மனிதன் என்பவன் தெய்வமாகலாம் – 51

“இப்பிறவிக்குத் தரப்பட்டிருக்கின்ற ஐந்து புலன்கள், அந்த மரக்கிளைகளின் சிறு பிரிவுகளில் உள்ள தளிர்கள். ஜீவன் இந்த ஐந்து புலன்களின் வழியாகச் சென்று அவற்றால் அனுபவங்களைப் பெறுவதே இந்தத் தளிர்கள் வெளிப்படுவதற்குக் காரணம்”.

”இந்த மகா விருட்சத்தின் அடிப்படையான மூலாதாரம் மனித உலகம். ஏனெனில் இந்த மனித உலகத்தில் செய்யப்படும் செயல்களின் பலன் தான் மற்ற உலகங்களில் அனுபவிக்கப்படுகின்றது.”
cosmictree-2
ஒன்றும் புரியவில்லையே என்று குழம்ப வேண்டாம். இதைப் படிக்கின்ற நாம் இதைப்பற்றி இப்படிப் புரிந்துகொள்வோம். ஞானத்தால் தான் இதைப்பற்றி நன்றாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும். நாம் இப்போது வாழ்ந்துகொண்டிருக்கின்ற வாழ்க்கை உண்மையானது அல்ல. நாமும் உண்மையல்ல. ஒன்றேயான பிரம்மம் ஆத்மாவாக உடல் எடுத்து நம் ஒவ்வொருவராகவும் வெளிப்பட்டு வாழ்வதாக விளையாடிக்கொண்டிருக்கிறது. இந்த விளையாட்டில் அது பயன் படுத்துகின்ற சாமான்கள் ஐந்து புலன்களும், மனமும், புத்தியும்.

நம்மைச் சிக்கல்களில் மாட்டி விடுபவை இவைதானே. இவற்றோடு சேர்ந்த அடுத்த இரண்டு அம்சங்கள் அகங்காரமும், மமகாரமும். அதாவது இந்த உடல் மீது நாம் கொண்ட பற்றும், நம்மைச் சோந்தவையாகக் கருதுகின்ற பொருள்களையும், உறவுகளையும் நம்முடையவை என்று நினைக்கின்ற பற்றும். இவை அனைத்திற்கும் பின்னால் நாம் பிறக்கும்போதே கொண்டு வருகின்ற கர்மப்பலன்கள்.

இவை அனைத்தும் சேர்ந்த ஒரு வலை இப்படி இந்த வாழ்க்கையாகப் பின்னப்பட்டிருக்கிறது. ஒரு குடும்பத்தில் பிறக்கின்ற நாம் கொண்டு வந்த கர்மப்பலன்களின் பின்னணியில் வாழத் தொடங்குகிறோம். முதலில் புலன்கள் வேலை செய்யத் தொடங்குகின்றன. பிறகு மனம், அதன் பிறகு புத்தி என்று வாழ்க்கை விரிகிறது. கர்மப்பலன்களுக்குத் தக்கபடி முக்குணங்கள் கலந்த நிலையில் மனமும் புத்தியும் மற்றவையும் மாறி மாறிச் செய்லபடுகின்றன. இன்பங்களையும, துன்பங்களையும் அனுபவிக்கத் தொடங்கி விடுகின்றோம். இந்த வாழ்க்கை என்னவென்று இப்போது புரிகின்றதா?

“இந்த சம்சாரம் என்னும் மாய மரத்தின் உண்மை போன்றதும், அழகானதும், சுகமானதுமான சொரூபம் மக்களுக்குத் தெரிகி;ன்றது. ஆனால் இப்படி உண்மைபோலத் தெரிகின்ற இது உண்மையாகவே உள்ளதா என்று சிந்தித்துப் பார்த்தால் பதில் கிடைக்காது. இதற்கு ஆதியோ, அந்தமோ இல்லை.”

“இப்படிப்பட்ட பொய்யான வாழ்க்கையின் ஆணிவேர் மிக வலுவானது. கர்மாவும், நிறைவேறாத ஆசைகளுமே இந்த வாழ்க்கை மரம் வெட்ட வெட்ட மீண்டும் பிறவிகளாகத் துளிர்ப்பதற்குக் காரணமான ஆணிவேர்கள்.”

நமது சாதி, சமயம், குலம், கோத்திரம், நாடு என்கின்ற இனத்தன்மையும், பந்த பாசங்களும், தீவிர விருப்பமும் இந்த வாழ்க்கை மரத்தின் கிளைகள். பற்றில்லாமை என்னும் வாளின் துணைகொண்டு இம்மரத்தை வெட்டித்தள்ளிப் பரம்பொருளின் பரம பத நிலையை அடைய, இதைப் புரிந்துகொண்டவர்கள் இனி முயல வேண்டும். புரியாதவர்கள் கவலைப்பட வேண்டாம். என்றாவது ஒரு நாள் இதன் பொருள் விளங்கும்.

