யாம் பெற்ற இன்பம் – 25

இன்பம் என்பது உலகின் ஒவ்வொரு அணுவிலும் இறைவனால் கொட்டிக் குவிக்கப்பட்டுள்ளது. இறைவனின் படைப்பில் ஒவ்வொரு அணுவும் இன்பமயம் தான். ஏனெனில் அந்த ஒவ்வொரு அணுவின் உள்ளேயும் இருப்பது அவனேயாகும். ஆனால் அப்படிப்பட்ட இன்ப மயமான உலகம் மிக மிகத் துன்ப மயமானதாகவே மிகப்பலருக்குக் காட்சி தருகின்றது. இன்பத்தைத் தேடிச் சென்றால், துன்பமே துணையாக வருவதாகத்தான் பொதுவாக எல்லோரும் புலம்புகின்றார்கள். இன்பம் என்பது வெளியில் இல்லை; அது எனக்குள்தான் இருக்கிறது என்கின்றனர் சிலர்.

ஆனால் இன்பம் என்றோ, துன்பம் என்றோ இரண்டுமே இல்லை. இவையெல்லாம் இறைவனின் விளையாட்டு. அந்த இறைவன், தானே உயிராகத் தாயின் கருவில் நுழைந்து, ஓர் உடம்பை எடுத்து, அதற்குள் மனம் என்றும், அறிவு என்றும் சில சங்கதிகளை உருவாக்கி, அவற்றை இயக்கக் கர்மா என்னும் ஒரு பதிவை சூட்சுமமாக வைத்து, அந்தக் கர்மப் பதிவிற்குத் தன்னையே காரணமாக்கிப் பல்வேறு விதங்களில் கோடி, கோடியான படைப்புக்களாகத் தானே மாறி, நாடகமாடிக்கொண்டு இருக்கின்றான்.

இந்த ஓர் உலகத்தில் மட்டுமே எத்தனை கண்டங்கள்? அந்தக் கண்டங்களில் வாழுகின்ற மற்ற ஜீவராசிகளெல்லாம் இறைவனின் நேரடி இயக்கமாக இயங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. அவற்றையெல்லாம் விடுவோம். மனிதர்களை மட்டும் எடுத்துக்கொள்வோம். ஒவ்வொரு கண்டத்திலும் எத்தனை நாடுகள்? அந்த ஒவ்வொரு நாடுகளிலும் எத்தனை மாநிலங்கள்? ஒரு மாநிலத்தில் எத்தனை ஊர்கள்? அடுத்து இந்த மனித இனத்தில்தான் எத்தனை மொழிகள்? எத்தனை யெத்தனை பண்பாட்டுப் பழக்க வழக்கங்கள்! நடையுடை பாவனைகள்! உணவு வேறுபாடுகள்! இந்த அளவிட முடியாத வேறுபாடுகன் எல்லாமே நமக்குத் தெரிந்தவை. நாம் நேரிடையாகப் பார்த்து அறிபவை. இப்போது ஒரு குடும்பத்தை மட்டுமே எடுத்துக் கொள்வோம். அந்தக் குடும்ப உறவுகளாவது ஒத்தமாதிரி, ஒரே தன்மை கொண்டவையாக இருக்கின்றதா என்று பாருங்கள். எண்ணிப்பார்த்தால் திடுக்கிட்டுப் போவோம். எந்த ஒரு வீட்டிலாவது கருத்து வேறுபாடு, உணர்வு வேறுபாடு இல்லாமல், அச்சடித்தாற்போல் ஒரே மாதிரியாக யாரேனும் இருக்கிறார்களா? உருவத்தால் வேண்டுமானால் ஒன்றுபோல் பலர் இருக்கலாம். குணத்தில், கருத்தில் ஒத்துப் போகின்றவர்கள் யாரையாவது சொல்ல முடியுமா? சண்டை, சச்சரவு இல்லாத ஒரு குடும்பமாவது இருக்கிறதா?

என் மகன் என்னிடம் ஒரு நாள் கேட்டான், ஒரே நேரத்தில் ஒரே விநாடியில் உலகத்தில் எங்கெங்கோ பிறக்கின்ற அத்தனை குழந்தைகளுக்கும் ஒரே விதமான கிரக அமைப்புடன் கூடிய ஜாதகம் அமையுமா? என்று. இது மிக்க சிக்கலான ஒரு கேள்விதான்.

சோதிட வல்லுனர்களிடம் இந்தக் கேள்வியைக் கேட்டால் ஒரே நேரத்தில் ஒரே விநாடியில் உலகம் பு+ராகவும் பத்தாயிரம் குழந்தைகள் பிறந்தாலும், அவை ஒரே விதமான கிரக அமைப்புடன் பிறக்க முடியாது. ஏனெனில் பிறக்கும் நேரத்தை மட்டும் வைத்து ஒரு ஜாதகம் அமைவதில்லை. பிறக்கும் நாடு, ரேகைகளின் இருப்பு, அந்த இடத்திற்கும், வான் அமைப்பிற்கும் உள்ள தொடர்பு போன்றவற்றையும் சேர்த்துத்தான் அது அமையும் என்பார்கள். இவை எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அந்தப் படைப்பின் முற்பிறவிக்குரிய கர்ம வினை அவன் வாழ்விற்குரிய அடி நுாலாக அமைக்கப்படுகிறது. இதன் மூலம் என்ன விளங்குகிறது?

