மனிதன் என்பவன் தெய்வமாகலாம் – 49

நீண்ட நெடுங்காலமாக ஒரு சந்தேகம், ஒரு சண்டை, ஒரு குழப்பம் சனாதன தர்மவாதிகளிடையே நிலவி வருகிறது. அது உண்மையில் யார் பிரம்மம்? என்பதே. எது பிரம்மம் என்பதல்ல வினா. யார் பிரம்மம்? என்பதுதான். அதாவது பிரம்மத்தைப் பல்வேறு உருவங்களாக்கி, அவற்றிற்குப் பெயர்களையும், குணங்களையும், அவற்றிற்கேற்ற கதைகளையும் உருவாக்கி வைத்ததால் வந்த வினை இது.

பாமரனுக்கு எந்தவொரு தெய்வத்தைப் பற்றியும் தெரியாது. ஒரு கல் அல்லது ஒரு மரம் அல்லது தான் தொழிலுக்குப் பயன்படுத்துகின்ற ஒரு கருவி போதும், அவன் தொட்டுக் கும்பிட்டுப் பக்தியோடு வாழ்வதற்கு. ஆனால் படித்துப் படித்து மண்டை வீங்கியவர்களுக்குத் தான் ஏகப்பட்ட குழப்பம்.
devi_trinity எல்லாவற்றிற்கும் மேலான பிரம்மம் ஆதிபராசக்தி என்றும், பரமேஸ்வரனான சிவனே பிரம்மம் என்றும், ஸ்ரீமந் நாராயணனே ஆதிமூலம் என்றும் இப்படி இன்னும் அடுக்கடுக்காகப் பல தெய்வங்களை இது தான் மூலம், அதுதான் மூல முதற் பொருள், எல்லாவற்றிற்கும் மேலான சக்தி இதுதான் என்று பலவிதமான வாதங்களும், பிடிவாதங்களும், ஏற்றிப் பேசுவது, குறைத்துப் பேசுவது என்றும் நடைமுறையில் இருப்பதை நாம் அறிவோம்.

எல்லாவற்றையும் விட சைவமும், வைணவமும் அடித்துக்கொள்வது தான் பெரிய கூத்து. இரு சாராருமே தங்கள் பிடியை விடுவதில்லை. ஆனால் புராணங்களும், கதைகளும் சிவனும், விஷ்ணுவும் ஒருவரையொருவர் வணங்குவதாகவும், போற்றுவதாகவும் கூறி ஹரியும் சிவனும் ஒன்று என்று தெளிவுபடக் கூறினாலும் கூட இவர்கள் ஏற்பதில்லை. இதற்கு என்ன காரணம்?

மனித இயல்புதான் இதற்குக் காரணம். மனித இயல்பு என்ன? மூன்று வகையான குணங்களுக்கிடையே மாட்டிக்கொண்டு அடிபடுவதுதான். இக்குண எழுச்சியும் தெளிவில்லா அறிவும் தான் உண்மையைப் புரிந்துகொள்ளாமல் திண்டாடுவதற்குக் காரணம் என்று சொல்லலாமா? எனவே தான் புலன்களால், மனதால், புத்தியால், அகங்காரத்தால், அனைத்தையும் கடந்ததான, நமக்குள்ளேயே இருப்பதான பிரம்மத்தை அறிய முடியாதெனக் கிருஷ்ணர் கூறினார்.

பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் என்னும் மும்மூர்த்திகளுமே பிரம்மத்தால் படைக்கப்பட்டவர்கள் தான். நியதியின் வரையறைகளுக்கு உட்பட்டவர்கள் தான். பிரம்மம் எனக் குறிக்கப்படுகின்ற மகா நுண்ணுணர்வு, பேராற்றல் ஆதியானது. அனைத்திற்கும் மூலமானது. நோக்கரிய நோக்கே! நுணுக்கரிய நுண்ணுணர்வே! போக்கும் வரவும் இல்லாப் புண்ணியனே! என்றெல்லாம் தெரிந்தவர்கள், தமக்குத் தெரிந்ததைப் பல்வேறு விதமாக, மிகத் தெளிவாகச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். நம்மால் தான் அவர்கள் சொல்லி வைத்ததைப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. அணுவிற்கு அணுவாய், அப்பாலுக்கு அப்பாலாய் இருக்கின்ற அது, தன் சுய விருப்பத்தால் விரிந்தது. இந்த விளக்கத்தை அனுபவத்தால் தான் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

முதலில் அநாதியாய் இருந்த அது, தான் மட்டுமே ஆக இருந்த அது, தன் விருப்பத்தால் விரிந்தது. பிரபஞ்சம் உருவெடுத்தது. கோள்கள், பஞ்சபூத சக்திகள், மும்மூர்த்திகள் என ஒரு மைக்ரோ செகண்டில் பிரம்மம் மலர்ந்தது, உலக மாயையாக. எல்லாம் நிலை பெற்றன, இயங்கின. ஆனால் இப்படி வெளிப்பட்டு, நிலைபெற்று, இயங்குகின்ற இவை எல்லாமே….அது தான்! பேராற்றலின் வெளிப்பாடே இவையெல்லாம்.