பந்த பாசங்களும், ஆசைகளும், குண பேதங்களும் போகவில்லையே! என்னால் இவற்றிலிருந்து விடுபட முடியவில்லையே! என்று நினைத்தால் அந்தப் பரமாத்மனைத்தான் நாம் சரணடைய வேண்டும். சரணாகதி என்பது அதி உயர் முயற்சி. என்னால் முடியவில்லை! நீ தான் காப்பாற்ற வேண்டும்! என்று ஒருவன் எப்பொழுது முழுமையாகப் பிரம்மத்திடம் சரணடைகின்றானோ அப்பொழுது பிரம்மம் கட்டாயம் துணைக்கு வரும். காக்கும்.

இப்படிப் பூரண சரணாகதி அடைந்து விட்டால் பிறகு நல்லதோ, கெட்டதோ நடக்க வேண்டியவை நடக்கும். ஆனால் அவற்றால் நாம் பாதிப்படைய மாட்டோம். பொறுமையும், வருபவற்றைச் சரியாக ஏற்கின்ற துணிவும், வலிமையும் தானே ஏற்படும். கர்மப்பலன்களை எதிர்க்காமல் பொறுமையாக ஏற்றுக்கொள்வதால் இருக்கிற கர்மா கழியும். எதிராகச் செயல்படாமல் இருப்பதால் மேலும் கர்மா ஏற்படாது. வாழ்வில் கஷ்டங்கள் வரும் தான். அவற்றைத் தாங்க வேண்டும்.

இந்த நிலையில் வாழ்க்கை செல்ல, இறுதியில் நான் அவனே என்ற புரிந்துணர்வில் அவனோடு சேர்ந்து, வாழ்க்கையை ஒதுக்கி தள்ள முடியும். அவனை அடைந்த பிறகு மனிதன் மீண்டும் உலகியல் வாழ்விற்கு வருவதில்லை. ஏனெனில் அவன் தான் ஆதி மூலம். அவனிலிருந்து தான் இந்தப் படைப்புக்கள் பரவியிருக்கின்றன. வெளிப்பட்டதான இவை அதிலேயெ சென்று ஒடுங்கிவிடும் என்ற உண்மை இப்போது அவனுக்கு விளங்கிவிட்டது.

”இவ்வாறு பரமாத்மாவை சரணடைவதால் மனிதர்கள் தன்மானம், மோக மயக்கங்களிலிருந்து விடுபடுகின்றார்கள். பற்று அற்றுவிடுவதால் அவர்களிடம் கர்வம், மமதை முதலிய குற்றங்கள் இருப்பதில்லை. எப்பொழுதும் பகவானிடத்திலேயே நிலைத்திருக்கிறார்கள். ஆசா பாசம், சுக துக்கம், என்ற சிக்கல்களிலிருந்து விடுபட்டு இறை சிந்தனையிலேயே ஒன்றிவிடுகிறார்கள்;” என்கிறார் ஸ்ரீ கிருஷ்ணர்.

‘இப்படித் தன் உடலோடு கூடிய நிலையை உயிரோடு இருக்கின்றபோதே மனதால் விட்டு விலகி, ஆத்மாவுடன் யோகத்தால் இணைந்தவர்கள் அழியாத அமரத்துவ நிலையை அடைகின்றார்கள்”.

இந்த நிலையை அடையும் வழியாகத்தான் சனாதன தர்மம் பிரம்மச்சரியம், கிரஹஸ்தம், வானப்பிரஸ்தம், சந்நியாசம் என நான்கு நிலைகளாக இந்த வாழ்க்கையை வகுத்துத் தந்திருக்கிறது. இளம் பருவத்தில் குருவை அடைந்து தன்னைப்பற்றியும், இந்த வாழ்க்கை பற்றியும், தான் வாழ வேண்டிய முறையையும், தர்ம நியாய அடிப்படையில் அமைந்த, வேத உண்மைகளைத் துணையாகக்கொண்டு பெறுகின்ற கல்வி மூலம் அறிந்துகொள்கின்ற நிலை பிரம்மச்சரியம்.

ஒரு பெண்ணை மணந்து, இல்லற தர்மத்தை ஏற்று, நல்ல புத்திரர்களைப் பெற்று, சமுதாயத்திற்கும், சந்நியாசிகளுக்கும் சேவை செய்து, கற்ற நெறிப்படி தர்மமாக வாழ்கின்ற நிலை கிரஹஸ்தாஸ்ரமம்.

