குருவைத் தேடி – 50

குரு தேவர் அமிர்த சமாதி அடைந்த கதை

குருதேவர் அரசனை விட்டுக் காணகாபுரத்தை அடைந்த பிறகு என்ன நடந்தது? என்று நாமதாரகன் சித்தரைக் கேட்க, சித்தர், இந்தச் சரித்திரத்தை மீண்டும் மீண்டும் சொல்வதாலும், கேட்பதாலும் சகல தோஷங்களும் தொலைந்து போகின்றன. நினைத்த காரியம் கைகூடும் என்று சொல்லிவிட்டு, முஸ்லிம் அரசனைப் பிரிந்து காணகாபுரத்திற்கு வந்தாரல்லவா? பிறகு அவர் மனதில் இனியும் தாம் பூமியில் இருப்பதில் அர்த்தமில்லை என்ற யோசனை தோன்றிவிட்டது. முஸ்லிம் மக்களிடையேயும் தமது புகழ் பரவிவிட்டதால், தர்ம சாஸ்திரங்களுக்குப் புறம்பாக வேற்று மதத்தினரும் இனி தமது அற்ப காரிய வெற்றிகளுக்காகத் தம்மை நாடி வரக்கூடும் என்று நினைத்துத் தமது தேகத்தை மறைத்துவிட நிச்சயித்தார். அதைத் தம் நெருங்கிய சீடர்களிடம் மட்டும் தெரிவித்து விட்டு ஸ்ரீசைலம் சென்று மல்லிகார்ச்சுனரைத் தரிசிக்கப் போவதாக மக்களிடம் சொன்னார்.

இத்தகவலைக் கேள்விப்பட்டதும் ஊரிலுள்ள அத்தனை பேரும் மடத்தில் கூடி விட்டனர். அனைவரும் குருவைப் பிரார்த்திக்க ஆரம்பித்தனர். “குருவே! எங்களை விட்டு ஸ்ரீசைலத்திற்கு ஏன் செல்ல வேண்டும்? மேலும் அவதாரத்தை முடிவு செய்யப் போவதாகவும் அறிகிறோம். இத்தனை நாளும் பரப் பிரமம்மாகிய தாங்கள் மனித உரு எடுத்து எங்களை ரட்சித்து வந்தீர்கள். உங்களைத் தரிசித்து வாழ்ந்ததால் எங்கள் பாவங்கள் தொலைந்தன. இனி யாரை அடைவது? எங்களுக்கு என்ன கதி?

பக்தர்களுக்கு ஓர் ஓடமாக இருந்து சம்சாரத்திலிருந்து கரை சேர்த்தீர்கள். காமதேனுவைப் போல் கேட்ட வரங்களையெல்லாம் வழங்கினீர்கள். தங்களால் இந்த காணகாபுரம் தெய்வ லோகமாகக் காட்சியளித்தது. நீங்கள் இல்லாத இந்த ஊர் விளக்கில்லாத வீட்டைப் போலவும், தாயை இழந்த குழந்தை போலவும், நீரில்லாத தாமரை போலவும், சிலை இல்லாத கோவிலைப் போலவும் தோன்றுமே, என்ன செய்வது? என்று புலம்பி நமஸ்கரித்தனர்.

அப்பொழுது குருதேவர் சிரித்த முகத்துடன் ஊர் மக்களையும் பக்தர்களையும் அமைதிப்படுத்தினார். மேலும் அவர், “அன்பர்களே! துக்கப்பட வேண்டாம். இப்போது உள்ள நிலையைச் சொல்கிறேன், கேளுங்கள். நான் எங்கும் போகப் போவதில்லை. இந்த அமரஜா நதியில் ஸ்நானம் செய்து கொண்டு இந்த மடத்தில் தான் வசிக்கப் போகிறேன். ஆனால் ராஜ்ஜியத்தில் முஸ்லிம்களின் ஆதிக்கம் அதிகமாகி விட்டது. இன்னும் அதிகமான பேர், பல ஜாதிக்காரர்களாகத் தங்கள் விருப்பங்களை நிறைவேற்றிக் கொள்வதற்காக என்னைத் தேடி வரலாம். அதனால் ஊரில் உள்ளவர்களுக்கும் பலவித தொந்தரவுகள் ஏற்படும். எனவே தான் யார் கண்களுக்கும் தென்படாமல் நான் மறைய வேண்டியிருக்கிறது. நான் புற உலகுக்குத் தான் மறைகிறேனே ஒழிய, என்னை மனப்பூர்வமாக வழிபடும் பக்தர்களுக்கு நான் புலப்படுவேன். எனவே கவலைப்பட வேண்டாம்.

இந்த மடத்தில் என் பாதுகைகளை (காலணிகள்) வைத்துப் போகிறேன். எனது பாதுகைகளையும், கல்பக விருட்சமாகிய அரச மரத்தையும் என்னை நினைத்து வணங்கினால் சந்தேகமே இல்லாமல் நினைத்த காரியங்கள் அனைத்தும் நிறைவேறும். இங்குள்ள விநாயகரையும், எனது பாதுகைகளையும் பூஜித்து மூன்று வேளையும் ஆரத்தி எடுங்கள். எனது சக்தியாக நான் இந்த மடத்திலேயே தங்கியிருப்பேன். இது சத்தியம். என்னை நம்புங்கள்!” என்று சொல்லிவிட்டு குருதேவர் புறப்பட்டார். அனேகர் அவரின் பின்னாலேயே சென்றனர். கொஞ்ச துhரம் சென்றதும் வந்தவர்களையெல்லாம் திரும்பிப் போகச் சொல்லி சிஷ்யர்களுடன் விரைவாக நடந்து சென்றார்.

