அது, தன் சுய விருப்பத்தால் விரிந்தது. இந்த விளக்கத்தை அனுபவத்தால் தான் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

முதலில் அநாதியாய் இருந்த அது, தான் மட்டுமே ஆக இருந்த அது, தன் விருப்பத்தால் விரிந்தது. பிரபஞ்சம் உருவெடுத்தது. கோள்கள், பஞ்சபூத சக்திகள், மும்மூர்த்திகள் என ஒரு மைக்ரோ செகண்டில் பிரம்மம் மலர்ந்தது, உலக மாயையாக. எல்லாம் நிலை பெற்றன, இயங்கின. ஆனால் இப்படி வெளிப்பட்டு, நிலைபெற்று, இயங்குகின்ற இவை எல்லாமே….அது தான்! பேராற்றலின் வெளிப்பாடே இவையெல்லாம்.

பிரம்மம் தன்னை இப்படி அழியாததாகவும், அழியக்கூடியதாகவும் நாம, ரூபங்களைக் கொண்ட சிருஷ்டிகளாகவும் அமைத்துக்கொண்டு தன் பிரபஞ்ச விளையாட்டைத் தொடங்கியது. இங்கு எல்லாமே அதுதான். இயக்குவதும் அதுதான். பிறப்பதும் அதுதான். அழிவதும் அதுதான். இப்படி எல்லாமே அதுதான் என்கின்ற நிலையில், மூலமாகிய அது நானே! என்று சிவனும், விஷ்ணுவும், பிரம்மா இப்படியெல்லாம் சொல்வதாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் மூன்று தேவியர், விநாயகர், முருகர் போன்ற தெய்வங்கள் எல்லாமும் சொல்வதாகப் புராணங்கள் பேசுகின்றன.

அவர்கள் எல்லாம் ஏன் அப்படிச் சொல்லிக்கொள்கின்றனர்? அந்தப் பிரம்மம் தான் சிவனாகவும், விஷ்ணுவாகவும், பிரம்மாவாகவும், துர்க்கையாகவும் இருப்பதால் அந்த உண்மையை உணர்ந்த நிலையில் அவை நான் பிரம்மம் என்று சொல்கின்றன. இப்படி இந்தப் பார்வையில் பார்க்கின்ற போதுதான் குருவின் வார்த்தை நமக்குப் புரியும்.

நீ தான் அது! என்கிறார் குரு. குற்றங்களும், குறைகளும் கொண்டவர்களாக நம்மைப்பற்றி நாம் அறிந்திருக்கின்ற நிலையில் நீ தான் அது என்று கூறி நான் கடவுள் என்று நம்மை உணரச் சொன்னால் நம் மனம் அதை ஏற்க மறுக்கின்றதே! யாராவது நான் கடவுள் என்று சொன்னால் அவர்களைப் பரிகாசம் செய்யத் தோன்றுகின்றதே!

அதற்குத்தான் இந்த விளக்கம். நான் கடவுள் என்றால் இந்த விஜயா என்பவள் கடவுள் அல்ல. எனக்குள் சதா சர்வ காலமும் நான்…நான்…நான் என்ற ஓர் உணர்வு ஒலித்துக்கொண்டு இருக்கிறதே, அந்த நான் என்ற உணர்வு தான் கடவுள். இந்த உடம்பிற்குள் அது இருக்கின்ற வரை நான் பேசுவேன், சாப்பிடுவேன், செயல்படுவேன்.

இருட்டின் தனிமையில் நான் உட்கார்ந்திருந்தாலும், நான் இருக்கிறேன் என்பதை அறிந்திருப்பேன். பக்கத்தில் இருந்தவர் இருக்கிறாரா, அல்லது எழுந்து போய்விட்டாரா என்பது இருட்டில் எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் நான் இருக்கிறேன் என்பது எனக்குத் தெரியும். இந்த உணர்வு ஒரு பிணத்திற்கு இருக்காது. ஏனெனில் அங்கு அந்த நான் என்பது இல்லை.