படைத்தவன் சூத்திரதாரி. படைக்கப்பட்டவையெல்லாம் தாமாகத் தம் விருப்பு வெறுப்புக்களுக்கு ஏற்பச் செயல்படுவதாக எண்ணிக் கொள்வதால் இன்பப்பட்டு அல்லது துன்பப்பட்டு அறியாமையால் அவதிப்படுகின்றன. இதில் சு+ட்சுமம் எங்கே உள்ளது என்றால், இந்த உலகத்திற்கே பொதுவான பரம்பொருள், எல்லாமாகத் தானே உருவெடுத்து, ஒவ்வொரு விதமாகப் பல நுாறு கோடி நாடகங்களை வாழ்க்கையாக நடித்துக் கொண்டிருக்கிறான். அளவிடமுடியாத மிகப் பெரும் ஆற்றலாக அந்த சக்தி தான் இப்படி எல்லாவற்றையும் செய்துகொண்டிருக்கிறது. அந்தப் பிரம்மம், தானே ஒரு மனிதனாகத்தன்னை வடிவமைத்துக் கொண்டு சிரிப்பதும், அழுவதும், பயப்படுவதும், என உணர்ச்சிக் களஞ்சியமாக வாழ்கின்றது. பாபியாகவும், நல்லவனாகவும், கெட்டவனாகவும், திருடனாகவும், அல்பனாகவும், அறிவாளியாகவும், முட்டாளாகவும், அரசனாகவும், தீவிரவாதியாகவும், ஞானியாகவும், ஆணாகவும், பெண்ணாகவும், அலியாகவும் என்றெல்லாம் கோலம் காட்டி அந்த ஒன்று தான் உலகையே ஆட்டிப் படைக்கின்றது.

இவற்றையெல்லாம் உணர்ந்தவர்கள், தாங்கள் உணர்ந்தவற்றைப் பல்வேறு விதங்களில் எல்லாம் பாடி வைத்தார்கள். பாடி வைத்தவற்றைப் பொருளுணர்ந்து, மாயை நீங்கிக் கற்றவர்கள் மற்றவர்களுக்கு எடுத்துக் கூறினார்கள்.

இப்படிக் கூறியவர்கள் குரு என்றழைக்கப்பட்டார்கள். ஆனால் குருவாக இருந்து அறியாமையை நீக்கியவர்கள் கூட, அந்த இறைவனின் திருவிளையாடல்களுக்கு உட்பட்டவர்களாகத்தான் வாழ்ந்தார்கள். எந்த மகானின் வாழ்க்கையிலாவது அவர் துன்பப்படாமல் வாழ்ந்தார் என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறதா? பாரதத்தின் அவதார புருஷர்களாகப் போற்றப்படும் ஸ்ரீ ராமர், ஸ்ரீ கிருஷ்ணர், மகான் புத்தர், இயேசுபிரான், முகமது நபி, குரு நானக் என்று யாருடைய வரலாற்றையும் எடுங்கள். துன்பப்படாதவர்கள் யாரையாவது சொல்ல முடியுமா?

எனவே இந்தப் பிறவி வாய்த்தது இறைவனின் திட்டப்படி. ஆனால் இதை அனுபவிக்கின்ற நான் இந்தப் பிறவியல்ல. இந்தப் பிறவிக்குரிய வாழ்க்கை நடந்து முடியும். அதில் இன்பம், துன்பம், நோய், புகழ் எல்லாம் வரும். அவை எனக்குரியவை அல்ல. இந்தப் பிறவிக்குரியவை. இதைப் புரிந்து கொண்டுவிட்டால் போதும். இதைப்புரிந்து கொள்வதுதான் ஞானம். இதைப் புரிந்து கொண்டுவிட்டால், பிறகு வாழ்க்கை நம்மை எந்த விதத்திலும் பாதிக்காது. பிறகு எல்லாம் இன்ப மயம்!

இதுதான் எம் குருவின் மூலம் ‘யான் பெற்ற இன்பம்”. ஆத்ம அனுபு+தி பற்றி உபதேசித்தபோது ‘வாழ்ந்து போவீரே!’ என்று எம் குரு அடிக்கடி கூறுவார். அதன் முழுப் பொருளையும் உணர்ந்து கொள்ள முடியாவிட்டாலும், இந்த வாழ்க்கை ஒவ்வொரு கணமும் எனக்குத் தருவதை அப்படியே ஏற்று அந்தக் கணத்தில் வாழ்ந்து, அடுத்த கணமே அதை மறந்து, அடுத்த கணத்தை ஏற்றுக் கொண்டு வாழ்ந்து, போய் விட வேண்டும். எது வரினும் சரியே! ஏற்றுக் கொள்வோம்!

இதுவே வாழ்வின் பொருள் புரிந்து வாழ்பவர்கள் வாழ்கின்ற முறை! இதுவே நிம்மதியும் நிறைவுமாகத் தள்ளி நின்று, நடைமுறையை வேடிக்கை பார்க்கின்ற வாழ்க்கை முறை! புரிந்து கொண்டவர்கள் பாக்கியவான்கள். குரு வாழ்க!