வேறு வழியின்றி மக்கள் மடத்திற்குத் திரும்பினர். அங்கே பார்த்தால் குருதேவர் உட்கார்ந்திருக்கிறார். இப்போது தானே வழியனுப்பிவிட்டு வந்தோம். அதற்குள் இங்கே எப்படி? என்று மிக ஆச்சர்யமாகக் குருவை வணங்க, அவர்களை ஆசீர்வதித்துவிட்டுக் குரு மறைந்து போனார். மக்களின் வியப்பிற்கு அளவில்லை. தான் இங்கேயே அரூபமாகத் தங்கியிருப்பதாகச் சொன்ன வார்த்தையைக் குரு நிரூபித்துக் காட்டியிருக்கிறார் என்பதைப் பக்தர்கள் புரிந்துகொண்டு ஜய! ஜய! குரு தேவா! என்றுப் போற்றிப் புகழ்ந்து வணங்கி மகிழ்ந்தனர்.

week50இங்கு இப்படி இருக்க குருதேவர் தன் நான்கு சிஷ்யர்களுடன் ஸ்ரீசைலத்தின் அருகிலுள்ள பாதாள கங்கைக் கரையை அடைந்தார். மல்லிகார்சுனருடன் தான் ஐக்கியமாகி விட வேண்டும் என்று எண்ணிக்கொண்டு தம்முடன் வந்த நான்கு சிஷ்யர்களிடம் மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு தெப்பத்தைத் தயாரிக்கச் சொன்னார். சீடர்களும் வாழை மரங்களைக் கொண்டு தெப்பம் தயாரித்து, அதில் பலவித அழகிய மலர்களால் ஒரு மலர் ஆசனத்தை அமைத்தனர். தெப்பம் கங்கையில் மிதந்தது. குருதேவர் அதன் மீது பரமானந்தத்துடன் அமர்ந்து கொண்டார். இந்த சம்பவம் கி.பி. 458ம் ஆண்டு பகுதான்ய வருடம், சிசிர ருது, மாசி மாதம், கிருஷ்ணபட்சம், பிரதமை திதியில், குரு சிம்ம ராசியிலும், சூரியன் கும்பராசியிலும் இருக்கும்போது நடைபெற்றது. இத்தகைய சுப தினத்தில் குரு தம்முடைய ஆனந்த வீட்டை நோக்கிப் பயணமானார்.

குருதேவர் புறப்படும் முன் தன் நான்கு சிஷ்யர்களை நோக்கி, “நான் மறைகிறேனே என்று துக்கப்படாதீர்கள். நான் முன் போலவே காணகாபுரத்தில் வசிப்பேன். திட பக்தியுடன் யார் நினைக்கிறார்களோ நான் அவர்களுக்குத் தரிசனம் கொடுப்பேன். நான் என் ஸ்தாபனத்தை அடைந்ததும், அதற்கு அடையாளமாக உங்களுக்குப் புஷ்பங்களைப் பிரசாதமாக அனுப்புகிறேன். அவற்றை நீங்கள் எடுத்துப் பொக்கிஷமாக வைத்துப் பிராணனைப்போல் பாதுகாக்க வேண்டும்.

அதோடு மட்டுமின்றி எவனொருவன் என் சரித்திரத்தைப் படிக்கிறானோ, யார் என்னைப் பற்றிய பாடல்களைப் பக்தியுடன் பாடித் துதிக்கின்றார்களோ, அவர்கள் எனக்குப் பிரியமானவர்கள். எவன் ராகங்களுடனும் பாவங்களுடனும் பக்தியுடனும் பஜனை செய்து ஆனந்த கீர்த்தனம் செய்கிறானோ, அவன் எனக்குப் பிரியமானவன். என்னுடைய கதையை வாசிப்பவர்கள் வீட்டில் நான் ஸ்ரீபதியாக வசிப்பேன். எல்லாவித நன்மைகளையும் அருளுவேன். அவனுக்கு யம பயம் ஏற்படாது. அஷ்ட ஐஸ்வர்யங்களும் பெருகும். குடும்பத்தில் நிம்மதியுடன் வாழ்வான். என் சொல்லின் மீது நம்பிக்கை வைத்தால் சத்தியமாக சுகம் பெறுவீர்!” என்று சொல்லித் தெப்பத்துடன் அப்படியே மறைந்து போனார்.

ஸ்ரீ குருதேவ தத்தா!

சிஷ்யர்கள் பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோதே அவர் திடீரென்று மறைந்தார். சிஷ்யர்கள் திகைத்துப்போய் பெரும் துக்கத்துடன் மரம்போல் அசையாமல் நின்று விட்டனர். சற்று நேரத்தில் எதிர்க்கரையிலிருந்து ஓர் ஓடக்காரன் வந்தான். அவன் சிஷ்யர்களிடம், ஒருவர் கையில் தடி வைத்துக்கொண்டு, காலில் ஸ்வர்ணப் பாதுகை அணிந்து, மின்னலைப் போல் ஒளி வீசிக்கொண்டு சந்நியாசியைப் போல் என்னிடம் வந்து தன் பெயர் நரஸிம்ம ஸரஸ்வதி என்று சொன்னார். அவர் மேலும் தான் மறையப் போவதாகவும், இருந்தாலும் காணகாபுரத்தில் வசிப்பேன் என்றும், கவலைப்படக் காரணமில்லை என்றும், கங்கையில் மிதந்து வரும் பூக்களை எடுத்துக்கொண்டு அமைதியாகப் போகும்படி அவர் உங்களிடம் சொல்லச் சொன்னார்” என்று கூறி விடை பெற்றான்.

இப்படிப் பேசிக்கொண்டிருக்கையில் குருவின் பிரசாதமான பூக்கள் கங்கையில் மிதந்து வந்தன என்று சித்தர் சொன்னதும் நாமதாரகன், “எத்தனை புஷ்பங்கள் பிரசாதமாக வந்தன? அவற்றை யார் யார் அடைந்தார்கள்?” என்று மிக ஆவலாய் பக்தி பூர்வமாக வினவினான். அதற்கு சித்தர், நீ மிகவும் விவேகமான கேள்வி கேட்டாய். குருதேவர் காணகாபுரத்தில் இருந்தபோது அவருக்கு அனேக சிஷ்யர்கள் இருந்தனர். ஆனால் அவர் சமாதி அடையும் தருணத்தில் அவர்களில் பலர் தீர்த்த யாத்திரை போனார்கள். சந்நியாசிகளாக சிலர் போய் விட்டனர். இல்லறவாசிகளாக சிலர் இருந்தனர்.

குருதேவர் இறுதியில் ஸ்ரீசைலத்திற்குப் புறப்பட்டபோது, நாங்கள் நான்கு பேர் தான் உடன் இருந்தோம். ஸாயம் தேவர், நந்திநாமா, நரஹரி, நான் ஆகிய நால்வரும் குருசேவையைக் கடைசி வரை செய்தோம். வந்த நான்கு புஷ்பங்களை நாங்கள் நால்வரும் அடைந்தோம். அந்தக் குரு பிரசாதத்தை எங்கள் சிரசின் மீது பக்தியுடன் வைத்துக் கொண்டோம்!” என்று சொல்லி அவர் பெற்ற பிரசாதத்தைக் காண்பி;க்க, நாமதாரகன் அதை ஆவலுடன் வாங்கித் தலைமீது வைத்துக்கொண்டு ஆனந்தமடைந்தான்.