எனக்குள் துடித்துக்கொண்டிருக்கிற அந்த நான் என்பது எது? இந்த உலகத்த்தில் உள்ள அத்தனை மனிதர்களின் உள்ளேயும் துடிப்பதும் அதுதான். மனிதர்கள் மட்டுமல்ல. சகல ஜீவராசிகளும், சடப் பொருள்களும் கூட அதுதான். இந்நிலையில் நாம் பார்க்கின்ற அனைத்துமே பிரம்ம ஸ்வரூபம். இதைத்தான் கண்ணன், மற்ற தெய்வங்கள், மகான்கள் என சத்தியத்தை உணர்ந்த எல்லோருமே சொல்கின்றாh;கள். இதைத்தான் குருவும், நீ தான் அது என்று சொல்லி உணர்த்துகின்றார். இதையே, அது நீயாக இருக்கிறது என்றும் சொல்லலாம். இப்படிச்சொன்னால் இன்னும் தெளிவாகப் புரியும்.

பிரம்மம் தன் விரிவில் ஒரு சொட்டாக, நானாக வெளிப்பட்டு, இந்த வாழ்க்கையைத் தன்னை மறைத்துக்கொண்ட நிலையில் வாழ்ந்து விளையாடுகின்றது. ஆனால் இந்த விளையாட்டில் மாயையைப் புகுத்தித் தன்னை மறக்கச்செய்து, பிறகு தேட வைத்துக் கண்டுபிடித்துத் தன்னுடன் சேர்த்துக்கொள்கின்றது. அப்பாடா! இந்த விளையாட்டு மிக நீண்ட விளையாட்டு. யுகம் யுகங்களாகப் பலப் பல பிறவிகளாகப் பிரித்துப்போட்டுத் தான் ஒன்றே எல்லாமாக விளையாடுகின்ற விளையாட்டு. இந்தப் புதிர் புரிகின்றவரை விளையாட்டும் தொடர்கின்றது, பிறவிகளாக.

இதில் ஆணிவேராக, அணுவிற்கு அணுவாக நமக்குள்ளும், அப்பாலுக்கப்பாலாக எல்லாமாக விரிந்தும், அந்த விரிவைக் கடந்தும் நிற்கின்ற அந்த நுண்ணுணர்வு, கீதையில் கிருஷ்ணனாகத் தன்னை வெளிப்படுத்தி மிகத் தெளிவாகப் பருஷோத்தமன் என்று சொல்கின்றது.

மனிதன் என்பவன் தெய்வமாகலாம் – 45

atman20. சர்வம் பிரம்ம மயம்:
சர்வம் பிரம்ம மயம் என எல்லாவற்றிலும் பரமாத்மனைத் தரிசிக்கும் தகுதி பெறுதலே நன்னெறிகளின் இறுதிப் பயிற்சியாகும். இந்த ஏகத்வம் எனப்படும் சமப்பார்வை நம்மில் ஏற்பட்டுவிட்டால்; எல்லாமே பிரம்மத்தின் வெளிப்பாடு என்கிற உண்மை புலப்பட்டுவிடும். பிறகு பேதபாவம் நீங்கி உலகமே அன்பு மயமாக, ஆனந்தமயமாகப் பிரம்ம வடிவாகக் காட்சியளிக்கும். எதிரில் இருப்பவனும் நானே என்ற அடிப்படை உண்மையைப் புரிந்துகொண்ட பின் நம்மால் யாரையாவது வெறுக்க முடியுமா? பகை கொள்ள முடியுமா? கேவலமாகப் பேச முடியுமா? அவன் நானல்லவா! நடப்பவை எல்லாம் கர்மாவால் அல்லவா இப்படி ஏறுக்கு மாறாக நடக்கின்றன! இப்படி யோசித்தால் எல்லாம் சரியாய்ப் போய்விடுமே!

