மனிதன் என்பவன் தெய்வமாகலாம் -16

சந்யாசம் என்பது வெளி விஷயங்களையெல்லாம் மனதால் துறந்து விடுவது. எதைச் செய்தாலும் அதில் பற்று எதுவும் இன்றிச் செயல்படுவது. யோகம் என்ற சொல்லுக்கு இணைதல் என்று பொருள். ஒரு வகையில் பார்த்தால் சந்யாசமும், யோகமும் ஒன்று என்றே சொல்லலாம். தான் அல்லாத, ஐம்புலன்களுடன் கூடிய உடலையும், மனதையும், புத்தியையும் விட்டு விலகுதல் சந்நியாசம். தான் என்னும் உண்மையான நானில் அதாவது ஆத்மாவில் சென்று இணைவது யோகம். தான் அல்லாதவற்றிலிருந்து விலகுவது சந்நியாசம் என்றால், தானாகிய தன்னில் இணைவது யோகம். எனவே தான் ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் அர்ச்சுனனிடம் “ செயலை யோகமாகச் செய்!” என்று கூறினார்.

ஆனால் கிருஷ்ணர் சொல்வது என்ன என்பது நம்மைப்போலவே அர்ச்சுனனுக்கும் புரியவில்லை. ஏனெனில் அர்ச்சுனன் நமது பிரதிநிதியாகத் தானே அங்கு பேசிக்கொண்டிருக்கிறான். அதனால் தான் அவன் கிருஷ்ணரிடம், “ பகவானே! நீங்கள் ஒரு சமயம் செயலைத் துறந்துவிடு என்று கூறுகிறீர்கள். மற்றொரு சமயம் கர்மாவை யோகமாகச் செய் என்கிறீர்கள். நான் எல்லாவற்றையும் துறந்து தவம் செய்யப் போவதாக சொன்னபோது, நீ செயல் புரியத்தான் வேண்டும் என்கிறீர்கள். எனக்கு எதுவும் புரியவில்லை. ஆகவே இந்த இரண்டு வழிகளில் ஏதாவது ஒன்றை, எது நிச்சயமாக நன்மையைத் தரக்கூடியதோ அதை எனக்கு எடுத்துச்சொல்லுங்கள்!” என்கிறான்.

நமக்கு வேண்டியதும் இதுதான். நமக்கு நன்மையைத் தரக்கூடியது எது என்பது நமக்கும் தெரிவதில்லை. ஆன்மீகத்தை நோக்கி நமது மனம் திரும்புகின்ற வரை வாழ்க்கையின் உண்மையான நோக்கம் என்ன என்பது நமக்குத் தெரிவதில்லை. சாதாரணமாக, அறியாமையுடன் வாழ்பவர்களுக்கு வாழ்க்கையின் நோக்கம் என்பது, புற உலகத்தில் உள்ள பல்வேறு சாதனைகளை அடைவதாகவே இருக்கிறது. உயர்ந்த கல்வி, நல்ல மனைவி-கணவன், நிறைந்த செல்வம், நன்மக்கட்பேறு, சமுதாயத்தில் நன் மதிப்பு, அழகான வீடு, விலை உயர்ந்த கார் என்று இப்படி சொல்லிக்கொண்டே போகலாம். இப்படி அழியக்கூடிய பொருள்களின் மீது கொண்ட ஆசையால் செய்கின்ற முயற்சிகளும் அதற்கான தேடல்களுமே வாழ்க்கையின் லட்சியமாகத் தெரிகிறது. இது புலன் வழிச் செல்லும் வாழ்க்கை முறை. இந்த முறையால் நன்மை விளைவதில்லை. மாறாக இப்படி வாழ்கின்றவரை நமது செயல்கள் கர்மாவாக மாறிப் பதிவுகளாகிப் பிறவித் தொடர்பை வளரச் செய்யும்.

ஆன்மீகத்தை நோக்கித் திரும்பிய பிறகு, தான் யார்? என்ற உண்மையைக் குருவின் மூலம் அறிந்த பிறகு, இனி எனக்கு எதுவுமே வேண்டாம். என் கடமைகளைச் செய்ய எனக்கு விருப்பமில்லை. ஞானம் அடைந்து விட்டதால் இனி எதையும் நான் செய்யமாட்டேன் என்று கூறுவதும் சரியில்லை. ஏனெனில் தனக்குரியவற்றைச் செய்யாமல் யாரும் இருந்து விட முடியாது. உடல் இருகின்றவரை செயல்படத்தான் வேண்டும். சரியான பக்குவ நிலையும், இறையருளும் இருந்தாலன்றி யாருமே சும்மா இருந்துவிட முடியாது. இயற்கையும் அப்படி இருக்க விடாது.

செயல்படத்தான் வேண்டும். ஆனால் அப்படிச் செயல்படும் நிலையில் ஞானம் உதவ வேண்டும். ஞானத்தால் செயலை உணர்ந்து செயல்படுபவனே வாழ்க்கைச் சுழலிலிருந்து விடுபட்டவனாகிறான். எனவே தான் ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் அர்ச்சுனன் கேட்ட கேள்விக்கு, துறவு, கர்மயோகம் இரண்டுமே உயர்ந்த நன்மையைத் தருபவை தான். இவற்றில் செயலைத் தொலைப்பதைக் காட்டிலும் அதாவது கர்மத் துறவை விட கர்மயோகமே சிறந்தது என்று பதில் கூறினார்.

மேலும் கிருஷ்ணர் அர்ச்சுனனிடம் “அர்ச்சுனா! யார், தான் செய்கின்ற செயல்களால் ஏற்படப் போகின்ற விளைவுகளைப் பற்றியோ, அதனால் கிடைக்கப்போகின்ற பலன்களைப் பற்றியோ எந்தவித விருப்பும் வெறுப்பும் இல்லாதவர்களாய், தன் செயல்களைக் கடமையாகக் கருதிச் செய்து வருகின்றார்களோ அவர்கள் இருமைகளிலிருந்து விடுபட்டு விடுகின்றனர். (இன்பம் துன்பம், மகிழ்ச்சி துயரம், வெற்றி தோல்வி போன்ற எதிரிடையான உணர்வுகள் இருமை எனப்படும்). அவர்களிடம் வேண்டாம் என்ற வெறுப்புணர்ச்சியும் இல்லை. வேண்டும் என்ற பெரு விருப்பமும் இல்லை. இப்படிப்பட்ட மனநிலையில் செயல்படுபவர்கள் பந்தங்களிலிருந்து விடுபடுகின்றனர்” என்றார்.

இந்த இடத்தில் ஒரு கதை ஞாபகத்திற்கு வருகிறது. சுவாமி சிவானந்த ஸரஸ்வதியிடம் ஒருவர் வந்து, ஸ்வாமி! நான் எத்தனையோ வருஷங்களாக இராமாயணக் கதையை ஊர் ஊராகப் போய் மிக அழகாக உருகி உருகிச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறேன். ஆனால் ஸ்ரீ ராமபிரானைக் கண்குளிரத் தரிசிக்கும் பாக்கியம் கனவில் கூட அடியேனுக்கு வாய்க்கவில்லையே! என் பக்தியில் என்ன குறை இருக்கிறது ஸ்வாமி?” என்று வருத்தத்துடன் கேட்டார்.