பிரம்மம் தன்னை இப்படி அழியாததாகவும், அழியக்கூடியதாகவும் நாம, ரூபங்களைக் கொண்ட சிருஷ்டிகளாகவும் அமைத்துக்கொண்டு தன் பிரபஞ்ச விளையாட்டைத் தொடங்கியது. இங்கு எல்லாமே அதுதான். இயக்குவதும் அதுதான். பிறப்பதும் அதுதான். அழிவதும் அதுதான். இப்படி எல்லாமே அதுதான் என்கின்ற நிலையில், மூலமாகிய அது நானே! என்று சிவனும், விஷ்ணுவும், பிரம்மா இப்படியெல்லாம் சொல்வதாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் மூன்று தேவியர், விநாயகர், முருகர் போன்ற தெய்வங்கள் எல்லாமும் சொல்வதாகப் புராணங்கள் பேசுகின்றன.

அவர்கள் எல்லாம் ஏன் அப்படிச் சொல்லிக்கொள்கின்றனர்? அந்தப் பிரம்மம் தான் சிவனாகவும், விஷ்ணுவாகவும், பிரம்மாவாகவும், துர்க்கையாகவும் இருப்பதால் அந்த உண்மையை உணர்ந்த நிலையில் அவை நான் பிரம்மம் என்று சொல்கின்றன. இப்படி இந்தப் பார்வையில் பார்க்கின்ற போதுதான் குருவின் வார்த்தை நமக்குப் புரியும்.

நீ தான் அது! என்கிறார் குரு. குற்றங்களும், குறைகளும் கொண்டவர்களாக நம்மைப்பற்றி நாம் அறிந்திருக்கின்ற நிலையில் நீ தான் அது என்று கூறி நான் கடவுள் என்று நம்மை உணரச் சொன்னால் நம் மனம் அதை ஏற்க மறுக்கின்றதே! யாராவது நான் கடவுள் என்று சொன்னால் அவர்களைப் பரிகாசம் செய்யத் தோன்றுகின்றதே!

அதற்குத்தான் இந்த விளக்கம். நான் கடவுள் என்றால் இந்த விஜயா என்பவள் கடவுள் அல்ல. எனக்குள் சதா சர்வ காலமும் நான்…நான்…நான் என்ற ஓர் உணர்வு ஒலித்துக்கொண்டு இருக்கிறதே, அந்த நான் என்ற உணர்வு தான் கடவுள். இந்த உடம்பிற்குள் அது இருக்கின்ற வரை நான் பேசுவேன், சாப்பிடுவேன், செயல்படுவேன்.

இருட்டின் தனிமையில் நான் உட்கார்ந்திருந்தாலும், நான் இருக்கிறேன் என்பதை அறிந்திருப்பேன். பக்கத்தில் இருந்தவர் இருக்கிறாரா, அல்லது எழுந்து போய்விட்டாரா என்பது இருட்டில் எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் நான் இருக்கிறேன் என்பது எனக்குத் தெரியும். இந்த உணர்வு ஒரு பிணத்திற்கு இருக்காது. ஏனெனில் அங்கு அந்த நான் என்பது இல்லை.

எனக்குள் துடித்துக்கொண்டிருக்கிற அந்த நான் என்பது எது? இந்த உலகத்த்தில் உள்ள அத்தனை மனிதர்களின் உள்ளேயும் துடிப்பதும் அதுதான். மனிதர்கள் மட்டுமல்ல. சகல ஜீவராசிகளும், சடப் பொருள்களும் கூட அதுதான். இந்நிலையில் நாம் பார்க்கின்ற அனைத்துமே பிரம்ம ஸ்வரூபம். இதைத்தான் கண்ணன், மற்ற தெய்வங்கள், மகான்கள் என சத்தியத்தை உணர்ந்த எல்லோருமே சொல்கின்றாh;கள். இதைத்தான் குருவும், நீ தான் அது என்று சொல்லி உணர்த்துகின்றார். இதையே, அது நீயாக இருக்கிறது என்றும் சொல்லலாம். இப்படிச்சொன்னால் இன்னும் தெளிவாகப் புரியும்.

பிரம்மம் தன் விரிவில் ஒரு சொட்டாக, நானாக வெளிப்பட்டு, இந்த வாழ்க்கையைத் தன்னை மறைத்துக்கொண்ட நிலையில் வாழ்ந்து விளையாடுகின்றது. ஆனால் இந்த விளையாட்டில் மாயையைப் புகுத்தித் தன்னை மறக்கச்செய்து, பிறகு தேட வைத்துக் கண்டுபிடித்துத் தன்னுடன் சேர்த்துக்கொள்கின்றது. அப்பாடா! இந்த விளையாட்டு மிக நீண்ட விளையாட்டு. யுகம் யுகங்களாகப் பலப் பல பிறவிகளாகப் பிரித்துப்போட்டுத் தான் ஒன்றே எல்லாமாக விளையாடுகின்ற விளையாட்டு. இந்தப் புதிர் புரிகின்றவரை விளையாட்டும் தொடர்கின்றது, பிறவிகளாக.

இதில் ஆணிவேராக, அணுவிற்கு அணுவாக நமக்குள்ளும், அப்பாலுக்கப்பாலாக எல்லாமாக விரிந்தும், அந்த விரிவைக் கடந்தும் நிற்கின்ற அந்த நுண்ணுணர்வு, கீதையில் கிருஷ்ணனாகத் தன்னை வெளிப்படுத்தி மிகத் தெளிவாகப் பருஷோத்தமன் என்று சொல்கின்றது.

Advertisements