இப்படி பகவானால் விளக்கப்பட்ட இந்த இருபது தெய்வீகப் பண்புகளை நன்றாகச் சிந்தித்துத் திரும்பத் திரும்பக் கருத்தில்கொண்டு, அவற்றைத் தொடர்ந்து கடைப்பிடிப்பதன் மூலமே இந்த ஷேத்திரமாகிய சரீரத்தின் உண்மைத் தன்மை தெரிய வரும். சரீரத்தை ‘இது’ என்று, தன்னிலும் வேறுபட்ட ஒன்றாகத் தனக்குத் தரப்பட்ட ஒரு கருவியாகக் காண்பது தான் ஞானம். இதற்கு மாறாக சரீரத்தைத் தன் சொரூபமாக, இது நான் என்று நினைப்பது அஞ்ஞானம்.

இந்த இருபது தன்மைகளை நமதாக நாம் ஏற்பதன் மூலம், நாம் வாழும் முறை செம்மையடைகிறது. மற்றவரைப்பற்றி ஆராய்ந்து குற்றங் குறைகளைத் தேடிக் கண்டுபிடித்துச் சண்டை பிடித்துக்கொண்டிருந்த பழக்கம் போய், என்னிடமுள்ள குறைகளைப் பற்றி ஆராய்ந்து உற்று நோக்கிச் சரிப்படுத்திக்கொண்டு வந்து, நல்லியல்புகள் வாய்க்கப் பெற்றவராக மாறுகின்ற அதிசயம் நம்முள்; நிகழ்கின்றது.

இந்நிலையை எய்துவதால் நம்மில் ஆன்ம முன்னேற்றமும் ஏற்படுகின்றது. அதே சமயம் வெளி உலகத்தில் நம் இயல்புகள் கவனிக்கப்பட்டு மதிக்கப்படுகின்றன. நன்னெறிகளைக் கடைப்பிடித்து வாழ்பவரை இந்த சமூகம் புரிந்துகொள்கிறது. மதிப்பளிக்கிறது. ஷேத்திரக்ஞன் தன்னுள் இருந்து செயல்படுவதை அறிந்த ஷேத்திரம், பிறகு உடல் என்பது மாறிக் கோவில் என்றாகி விடுகின்றது. அதனால் தான் மகான்களை மக்கள் கைகூப்பி வணங்குகிறார்கள்.

ஆத்மாதான் எல்லாவற்றிற்கும் ஒளியூட்டுகின்றது. நம் மனதை, புத்தியை, எண்ணங்களை, ஆசைகளை நமக்கு உணர்த்துவது ஆத்மா. நல்லது கெட்டது எது என்றாலும் அவற்றிற்கு ஆத்மா தான் ஒளி தருகின்றது. ஆனால் அவற்றால் அது பாதிப்படைவதில்லை. இந்த ஆத்மாவைத்தான் நாம் சாதாரணமாக உயிர் என்கிறோம். இந்த உண்மை நம்மால் அறியப்பட்டவுடன் மாயை நம்மிடமிருந்து விலகிவிடும். என்னை இயக்குபவன் எங்கும் நிறைந்த சச்சிதானந்தப் பரம்பொருளே என்பது புரிந்தவுடன் நாம் இந்த வாழ்க்கையை சரியாகக் கையாளத் துவங்கி விடுவோம்.

எனவே கர்மாவின் வழி நம் வாழ்க்கையைச் செலுத்தாமல் ஆத்மாவைச் சரணடைந்து, தெய்வீக அம்சங்களாகக் கீதையில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் இருபது நன்னெறிகளைத் தொடர்ந்து கடைப்பிடிப்பதன் மூலம் கா;மாவின் பிடியிலிருந்து நம்மால் விடுபட முடியும்.