பிறகு குருதேவரைக் காணமுடியாமற் போயிற்றே என்று கலங்கினான். உடனே சித்தரை வணங்கி, இவ்வளவு மகா அற்புத லீலைகளை உங்கள் மூலம் அறியக் கூடிய வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்ததே, நான் என்ன பாக்கியம் செய்தேனோ என்று கண்ணீர் சொரிய அப்படியே சற்று நேரம் சமாதி நிலையில் தோய்ந்து போய் நின்றான். அவனது பக்திப் பெருக்கைப் புரிந்துகொண்ட சித்தர் அவரைத் தேற்றினார்.

“குழந்தாய்! இப்படி நீ கலங்குவதால் பயனில்லை. இனி நீ இந்த ஞானம் பெற்ற நிலையில் மேலும் குருதேவரை பக்தி செய்து, மற்றவரும் இந்த வழியில் செல்வதற்கு நீ உதவ வேண்டும். இனி நீ சித்தத்தை சுத்தமாக வைத்துக் குரு சரணங்களில் பக்தி கொண்டு, சாஸ்திரங்களில் சொன்ன விதமாய் நடந்து கொள்ள வேண்டும். மேலும் நீ என் குருநாதரின் சரித்திரத்தை மீண்டும் மீண்டும் அடங்காத ஆர்வத்துடன் கேட்டதால், எனக்கும் நடந்த நிகழ்ச்சிகள் ஒவ்வொன்றாக ஞாபகத்திற்கு வந்து உன்னிடம் சொல்ல முடிந்தது. அதனால் மற்றவர்களுக்கும் இந்த சரித்திரத்தை அறிய ஒரு வாய்ப்பு ஏற்பட்டது. உன்னை நான்மனப்பூர்வமாக வாழ்த்துகிறேன்” என்று கூறினார்.

சித்தர் கூறியவற்றைக் கேட்ட நாமதாரகன், தன் கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டு கூப்பிய கைகளுடன் சித்தர் முன் நின்று “சுவாமி! கருணைக் கடல் என்றே உங்களைச் சொல்ல வேண்டும். இந்த சம்சாரக் கடலைத் தாண்டுவதற்கு மிகவும் எளிய வழி குருவைச் சரணடைந்து வாழ்வது தான் என்று சொல்லாமற் சொல்லிவிட்டீர்கள். இனி குரு ஸ்ரீ நரஸிம்ம ஸரஸ்வதியின் அற்புதங்களை நினைத்து நினைத்து அவருடைய கருணையை உணர்ந்து நானும் என்னைச் சேர்ந்தவர்களும் அவர் மீது பக்தி கொண்டவர்களாய் நல்ல முறையில் பக்தி செய்து வாழ்வோம்! எல்லோரையும் ஆசீர்வதிக்க வேண்டும்! என்று கேட்டுக் கொண்டான்.

அதன் பின் சித்தரும் நாமதாரகனும் காணகாபுரத்திற்குச் சென்று, அமரஜா, பீமா நதிகளில் ஸ்நானம் செய்து அரச மரத்தை வலம் வந்து வணங்கிக் குருவின் பாதுகைகளை முறைப்படி பூஜை செய்து வணங்கிக் குருவை நினைத்து வழிபாடு செய்து தத்தம் இருப்பிடங்களுக்குத் திரும்பினர்.


 

குறிப்பு: குரு நரஸிம்ம ஸரஸ்வதியின் நான்கு சிஷ்யர்களின் ஒருவரான ஸாயம் தேவர் என்பவரின் புதல்வன் நாகநாதனின் வம்சத்தின் வழி வந்தவர் தான் இந்த நுhலில் தன்னைக் கதையில் கேள்வி கேட்கும் பாத்திரமாக வைத்துக் குருவின் கதையை எழுதிய நாமதாரகன் என்பது குறிப்பால் உணரப்படுகின்றது. ஏனெனில் மூல நுhலாகிய மராட்டிய மொழி சரித்திரத்தில் எழுதியவர் பெயர் குறிப்பிடப்படவில்லை. தமிழ் நூலில் மறைமுகமாகத் தெரிய வருகிறது.

 


 

குரு வாழ்க! குரு பக்தி வளர்க! குருவே சரணம்!

Advertisements

குருவைத் தேடி – 49

ராஜபத்தினி குழந்தையைச் சுமந்துகொண்டு காட்டிலுள்ள பாம்பு, புலி ஆகியவற்றைக் கண்டு பயந்தவளாய், கல்லிலும், முள்ளிலும் அலைந்து திரிந்தாள். பசியும், தாகமும் அவளை வாட்டின. மனம் நொந்து போய்க்கொண்டிருக்கும்போது ஓரிடத்தில் ஆட்டிடையன் ஒருவனைக் கண்டாள். தெய்வத்தைக் கண்டதுபோல் மகிழ்ந்து குடிக்கக் கொஞ்சம் நீர் எங்கேயாவது கிடைக்குமா? என்று கேட்டாள். அந்தச் சிறுவன் அவளை தன்னுடைய வீட்டிற்கு வரும்படி அழைத்துச் சென்றான். கிராமத்திலுள்ளவர்கள் இவளுடைய அரச தோற்றத்தைக் கண்டு ஓடி வந்து பார்க்க, அந்த அழகிய ஊருக்கு யார் அரசன்? என விசாரித்தாள்.

அந்த ஊர் அரசனின் பெயர் பத்மாகரன் என்றும், அவன் தர்ம சிந்தனை உள்ளவன் ஆதலால் அவளைக் காப்பாற்றுவான் என்றும் மக்கள் தெரிவித்தனர். அவளுக்குத் தேவையானவற்றைக் கொடுத்து உதவி, அரச சபைக்கு அவளை அழைத்துச் சென்று அவள் அங்கு வந்த கதையைத் தெரிவித்தார்கள். மன்னன் மனமிரங்கி அவளுக்கு ஓர் வீட்டைத் தானமாகத் தந்து அவளது சாப்பாட்டிற்கும் உரிய ஏற்பாடுகளைச் செய்தார்.