அதற்கு சுவாமி சிவானந்தர், “நீங்கள் கதை சொல்கிறபோதே, கதை முடிந்தபிறகு எனக்கு என்ன சன்மானம் தருவார்கள்? எப்படியெல்லாம் என்னைப் புகழ்ந்து பேசுவார்கள்? என்று வரப்போகின்ற வருமானத்தையும் வெகுமானத்தையும் நினைத்துக்கொண்டே கதை பண்ணினால் பிறகு ராமர் எப்படி காட்சி கொடுப்பார்? சூர்ப்பனகையும், தாடகையும் வராமல் இருப்பதே பெரிய காரியம்!” என்று சொன்னாராம்.

நாமும் இப்படித்தானே! யாருக்கு எதைச் செய்தாலும் நமக்கு என்ன வரும்? என்ற நினைப்புடன் தானே செய்கின்றோம். இப்படிப்பட்ட எண்ணம் எழாமல் எதைச் செய்தாலும், இதைச் செய்கின்ற பாக்கியம் எனக்குக் கிடைத்ததே என்று மன நிறைவுடன் அச்செயலில் முழுமையாகத் தோய்ந்து இறை உணர்வுடன் செய்யப் பழக வேண்டும். செய்வது தான் நமது வேலையே தவிர, அதைப்பற்றிய பலாபலன்களை நோக்கிச் சிந்தனை போகக்கூடாது. இது தான் கர்மயோகத்தின் முழு விளக்கம். இப்படி விருப்பு வெறுப்பின்றிப் பரிபூரண மனநிறைவுடன், பலனைப் பற்றிய எண்ணமின்றிச் செயலை யோகமாகச் செய்பவனே உண்மையான சந்நியாசி.

கொஞ்சம் ஆழமாகச் சிந்தித்தால், புலன் வழிச் செல்லல் அழிவைத் தருவதேயன்றி வேறல்ல என்பதை ஞானத்தால் அறிந்து அதன் காரணமாகத் துறவை மேற்கொள்வது சந்நியாசம். இது ஞானம் என்று நாம் சொல்கின்ற சாங்கிய யோகம் ஆகும்.

பகவான் எனக்குள் இருந்து செயல்பட வைக்கிறான். நான் செய்பவற்றை எல்லாம் ஈஸ்வர அர்ப்பணமாக, இறைவனுக்குரிய சேவையாகச் செய்கிறேன் என்று இறைவனுடன் ஒன்றிய நிலையில் செயல்படுதல் கர்மயோகம். ஆகவே சாங்கிய யோகம், கர்மயோகம் இரண்டுமே வேறு வேறாகத் தெரிந்தாலும் இரண்டும் ஒன்றுதான். ஆனால் இதை நன்றாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். செயல்முறை வழியும், துறவு முறை வழியும் ஒன்றென்று அறிந்துகொள்பவனே உள்ளதை உள்ளபடி காண்பவனாகிறான்.

ஒன்று (உலக இன்பங்களைத்) துறந்து தன்னை உணர்தல். மற்றது (தன்னை) உணர்ந்து செயல்படுதல். இரண்டும் ஒன்றேயாகும். யோகமில்லாதவன் சந்நியாசம் பெறுவது கஷ்டம். அதாவது ஆத்மாவுடன் தன்னைப் பிணைத்துக் கொள்ளாதவனால், நான் என்பது ஆத்மாவே! என்பதை அறிந்து செயல்படாதவனால் துறவியாக இருக்க முடியாது.

இது குழப்பத்தைத் தருவதாக இருக்கலாம். ஆனால் இதைக்கேட்டு வைத்துக் கொள்வோம். போகப்போக அதாவது ஆன்மீகத் தெளிவு நம்மில் வளர, வளர அதன் பொருள் புரியும். நாம் எத்தனையோ பிறவிகளை எடுத்த பிறகே இந்தப் பிறவியை எடுத்து வந்திருக்கிறோம். அப்படிப் பிறந்தும் தான் யாரென்ற உண்மையை அறியாமல்தான் வாழ்ந்துகொண்டிரு;கிறோம். இருந்தாலும் எத்தனையோ பிறவிகளாகச் செய்த முயற்சியின் பயனாகத்தான், தேடலின் விளைவாகத்தான் இந்தப் பிறவியில் ஒரு குருவைச் சேர்ந்து, அவர் அருகிலிருந்து ஞானம் பெற முடிந்தது. உண்மையான உண்மை என்ன என்பதை ஓரளவிற்கேனும் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது.

நாம் காலம் காலமாகச் செய்து வந்தவற்றைத் தான் இப்போதும் இதுவரை செய்து கொண்டிருந்தோம். ஆனால் ஞானம் பெற்ற பிறகு தான் நித்ய, அநித்ய வஸ்துக்களைப் பற்றிய அறிவு நமக்கு ஏற்பட்டிருக்கிறது. இதுவரை அழியக்கூடிய விஷயங்களை உண்மை என்று நம்பிக்கொண்டு அறியாமையுடன் ஆசை, சுயநலம், விருப்பு, வெறுப்பு என்று எதை எதையோ பிடித்துக்கொண்டு அதன் அடிப்படையில் ஒவ்வொரு கால கட்டத்திலும் செயல்பட்டிருக்கின்றோம்.

அதனால் தான் இதுவரை நம்மை, நான் செய்கிறேன்! என்ற அகங்காரமும், இது என்னுடையது! என்ற மமகாரமும் (மமதை) பிடித்து இயக்கிக்கொண்டிருந்தன. இவைகளின் பிடியில் சிக்கிய நிலையில் நமது செயல்களால் நமக்கு இன்ப துன்பங்கள், வெற்றி தோல்விகள், மான அவமானங்கள், லாப நஷ்டங்கள் போன்ற இரட்டைகள் மாறி மாறி ஏற்பட்டன.

இப்பொழுது நான் யார்? என்னைப்பற்றிய உண்மை என்ன? என்ற ஞானம் ஏற்பட்டவுடன், நாம் செயல்படும் தன்மையும், மாறி விட வேண்டும். அதாவது நான் யார்? நான் ஆத்மா. என்னைப் பற்றிய உண்மை என்ன? இந்தப் பிறவி நானல்ல. சுத்த சைதன்யமாகிய கடலில் ஓர் அலையே நான்! என் முற்பிறவிக் கர்மப் பயனாய் இந்தப் பிறவி எனக்கு வாய்த்திருக்கிறது. இது பிரம்ம விருப்பம்.

இப்படி இதைப் புரிந்துகொண்டு, ஆத்மாவாகிய நான் இப்பிறவியின் கடமைகளைப் பற்றின்றிச் செய்வேன் என்று செயலை நாம் யோகமாகச் செய்கின்றபோது, அந்த யோகத்தால் சந்நியாசியாக மாறுகின்றோம். இப்படி செயல்படுபவன் படிப்படியாக உயர் நிலையை அடைந்து, விரைவில் பிரம்மத்தை அடைகின்றான். இந்நிலை பற்றிக் கீதை இவ்வாறு உரைக்கின்றது.