பிரம்மே உயிராகி -
உயிரே உடலாகி -
உடலே உருவமாகி -
உருவங்களே உறவுகளாகி -
உறவுகளே வாழ்க்கையாகி -
வாழ்க்கையே அனுபவங்களாகி -
அனுபவங்களே ஞானமாகி -
ஞானமே முக்தியுற்று -
உடல் பிரிந்து, மீண்டும்
பிரம்மமாகின்றது.

ஃ–நிறைவுற்றது–ஃ

 

Click here to view the article in pdf

Advertisements

யாம் பெற்ற இன்பம் – 24

இறைசக்தி நம்மைப் படைத்ததன் காரணம், தன்னை அறிவதற்காகத்தான். இப்படித் தன்னை அறிவதற்காகத்தான் படைப்புக்களுக்குத் தேடல் என்னும் உந்துதலைப் பிரம்மம் தந்திருக்கின்றது. ஒரு புழுவை உற்றுக்கவனியுங்கள். அது எதையோ நோக்கி நகர்ந்து கொண்டே போகும். ஆறுகள் உற்பத்தியான இடத்திலேயே தேங்கி நின்றுவிடுவதில்லை. ஓடிக்கொண்டே இருக்கின்றன. கடலிலே சங்கமமாகும் வரை இந்த ஓட்டம் தடைபடுவதில்லை. கடலில் கலந்துவிட்ட பிறகு ஆறு என்று தனியாக இருக்காது. கடலுக்குள்ளே போய் எந்த ஆற்றினைத் தனியாகப் பிரித்துப்பார்க்க முடியும்?

மனிதப்பிறவியும் இப்படித்தான். மனிதன் எதையோ தேடிக்கொண்டேதான் இருக்கிறான். தேடுவது எதுவாகவும் இருக்கலாம். அவரவரின் உள்துாண்டலுக்கு ஏற்ப அந்தத் தேடல் அமையலாம். ஆனால் எவருமே, தான் தேடுவது தன்னையே என்பதை உணரும்வரை தேடிக்கொண்டே தான் இருக்கினறனர். இந்தத் தேடலினால் விளைவது மனித சமுதாய வளர்ச்சி. புதிய கண்டுபிடிப்புகள் எல்லாம் மனிதத் தேடலின் விளைவே.

அமெரிக்காவில் உள்ள நாஸா விண்வெளி ஆராய்ச்சி நிலையத்தில், ‘கெப்ளர்’ என்னும் புதிய தொலைநோக்கு நுண்கருவியை உருவாக்கி, விண்வெளி ஆராய்ச்சிக்குப் பயன்படுத்தத் துவங்கியுள்ளனர். இந்த நுண்தொலை நோக்குக்கருவியான கெப்ளர், முன்பு உள்ள கருவியைக்காட்டிலும் பல நுாறு மடங்கு நுட்பமாக செயல்படக்கூடியது. விண்வெளியில் புதைந்துகிடக்கும் ரகசியங்களை மேலும் ஆராய வல்லது. விஞ்ஞானிகள் இக்கருவியின் துணைகொண்டு, விண்வெளியில் இன்னொரு புமி இருக்கின்றதா? என்பதைக் கண்டுபிடிக்க முற்பட்டுள்ளனர். பல்வேறு உயிரினங்களைத் தன்னகத்தே கொண்ட மற்றொரு பு+மி பிரபஞ்சத்தில் இருக்கக் கூடும் என்ற உள் துாண்டலே இந்த முயற்சிக்குக் காரணம். இன்னொரு பு+மியைக் கண்டுபிடித்தல் என்பது மனித முயற்சியாகக் கண்டறியப்பட்டாலும், இந்த முயற்சிக்குரிய உள் துாண்டல் இறை சக்தியே ஆகும்.

அளவிடமுடியாத அற்புதங்களை உள்ளடக்கிப் படைக்கப்பட்ட இந்தப் பிரஞ்ச ரகசியங்களை வெளிப்படுத்த அந்த இறைசக்தி, தானாகிய மனிதனைத் துாண்டி விட்டுத் தேடச் செய்து, தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்கின்றது. மீண்டும் ஒரு முறை இந்த வரிகளைப் படித்துப் பாருங்கள். அப்பொழுதுதான் நான் சொல்வது என்ன என்பது விளங்கும். இறைசக்திதான் உயிராக உள்ளிருந்து இந்த உடலை இயக்கிக்கொண்டிருக்கின்றது என்ற உண்மையைப் புரிந்து கொண்டவர்களுக்கு இந்த விஞ்ஞான முன்னேற்றங்கள் எல்லாமே அதன் துாண்டலின் விளைவே என்பது நிச்சயம் புரியும்.

சாதாரண மக்கள் வீடு வாங்க வேண்டும்; கார் வாங்க வேணடும்; இந்த வீடு பிடிக்கவில்லை, வேறு பெரிய வீடாக வாங்கலாம்! என்றெல்லாம் செயல்படுவது, ‘மாற வேண்டும்” என்ற உந்தலினால் தான். வேலை மாற்றம், பதவி மாற்றம், இடமாற்றம், உணர்வு மாற்றம், என எல்லாமே உள் துாண்டலின் வெளிவிளைவே. மாற்றம் வேண்டும் என்ற உந்தல், இயற்கையின் நியதி.