இவ்விதமாக வசுமதியும் அவளது குழந்தையும் சற்று நிம்மதியாக இருக்கும்போது திடீரென்று குழந்தைக்கு ரண சுரம் ஏற்பட்டு அது அதிகமாகி உயிரிழந்து விட்டது. வசுமதி துக்கம் தாங்காமல் மயங்கி விழுந்தாள். பிறகு, “என் ராஜகுமாரா! என்னை விட்டு எங்கு சென்றாய்? என் கணவனும் இந்த அரசனும் என்னைக் கைவிட்டாலும் நீ காப்பாற்றுவாய் என்று நம்பிக்கை வைத்திருந்தேனே. என்னை இந்த அன்னிய இடத்தில் விட்டுவிட்டுச் சென்று விட்டாயே! என்று கதறி அழுதாள். இவளுடைய கஷ்டத்தைக் கண்டு ஊர் மக்கள் மனம் வருந்தினர். புத்திரசோகம் மிகக் கொடியது. அது ஒருவரை அக்னியைப் போல் எரித்துவிடும் என்று பேசிக்கொண்டனர்.

இத்தகைய சூழ்நிலையில் போன ஜன்மத்தில் இந்த பிராமணனும் வேசியும் உபசரித்த விருஷபயோகி அந்த ஊரை அடைந்தார். அரசன் பத்மாகரன் அவரை வரவேற்றுப் பலவித பூஜைகள் செய்து உபசரித்தான். அப்போது அழுகுரல் சத்தம் கேட்கவே முனிவர் அதைப் பற்றி விசாரிக்க, வசுமதியின் கதையை பத்மாகரன் அவரிடம் கூறி, அவளது குழந்தை இறந்து விட்டதால் அவள் இப்படி அழுகிறாள்! என்று சொன்னார். முனிவர் அதைக்கேட்டு அந்தப் பெண்ணின் வீட்டை அடைந்து அவளுக்குப் பலவிதமாக ஆறுதல் மொழிகள் கூறினார். “பெண்ணே! சாவைக் கண்டு நீ ஏன் இவ்வளவு துக்கப்படுகிறாய்? துக்கப்படுவதால் என்ன பிரயோசனம்? பிறப்பவர் அனைவரும் ஒருநாள் இறந்தே ஆக வேண்டும். பிறக்கிறவன் யார்? இறப்பவன் யார்? ஜீவனுக்குப் பிறப்பு இறப்பு கிடையாது. தேகத்திற்குத்தான் இவை எல்லாம் உண்டு. இந்தத் தேகமோ நதியில் வரும் நீர்க்குமிழி போன்றது. பஞ்ச பூதங்களான பூமி, தண்ணீர், நெருப்பு, வாயு, ஆகாயம் இவை ஒன்றுகூடி இந்த உடலாகத் தோன்றுகிறது. இவை மறுபடியும் தத்தம் இடத்தை அடைந்து விட்டால் பிராணன் போயிற்று என்று நாம் கலங்குகிறோம். கால சக்கரம் எல்லோரையும் ஆட்டி வைக்கிறது. முக்குணங்களான சத்துவ, ரஜஸ், தமஸ் குணங்களால் எல்லோரும் இயங்குகிறார்கள். முக்குணங்கள் மாயையால் உண்டாகின்றன. இந்த அடிப்படையில் தான் மனிதர் பிறக்கின்றனர்.

சத்துவ குணமுடையவர்கள் தேவர்கள் என்றும், மனிதர்கள் ரஜோ குணமுள்ளவர்கள் என்றும் ராட்ஷசர்கள் தமோ குணமுடையவர்களென்றும் கூறப்படுகிறது. இந்த குணங்களால் அவரவர் தமது கர்ம பலனின்படி சுக துக்கங்களை அனுபவிக்கின்றனர். தேவர்கள் சொர்க்கத்தில் சுக வாழ்வு வாழ்ந்தாலும் அவர்களுக்கும் ஒரு முடிவு உண்டு என்று இருக்கும்போது, மானிட வாழ்க்கை எம்மாத்திரம்? இதைப் புரிந்துகொண்டதால் தான் ஞானிகள் இறப்பையும் பிறப்பையும் சமமாகப் பாவிக்கிறார்கள். எப்போது கர்ப்பத்தில் வந்தோமோ அப்போதே மரணமென்பது உண்டு என்பதை உணர வேண்டும்.

சிலர் இளம் பருவத்திலும் சிலர் முதுமையிலும் இறக்கின்றனர். பிரம்ம தேவன் எழுத்தையும் காலனையும் எவரும் வெல்ல முடியாது. ஆகையால் அழியக்கூடியதான இந்த உடலைக் குறித்து விசனப்படாதே. நாம் எடுத்த கணக்கற்ற ஜன்மங்களில் எத்தனை தாயோ? எத்தனை குழந்தைகளோ? அத்தனைக்கும் துக்கப்பட்டு முடியுமா? எனவே நீ அழுவதில் லாபமில்லை. பரமேஸ்வரனைப் பக்தி செய்து அமைதியுடன் வாழ்வாய்!” என்று எடுத்துச் சொன்னார்.

வசுமதி அழுதுகொண்டே, “முனிவரே! நான் பட்ட கஷ்டங்கள் கொஞ்சமல்ல. என் கணவனையும், நாட்டையும் விட்டு இந்தக் குழந்தைமேல் நம்பிக்கை வைத்து அன்னிய தேசத்திpல் அனாதைபோல் வாழ்ந்தேன். இங்கு இப்படி நடந்து விட்து. இனி நான் மட்டும் இருந்து என்ன பயன்? நானும் பிராணனை விடத் தயாராய் இருக்கிறேன். என்னை ஆட்கொள்ள வேண்டும்!” என்று சொல்லி அவரை வணங்கினாள்.

பூர்வ ஜன்மத்தில் நடந்த உபசார உதவிகளை நினைத்து முனிவர் மனதில் மகிழ்ச்சி கொண்டவராய், விபூதியை எடுத்து அந்தக் குழந்தை மீது தெளிக்க, இறந்த குழந்தை உயிர்பெற்று எழுந்து உட்கார்ந்தது. அதன் ரணங்களும் ஆறிப்போய் சாதாரண உடலுடன் திகழ்ந்தது. வசுமதி குழந்தையுடன் முனிவரை நமஸ்கரித்தாள். அந்தச் சிறுவன் நீண்ட ஆயுளுடன் தன் நாட்டை ஆண்டு சிறப்பாக வாழ்வான் என்று விபூதி கொடுத்து ஆசி வழங்கி முனிவர் மறைந்து போனார். சத் புருஷருக்கு உண்மையான பக்தியுடன் சேவை செய்தால் எந்தவித ரணமும் குணமாகும் என்று அந்த யோகி அரசனுக்கு ஆறுதலாகக் கூறினார்.