“கர்மாவை யோகமாகச் செய்பவன் மனத்தூய்மை அடைகின்றான். அவன் விருப்பு வெறுப்பின்றி, பலனில் ஆசையின்றிக் கருத்துடன் செயல் புரிவதால் புலன்களின் வழிச் செல்வதில்லை. தன்னை வென்றவனாக, அன்பு கொண்ட உள்ளத்துடன், எல்லா உயிர்களையுமே தானாகக் கருதி அவன் உலக நன்மைக்காகவே செயல்படுகின்றான்”

“ஐம்புலன்களையும் அடக்கி வென்றவனாய், அப்பழுக்கில்லாத மனப்போக்குடன், உடலையும் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்துச் செயல்படுகின்ற இப்படிப்பட்டவன் எல்லாப் பிராணிகளிடமும் தன்னையே பார்த்து அனைத்திலும் அன்பு செலுத்துகிறான். இப்படிப்பட்;ட கர்மயோகி செயல்புரிந்து வந்தாலும், செயலின் ஆசாபாசங்களில் சிக்குவதில்லை. அதோடு அந்த கர்மயோகி பரமாத்ம நிலையை அடைகின்றான்.”

ஓர் ஆன்ம சாதகன் ஆன்மீகப் பயிற்சிகளில் தன்னை ஈடுபடுத்திக்கொள்கின்றபோது, இறையருளாலும், குருவின் கருணையாலும் ஐம்புலன்கள் அவனது மனதை வெளியில் இழுத்துத் திரிய வைப்பதில் தோல்வியடைகின்றன. ஞான உபதேசத்தால் மனம் அடங்குகின்றது. மனம் அடங்கிய நிலையில் புலன்கள் செயல்படுவதில்லை. ஐம்புலன்களும் அந்தந்த இடத்தில் செயலற்று இருக்கப் பழகுகின்றன. இந்நிலையில் அந்த ஐம்புலன்களும் மனதில் ஒடுங்குகின்றன. மனம் புத்தியில் ஒடுங்குகின்றது. புத்தி ஆத்மாவில் ஒடுங்குகின்றது. இப்படி மனமும், புத்தியும் அடங்குவதால் ஆத்ம ஒளி பிரகாசிக்கின்றது. இது ஞானத்தால் ஏற்படுகின்ற தெளிவு.

இந்த உண்மையை உணர்ந்த யோகி, நான் எதையுமே செய்வதில்லை என்பதை விளங்கிக்கொள்கிறார். இந்நிலையில் அவர் ஞானியாய் உலகியல் வாழ்வில் ஈடுபட்டு, ஐம்புலன்களின் செயல்களில் பங்கு கொள்கிறார். அவர் பார்த்தல், கேட்டல், தொடுதல், நுகர்தல், சாப்பிடுதல், நடத்தல், உறங்குதல், சுவாசித்தல், பேசுதல், மலஜலம் கழித்தல், பெறுதல், இமைத்தல் என்று எல்லாச் செயல்களையும் செய்தாலும், இவற்றைப் புலன்கள் செய்கின்றன, நான் செய்யவில்லை என்று உணர்ந்துகொண்டு, செயல்களுக்குக் கட்டுப்படாமல், ஆசாபாசங்களுக்கு அடிமையாகாமல் வாழ்கிறார்.

பார்க்கப்போனால் ஒரு வகையில் நாம் எல்லோருமே சந்நியாசிகள் தான், நமக்குப் பிடிக்காத விஷயத்தை நாம் வெகு சுலபமாக விட்டு விடுகிறோம். அது எனக்குப் பிடிக்காது. இது எனக்கு வேண்டாம். ஐயோ! நான் இதைத் தொடவே மாட்டேன்! என்றெல்லாம் எத்தனையோ சங்கதிகளை ஒதுக்கிக் தள்ளி விடுகிறோம். பிடித்தது என்றால் எடுத்து எடுத்து வைத்துக்கொள்கிறோம். பொத்திப் பொத்தி பாதுகாக்கின்றோம். இது ராகத் துவேஷத்தால் வரும் துறவு நிலை.

ரமணபக்தரான நொச்சூர் வெங்கட்ராமன் என்பவர், ஓர் ஆத்ம போதகர். ஒரு வேதாந்தி. அவர் தன் உபன்யாசத்தில் அடிக்கடி சொல்கின்ற உண்மைச் சம்பவம் இது. திருவண்ணாமலையில் தன் ஆசிரமத்தில் ரமண மகரிஷி பக்தர்கள் சூழ அமர்ந்திருந்தபோது, யாரோ ஒரு பக்தர் தட்டு நிறைய மாம்பழங்களை அடுக்கி அங்கு எடுத்துக்கொண்டு வந்தார். அவர் அப்படிக் கொண்டு வருகின்றபோதே, அங்கு ஒரு மரத்தில் இருந்த ஆண் குரங்கு ஒன்று சட்டென்று தாவி இரண்டு மாம்பழங்களை மிக சாமர்த்தியமாக எடுத்துக்கொண்டு ஓடி விட்டது. பதட்டமடைந்த பக்தர் பிறகு ஒருவழியாக அமைதியாகிப் பழத்தட்டைக் கொண்டு வந்து, சத்சங்கம் நடந்து கொண்டிருந்தபடியால், ஒரு பக்கமாகத் தட்டை வைத்துவிட்டு உட்கார்ந்தார்.

சத்சங்கம் தொடர்ந்தது. சிறிது நேரம் சென்றது. அப்பொழுது தன் வயிற்றைக் கட்டிப்பிடித்துக்கொண்டிருந்த குட்டியுடன் ஒரு தாய்குரங்கு மெதுவாக அங்கு வந்து தட்டிலிருந்த பழத்தை எடுக்க முயற்சி செய்தது. ரமணாஸ்ரமத்தில் பிராணிகளுக்குப் பஞ்சமில்லை. சகல விதமான பிராணிகளும் அந்த அன்புச் சூழ்நிலையில் சுதந்திரமாகத் திரிந்துகொண்டிருக்கும். அவை ரமணருக்குப் பக்கத்தில் பயமேதுமின்றி வந்து அவர் தருவதை வாங்கிக்கொண்டு போகும். அவரும் அவற்றிடம் அன்பைப் பொழிவார். இப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில் தான் அந்தக் குரங்கு தன் குட்டியுடன் பழத்திற்காக வந்தது.

அந்த சத்சங்கத்தில் சந்நியாசிகள் பலர் அமர்ந்திருந்தனர். காவி உடை தரித்த அவர்களில் சிலர் குரங்கு பழத்தை எடுக்கப்போவதைப் பார்த்தவுடன் சட்டென்று கையை ஓங்கி அதை விரட்டினர். அதோடு ஒருவர் பழத்தட்டை உள் அறைக்குக் கொண்டு வைக்கவும் முற்பட்டார். ரமண மகரிஷி இதைக் கவனித்துவிட்டார்.