ஆன்மாவை நான் என அறியாததால் தான் மேலை நாட்டினரிடையே இந்தத் தேடலும், உள் துாண்டலும், மாற்றத்தை மிக விரும்புகின்ற பரபரப்பான மனப்பான்மையும் அதிகமாக இருக்கின்றது. இவர்களிடம்தான் மன அழுத்தமும் கூடுதலாகக் காணப்படுகின்றது. மேலை நாட்டினரிடையே வெளி உலக இன்பங்களைத் தேடி ஓடுகின்ற தன்மை அதிகமாக இருப்பதன் காரணம் இப்போது விளங்குகின்றதா? உறவுகளிடம் ஒட்டாத தன்மையும், தன் சுகத்தையே பெரிதாக நினைத்துச் செயல்படும் விதமும் தான் இவர்களிடையே விவாகரத்துக்கள் அதிகம் நிகழ்வதற்கான உண்மையான காரணங்கள்.

தெற்காசிய நாடுகளின் வாழ்க்கை முறையே இறைசக்தியை முதன்மையாக வைத்து அமைக்கப்பட்டது ஆகும். அங்குள்ள மக்களுக்கு உடல் முக்கியமல்ல. உள்ளிருக்கும் இறைசக்தி வாழ்க்கை முறையிலேயே உணர்த்தப்படுவதால் அறநெறிகளாக வகுக்கப்பட்டவைகளைப் புரிந்து கொண்டு அதற்கேற்ப அமைதி, நிதானம், சகிப்புத்தன்மை போன்றவற்றைத் தம் பண்புகளாக மேற் கொண்டு வாழ்ந்தனர். அது ஆன்மீக வாழ்க்கையாக அமைந்தது. எல்லாம் அவன் செயல்! என்னும் சொற்றொடரின் பொருளைப் புரிந்து நம் பெரியோர் வாழ்ந்தனர்.

ஆனால் அந்த நாடுகளின் இளைய தலைமுறைக்கு மேலை நாடுகளின் தாக்கம் அதிகரித்து விட்டதால், பழைய நெறி முறைகளை அறியத்தவறியதால், வாழ்க்கை முறை பெருமளவிற்கு உடல் சார்ந்ததாகவே ஆகிவிட்ட படியால், தற்போது உலக வாழ்க்கைத் தரமே வன்முறை சார்ந்ததாக மாறி விட்டது உண்மை. அகம் சார்ந்த அறநெறி வாழ்க்கை பின் தள்ளப்பட்டுப் புறம் சார்ந்த ஆடம்பர வாழ்க்கை, அவதி வாழ்க்கையாக மாறி அல்லற் படுத்துகின்றது. இதுவும் இறைசக்தியின் விளையாட்டே.

இந்நிலையில் மன அழுத்தத்தினால் உணர்ச்சிகளுக்கு ஆளாகி வாழ்க்கையைக் கொண்டு செல்லத் தெரியாமல் சிதைத்துக் கொள்பவர்களும் இருக்கின்றார்கள். தன் மன உளைச்சலுக்கு என்ன காரணம்? எனக்கு ஏன் இப்படி ஏற்படுகின்றது? நான் செய்த பிழை என்ன? இதிலிருந்து மீள்வதற்கு நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? எனக்கு இப்போது என்ன தேவை? என்றெல்லாம் சிந்திக்கத் துவங்குபவர்கள் வெளி ஆரவாரங்களிலிருந்து விடுபட்டு முதலில் தனிமைப் படுகிறார்கள். சரியாகச் சிந்திப்பவர்கள் தனக்குத் தேவை அமைதியும், நிம்மதியுமே! என்பதை உணர்ந்து கொள்கின்றார்கள். ஆனால் பெரும்பாலோர் தனக்குள் தொலைந்து போய்விட்ட நிம்மதியைத் தன்னில் தேடாமல் வெளி உலகத்திலேயே தேடத் துவங்குகின்றபோது, தவறான பாதைகளைத் தேர்ந்தெடுத்து மேலும் துன்பங்களைத் துணையாக்கிக் கொண்டு விடுகின்றனர். அதன் விளைவுகன் விபரிதமாகி விடுகின்றன.

பொதுவாக நிம்மதியையும், அமைதியையும் தேட முற்படுபவர்கள் தற்காலிக வழிகளையே தேர்ந்தெடுக்கின்றனர். கோவிலுக்குச் சென்று தெய்வத்திடம் முறையிடுவது, பிரார்த்தனை செய்வது, கண்ணீர் விட்டு அழுது புலம்புவது, விரதம் இருப்பது. தனிமையில் அமர்ந்து தன் நிலையை நினைத்துத் துன்பத்தில் கரைந்து போவது என்றெல்லாம் செய்வார்கள். அல்லது கண்டவரிடம் புலம்பி அவர்கள் காட்டுகின்ற வழிகளிலெல்லாம் செயல்பட்டுப் பணத்தையும் செலவழித்து நிம்மதியையும் பெற முடியாமல் அவதிப்படுவார்கள். இந்நிலையில் அழிவுப்பாதைக்கான ஆயிரம் வழிகள் அவர்களுக்காகத் திறக்கப்படுகின்றன.