இதைக்கேட்டு அரசன் யோகியை வணங்கி; அப்படிப்பட்ட சத் புருஷனை எங்கே காணலாம்? அவர் இருக்குமிடத்தைத் தெரிவித்தால், நான் அங்கு சென்று தரிசிப்பேன் என்று கூறினான். அதற்கு அந்த யோகி பீமா நதி தீரத்தில் காணகாபுரம் என்ற இடத்தில் ஒரு சத்புருஷர் இருக்கிறார். அவரைத் தரிசித்தால் உன் வியாதி குணமடையுமென்று சொல்ல, அரசனும் உடனே அங்கிருந்து புறப்பட்டுப் பலநாள் பயணம் செய்து காணகாபுரத்தை அடைந்தான். அங்குள்ள மடத்திற்குச் சென்று குருவைப் பற்றி விசாரித்தான்.

முஸ்லிம் அரசனைக் கண்ட மக்கள் குருவை அவன் என்ன செய்துவிடுவானோ என்று பயந்து, ஒருவரும் பதிலளிக்கவில்லை. இதனால் சினம் கொண்டு அவன் கொஞ்சம் கடுமையாக வினவ, குருதேவர் வழிபாடு செய்வதற்காக அமரஜா நதி சங்கமத்திற்குச் சென்றிருப்பதாகவும், மதியம் தான் திரும்புவாரென்றும் பதில் அளித்தனர். அரசன் தன் பரிவாரங்களை அங்கே நிறுத்தித் தான் மட்டும் தனியாக குருவைத் தரிசிக்கப் பல்லக்கில் சென்றான். சங்கமத்தில் அவரை துhரத்திலிருந்து கண்டதும் பல்லக்கிலிருந்து குதித்துச் சென்று குருரவை நமஸ்கரித்தான்.

அவனைக் கண்டதும் குருதேவர் அவனது முன் ஜன்மப் பெயரான ரஜகனே என்று அழைத்து, எங்கு உன்னை வெகுநாளாகக் காணோம். இப்போது எங்கிருக்கிறாய்? என்று கேட்டார். அவனுக்கு உடனே பூர்வ ஜென்ம ஞாபகம் ஏற்பட்டுக் குருவின் கால்களில் நெடுஞ்சாண் கிடையாக விழுந்து வணங்கி புரண்டு கதறி அழுதான். “சத்குருவே! என்னை இப்படிக் கைவிடலாமா? உம்முடைய சரணங்களை மறைத்து என்னைப் பரதேசியாக்கி விட்டீர்களே. மதம் என்ற அந்தகாரத்தினால் சூழப்பட்டு உம்மை மறந்து விட்டேன். மாயையில் கிடந்து தத்தளிக்கிறேன் என்னுடைய அறியாமையைப் போக்கி என்னைக் காத்தருள வேண்டும். ராஜ வாழ்க்கை எனக்குப் போதும். உங்கள் திருவடிகளை வணங்கும் பாக்கியத்தைத் தாருங்கள்” என்று புலம்பி அழுது, “எனக்குத் துடையில் ராஜபிளவை என்னும் பெரும் புண் ஏற்பட்டு மிகவும் தொந்தரவு கொடுக்கிறது. உம்முடைய கிருபையான பார்வையால் அதைக் குணப்படுத்த வேண்டும்” என்று வேண்டினான்.

குருதேவர் பழைய பக்தனைப் பார்த்து “உனக்கு ஏது ராஜபிளவை?” என்று சிரித்துக்கொண்டே சொல்ல அந்தப் புண் இருந்த இடம் தெரியாமல் மறைந்தது. இதைக்கண்டு அவன் ஆச்சர்யப்பட்டு குருவின் சரணங்களில் மீண்டும் வணங்கி அவரை நோக்கி, “சுவாமி! உம்முடைய அருளால் ராஜபதவியையும், சகல செல்வங்களையும், நல்ல குடும்ப விருத்தியையும் பெற்றேன். மேலும் ஓர் ஆசை இருக்கிறது. அதாவது, நீர் எனது ராஜ்ஜியத்திற்கு வந்து நான் பெற்ற பேறுகளைக் கண்டு களிக்க வேண்டும்” என்று கூறினான்.

அதற்குக் குருதேவர், நான் தபஸ்வி. உன் குலமோ பசுவைக் கொன்று மாமிசம் சாப்பிடுவது. மதுபானம் அருந்துவது உன் சாதிப் பழக்கம். அங்குள்ள செயல்பாடுகள் எனக்கு ஒத்து வராது என மறுத்தார். அரசனோ தன்னை மிலேச்சன் எனக் கருதாமல் பழைய சிஷ்யனான வண்ணான் என்று நினைத்து அவனுடைய ஆசையைப் பூர்த்தி செய்யும்படியும், தான் அனைத்தையும் துறந்து குருசேவையில் ஈடுபடுவதாகவும், மறுபடியும் நமஸ்கரித்துத் திரும்ப வேண்டினான்.

கலிகாலம் முற்றிக்கொண்டு போகிறது. இனி வெளிப்படையாக இப்படி இருக்க இயலாது. கண் காணாமல் மறைந்து விட வேண்டியதுதான் என்று எண்ணிக்கொண்டு குரு நாதர், அரசனிடம், “நீ இப்போது உன் நகரத்;திற்குப் போ. நான் தீர்த்த யாத்திரையாகப் புறப்பட்டுப் பாபவிநாசம் வருவேன். அப்போது நீ என்னை அங்கு வந்து சந்திப்பாய்!” என்று சொல்லி அனுப்பி வைத்தார்.

அரசன் மிகவும் கவலைப்பட்டுத் தன் நகரத்தை அடைந்தான். இனி அவரை எங்கு சந்திப்பது என்ற கவலையுடனே காலம் கழித்தான். குரு அவனைப் பாபவிநாசத்திற்கு வரச் சொன்னது ஒருநாள் நினைவிற்கு வந்தது. உடனே ஒரு குதிரையில் ஏறிப் பல நுhறு மைல்கள் பயணம் செய்து பாபவிநாசத்தை அடைந்தான. அங்கு குரு வீற்றிருப்பதைக் கண்டு மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் அவரை வணங்கித் தன் நகரத்திற்கு வரும்படி கெஞ்சினான். இறுதியில் குருதேவர் இணங்க, நகரை மிக அழகாக அலங்கரிக்கச் செய்து, குருவை ஒரு பல்லக்கில் அமர்த்தித் தான் நடந்து ஊர்வலமாக அழைத்துச் சென்றான்.