சாந்தஸ்வரூபியாகிய அவர் சட்டென்று குரலை உயர்த்தி, “பேஷ்! பேஷ்! நாமெல்லாம் சந்நியாசிகள். ஆனால் உண்மையான சந்நியாசி வரும்போது அவரை விரட்டுகின்ற சந்நியாசிகள் போல இருக்கு. பாவம் அவள்! அவளுக்கென்று வீடு, வாசல் ஏதாவது இருக்கா? ஒரு மரத்திலே ஒண்டி வாழ்ந்திண்டிருக்கா. நாளைக்கு வேணுமென்று அவ எதையாவது சேர்த்து வைத்திருக்கிறாளா? தன் குட்டியையே கூடத் தன் வயிற்றிலேயே அள்ளி வெச்சிண்டு, அங்கேயும் இங்கேயுமா அலைஞ்சு திரியறா. இப்படிப்பட்ட உண்மையான சந்நியாசி, தன் வயித்துப் பசிக்காகப் பழத்தை எடுக்க வர்றபோது, அதை எடுக்க விடாம அவளை விரட்டி விட்டு அந்தப் பழத்தை நாளைக்கு வேணுமென்று உள்ளே கொண்டுபோய்ப் பத்திரப்படுத்தற நாம தான் சரியான சந்நியாசிகள்!” என்று சொன்னார்.

பழத்தட்டை எடுத்தவர் வெட்கிப்போய் அதனை ரமணரின் அருகிலேயே கொண்டு வந்து வைத்துவிட்டார். ஓடிப்போய் சற்று தூரத்தில் பயத்துடன் நின்ற தாய்க் குரங்கைப் பார்த்து ரமணர் மிருதுவாக, “வாம்மா! வா! ஒருத்தரும் ஒண்ணும் பண்ணமாட்டா! பயப்படாம நீ வா! வா, வந்து இந்தப் பழத்தை எடுத்துக்கோ! என்று பல முறை அன்போடு கூப்பிட்டார். அந்தத் தாய்க் குரங்கு கண்களில் மிரட்சியுடன் பயந்து பயந்து மிக மெதுவாக நடந்து வந்து தட்டிலிருந்த மாம்பழங்களில் ஒரேயொரு பழத்தை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு ஓடி விட்டது.

“பார்த்தீர்களா! அவ இப்ப இந்தத் தட்டையே தூக்கிண்டு போயிருக்கலாம். ஆனா அவ தன் பசிக்காக ஒரேயொரு பழத்தை மட்டும் எடுத்து, உங்க முகத்தில் எல்லாம் கரியைத் தேய்ச்சிட்டுப் போயிட்டா!” என்று ரமணர் கூறினார். அவர் சொன்னதன் உட்கருத்தைப் புரிந்துகொண்டு விட்ட பக்தர்கள் வெட்கத்தால் தலை குனிந்தனர்.

இங்கு ஏன் இதைச் சொல்கிறேன் என்றால் சந்நியாசிகளுக்கும் கூட ஆசை இருக்கும். உண்மையான துறவியெனில் மனதை விட்டு ஆசை அறவே போய்விட வேண்டும். பற்று என்பதே இருக்கக்கூடாது. ஈசனோடு என்றாலும் கூட ஆசை அறுமின்! என்று பாடியிருக்கின்றனர். அப்படிப்பட்ட பற்றறுத்த மனதில் தான் உண்மையான உலக அன்பு மலரும். எல்லா உயிர்களிடத்திலும் அன்பு செலுத்துகின்ற இறைநிலைப் பண்பு வரும். அப்படிப்பட்டவர்களைத் தான் எல்லோரும் தேடிச் சென்று பழகுவார்கள். விரும்பி அன்பு செலுத்துவார்கள். இந்த உண்மையைத் தான் இந்த அத்தியாயத்தில் 8வது ஸ்லோகமாகக் கண்ணன் விளக்கியிருக்கின்றார்.

அன்பெனும் மலர் ஏந்தி – ஆய்வுரை 2

ஆய்வுரை: கவிஞர். புகாரி

கவிஞர். புகாரி

*
கவிதைகளை வாசிப்பதும் கவிதைகளை நேசிப்பதும் கவிதைகளை விமரிசிப்பதுமாய் இருந்த என்னைக் கதைகளை வாசிக்கவும் விமரிசிக்கவும் அழைத்தார் திருமதி. விஜயா ராமன். அவர்களுக்கு என் நன்றி. 154 பக்கங்களும் நானுமாய் அமர்ந்தேன் .சும்மா சொல்லக்கூடாது… மலைச் சரிவுகளிலிருந்து தங்குதடை இல்லாமல் விழும் அருவியைப்போல சரளமான நடை வாசிக்கத்தொடங்கியதும் நிறுத்தமுடியாத ஒரு சுவாரசியத்தை முதல் கதை கொடுத்தது. விமரிசிக்கிறேன் என்று கதையை இங்கே கூறிவிடுவதில் எனக்குச் சம்மதம் இல்லை.ஆனால் கதை பற்றிய குறிப்புகளை இயன்றவரை தருவேன்.

பெண்மையைப் போற்றும் பெண் எழுத்தாளர் மூன்று கதையிலுமே பெண்ணையே மையமாக வைத்து சுவாரசியமாக எழுதி இருக்கிறார். முதல் கதை ஆகாய விமானமாய் உணர்வுகளை அள்ளிக்கொண்டு பறக்கிறது என்றால் அடுத்த கவிதை நம்மூர் பேருந்தைப் போலச் செல்கிறது. மூன்றாம் கதையோ ஒரு மாட்டு வண்டியைப் போல அசைந்தாடிச் செல்கிறது

*
டொராண்டோவில் உடல் குறையால் வாழ்வில் சவாலை ஏற்றிருக்கும் பயணிகளுக்கு டி.டி.சி ஓட்டுநர் தரும் அக்கறையைப் பற்றி விவரித்து என் பாராட்டைப் பெறுகிறார் விஜயா ராமன். ”இந்தாம்மா! சாவுகிராக்கி! முன்னால போயேன். ஏன் காலையிலே வந்து என் கழுத்த அறுக்கிற…!” என்று அன்பாகப் பேசுவார்கள் நம்ம ஊரில் நம்மூர் ஓட்டுனரோடும் நடத்துனரோடும் நமக்கு எப்போதும் வழக்குதான் ஆனால் இங்கே அவர் நம்மில் ஒருவர். உறவுக்காரரைவிட அதிக அக்கறையை அவர் நம் மீது வைத்திருப்பதாய் உணர்ந்து ஒவ்வொருவரும் அவருக்கு நன்றி சொல்லாமல் கீழிறங்குவதில்லை.

*
இந்த உறவுகளே வினோதங்கள்தாம். அதை மிகத் தெளிவாக தன் முதல் கதையில் சொல்லி இருக்கிறார் விஜயா ராமன். உறவு என்ற சொல் பொய் என்ற பொருளில் அல்லவா புழக்கத்தில் உள்ளது என்பதுபோல் அவர் சொல்லும்போது மனசு கனக்கிறது.
“கொண்டாடுங்கள்
உங்கள் வீட்டில் ஓராயிரம் நண்பர்கள்
கவலைப்படுங்கள்
உங்கள் வீட்டில் தூண்கள்கூட இல்லை
விருந்தளியுங்கள்
உங்கள் அறை அமர்க்களப்படுகிறது
கையேந்துங்கள்
எங்கும் மனிதர்களே தென்படமாட்டார்கள்”
– என்ற கவிதை வரிகளை ஞாபகப்படுத்திக்கொண்டேன்.