தான் செய்ய வேண்டிய கடமைகளைச் சரியாகச் செய்து, குல தர்மப்படி வாழ்ந்து, முதுமையை அடைகின்ற நிலையில் குடும்பக் கடமைகளையும், பொறுப்புக்களையும் இளையவர்களிடம் முழுமையாக ஒப்படைத்துவிட்டு, உலக வாழ்க்கையிலிருந்து விடுபட்டு, இல்லறத்தில் இருந்தபடியே அனைத்தையும் செய்துகொண்டு பற்றின்றி பரம்பொருளை எண்ணி, பக்தி செய்து, தியானித்து ஞான மார்க்கத்திற்கான பயிற்சிகளில் ஈடுபடுதல் வானப்பிரஸ்தம்.

Advertisements

மனிதன் என்பவன் தெய்வமாகலாம் – 45

atman20. சர்வம் பிரம்ம மயம்:
சர்வம் பிரம்ம மயம் என எல்லாவற்றிலும் பரமாத்மனைத் தரிசிக்கும் தகுதி பெறுதலே நன்னெறிகளின் இறுதிப் பயிற்சியாகும். இந்த ஏகத்வம் எனப்படும் சமப்பார்வை நம்மில் ஏற்பட்டுவிட்டால்; எல்லாமே பிரம்மத்தின் வெளிப்பாடு என்கிற உண்மை புலப்பட்டுவிடும். பிறகு பேதபாவம் நீங்கி உலகமே அன்பு மயமாக, ஆனந்தமயமாகப் பிரம்ம வடிவாகக் காட்சியளிக்கும். எதிரில் இருப்பவனும் நானே என்ற அடிப்படை உண்மையைப் புரிந்துகொண்ட பின் நம்மால் யாரையாவது வெறுக்க முடியுமா? பகை கொள்ள முடியுமா? கேவலமாகப் பேச முடியுமா? அவன் நானல்லவா! நடப்பவை எல்லாம் கர்மாவால் அல்லவா இப்படி ஏறுக்கு மாறாக நடக்கின்றன! இப்படி யோசித்தால் எல்லாம் சரியாய்ப் போய்விடுமே!

இப்படி பகவானால் விளக்கப்பட்ட இந்த இருபது தெய்வீகப் பண்புகளை நன்றாகச் சிந்தித்துத் திரும்பத் திரும்பக் கருத்தில்கொண்டு, அவற்றைத் தொடர்ந்து கடைப்பிடிப்பதன் மூலமே இந்த ஷேத்திரமாகிய சரீரத்தின் உண்மைத் தன்மை தெரிய வரும். சரீரத்தை ‘இது’ என்று, தன்னிலும் வேறுபட்ட ஒன்றாகத் தனக்குத் தரப்பட்ட ஒரு கருவியாகக் காண்பது தான் ஞானம். இதற்கு மாறாக சரீரத்தைத் தன் சொரூபமாக, இது நான் என்று நினைப்பது அஞ்ஞானம்.

இந்த இருபது தன்மைகளை நமதாக நாம் ஏற்பதன் மூலம், நாம் வாழும் முறை செம்மையடைகிறது. மற்றவரைப்பற்றி ஆராய்ந்து குற்றங் குறைகளைத் தேடிக் கண்டுபிடித்துச் சண்டை பிடித்துக்கொண்டிருந்த பழக்கம் போய், என்னிடமுள்ள குறைகளைப் பற்றி ஆராய்ந்து உற்று நோக்கிச் சரிப்படுத்திக்கொண்டு வந்து, நல்லியல்புகள் வாய்க்கப் பெற்றவராக மாறுகின்ற அதிசயம் நம்முள்; நிகழ்கின்றது.

இந்நிலையை எய்துவதால் நம்மில் ஆன்ம முன்னேற்றமும் ஏற்படுகின்றது. அதே சமயம் வெளி உலகத்தில் நம் இயல்புகள் கவனிக்கப்பட்டு மதிக்கப்படுகின்றன. நன்னெறிகளைக் கடைப்பிடித்து வாழ்பவரை இந்த சமூகம் புரிந்துகொள்கிறது. மதிப்பளிக்கிறது. ஷேத்திரக்ஞன் தன்னுள் இருந்து செயல்படுவதை அறிந்த ஷேத்திரம், பிறகு உடல் என்பது மாறிக் கோவில் என்றாகி விடுகின்றது. அதனால் தான் மகான்களை மக்கள் கைகூப்பி வணங்குகிறார்கள்.