ஊரிலுள்ள இந்துக்கள் இந்தக் கோலத்தைக் கண்டு மகிழ்ந்து குருவிற்கு ஆரத்தி எடுத்து வரவேற்றனர். முஸ்லிம் மக்களோ இப்படி ஒருபிராமண சந்நியாசியை நமது அரசன் இப்படிக் கொண்டாடி அழைத்து வருகிறானே! என்று இழித்துப் பேசினர். சிலர் இவர் யாரோ மகானாக இருக்க வேண்டும் என்று கருதி வணங்கினர். சிலர் அரசன் முகமதியனாக இருந்தாலும் மத வெறுப்பு இல்லாமல் நடந்து கொள்கிறானே! என்று பாராட்டினர்.

அரசன் குருவை மேள தாளத்துடன் அரண்மனைக்கு அழைத்துச் சென்று சிம்மாசனத்தில் அமர்த்தி ராஜகுலப் பெண்களைக் கொண்டு ஆரத்தி எடுக்கச் செய்தான். குருதேவரின் நான்கு சிஷ்யர்களைத் தவிர மற்றவர்களை உள்ளே அனுமதிக்காமல் அரசன் தனது மனைவி, மற்ற அந்தப்புரப் பெண்களுக்கும், புத்திர, பௌத்திரர்களுக்கும், சகோதரர்களுக்கும் தரிசனம் செய்து வைக்க அனைவரும் குருவை வணங்கினர்.

அரசன் குருவை நோக்கி, “பு+ர்வ புண்ணிய வசத்தால் தங்களின் பாத தரிசனம் கிடைத்தது. அது மறக்காமல் இருக்க வேண்டும்” என்று வேண்டினான். மேலும் எனக்கு இனி ராஜ்ய பாரம் போதுமென்றும், சரண சேவை செய்ய அனுமதிக்கும்படியும் வேண்டிக் கொண்டான். குருவும், அப்படியெனில் அரசாட்சியைப் பிள்ளைகளிடம் ஒப்படைத்து விட்டு ஸ்ரீசைல பர்வதத்திற்கு வரும்படி அவனிடம் சொன்னார். அதன் பின் அனைவரையும் ஆசீர்வதித்து விரைவாக அரண்மனையிலிருந்து வெளியேறி கௌதமி தீர்த்தத்தை அடைந்தார். அங்கு நீராடி வழிபாடுகளை நடத்திக் காணகாபுரத்திற்குத் திரும்பினார்.

இனி ஓரிடத்திலேயே தங்கியிருந்தால் மக்கள் மிக அதிகமாக வரத் தொடங்கி ஏதேதோ வரங்களைக் கேட்க முற்படுவார்களென்று கருதி குரு தன் நெருங்கிய சிஷ்யர்களுடன் காணகாபுரத்தை விட்டு ஸ்ரீ சைல பர்வதத்திற்கு ரகசியமாகப் புறப்பட்டுப் போய் விட்டார். ஊர் மக்கள் குருவைக் காணாமல் வருந்திப் பிறகு அவர் தங்களுடனேயே இருப்பதாக நினைத்து அவருடைய பாதுகைகளுக்குப் பூஜை வழிபாடுகளைச் செய்து மானசீக பக்தியுடன் அவரை வணங்கி வரலாயினர். குருவும் தன் சக்தியால் அங்குள்ள மக்களின் வேண்டுதல்களை நிறைவேற்றி அருள் பாலித்து வந்தார்.

குருவைத் தேடி – 48

குரு சென்றதும் விவசாயி ஊருக்குள் சென்று நிலத்தின் சொந்தக்காரனிடம் பயிர்களை அறுக்க அனுமதி கோரி, “பயப்பட வேண்டாம், உங்களுக்குக் கொடுக்க வேண்டிய தானியத்தை எப்போதும் போல் அளந்து விடுவேன்” என்று உறுதி கூறினான். யஜமானன் அதற்கு இணங்காமல் இப்போது தான் பயிரில் கதிர்கள் விட்டிருக்கின்றன. இப்போதே அறுப்பதாவது? கூடாது! என்று நிராகரித்து விட்டான். விவசாயி எவ்வளவோ கெஞ்சியும் அவன் ஏற்காததால் வழக்கத்தைக் காட்டிலும் இரட்டிப்பு தானியத்தை அளந்து தருவதாகக் கூறவே, சொந்தக்காரன் அதற்கு ஒரு பத்திரத்தை எழுதி வாங்கிக்கொண்டு அனுமதி வழங்கினான்.

விவசாயியின் கிறுக்குத்தனத்தை அறிந்ததும், அவனது வீட்டிலிருந்து மனைவி முதலானோர் ஓடிவந்து, ஆஹா! நம் சோற்றில் மண் அள்ளிப்போடுகிறாரே. இந்தக் காலத்தில் யாராவது அறுவடை செய்வார்களா? உமக்கு ஏதாவது பைத்தியம் பிடித்துவிட்டதா? யாரோ ஒரு சந்நியாசி ஏதோ சொன்னாரென்று இளம் பயிர்களை அறுப்பார்களா? என்று பலவிதமாகப் புலம்பினர். பண்ணை முதலாளியிடம் ஓடிப்போய் முறையிட, அவரோ தனக்கு ஒரு கவலையுமில்லை என்றும் ஒன்றுக்கு இரண்டு மடங்கு தானியத்தை அளிப்பதாகப் பத்திரம் எழுதி வாங்கி வைத்திருப்பதாகவும் சொல்லி அவர்களை அனுப்பி விட்டான். இருந்தபோதிலும் யஜமான் சிறிது யோசித்து வேலையாட்களின் மூலம் வேளாளனுக்குப் புத்தி புகட்டும்படி சொல்லியனுப்பினார், அவனோ, அவர் இதில் தலையிட வேண்டாம். அப்படி அவருக்கு சந்தேகம் ஏற்பட்டால் தன்னுடைய கால்நடைகளையும் அடமானம் வைப்பதாகத் திருப்பி அனுப்பி விட்டான். அதோடு மட்டுமின்றி மடமடவென்று ஆட்களைக் கூப்பிட்டு குரு திரும்பி வருமுன் எல்லாவற்றையும் அறுத்து விட்டான்.

week48குருதேவர் திரும்பி வந்து பார்த்துவிட்டு, என்ன இது? நான் சொன்னபடியே செய்து விட்டாயே! ஏதோ வேடிக்கைக்காக அல்லவா சொன்னேன்! என்றார். அதற்கு வேளாளன் குருவின் வாக்கு எனக்கு தெய்வ வாக்கு! என்று சொல்லி வணங்கினான். “அப்படியானால் சரி. என் சொல்லின் மீது நம்பிக்கை இருந்தால் உனக்கு அனேக மடங்கு பயிர் விளையும்”! என்று சொல்லி அவர் மடத்திற்குச் சென்றார். வேளாளனும் வீட்டை அடைய ஊரிலுள்ளவர்கள் அவன் செய்த காரியத்தைப் பரிகசித்துப் பலவிதமாகப் பேசினர். வீட்டிலோ எல்லோரும் சோகத்தில் ஆழ்ந்துவிட்டனர்.