இந்த நிலையில்தான் தேடலின் முக்கியத்துவம் ஒருவருக்குத் தெளிவாக விளங்க வேண்டும். அங்கும் இங்கும் ஓடி எவ்விதப் பயனுமில்லை. ”இருக்குமிடத்தை விட்டு இல்லாத இடம் தேடி, எங்கெங்கோ அலைகின்றார் ஞானத்தங்கமே! அவர் ஏதும் அறியாரடி ஞானத்தங்கமே!” என்ற பாடல் தெரியும்தானே? முதலில் தொலைத்த இடத்தில் பொருளைத்தேட வேண்டும் என் நிம்மதி தொலைந்தது எங்கே? என் உள்ளே தான். அங்கே இருந்த நிம்மதி தான் இப்போது தொலைந்துவிட்டது. அதை உள்ளேயே தேடினால் தான் கிடைக்கும்! அப்படித் தேடுவதற்கு ஞானம் தேவை. அந்த ஞானத்தை அடைவதற்கு ஒரு குரு வழிகாட்ட வேண்டும். கண்ணில் படுபவர்களெல்லாம் நமக்குக் குருவல்ல.

என்னை எனக்கு உணர்த்த, எனக்கு ஞான வழிகாட்ட எனக்கு ஒரு குரு தேவை. எனக்குரிய குருவால்தான் எனக்கு வழிகாட்ட முடியும். அதற்கு நாம் உள் நோக்கி நம் பிரார்த்தனையை ஆழமாகச் செலுத்த வேண்டும். என்னை நோக்கி எனக்குள் நான் அழுது அழுது கேட்கின்ற போது, அது ஆழமுள்ளதாகவும் உண்மையான பிரார்த்தனையாகவும் அமைகின்றபோது, குரு கிடைத்து சரியான பாதையில் நமது தேடல் துவங்கப் படுகின்றது. அதற்கு நம்முள் இருக்கின்ற இறைசக்தியே கட்டாயம் சரியான பாதையை அமைத்துக் கொடுத்துக் கொண்டு செல்லும். ஆனால் இதற்கு உள் முகத் தேடலும், முழுமையான நம்பிக்கையும் தேவை. நிம்மதியையும், அமைதியையும் வெளியில் தேடிக்கொண்டிருப்பதை நிறுத்தி, இருக்கும் இடத்திலேயே உள் முகமாகத் தனக்குள் தேடுபவர்கள், தன்னை அறிகிறார்க்ள். தன்னை அறிந்தவர்கள் அமைதியையும் ஆனந்தத்தையும் பெறுகிறார்கள். நதி, கடலைச் சேர்ந்து விட்டால், பிறகு நதி வேறு, கடல் வேறு அல்ல!

Click here to view this article in pdf

யாம் பெற்ற இன்பம் – 23

வாழ்க்கையில் அமைதியாக, ஆனந்தமாக வாழவேண்டும், மனப்போராட்டங்களில் சிக்கிக் கொள்ளாமல் நிம்மதியாக வாழவேண்டும் என்று நினைப்பவர்கள் எல்லாம் முதலில் அன்பைப்பற்றிச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். தன்னை ஆராய முற்பட்டு உண்மையை உணர்ந்தவர்கள் எல்லோரும் இந்த அன்பைப்பற்றி மிகத் தெளிவாகச் சொல்லியிருக்கின்றனர். அன்பே சிவம்! என்பது நாம் அறிந்த ஒன்று. அன்பே கடவுள் என்பதன் உருவமாற்றம் தான் அன்பே சிவம். சிவம் என்பது அன்பே என நாம் முன்பே அறிந்துள்ளோம். அன்புதான் இன்ப ஊற்று; அன்பு தான் உலக மகா சக்தி என்று அன்பைப் பற்றி புத்தர் பல அரிய கருத்துக்களைக் கூறியுள்ளார்.

ஆனால் இந்த அன்பின் முழுப்பொருளை நாம் அறிந்திருக்கிறோமா என்றால் இல்லை என்றுதான் கூற வேண்டும். எங்கும் பரவி நிறைந்திருக்கின்ற பரப்பிரம்மத்தின் வெளிப்பாடு கருணை. இறைப்பெருங்கருணையால்தான் பிரபஞ்சம் இயங்கிக்கொண்டிருக்கின்றது. அந்தக்கருணைதான் அன்பாகக் கசிந்து ஒன்றையொன்று ஈர்த்து, இழுத்துப்பிடித்துச் சரியாக இயங்க வைத்துக்கொண்டிருக்கிறது. நம்மைச் சுற்றி நிகழ்கின்ற எல்லாமே அன்பின் அடிப்படையில்தான் நிகழ்கின்றன. இயற்கை, அன்பின் பின்னணியில் தான் செயல்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது.