இதுவரை இந்த உடலைப்பற்றி, இந்த உடலில் உறையும் ஆத்மன் பற்றி அக்கு வேறு ஆணி வேறாகப் பிரித்துப் பார்த்து, நாம் மேற்கொள்ள வேண்டிய இருபது நன்னெறிகளைப் பற்றியும் விரிவாகத் தெரிந்துகொண்டுள்ளோம்.

இனி ஷேத்திரக்ஞனின் தன்மைகளைப்பற்றி ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் விவரிக்கின்றார். ஆத்மாவின் விரிவே பரம்பொருள். பரம்பொருளின் சிறு அணுவே ஆத்மன். நாம் அறிய வேண்டிய அரிய தத்துவம் இது. இதை அறிவதால் இனி பிறவா நிலையினை நாம் அடைய முடியும். இதைப்பற்றிக் கிருஷ்ணர் அர்ச்சுனனுக்குச் சொல்வது, “தொடக்கமும், முடிவும் இல்லாத பரப்பிரம்மம் அது. அதை உள்ளது என்றோ இல்லாதது என்றோ சொல்ல முடியாது. அது இல்லாத இடமோ, பொருளோ கிடையாது”.

பரமாத்மன் எல்லா இடங்களிலும் நீக்கமறப் பரவி நிறைந்திருக்கிறது. புலன்களுக்கு அப்பாற்பட்ட அது எல்லாப் புலன்களுக்கும் ஒளியூட்டி செயல்பட வைக்கிறது. அதற்கு எதிலும் பற்றுதல் இல்லை. ஆனால் உலகம் முழுவதையும் பேணிக் காப்பது அது தான். அதற்கென்று தனிக் குணங்கள் இல்லை. ஆனால் அது குணங்களை ஆண்டு அனுபவிக்கும் திறன் பெற்றது. உயிர் இருப்பதால்தானே உடல் செயல்படுகின்றது. உயிரில்லாத உடல், கட்டையாக விழுந்துவிடும் அல்லவா!

பல எதிரிடையான தன்மைகள் ஒரே பரமாத்ம தத்துவத்தில் கலந்துள்ளன. ஆனால் பிரம்மமாகிய அதில் இதனால் இந்த எதிர்விளைவும் ஏற்படுவதில்லை. ஏனெனில் அசையும் பொருள், அசையாப் பொருள் என்று எல்லாவற்றிலும், அப்பொருள்களின் உள்ளேயும் வெளியேயும் அதுதான் நிரம்பியுள்ளது. எல்லாப் பொருள்களாகவும், பிராணிகளாகவும் அதுதான் விளங்குகிறது. எங்குமே அதைத் தவிர வேறு எதுவுமே இல்லை. மிகத் தொலைவிலும் அதுதான் இருக்கிறது. மிக அருகிலும் அது தான் இருக்கிறது. இங்கு அது எனப்படுவது பிரம்மம்.

நேற்று, இன்று, நாளை என்னும் மூன்று காலங்களிலும் அது இருக்கிறது. பொருள்களுக்கு முன்பும்; அது தான் இருந்தது. பொருள்களுக்குப் பிறகும் அது தான் இருக்கும். பொருளாக இருப்பதும் அதுதான். அது இல்லாத இடமே இல்லை.

இதைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள இந்த விளக்கம் உதவுமென்று தோன்றுகிறது. குயவன் பானையைச் செய்வதற்கு முன் அந்தப் பானை மண்ணாக இருந்தது. அந்த மண்ணைப் பிசைந்து பானை என்ற வடிவத்தை உருவாக்கியதும் அது பானை என்றாகிவிடுகிறது. அந்தப் பானையை உடைத்துவிட்டால் அது மீண்டும் மண்ணாகி விடுகின்றது. அதுபோல இந்த உடல் உருவாவதற்கு முன் இது வெளியாக இருந்தது. பிறந்தபின் உடல் என்றாகிறது. உடல் கீழே விழுந்துவிட்டால், அதனுள்ளே உறைந்த பிரம்மம் மீண்டும் பரவெளியாகிவிடுகின்றது. இதைத்தான் கிருஷ்ணர், பொருள்களுக்கு முன்பும் அதுதான் இருந்தது. பொருள்களுக்குப் பிறகும் அது தான் இருக்கும். பொருளாக இருப்பதும் அதுதான். அது இல்லாத இடமே இல்லை! என்று கூறுகின்றார். புரிகிறதா?