*
இந்தக் கதையின் கதாநாயகியைப்பற்றி ஒருவரியில் சொல்லவேண்டுமென்றால் காந்தி பிறந்த மண்ணிலிருந்து வந்த ஒரு பெண் எப்படி இருப்பாள்? அதுதான். இக்கதையின் நாயகி கீதா. அன்புதான் கடல். அந்தக் கடலில் உப்பு இருக்கும், ஆனால் இந்தக் கடலில் பிறருக்காய் சிந்தும் கண்ணீராய் உப்பு வெளியேறிவிடுவதால் முழுவதும் தித்திப்புதான். அந்தக்கால ஸ்ரீதர் இயக்கத்தில் விஸ்வனாதன் ராமமூர்த்தி இசையில் கண்ணதாசன் பாடல்களோடு பத்மினி நடித்த படம் பார்த்த உணர்வினைத் தருகிறது கதை. ஆனால் இவர் பேசுவதோ இந்தக் கால கனடா நாட்டில் ஓர் இந்தியப் பெண்ணின் கதையை. இந்த முரண்பாடே கதைக்கு மிகுந்த சுவாரசியம் தருகிறது. விருந்து வைக்கும்போது சிலர் ஆரம்பத்திலேயே பாயசம் என்ற இனிப்பைத் தந்துவிடுவார்கள். அதுபோலத்தான் இந்தக் கதையும். இந்த நூலில் இருக்கும் பாயசக் கதை.

*
துன்பம் யாவுமே இன்பம் ஆகுமே – இது அடுத்த கதை.
சன் தொலைக்காட்சியில் கதைத்தொடர் பார்ப்பதுபோல் இக்கதையை வாசிக்கும் போது நான் உணர்ந்தேன் இரண்டாவது கதை ஓர் உன்னத கருத்தைச் சொல்வதற்காக எழுதப்பட்டிருக்கிறது. தற்கொலை கூடாது என்பதுதான் அது திரைப்பட இயக்குனர் ரா. பார்த்திபன் சொன்ன ஒரு சம்பவம் என் நினைவுக்கு வருகிறது.

”வாழ்ந்து என்ன செய்யப்போகிறோம்
செத்துத் தொலைக்கலாமே
செத்து என்ன செய்யப் போகிறோம்
வாழ்ந்து தொலைக்கலாமே”…

ஒரு மனிதன் தற்கொலை செய்யத் துணிந்துவிட்டான் என்றால் அவனுக்கு இந்த உலகில் எதுவுமே பிரச்சினையில்லை, யாருமே பிரச்சினையில்லை. அந்த நிலை வந்தவன் பயம் அற்றுப் போகிறான். பிறகென்ன. தன் விருப்பம்போல் எதைச் செய்தாவது வாழவேண்டியதுதானே? நதி எப்போதும் திரும்பிப் பார்த்து வருந்துவதில்லை. எத்தனை பாதை மாறிப் போனாலும் இறுதியில் அது மிகச் சரியாக கடலையே சேரும். மறுக்குமிடத்தில் மன்றாடுவதல்ல, வாழ்க்கை கொடுக்குமிடத்தில் கொண்டாடுவதுதான்.

*
மூன்றாவது கதை – கங்கா ஒரு காவியம் 18 பிள்ளைகள் பெற்றெடுத்த இரு தலைமுறைக்கு முன் வாழ்ந்த ஒரு பெண்மணிதான் கதையின் நாயகி யோசித்துப் பாருங்கள் வாழ்நாளெல்லாம் கங்கையைப் போலவே வற்றாத ஜீவநதியாகவே வயிறு தள்ளிக்கொண்டு நின்றிருப்பார் ஒரு இரண்டு வருசத்துக்கு ஒரு குழந்தை என்று யோசித்தாலும் ஆயுளில் பெரும்பகுதி இரட்டை உயிராகவே இருந்திருக்கிறார்.

*
காலம் மாறிவிட்டது பெண் முன்னேற்றம் அடைந்துவிட்டாள். பெரியார், பாரதி போன்றோர் பெண்களின் நிலையை உயர்த்திவிட்டார்கள். கங்கா அற்புதமான பெண்ணரசி. கங்காவை வர்ணிக்கும்போது விஜயா ராமன் அவர்கள் தன்னையே மறந்துவிடுகிறார். அந்த கதாபாத்திரத்தோடு அப்படியே ஒன்றிவிடுகிறார். முகம் நிறைய மஞ்சள், நெற்றி நிறைய குங்குமம், தலை நிறைய மல்லிகை, கழுத்து நிறைய பொன், இடை நிறைய பட்டுப் புடவை, கை நிறைய வளையல், மூக்கு நிறைய மூக்குத்தி, கால்விரல் நிறைய மெட்டி, இதழ் நிறைய புன்னகை, கன்னம் நிறைய நாணம் இதுதான் அன்றைய தமிழ்ப்பெண். அப்படியான ஒரு பெண்மணிதான் கங்கா.

*
விஜயாராமன் கதைசொல்லிப்போகும்போது, தேவையான இடங்களில் உவமைகள் வந்து அழகாகப் பொழிகின்றன

*
கதையில் இரு இடங்களில் கண்ணதாசனின் பாடல்வரிகளை இணைத்திருக்கிறார் விஜயாராமன்.
”வாழ்க்கை என்றால் ஆயிரம் இருக்கும்
வாசல் தோறும் வேதனை இருக்கும்
வந்த துன்பம் எது என்றாலும்
வாடி நின்றால் ஓடுவதில்லை.”

இன்னொரு இடத்தில்,
”எங்கே வாழ்க்கை தொடங்கும்
அது எங்கே எவ்விதம் முடியும்
இதுதான் பாதை இதுதான் பயணம்
என்பது யாருக்கும் தெரியாது
பாதையெல்லாம் மாறிவிடும்
பயணம் முடிந்துவிடும்
மாறுவதைப் புரிந்துகொண்டால்
மயக்கம் தெளிந்துவிடும்”

புதிய நடை, புதிய கருத்து, புதிய காட்சியமைப்பு என்று தமிழ் சிறுகதை மற்றும் நாவல்களின் அடுத்த நிலைக்குப் பெயர்ந்து மேலும் பல நல்ல கதைகளை விஜயாராமன் அவர்கள் எழுதவேண்டும்.

அன்புடன் புகாரி

 

http://anbudanbuhari.blogspot.com
http://buhari.googlepages.com
http://groups.google.com/group/anbudan

அன்பெனும் மலர் ஏந்தி – ஆய்வுரை

ஆய்வுரை: கலாநிதி கௌசல்யா சுப்பிரமணியன்

kausalya

இந்தத் தொகுப்பிலே மூன்று நெடுங்கதைகள் இடம்பெற்றுள்ளன. சிறுகதை, குறுநாவல், நெடுங்கதை, நாவல் இவையனைத்தும் ‘புனைகதை’ (Fiction) என்ற பொது வகைமைக்குள் அமைவதால் இம்மூன்று படைப்புகளையும் ‘புனைகதை’ எனக் கொள்வது சிறப்புடையதாகும் எனக்கருதுகிறேன். இவை வெவ்வேறுபட்ட களங்களில் உருவான கதைகள். தமிழகத்தின் பிரபல மாதஇதழான கலைமகள் போட்டியில் பரிசுபெற்ற அன்பெனும் மலர் ஏந்தி என்ற கதையின் பெயரே நூலின் பெயராகவும் அமைகிறது. இக்கதை கனடியச்சூழலைக் களமாகக் கொண்டது. துன்பம் யாவுமே இன்பமாகுமே, கங்கா ஒரு காவியம் ஆகிய இரண்டும் தென்னிந்தியச் சூழலில் வெவ்வேறு தளங்கள் சார்ந்து உருவானவை.