நாம் முன்பே இதைப்பற்றி ஆராய்ந்திருக்கின்றோம். அன்புவயப்பட்ட சூழ்நிலையில் அமைதியும், ஆனந்தமும், சுமுகமான செயல்பாடும் காணப்படும். அன்பு முரண்பட்ட நிலையிலோ மன வேறுபாடும், கொந்தளிப்பும் கோபமும், பகைமையும், வெறுப்பும் வெளிப்பட்டு அந்தச் சூழ்நிலையையே விஷமாக மாறச் செய்துவிடும். மனித மனக் கொந்தளிப்புதான் இயற்கையின் சீற்றம் என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை! ஏனெனில் இறைவன் தனது படைப்புக்களை மிக அரிய திட்டத்துடன், ஒன்றுக்கொன்று அன்பின் அடிப்படையில் தொடர்பு கொண்டு இயங்கக் கூடியதாய் படைத்திருக்கின்றான். அந்த அன்பு வெளிப்படும் வரையில் ஆக்கமும், அமைதியும் என்றும், அன்பு மாறுகின்ற நிலையில் அழிவும், ஆபத்தும் என்றவரையறையையும் அவன் வகுத்து வைத்திருக்கிறான். இதை நீங்கள் ஒப்புக் கொள்கிறீர்களா? இல்லையென மறுக்கின்றீர்களா?

அன்பால் நிரம்பியிருக்கின்ற மனதால் இந்த உடல் இயக்கப்படுகின்ற வரை நமக்கு வியாதியில்லை. கொதிப்பு, தலைவலி, காய்ச்சல் போன்ற எதுவும் வராது. ஆனால் அதே மனம் பிழையாகச் சிந்தித்து அன்பு திரிகின்றபோது, பிறர் மீது குற்றம் காண்கின்றபோது மன நலம் கெடுகின்றது. உடல் நலம் குறைகின்றது. சூழ்நிலையே இறுக்கமாகி விடுகின்றது. ஆனால் இது ஒருவர் மட்டுமே சம்பந்தப்பட்ட விடயமல்ல. ஒருவர் மட்டுமே அன்பு மயமாக இயங்கிக் கொண்டிருந்தால் மன நிம்மதி கிடைக்காது.

நான் நல்லவன்; அன்பு மயமானவன்; அயலாரை நேசிப்பவன்; ஆனால் எனக்கு ஒரு சிறிதும் நிம்மதியோ, நிறைவோ இருக்கவில்லையே! என்று அங்கலாய்ப்பவர் தான் ஆயிரம் பேர் இருக்கின்றோம். இதிலிருந்து என்ன தெரிகின்றது? அன்பு செலுத்துவது என்பது ஒருவர் சம்பந்தப்பட்டது மட்டுமல்ல. குடும்பம் சம்பந்தப்பட்டது. உறவுகள் சம்பந்தப்பட்டது. சமுதாயம் சம்பந்தப்பட்டது. அன்பின் அலைகள் இப்படி விரிந்து கொண்டே போக வேண்டியது. ஆனால், இறைவனின் திட்டமோ இங்குதான் தன் விளையாட்டை நிகழ்த்துவதாக வெளிப்படுகின்றது. எப்படி என்கிறீர்களா?

தன் படைப்புக்கள் அனைத்திலும் கருணையை உயிராக வைத்து, அன்பை உயிரோட்டமாக வைத்த இறைவன், கருணையான தன்னை ஒளித்துக் கொண்டு, அன்பென்ற ஜீவனை அறியாமையுடன் கலந்து இயங்கச் செய்கின்றான். தான் கருணை மயமானவன், தன் இயல்பு அன்பு என்பதை அறியாத படைப்பாகிய நாம், கர்மா என்று சொல்லப்படுகின்ற பதிவுகளை அடிப்படைச் சொத்தாக நம்முள் வைத்துக்கொண்டு அதற்கேற்றபடி சுயநலமாக அன்பை வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருக்கின்றோம். வேண்டியவர்கள் வேண்டாதவர்கள் என்று பிரித்துப் பிரித்துப் பார்க்கப் பழகிக்கொண்டு அதற்கேற்றாற்போல் நடப்பதே வாழ்க்கை என்று வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறோம்.

அன்பு, காதல் போன்ற வார்த்தைகள் எல்லாமே பிழையாகப் புரிந்துகொண்டு கையாளப் படுகின்றன. அன்பு என்பது இறைச்சக்தி என்று நாம் மேலே பார்த்தோம். ஆனால் இந்த அன்பைப் பற்றி போதிப்பவர்களே எப்படி நடந்துகொள்கிறார்கள் என்று பார்த்தால், அங்குச் சுயநலமும், குறுகியமனப் போக்கும் பெருமளவில் வெளிப்படுவதைக் காண முடியும். தன்னைச் சுற்றியுள்ள அனைத்து மனிதர்களையும் கருணை என்ற ஒரே பார்வையால் பார்க்கக் கூடியவர்கள் மட்டுமே மகான்கள் அல்லது தெய்வப் பிறவிகள் ஆகின்றார்கள். அன்பின் முழுவடிவம் தாய் என்று சொல்கின்றோம். ஆனால் அந்தத்தாய் கூடத் தன் குழந்தை, பிறர் குழந்தை என்று பாகுபடுத்திப்பார்க்கின்ற நிலையை நாம் கண் கூடாகக் காண்கின்றோமே!