விவசாயி அவர்களைத் தேற்றிக், “கவலைப்படாதீர்கள். குருவை நீங்கள் அறிய மாட்டீர்கள் அவருடைய வாக்கு அமிர்த வாக்கு. ஒன்றுக்கு ஆயிரமாகப் பலன் பெருகும். குரு கிருபை கிடைத்தவனுக்கு உணவுப் பஞ்சம் ஏற்படுமா?” என்றெல்லாம் சொல்லி சமாதானப்படுத்தினான்.

எட்டு நாட்கள் கழிந்தன. ஒன்பதாம் நாள் ஒரு பெரிய புயற்காற்று ஏற்பட்டு, ஊரிலுள்ள எல்லாப் பயிர்களும் நாசமடைந்தன. அகால மழை பெய்தபடியால் எல்லோரது பயிர்களும் சேதமடைந்தன. ஆனால் அந்த வேளாளனின் பயிர் அதற்குப் பிறகு மறுபடியும் முளைத்து நூறு மடங்கு லாபத்தைக் கொடுத்தது. ஒவ்வொரு கதிரிலும் பதினோரு கதிர்கள் விட்டுச் செழித்தது.

இத்தகைய விளைச்சலைக் கண்டு ஊரிலுள்ளவர்கள் ஆச்சர்யப்பட்டனர். வேளாளனுடைய மனைவி அவன் கால்களில் விழுந்து, தான் அவனை அலட்சியம் செய்ததற்கும், சந்நியாசியை நிந்தித்தற்கும் மன்னிக்கும்படி வேண்டினாள். இருவரும் சேர்ந்து பூஜை செய்து நன்றி தெரிவித்துவிட்டுத் குருவைத் தரிசனம் செய்ய வந்தனர். குருதேவர் அவர்களைப் புன்னகையுடன் வரவேற்றார். இருவருமாகக் குருவின் பாதங்களில் விழுந்து வணங்கிப் பலவிதமாகப் போற்றித் துதித்துப் பாடினர். குருவின் கிருபைக்கு நன்றி கூறி வீடு திரும்பி தானியத்தை எல்லோருக்கும் வாரி வழங்கித் தானும் செல்வந்தனாகி விட்டான். வேளாளனைக் கேலி செய்தோமே! குரு கிருபை அவனைக் காத்தது! என்று ஊரார் குருவையும் வேளாளனையும் மிகவும் புகழ்ந்து பேசிக்கொண்டனர்.

முஸ்லிம் அரசனின் குரு பக்தி

முன்பு ஒரு அத்தியாயத்தில் ஒரு வண்ணான் தனது அடுத்த பிறவியில் முகமதியனாகப் பிறந்து அரச போகத்தை அனுபவிக்கும், வரத்தைக் குருதேவரிடம் பெற்ற கதையை எழுதியிருந்தேன் அல்லவா? அந்த வண்ணான் தற்போது இஸ்லாமிய குலத்தில் பிறந்து அவர்களின் அரசனாக வாழ்ந்தான். அவன் பூர்வ ஜன்மத்தில் விரும்பியதைப்போல் யானை, குதிரை முதலிய பரிவாரங்களுடன் அரசாட்சி செய்து சுகங்களை அனுபவித்து வந்தான். தனது முற்பிறவி வாசனையால் அவன் பிராமணர்களிடம் விசேட பக்தி செலுத்தி அவர்களுக்கு அனேகவிதத் தான, தர்மங்களைச் செய்து வந்தான். ஊரிலுள்ள இந்துக்களையும், இஸ்லாமியர்களையும் சமமாக நடத்தி அவர்களுக்குத் தேவையான வசதிகளையும் சமமாகச் செய்து கொடுத்தான்.

இதைக்கண்டு அரசனுடைய மதகுரு அவனுக்குப் புத்தி கூற முற்பட்டார். “அரசே! நீங்கள் முகமதியனாகப் பிறந்துவிட்டு இப்படி பிராமணர்களையும், இந்துக்களையும் கொண்டாடுகிறீர்களே. இது பாவமான செயல். மந்த புத்தியுள்ள இந்துக்கள் கல், மண், மரம், நீர், கட்டை, பசுமாடு, பூமி, நெருப்பு, சூரியன், நதி, சமுத்திரம் இப்படி எல்லாவற்றையுமே தெய்வம் என்று கொண்டாடுகின்றார்கள். இப்படிப்பட்ட மூடர்களை ஆதரித்தால் நமது மதத்தின்படி நீங்கள் நீசனாகி விடுவீர்கள்” என்றார் மதகுரு.

இதைக்கேட்டு அரசன் மதகுருவை நோக்கி, “குருவே! நீர் தானே தெய்வம் எங்கும் நிறைந்திருக்கிறது என்று சொன்னீர்? பஞ்ச பூதங்களிலிருந்து தான் அனைத்தும் உண்டாகிறது என்று சொன்னீர்களே. குயவன் ஒரே மண்ணைக் கொண்டு பலவித பாண்டங்கள் செய்வது போலவும், அனேக நிறமுள்ள பசுக்களிலிருந்து ஒரே நிறமுள்ள பாலைப் பெறுவது போலவும், ஒரே தங்கத்திலிருந்து பலவித ஆபரணங்கள் செய்வது போலவும், ஒரு விளக்கைக் கொண்டு மற்ற தீபங்களை ஏற்றியதும், எல்லா தீபங்களுமே ஒரே விதமான ஒளியைத் தருவதுபோலவும், ஒரு கயிற்றில் பலவித மணிகளைக் கோர்த்து மாலையாக்குவது போலவும், ஜாதிகள் அனேகம் இருந்தாலும், அவை எல்லாமே ஒரே கடவுளிடமிருந்து தானே தோன்றியிருக்கின்றன! அப்படி இருக்கும்போது இதில் பேதம் எப்படி ஏற்படும்? எல்லோருக்கும் கடவுள் ஒருவரே. அவர் தான் சகல உயிர்களிலும் பரந்து உறைந்திருக்கிறார் என்று நினைப்பது மிக உயர்ந்த சிந்தனையல்லவா? அல்ப புத்தியுள்ளவர்கள் தனித்தனி கடவுள்களை உருவாக்கி ஒவ்வொரு விதத்தில் பூஜை செய்கின்றனர். தெய்வம் எங்குமிருக்கிறார் என்று சொல்லிவிட்டு இந்துக்களை ஏன் நிந்திக்க வேண்டும்? எல்லோரிலும் தெய்வ சக்தி இருப்பதால் யாரையும் நிந்திப்பது சரியல்ல!” என்றெல்லாம் தனக்குத் தோன்றியதை எடுத்துரைத்தான். மதகுருவால் ஒன்றும் சொல்ல முடியவில்லை.