அன்பெனும் மலர்ஏந்தி என்ற கதை அன்புணர்வின் வெளிப்பாட்டால் உலகம் முழுவதையும் வென்றெடுக்க முடியும் என்ற செய்தியை உள்ளிருத்திப் புனையப்பட்டது. துன்பம் யாவுமே இன்பமாகுமே என்ற குறுநாவல் வாழ்வியலில் ஏற்படும் துன்பங்களைக் கண்டு மனம் சோர்ந்து விடக்கூடாது என்ற தன்னம்பிக்கையை ஊட்டும் கதைப் பொருள் கொண்டது. வறுமையென்றநோய் ஒருவரைத் தற்கொலைவரை கொண்டுசெல்லக்கூடியது என்பதே இக்கதையில் உணர்த்தப்படுகிறது. அதிலிருந்து மீள்வதற்குரிய மனத்தைரியத்தைக் கொடுக்கும் வழிவகைகளையும் எடுத்துக்கூறுவதாக கதை அமைகிறது. கங்கா ஒரு காவியம் என்ற குறுநாவல் (இதை நாவல், முழு நாவல், நெடியகதை, பெருங்கதை எனப்பல பெயர்களில் ஆசிரியர் கருதினாலும் என்னுடைய பார்வையில் இது குறுநாவலாகவே கொள்ளத்தக்கது) குடும்பவாழ்க்கையின் அச்சாணியாக இருக்கும் ஒரு பெண்ணை மையப்படுத்தியது. அவளது வாழ்க்கை எவ்வாறு ஒரு காவியமாக அமைந்தது என்பதை ஆசிரியர் இக்கதையில் எடுத்துப் பேசியுள்ளார்.

தொகுத்து நோக்கினால் இம்மூன்று குறுநாவல்களும் பெண்களை மையப்படுத்தியவை. குடும்பங்களின் அமைதிக்கும் நல்வாழ்வுக்கும் பெண்கள் எவ்வாறெல்லாம் பங்களிப்புச் செய்ய முடியும் என்பதை எடுத்துக்காட்டும் உதாரணக்கதைகளாக இவை இங்கே உங்கள் முன் வைக்கப்படுகின்றன. கீதா, சங்கீதா, கங்கா ஆகிய மூன்று பெண்பாத்திரங்கள் முறையே இம்மூன்று கதைகளிலும் ஆசிரியருடைய அதாவது ஸ்ரீமதி விஜயாராமன் அவர்களுடைய ஆத்மாவின் குரலாக வெளிப்படுகிறார்கள். இம்மூன்னு முக்கிய கதாபாத்திரங்களினூடாகவும் ஆசிரியர் நம்மோடு உரையாடுகின்றார். புதிய புதிய சூழல்களின் வாழ்வியல்களை நமது காட்சிக்கு இட்டு வருகிறார். முதலிரு கதைகளும் நமது தலைமுறைசார்ந்தவையாகும்.

கங்கா ஒரு காவியம் என்ற கதை நூறாண்டுகளுக்கு முற்பட்ட பாலக்காடுப் பிரதேசச் சூழலுக்கு நம்மை இட்டுச்செல்வது. எனது தாய்வீடும் பாலக்காடு என்பதால் அக்கதையை மிகவும் இரசித்துப்படித்தேன். கூட்டுக்குடும்ப வாழ்க்கையின் நன்மை தீமைகள் பல பாத்திரங்களினூடாக அதில் சிறப்புற எடுத்துக்காட்டப்பட்டுள்ளன. பால்யவிவாகம் பற்றிய செய்திகள் அவற்றின் முக்கியத்துவம் என்பன இக்கதையில் சிறப்புறச் சுட்டப்படுகின்றன. கனடா போன்ற நாட்டில் அவை நடைமுறைப்படுத்தின் பலபிரச்சனைகள் தீர்க்கப்படலாம் எனத்தோன்றுகிறது. சிறந்த மருத்துவ வசதி இல்லாமையால் ஒரு தாய் படும் கஷ்டங்கள் ஸ்ரீமதி விஜயாராமன்; அவர்களால் இக்கதையில் உணர்வுபு+ர்வமாகச் சித்திரிக்கப்பட்டுள்ளன.

இவ்வாறாக அமையும் இக்கதைகளின் தகுதிப்பாடுபற்றிய ஆய்வுநோக்கிலான சில குறிப்புக்களை இங்கு முன்வைப்பதற்கு முன் படைப்பு பற்றிய சில எண்ணக்கருக்களை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ளலாம் என எண்ணுகிறேன்.

குறித்த ஒருவரது படைப்பு அல்லது சில படைப்புகள் பற்றிய பார்வையிலே நாம் கவனத்தில் கொள்ளவேண்டிய இரு அம்சங்களில் முதலாவது அம்சம் அப்படைப்பாளியின் உலகநோக்கு அதாவது தத்துவதளம் எத்தகையது என்பதும் அது அவரது படைப்புக்களில் எவ்வாறு எடுத்துப்பேசப்பட்டுள்ளது அல்லது உணர்த்தப்பட்டுள்ளது என்பதுமாகும்.
அடுத்து நமது கவனத்திற்குரிய அம்சம் அவரது படைப்பு அல்லது படைப்புக்கள் எந்த வகைமை சார்ந்தனவோ அவ்வகைமையின் கட்டமைப்புக்குள் அவை பொருந்துகிறதா என்பதாகும். இது படைப்பின் கட்டமைதிபற்றிய வரலாற்றுப்பார்வையாகும். இங்கு குறிப்பிட்ட கதைகளை நாம் புனைகதை வகைமைக்குள் அடக்கி ஆய்வுசெய்யலாம். புனைகதைகளினுடைய அடிப்படையான பண்பு சமூகயதார்த்தமாகும். யதார்த்தம் என்ற சொல் மெய்மை (reality) எனத் தூயதமிழில் வழங்கப்படும். நாம் அன்றாட வாழ்வில் நடைமுறையில் காண்கின்ற சமூக மாந்தரை அவர்களது இயல்பான உயிர்த்துடிப்பான உணர்வோட்டங்களோடும் உணர்ச்சி முனைப்புக்களோடும் பதிவு செய்ய வேண்டியது யதார்த்தப்படைப்பொன்றின் முக்கிய செயன்முறையாகும். இவ்வாறு உணர்வோட்டங்களையும் உணர்ச்சிமுனைப்புக்களையும் பதிவுசெய்வதோடு அமையாமல் அவற்றுக்கான சூழல்சார்ந்த அம்சங்களையும் இவ்வகைப்படைப்புக்கள் உணர்த்தவேண்டும். இன்னும் தெளிவாகக் கூறுவதாக இருந்தால் மேற்படி உணர்வு அல்லது உணர்ச்சி அம்சங்களுக்கான சமூகநிலைப்பட்ட அல்லது குடும்பநிலைப்பட்ட அம்சங்களை இனங்காட்டி விமர்சிக்கத்தக்க வகையில் அமையும் பொழுதுதான் யதார்த்தம் என்ற அம்சம் முழுமைபெறுகின்றது.
அவ்வாறு பார்க்கும் பொழுது புனைகதையில் யாருடைய கதை கூறப்படுகின்றது அல்லது எவ்வாறான கதையமைப்பு காணப்படுகின்றது என்பதைவிட என்ன பிரச்சனை எவ்வாறு சித்திரிக்கப்பட்டுள்ளது என்பதே விமர்சனத்தில் முக்கியமாகின்றது. சுருங்கக்கூறுவதானால் புனைகதைகளில் கதையின் இடம் இரண்டாமிடம்தான். முதலாம் இடம் அதில் எடுத்துக்கொள்ளப்படும்  பிரச்சினைக்கே உரியது. இப்பிரச்சினை எவ்வாறு சித்திரிக்கப்படுகிறது எவ்வாறு தீர்வுகாணப்படுகிறது என்பதை மையமாக வைத்தே புனைகதை விமர்சனச் செயற்பாடுகள்  அமைகின்றன.