நாம் அன்றாடம் செய்கின்ற எல்லாச் செயல்களிலுமே பின் புலமாக இருந்து செயல்படுவது அன்புதான் என்பதை நம்மில் எத்தனைபேர் புரிந்து வைத்திருக்கின்றோம்? காலையில் சூரியன் உதித்து ஒளிதந்து நம்மை இயக்கத்தில் ஆழ்த்தி வாழ வைப்பதும், இரவில் சந்திரன் வந்து ஒளி தந்து நம்மை உறக்கத்தில் ஆழ்த்தி ஓய்வு பெற வைப்பதும் அன்பின் அடிப்படையில் நடப்பவையே. காற்று வந்து நம்மை வருடி சுகத்தைத் தருவதும் கூட அன்பினாலேயே. அதனால் தான் இயங்குவதும் உறங்குவதும், சுகத்தை அனுபவிப்பதும் நமக்கு இன்பத்தைத் தருகின்றன.

இந்த அன்பு நம்மிடமிருந்தும் வௌ்ளமாகப் பெருக்கெடுக்க வேண்டும். எனது என்ற சுயநலமாக வெளிப்படும் வரை இந்த அன்பு முழுமை பெறாது. சுய நலம் துறந்து பொதுவான ஒரு பெருமிதமாக இந்த அன்பு வரையறையின்றித் தொடர்ந்து வெளிப்படவேண்டும். யாரென்றால் என்ன, அல்லது எதுவென்றால் என்ன? அன்பெனும் உணர்வால் அணுகுகின்றபோது, அந்த அன்பைப் புரிந்து கொண்ட பிறகு அங்கிருந்து தங்குதடையற்று அது பெருகும். இது உண்மை.

அன்பு மயமாக வாழ்பவர்களைப்பற்றி பிறருக்கு எதுவுமே ஆரம்பத்தில் சரியாகப் புரியாது. பயமும், சந்தேகமும், நடிக்கிறாரோ என்ற எண்ணமும்தான் அவர்களுக்கு முதலில் ஏற்படும். ஆனால் தொடர்ந்த அன்பின் வெளிப்பாடும், சுயநலமற்ற செயல்பாடும் தானாகவே அவர்களின் பயத்தையும் சந்தேகத்தையும் போக்கும். அவர்களைச் சொல்லிக்குற்றமில்லை. துhயகாற்றையோ, துhய தண்ணீரையோ, கலப்படமற்ற உணவுப் பொருள்களையோ அறியாமல் வாழ்கின்றவர்கள் துhய்மையான அன்பைப்பற்றி மட்டும் எங்கே அறிந்திருக்கப்போகிறார்கள்?

சின்னக் குழந்தையாக இருக்கும்போதே, “இந்தா! அவனுக்குக் கொடுக்காதே! நீ மட்டும் சாப்பிடு!” என்று சொல்லித்தானே வளர்க்கின்றனர். எனக்கு இரண்டு கண்ணும் போனாலும் பரவாயில்லை! அடுத்த வீட்டுக்காரனுக்கு ஒரு கண் அவிந்தால் சாp! என்று பிரார்த்தித்த கதை உங்களுக்குத் தொpயும் தானே!

இவையெல்லாம் அறியாமையால் தான் ஏற்படுகின்றன. எதை அறியாததால் என்று கேட்பீர்கள். நம்மைப்பற்றி அறியாததால், நம் வாழ்க்கையின் உண்மை பற்றி அறியாததால், உண்மையான உண்மையைப்பற்றி அறியாததால்தான் முழுமையான அன்பின் உயர்வைப் பற்றியும் நாம் அறியவில்லை. அது என்ன, உண்மையான உண்மை? என்று கேட்கிறீர்களா? இந்த உலகத்தில் உள்ள எல்லாமே வெவ்வேறாகத் தொpந்தாலும், உண்மையில் எல்லாமே ஒன்றுதான். ஒன்றுதான் பத்தாக, நுhறாகப் பலகோடிப் பிரிவுகளாகக் காட்சியளிக்கிறது. உருவங்களும், பெயர்களும், செயல்களும், மனப்பான்மைகளும் வெவ்வேறாகத் தோன்றினாலும், உண்மையில் எல்லாமே ஒன்றின் பலவாறான தோற்றங்களே.

படைப்பின் விசித்திரத்தால் பலவிதமான வேறுபட்ட குணங்களுடன் மனிதர்கள் நடந்து கொண்டாலும், மனிதரின் அடித்தளமான ஆத்மா என்பது ஒன்றுதான். உலகில் உள்ள எல்லாவற்றையும் படைத்து இயக்கிக்கொண்டிருக்கின்ற சொல்லுதற்காpய மாபெரும் சக்தி தான் ஆத்மாவாக, உயிராக நம் ஒவ்வொருவாpன் உள்ளேயும் ஒளிர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. அந்த ஆத்மாவின் தன்மை கருணை. அதன் கருணைதான் நம்மிலிருந்து அன்பாக வெளிப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. இந்த அன்பு எல்லோரிடமும் இருந்தாலும், அது வெளிப்படுகின்றவிதம் தான் மாறுபட்டு விடுகின்றது.