இப்படி ஜாதி, மத பேதமில்லாமல் அவன் அரசு புரிந்து வருகையில் விதி வசத்தால் அவனது துடையில் பெரிய புண் (ராஜ பிளவை) ஏற்பட்டது. அனேக வைத்தியர்கள் ஏதேதோ சிகிச்சைகள் செய்தும் அது குணமடையவில்லை. என்ன செய்தும் புண் ஆறவில்லையாதலால் அரசன் பிராமணர்களை வரவழைத்து என்ன செய்வது? என்று விசாரித்தான்.

அவர்கள் அந்த வியாதிக்குக் காரணம் பூர்வ ஜன்மப் பாவத்தின் பலனென்றும், தான தர்மங்களைச் செய்தாலோ அல்லது மகான்களைத் தரிசித்துப் பூஜை செய்தாலோ ரணம் குணமாகும் என்றனர். மகான்களின் பார்வை படுவதால் பிறவியே அற்றுப் போகும்போது இந்த வியாதி எம்மாத்திரம்? என்று கூறினர். இதைக்கேட்டு அரசன் அவர்களை வணங்கித் தன்னை வேற்று மதத்தினன் என்று நிராகரிக்காமல் ஒரு அடிமையாகப் பாவித்து எல்லாவற்றையும் பற்றி விபரமாகக் கூறும்படி வேண்;டினான். அவர்கள் சற்று யோசித்து எல்லாவற்றையும் தனிமையில் தான் சொல்ல வேண்டுமென்றும், ராஜசபையில் சொன்னால் சபையோர் தங்களைக் கேவலப்படுத்துவார்கள் என்று சொல்லி மறுத்து விட்டனர். மேலும் பாபவிநாசம் என்னும் ஊருக்குப் போனால் வியாதி குணமடையும் என்று கூறவே. அரசனும் உடனே பாபவிநாசத்திற்குப் புறப்பட்டான்.

பிராமணர்கள் சொன்னபடி அவன் பாவிநாசத்தை அடைந்து தீர்த்தத்தில் மூழ்கி ஒரு பாதையில் தனியாக நடந்து போகும்போது வழியில் ஒரு யோகியைச் சந்தித்தான். உடனே அரசன் அவரை வணங்கித் தனது துடையில் ஏற்பட்ட ரணத்தைக் காட்டி அது குணமாக என்ன வழி என்று கேட்டான். யாரேனும் சித்த புருஷருடைய பார்வை ஏற்பட்டால் வியாதி குணமடையும் என்று சொல்லி அவர் அவனுக்கு ஒரு கதை சொல்ல ஆரம்பித்தார்.

“அவந்தி என்ற நகரத்தில் பிராமண குலத்தில் பிறந்த ஒருவன் தனது குல ஆசாரங்களை மறந்து பெண்களின் பின்னால் சுற்றித் திரிந்தான். அந்த ஊரில் பிங்களை என்ற தாசி ஒருத்தி இருந்தாள். அவள் வீட்டில் இவன் சென்று தங்கியிருக்கையில் விருட்சபர் என்னும் முனிவர் ஒருவர் அந்த வீட்டிற்கு வந்தார். இருவரும் அவரை வரவேற்று உபசரித்து, ஆசனமிட்டுப் பலவிதமான ஆகார வகைகளை அளித்து வயிறார உண்ணச் செய்தனர். அதன் பிறகு ஒரு கட்டிலில் அவரை அமர்த்தித் தாம்பூலம் கொடுத்து அவர் நித்திரை கொள்ளும்வரை அவருக்கு இதமான சேவை செய்தனர். சுகமாகத் தூங்கி மறுநாள் காலையில் கண் விழித்த முனிவர் அவர்களை மனத்திருப்தியுடன் வாழ்த்தி ஆசி கூறிச் சென்றார். கொஞ்சம் காலமானதும் முறை தவறிய அந்தப் பிராமணனும் தாசி பிங்களையும் அடுத்தடுத்து மரணமடைந்தனர்.

அடுத்த பிறவியில் அவன் தசார்வணவம் என்கிற தேசத்தின் அரசனான வஜ்ரபாகுவின் பட்ட மகரிஷியான வசுமதி என்பவரின் கர்ப்பத்தில் சென்று தங்கி சிசுவாக வளரத் தொடங்கினான். தன் பட்ட மகிஷி கர்ப்பம் தரித்ததை அறிந்து அரசன் மகிழ்ந்து நாடு முழுவதிலும் அன்னதானம் செய்தான். ஆனால் அரசனுடைய இரண்டாவது மனைவி இதைக் கண்டு மிக்க சினமும் பொறாமையும் கொண்டாள். கெட்ட புத்தியால் அவள் வசுமதியின் உணவில் விஷத்தைக் கலந்து குடிக்கச் செய்து விட்டாள்.

தெய்வ அனுக்கிரகத்தால் விஷம் குழந்தையைக் கொல்லாமல் சரீரத்தைப் பாதித்து விட்டது. அதனால் குழந்தை பிறக்கும் போதே உடம்பு முழுவதும் புண்ணாகிப் பிறந்தது. மனம் மிக வருந்திய மன்னர் தம்பதியர் அனேக சிகிச்சைகளை மேற்கொண்டும் ரணம் ஆறவில்லை. குழந்தை அன்ன ஆகாரமில்லாமலும் நித்திரை இல்லாமலும் வாடியது. குழந்தைக்குரிய சேவைகளில் தொடர்ந்து ஈடுபட்டதால் வசுமதியும் உடல் மெலிந்து வாடினாள். இவர்களுடைய கஷ்டத்தைப் பார்க்கச் சகிக்காமல் மந்திரியை அழைத்து இருவரையும் கண் காணாத துhரத்தில் கொண்டு போய் காட்டில் விட்டுவிட்டு வரும்படி சொல்ல, மந்திரி இருவரையும் தேரில் ஏற்றி அடர்ந்த கானகத்தில் விட்டு வந்தனர்.