இத்தொடர்பிலே இன்னொரு அம்சத்தைச் சொல்ல வேண்டும். புனை கதை அமைப்பிலே இரண்டு வகை அணுகுமுறை உண்டு. ஒருவகை ஆசிரியரே கதையைக் கூறுவது. இன்னொருவகை பாத்திரங்களின் அநுபவங்களுக்கூடாக கதையம்சம் வளர்த்துச்செல்லப்படுவது. இந்த இரண்டாவது அணுகுமுறையே புனைகதைகளை அநுபவச் செறிவுடையன ஆக்கும்.

இந்தத்தளத்தில் நின்று கொண்டுதான் நாம் விஜயாராமன் அவர்களுடைய கதைகளை நோக்கவேண்டும். விஜயாராமன் அவர்கள் அடிப்படையிலே தென்னிந்திய பிராமணசமூகத்தின் பண்பாட்டுத்தளம் சார்ந்தவர் என்பது நீங்கள் அனைவரும் அறிந்திருக்கக்கூடிய செய்தி. தென்னிந்திய பிராமணசமூகத்தின் பொதுவான பண்பாட்டம்சங்களிலொன்று இறைநம்பிக்கையோடு கூடிய வாழ்வியல் முறைமை. இன்னொன்று சமயம் சார்ந்த வழிபாட்டுமுறைகள் பண்டிகைகள் பழக்கவழக்கங்கள் என்பவற்றை முறையாகப் பற்றுறுதியுடன் பேணிநிற்கும் பண்பு. இவ்வாறான மரபுசார் அம்சங்களுக்குள் ஆழமாக வேருன்றி நின்று அதன் தளத்தில் உலகின் பல்வேறு அம்சங்களையும் பரிவோடு  – அன்போடு – தரிசிக்கின்ற உலகு நோக்குக் கொண்டவர் ஸ்ரீமதி விஜயாராமன் அவர்கள்.

இறைநம்பிக்கை என்ற வகையிலே இவர் சங்கரவேதாந்த மரபுசார்ந்தவர். அம்மரபு சார்ந்து பலநூல்களையும் எழுதியவர் அவர். சங்கர வேதாந்தம் பரம்பொருளாகிய பிரமம் ஒன்றே உண்மையான பொருள் என்பதை வலியுறுத்துவது. அதே வேளை உலகின் அனைத்து உயிர்களிலும் அனைத்துப் பொருள்களிலும் அது பிரம்மத்தைத் தரிசிப்பது. இவ்வகையில் அனைத்துப்பொருள்களிலும் அன்பு செலுத்துவது. இந்த அன்பு தான் விஜயாராமன் அவர்களுடைய கதைகளில் உள் நின்று இயக்குகின்ற உணர்வுநிலையாகும்.

மற்றவர் பொருளுக்கு ஆசைப்படக்கூடாது. துன்பங்கள் எவ்வளவு வந்தாலும் தாங்கிக்கொண்டு வாழவேண்டும். சூழவுள்ள குடும்பத்தினர்க்கும் சமூகத்தினர்க்கும் இயன்றவரை உதவிசெய்ய வேண்டும். இப்படியாக மேற்படி வேதாந்த மரபின் அன்பு என்ற உணர்வுநிலை விஜயாராமன் ஆக்கங்களில் கதை வடிவம் கொள்கின்றது. எனவே கீதாவின் கதையானாலும் சரி சங்கீதாவின் கதையானாலும் சரி கங்காவின் கதையானாலும் சரி இவையனைத்தும் மேற்படி வேதாந்த மரபுசார் அன்புணர்வின் வெவ்வேறு தளநிலை மற்றும் அனுபவநிலை என்பவற்றின் வெளிப்பாடுகளேயாம். படைப்பாளியின் தத்துவநிலைப்பாடு – தத்துவத்தளம் – இதுவேயாம். அடுத்து ஸ்ரீமதி விஜயாராமனுடைய படைப்பு பற்றி நோக்குவோம்.

அன்பென்னும் மலர் ஏந்தி என்னும் கதை உண்மை அன்பை எதிர்பார்க்கின்ற பரிதாபத்துக்குரிய(குறைபாடுடைய) பணக்காரப்பெண்ணின் கதை. அவளுடைய சொத்துக்காக மட்டுமே அவளுக்கு உதவிசெய்ய நெருங்கமுயலும் உறவினர்கள் ஒரு பக்கம். அவள்மீது உண்மையான பரிவுடன் துணைபுரிய நிற்கின்ற இன்னொரு பெண் கீதா மறுபுறம். கீதாவிற்குச் சொத்துக்களைக் கொடுக்க முயலும் பொழுது அதை அவள் மறுத்து உறவினர்களுக்கே கொடுக்கும் வண்ணம் தியாக உணர்வுடன் கூறுகின்றாள். இதுவே இக்கதையின் மையச்செய்தி. உண்மையன்பு வெற்றி பெறுவதாகக் கதை நிறைவடைகிறது. இங்கு வருகின்ற கீதாவின் தியாகம் ஒரு தனிமனித தியாகம். பொதுவான வகைமாதிரியான மாந்தரின் குணாம்சமாக இதைக் கொள்ள முடியாது. சராசரியாக எல்லாப்பெண்களும் இப்படிச் செய்யமாட்டார்கள்.

துன்பம் யாவுமே இன்பம் ஆகுமே என்ற அடுத்த கதையானது தற்கொலை எண்ணப்பாங்கிலிருந்து சமூகம் மீட்சியடையவேண்டும் என்ற கருத்தோட்டத்தை மையப்படுத்தி புனையப்பட்ட கதை. தென்னிந்திய சூழலில் பெண்கள் கல்விகற்பது, அலுவலகங்களில் பணிபுரிவது, குடும்ப உறவுகளைப்பேணுவது என்பவற்றில் எதிர்கொள்ளும் அநுபவங்களே கதையாக விரிகின்றது.