பொய்யான வாழ்க்கையை உண்மை என்று நினைத்து, இதில் ஏற்படும் நிகழ்ச்சிகளில் சிக்கி அவற்றில் நம் விருப்பு வெறுப்புக்களை வெளிப்படுத்திக்கொண்டு வாழ்வது தான் சரி என்று பிழையாகப் புரிந்து கொண்டதால்தான் கருத்து வேறுபாடுகள் ஏற்பட்டு, உறவுகள் முரண்படுகின்ற நிலை உண்டாகின்றது. ஆனால் எழுதும் போதும், படிக்கும் போதும் சாpதான் என்று தொpகின்ற இது இறைவனின் குறும்புத்தனமான விளையாட்டினால் உடனே மறந்துபோய் விடுகின்றது. பிறகு எழுதுகின்ற நானே சூழ்நிலையில் சிக்கிக் கோப, தாபங்களிலோ, பிணக்குகளிலோ பிறரின் செயல்களில் குற்றம் கண்டு வருந்துவதோ ஏற்பட்டு விடுகின்றது. இதுதான் இந்தவாழ்க்கையின் வினோதம்.

இப்படிச் சூழ்நிலையால் பாதிப்படைகின்ற நேரங்களில் நிதானத்தைக் கடைப்பிடித்து, புத்தியால் ஆராய்ந்து யோசித்து, நடந்தவற்றை அப்படியே போக விட்டுவிட்டு, அதையே நினைத்து நினைத்துப் பகையை வளர்த்துக் கொள்ளாமல், அந்த நேரத்தில் அப்படித் தான் நடக்க வேண்டியிருந்தது. எனவே நான் அப்படி நடந்துகொண்டேன். அதோடு அது முடிந்தது. இனி அதை அப்படியே விட்டுவிட்டு, மீண்டும் இயல்பாக அதாவது பழைய அன்பு நிலையிலேயே தொடர்ந்து பழக வேண்டும் என்று முடிவெடுத்தால், அது ஆன்ம முன்னேற்றத்திற்கு நம்மைக் கொண்டு செல்லும்.

வந்து பிறந்து விட்டோம். வாழ்ந்தே ஆக வேண்டும். பெரும்பாலானவர்களுக்கு மிக மிகத்துன்பமயமான சூழ்நிலைகள் தான் வாழ்க்கையாகத் தரப்பட்டிருக்கிறது. உறவுகளால் சுமையும், துன்பமும், முரண்பாடுகளும் தான் அதிகமாக இருக்கின்றன. பொறுமையும், சகிப்புத்தன்மையும், இப்படிச் சில கட்டுரைகளைப் படிப்பதால் ஏற்படுகின்ற அறிவுத் தெளிவும், சூழ்நிலையைச் சரிக்கட்டிக்கொண்டு போகின்ற தன்மையைத் தந்திருக்கின்றன என்றாலும், உள்ளத்தில் மன அழுத்தமும், மன உளைச்சலும் அதிகரித்துக்கொண்டே போகின்றன. மூச்சுத் திணறுவது போல் நெருக்குகின்ற துயரச் சூழ்நிலையிலிருந்து விடுபடுவது எவ்வாறு? என்ற கேள்விதான் மிகப்பலாpடையே வெளியில் சொல்லப்படாமல் உள்ளே உறுத்துகின்ற கேள்வியாக இருக்கின்றது.

எனக்குள் இருக்கின்ற “நான்” என்பது அறியாமையுடன் செயல்படுகின்ற வரை இந்தப் போராட்டம் தொடரும். என் கையில் எதுவுமே இல்லை. எல்லாம் படைத்தவனின் திருவிளையாடல். என் பங்கு வாழ்வது மட்டுமே! என்பதைப் புரிந்துகொண்டு, வருவது வரட்டும்! போவது போகட்டும்! அவன் கருணையையும், என்னில் பெருகும் சுயநலமற்ற, அளவிடமுடியாத அன்பு என்னும் அமுதத்தையும் பாகுபாடில்லாமல் அனைவர்க்கும் வழங்குவேன்! பிறர் என்னிடம் எப்படி நடந்து கொண்டாலும் பரவாயில்லை நான் அவர்களை அன்பு என்னும் கண்ணோட்டத்திலேயே பார்ப்பேன்! என்ற நிலையில், பிறர் மனம் புண்படாமல் தக்க நெறிமுறையில், சரியான அறவழியில், கௌரவமாகவும், ஆசையின்றியும், அடக்கத்துடனும், செய்வதைச் சரி, பிழை பார்த்துச் செய்து கொண்டே போகின்றவர்களுக்கு இன்றைய வாழ்க்கை சகித்துக்கொள்ள முடியாத நிலையில் அமைந்திருந்தாலும், நாளைய வாழ்க்கை இறைவனின் கருணையால் உயர்ந்த தரத்தைக் கொண்டதாக மாறும். அந்நிலையில் ஞானிகள் அனுபவிக்கின்ற அமைதியையும், ஆனந்தத்தையும் சாதாரண மனிதராகிய நாமும் அனுபவிக்கலாம். அதுதான் இந்தப் பிறவி எடுத்து வாழ்கின்ற நமக்கு “யாம் பெற்ற இன்பமாக” வந்து சேரும்.

அன்பைப் பொதுவாக்கி, அனைவருக்கும் அள்ளி வழங்கி, அறநெறியில் அமைதியும் நிறைவுமாக வாழ்வோம். இதற்கு இறைவன் அருள் புரிவான்!

Click here to view this article in pdf