ஆத்மாதான் எல்லாவற்றிற்கும் ஒளியூட்டுகின்றது. நம் மனதை, புத்தியை, எண்ணங்களை, ஆசைகளை நமக்கு உணர்த்துவது ஆத்மா. நல்லது கெட்டது எது என்றாலும் அவற்றிற்கு ஆத்மா தான் ஒளி தருகின்றது. ஆனால் அவற்றால் அது பாதிப்படைவதில்லை. இந்த ஆத்மாவைத்தான் நாம் சாதாரணமாக உயிர் என்கிறோம். இந்த உண்மை நம்மால் அறியப்பட்டவுடன் மாயை நம்மிடமிருந்து விலகிவிடும். என்னை இயக்குபவன் எங்கும் நிறைந்த சச்சிதானந்தப் பரம்பொருளே என்பது புரிந்தவுடன் நாம் இந்த வாழ்க்கையை சரியாகக் கையாளத் துவங்கி விடுவோம்.

எனவே கர்மாவின் வழி நம் வாழ்க்கையைச் செலுத்தாமல் ஆத்மாவைச் சரணடைந்து, தெய்வீக அம்சங்களாகக் கீதையில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் இருபது நன்னெறிகளைத் தொடர்ந்து கடைப்பிடிப்பதன் மூலம் கா;மாவின் பிடியிலிருந்து நம்மால் விடுபட முடியும்.

இதுவரை இந்த உடலைப்பற்றி, இந்த உடலில் உறையும் ஆத்மன் பற்றி அக்கு வேறு ஆணி வேறாகப் பிரித்துப் பார்த்து, நாம் மேற்கொள்ள வேண்டிய இருபது நன்னெறிகளைப் பற்றியும் விரிவாகத் தெரிந்துகொண்டுள்ளோம்.

இனி ஷேத்திரக்ஞனின் தன்மைகளைப்பற்றி ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் விவரிக்கின்றார். ஆத்மாவின் விரிவே பரம்பொருள். பரம்பொருளின் சிறு அணுவே ஆத்மன். நாம் அறிய வேண்டிய அரிய தத்துவம் இது. இதை அறிவதால் இனி பிறவா நிலையினை நாம் அடைய முடியும். இதைப்பற்றிக் கிருஷ்ணர் அர்ச்சுனனுக்குச் சொல்வது, “தொடக்கமும், முடிவும் இல்லாத பரப்பிரம்மம் அது. அதை உள்ளது என்றோ இல்லாதது என்றோ சொல்ல முடியாது. அது இல்லாத இடமோ, பொருளோ கிடையாது”.

பரமாத்மன் எல்லா இடங்களிலும் நீக்கமறப் பரவி நிறைந்திருக்கிறது. புலன்களுக்கு அப்பாற்பட்ட அது எல்லாப் புலன்களுக்கும் ஒளியூட்டி செயல்பட வைக்கிறது. அதற்கு எதிலும் பற்றுதல் இல்லை. ஆனால் உலகம் முழுவதையும் பேணிக் காப்பது அது தான். அதற்கென்று தனிக் குணங்கள் இல்லை. ஆனால் அது குணங்களை ஆண்டு அனுபவிக்கும் திறன் பெற்றது. உயிர் இருப்பதால்தானே உடல் செயல்படுகின்றது. உயிரில்லாத உடல், கட்டையாக விழுந்துவிடும் அல்லவா!

பல எதிரிடையான தன்மைகள் ஒரே பரமாத்ம தத்துவத்தில் கலந்துள்ளன. ஆனால் பிரம்மமாகிய அதில் இதனால் இந்த எதிர்விளைவும் ஏற்படுவதில்லை. ஏனெனில் அசையும் பொருள், அசையாப் பொருள் என்று எல்லாவற்றிலும், அப்பொருள்களின் உள்ளேயும் வெளியேயும் அதுதான் நிரம்பியுள்ளது. எல்லாப் பொருள்களாகவும், பிராணிகளாகவும் அதுதான் விளங்குகிறது. எங்குமே அதைத் தவிர வேறு எதுவுமே இல்லை. மிகத் தொலைவிலும் அதுதான் இருக்கிறது. மிக அருகிலும் அது தான் இருக்கிறது. இங்கு அது எனப்படுவது பிரம்மம்.

நேற்று, இன்று, நாளை என்னும் மூன்று காலங்களிலும் அது இருக்கிறது. பொருள்களுக்கு முன்பும்; அது தான் இருந்தது. பொருள்களுக்குப் பிறகும் அது தான் இருக்கும். பொருளாக இருப்பதும் அதுதான். அது இல்லாத இடமே இல்லை.

இதைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள இந்த விளக்கம் உதவுமென்று தோன்றுகிறது. குயவன் பானையைச் செய்வதற்கு முன் அந்தப் பானை மண்ணாக இருந்தது. அந்த மண்ணைப் பிசைந்து பானை என்ற வடிவத்தை உருவாக்கியதும் அது பானை என்றாகிவிடுகிறது. அந்தப் பானையை உடைத்துவிட்டால் அது மீண்டும் மண்ணாகி விடுகின்றது. அதுபோல இந்த உடல் உருவாவதற்கு முன் இது வெளியாக இருந்தது. பிறந்தபின் உடல் என்றாகிறது. உடல் கீழே விழுந்துவிட்டால், அதனுள்ளே உறைந்த பிரம்மம் மீண்டும் பரவெளியாகிவிடுகின்றது. இதைத்தான் கிருஷ்ணர், பொருள்களுக்கு முன்பும் அதுதான் இருந்தது. பொருள்களுக்குப் பிறகும் அது தான் இருக்கும். பொருளாக இருப்பதும் அதுதான். அது இல்லாத இடமே இல்லை! என்று கூறுகின்றார். புரிகிறதா?

இந்த இடத்தில் ஒன்றைச் சொல்ல விரும்புகிறேன். நாம் முன்பே ஓர் அத்தியாயத்தில் பரப்பிரம்மத்தைப் பற்றி சப்தப்பிரமாணம் வழியாக மட்டுமே அறிய முடியும் என்று பார்த்திருக்கிறோம். அது, அது என்று நான் எழுதுவதைப் படிக்கும்போது சலிப்படைந்துவிடக்கூடாது. அதைப்பற்றி ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் விவரித்ததையே நான் இங்கு எழுதிக்கொண்டு வருகிறேன். எனவே, இந்த உண்மையைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற ஆர்வ முனைப்புடன், மிகக் கவனமாகப் படித்துப் பிறகு இதைப்பற்றிச் சற்று நுணுக்கமாக சிந்தித்துப் பாருங்கள்.

மேலாகவும், கீழாகவும், சமீபத்திலும், தூரத்திலும் இருப்பது அதுவே! என்பது கீதா வாக்கியம். இதன் பொருள், இருப்பது அது மட்டும் தான் என்பதே. ஆனால் இவ்வளவு வேறுபாடுகள் நமக்குத் தெரிகின்றதே! என்றால் அது தான் மாயையின் வெளிப்பாடு. பிரம்மம், தானே இத்தனை விதங்களாகத் தன்னை வெளிப்படுத்தி விளையாடுகிறது. அதற்கு மாயை உதவி செய்கின்றது. மாயையும் பிரம்ம விளையாட்டே.

இந்த உண்மையை மிக நன்றாகப் புரிந்துகொண்டு விட்டால், பிறகு இந்த சம்சார பந்தத்தில் சிக்கி உழன்று கொண்டிருந்தாலும் இவற்றால் பாதிப்பு அடையாமல் விலகி நின்று பார்த்து விழிப்புணர்வுடன் செயல்பட முடியும்.

மேலும் பரமாத்மாவைப்பற்றி கீதை இவ்வாறு கூறுகின்றது. “பரமாத்மா ஒன்றே என்றாலும் படைக்கப்பட்ட படைப்புக்களில் வெளிப்படும்போது அவர் பேதங்கள் கொண்டவராய்த் திகழ்கின்றார். படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் எனும் முத்தொழில் புரிபவரும் அவரே!”

உடல், மனம், புத்தி ஆகியவற்றால் நாம் பெறுகின்ற அனுபவங்கள் பரமாத்மாவிடமிருந்தே வெளிப்படுகின்றன. அவர் எல்லா ஜோதிகளுக்கும் ஒளியூட்டும் ஜோதி. பரமஜோதியான அவரிடத்தில் அஞ்ஞானம் கிடையாது. ஞான ரூபமும், அறிய வேண்டிய தத்துவமும் அவரே. எல்லா ஜீவராசிகளின் இதயத்திலும் அவர் குடியிருக்கின்றார்.

ஷேத்திரம், ஞானம், அறியத்தக்கது ஆகிய இம்மூன்றையும் முறையாக அறிந்துகொள்கின்ற பக்தன் இறைத்தன்மையை அடைகின்றான். அந்நிலையில், தான் பரமாத்மனோடு இரண்டறக் கலந்துவிட்ட உணர்வு அவனுக்குள் ஏற்படுகின்றது என்கிறார் கிருஷ்ணர்.