கங்கா ஒரு காவியம் என்ற நெடுங்கதையிலே கங்காவை மையப்படுத்திப் பண்பாட்டுக்கூறுகளை எவ்வாறு பேணிக்கொள்வது என்பதையே ஆசிரியர் கூறமுற்பட்டுள்ளார் என்பது தெரிகிறது. இன்னொரு வகையிலே சொன்னால் பண்பாட்டு அம்சங்கள் பற்றிய அநுபவங்கள் மற்றும் செய்திகள் என்பவற்றைக் கூறுவதற்காகக் கட்டமைக்கப்பட்ட ஒரு கதையாகத் அது தெரிகிறது. நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன் வாழ்ந்த ஒரு குடும்பக்கதையாக விரிவதால் அக்காலப்பழக்கவழக்கங்களைக் கூறுவதாகவே கதை விரிகிறது. இடையிடையே கண்ணதாசன் பாடல்கள், சங்கரர் கூற்றுக்கள், கோவில் விழாக்கள் பண்டிகைகள் பற்றிய வர்ணனைகள், ஆன்மீகக் கருத்துக்கள் என அமையும் பகுதிகள் ஆசிரியர் கூற்றாக அமைந்து கதையை மையப்பகுதியிலிருந்து அகலப்படுத்திச் செல்கின்றன.

பொதுவாக இந்த மூன்று கதைகளும் பிரச்சினைகளை மையப்படுத்தி அவற்றின் பன்முகப்பரிமாணங்கள் மற்றும் அவற்றுக்கான தீர்வுகள் என்ற வகையிலே உருப்பெற்றன அல்ல. ஆசிரியர் தாம் சந்தித்த சிலவகைமாந்தர்களின் கோழைத்தனங்கள், குறைபாடுகள், அநீதியான செயன்முறைகள் என்பவற்றைச் சீர்திருத்தவும் ஆசிரியருக்குப்பிடித்த சில சமூக பண்பாட்டம்சங்கள், பழக்கவழக்கங்கள் மற்றும் அவை தொடர்பான அநுபவங்கள் என்பவற்றைக் கதை வடிவத்திற்குள் பதிவுசெய்யவும் முயன்றுள்ளார் என்பதே இக்கதைகள் வாசித்தபோது எனக்கு ஏற்பட்ட உணர்வாகும். இக்கதைகள் இலட்சிய கதாமாந்தரை முன்நிறுத்துவன. கதைகளின் அனுபவங்களுக்கூடாகக் கூறப்படும் அறிவுரைகள் எம்மைத் தூய்மைப்படுத்துவன, கதைகளிற் கூறப்படும் பழமையான பண்பாட்டம்சங்களின் பெறுமதிமிக்க கூறுகள் எம்மைச்  சிந்திக்க வைப்பன.

விஜயாராமன் அவர்களுடைய நோக்கம் வரவேற்கப்படவேண்டியது. பண்பாட்டை உறுதிப்படுத்துகிற ஒரு சமூக வழிகாட்டியாக அவர் இயங்க முற்படுவது தெரிகிறது. இந்தியப் பெண்கள் குடும்ப அமைப்பில் எவ்வாறு இயங்கவேண்டுமென்பதை கூறியுள்ள முறைமை பல பெண்களுக்கு குறிப்பாக வயதுவந்தோர்க்கு உவப்பானதாகும். 20ஆம்நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதிவரையான காலகட்டத்தின் தமிழகச் சூழலிலே வீட்டிலிருக்கும் பெண்கள் வாசித்து மனநிறைவடைவதற்கு கலைமகள், கல்கி போன்ற சஞ்சிகைகளில் இம்மாதிரியான கதைகளே பெரும்பாலும் வருவதை அவதானித்துள்ளேன். அவற்றை வாசிக்கும் பொழுது ஏற்படுகின்ற திருப்தி இக்கதைகளை வாசிக்கும் பொழுது ஏற்படுகின்றது.

அண்மையில் 40 – 50 ஆண்டுகளாக தமிழ்ப்புனைகதைகளின் அமைப்பில் பல்வேறு வகையான வளர்ச்சிகளும் மாற்றங்களும் ஏற்பட்டுள்ளன. பல்வேறு யுக்திமுறைமைகளில் இப்படைப்புகள் உருவாகி வருகின்றன. இவ்வாறான வளர்ச்சிகளின் முக்கிய அம்சம், கதைகள் நிகழ்வுகளினூடாக எடுத்துப்பேசப்படாமல் பாத்திரங்களின் உணர்வுகளுடாக வளர்த்துச்செல்லப்படும் முறைமையாகும். அதாவது ஆசிரியர் அல்லது கதாபாத்திரம் என்பவற்றின் மனஉலகம் அதில் ஏற்படுகின்ற சலனங்கள் என்பவற்றினூடாக கதைகள் வளர்த்துச்செல்லப்படும் முறைமையாகும். சுருக்கமாகச் சொல்வதாயிருந்தால் ஆசிரியர் தான் போதிக்கிறேன் அல்லது வழிகாட்டுகிறேன் என்ற உணர்வோடு கதை கூற முற்படாமல் தனது அனுபவ உலகை – பெருமூச்சுக்களை – ஏக்கங்களை – உள்ளக்கிளர்ச்சிகளைச் சிந்தாமல் சிதறாமல் எழுத்துக்குள் கொண்டுவரும் முறைமையே அது. இந்த முறைமையில் ஒரு ஆக்கம் அமையும் பொழுது வாசகன் அதோடு ஒரு சுவைஞனாக இணைந்து அந்தப்படைப்பு தரும் அனுபவத்தைப் பெற்றுக்கொள்ள முடியும். இத்தகைய அனுபவத்தை விஜயாராமனுடைய கதைகளில் பெற்றுக்கொள்ள முடிகிறதா என்பதை வாசகர்களாகிய நீங்கள் இந்நூலை வாங்கிப்படிக்கும் பொழுது நிச்சயமாக அறிந்து கொள்வீர்கள்.

பாத்திரங்களின் அனுபவத்தினூடு கதையம்சத்தை வளர்த்தெடுப்பதான வளர்ச்சிப்பாதையை நோக்கி வெற்றிநடை போடக்கூடிய நவீன கதைகளை உருவாக்கக்கூடிய ஆற்றலும் அறிவு வளமும் அவரிடம் நிரம்பவே இருக்கின்றன. அவரது வாழ்க்கைத்துணைவரும் மக்கட்செல்வங்களும் அனுசரணையாக இருக்கிறார்கள். ஸ்ரீமதி விஜயாராமன் அவர்கள் தொடர்ந்து பல கதைகள் எழுத அவருக்கு ஆரோக்கியமும் ஆண்டவன் அனுக்கிரகமும் கிட்டவேண்டும்.

(03-10-2009அன்று Donmills library-யில் நடைபெற்ற விழாவில் நிகழ்த்தப்பட்ட உரை)

 

Click here to print this