இந்த இடத்தில் ஒன்றைச் சொல்ல விரும்புகிறேன். நாம் முன்பே ஓர் அத்தியாயத்தில் பரப்பிரம்மத்தைப் பற்றி சப்தப்பிரமாணம் வழியாக மட்டுமே அறிய முடியும் என்று பார்த்திருக்கிறோம். அது, அது என்று நான் எழுதுவதைப் படிக்கும்போது சலிப்படைந்துவிடக்கூடாது. அதைப்பற்றி ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் விவரித்ததையே நான் இங்கு எழுதிக்கொண்டு வருகிறேன். எனவே, இந்த உண்மையைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற ஆர்வ முனைப்புடன், மிகக் கவனமாகப் படித்துப் பிறகு இதைப்பற்றிச் சற்று நுணுக்கமாக சிந்தித்துப் பாருங்கள்.

மேலாகவும், கீழாகவும், சமீபத்திலும், தூரத்திலும் இருப்பது அதுவே! என்பது கீதா வாக்கியம். இதன் பொருள், இருப்பது அது மட்டும் தான் என்பதே. ஆனால் இவ்வளவு வேறுபாடுகள் நமக்குத் தெரிகின்றதே! என்றால் அது தான் மாயையின் வெளிப்பாடு. பிரம்மம், தானே இத்தனை விதங்களாகத் தன்னை வெளிப்படுத்தி விளையாடுகிறது. அதற்கு மாயை உதவி செய்கின்றது. மாயையும் பிரம்ம விளையாட்டே.

இந்த உண்மையை மிக நன்றாகப் புரிந்துகொண்டு விட்டால், பிறகு இந்த சம்சார பந்தத்தில் சிக்கி உழன்று கொண்டிருந்தாலும் இவற்றால் பாதிப்பு அடையாமல் விலகி நின்று பார்த்து விழிப்புணர்வுடன் செயல்பட முடியும்.

மேலும் பரமாத்மாவைப்பற்றி கீதை இவ்வாறு கூறுகின்றது. “பரமாத்மா ஒன்றே என்றாலும் படைக்கப்பட்ட படைப்புக்களில் வெளிப்படும்போது அவர் பேதங்கள் கொண்டவராய்த் திகழ்கின்றார். படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் எனும் முத்தொழில் புரிபவரும் அவரே!”

உடல், மனம், புத்தி ஆகியவற்றால் நாம் பெறுகின்ற அனுபவங்கள் பரமாத்மாவிடமிருந்தே வெளிப்படுகின்றன. அவர் எல்லா ஜோதிகளுக்கும் ஒளியூட்டும் ஜோதி. பரமஜோதியான அவரிடத்தில் அஞ்ஞானம் கிடையாது. ஞான ரூபமும், அறிய வேண்டிய தத்துவமும் அவரே. எல்லா ஜீவராசிகளின் இதயத்திலும் அவர் குடியிருக்கின்றார்.

ஷேத்திரம், ஞானம், அறியத்தக்கது ஆகிய இம்மூன்றையும் முறையாக அறிந்துகொள்கின்ற பக்தன் இறைத்தன்மையை அடைகின்றான். அந்நிலையில், தான் பரமாத்மனோடு இரண்டறக் கலந்துவிட்ட உணர்வு அவனுக்குள் ஏற்படுகின்றது என்கிறார் கிருஷ்ணர்.