கங்கா ஒரு காவியம் -1

இந்தக் கதையைப் படிக்கத் துவங்குகின்ற நீங்கள், இப்பொழுது உங்கள் நடைமுறை வாழ்க்கைப் போக்கையும், சூழ்நிலையையும் சற்றே மறந்துவிட்டு, சுமார் நுர்ற ஆண்டுகள் பின்னோக்கித் திரும்பிய மனநிலைக்குச் சென்று, இதனைப் படிக்கத் துவங்க வேண்டும். உங்கள் அகக் கண்களால் அந்தப் பழைய காலச் சூழ்நிலையைச் சொற் சித்திரமாகப் படித்து அப்படியே நினைத்துப் பார்க்க வேண்டும்.
பீடிகை பலமாக இருக்கிறதே! என்று யோசித்துக்கொண்டே படிக்க ஆரம்பியுங்கள்! தானே விளங்கும்.

இப்போது நாம் இந்திய நாட்டின், கேரள மாநிலத்தில் உள்ள “பாலக்காடு” என்னும் ஊருக்கு அருகேயுள்ள ஒரு சின்னஞ்சிறு கிராமத்தின் உள்ளே நுழைகின்றோம்.

தென்னந்தோப்புக்களும், வாழைத் தோட்டங்களும் பச்சைப் பசேலென்று கண்களைக் கவர, வண்ணப் பறவைகளும், சின்னக்கிளிகளும், சிங்காரக் குயில்களும் பல்வேறு ராகங்களில் பண்ணிசைக்க, அந்த இசைக்கேற்பத் தளும்பி நிறைந்த அழகிய குளத்தில் துள்ளித் துள்ளிக் குதித்த எண்ணற்ற மீன்களும், அக்குளத்தின் கரையில் சிறு மதிலும், சிதிலமடைந்த  நிலையிலிருந்த சிறு கோவிலும், அதனருகே ஒழுங்கற்ற வகிடு போல அமைந்த ஒற்றையடிப் பாதையும் கண்ணில் பட்டு மனதில் ஒரு படபடப்பை ஏற்படுத்த, ‘இது சின்னப் பெருவம்பூ பாதை தானே!’ என எதிர்ப்பட்டவரை வினவுகின்றோம்.

 

“ஆமா!” உணர்ச்சியற்றுத் தலையசைத்துவிட்டுச் செல்பவரை விட்டு நம் பாதை வழியே நாம் செல்வோம்! அதோ ஒற்றைத் தெரு.  பெரும்பாலும் மரத்தாலேயே அமைக்கப்பட்ட தாழ்ந்த கூரைகளை உடைய வீடுகள். பழமை! பழமை! எல்லாமே பழமை! கிட்டத்தட்ட 100 ஆண்டுகளுக்கும் முற்பட்ட காட்சியல்லவா! அன்றைய சூழ்நிலையை உள்ளபடி கூறவேண்டுமென்றால் நானே பிறக்கவில்லை.
அதனால் காட்சியை உங்கள் கற்பனைக்கே விட்டுவிடுகின்றேன். அந்த ஊரை நன்கு அறிpந்தவர்கள்,கேட்டுப்புரிந்தவர்கள் அதற்கேற்றாற் போல் நினைத்துக்கொள்ளுங்கள்! நாம் தேடி வந்தது அதோ அந்த வீடு தான்! பழைய கால முறைப்படி வாசல் திண்ணையும், வழிப்போக்கர்களும் விருந்தினர்களும் உண்ட களைப்புத் தீரத்  தலை சாய்த்துக் கண்ணயரத் திண்ணையிலேயே கட்டப்பட்ட சிமிட்டி தலையணையும், உச்சியில் வாழைப்பூ கொத்தோடு தொங்குவது போன்ற சித்திரமரவேலைப்பாடமைந்த தூண்களும் அமைந்த பெரிய வீடு. நிலை வாசல்படி தாண்டி உள்ளேபோனால், ரேழியில் ஒரு திண்ணை.  அது மூன்று நாள் ஓய்வெடுக்கும் பெண்கள் இரவில் பாதுகாப்பாகப் படுத்துறங்க வாய்ப்பான ஒதுக்கமான ஓரிடம்.  இன்னும் உள்ளே செல்லலாம்;.

 

நடுவில் பெரிய முற்றம், நாற்புறங்களிலும் வீசி விரிந்தத் தாழ்வாரங்கள், ஒரு புறம் ஊஞ்சலுடன் கூடிய கூடம். கூடத்தின் நடுவில் சுவாமி மாடம். அதன் முன்பு அழகாகப் போடப்பட்ட அரிசிமாவுக் கோலத்தின் நடுவே மலையாளக் குத்து விளக்கு, முத்துச் சுடராக அடக்கமான பெண்ணைப்போல ஒளியான புன்னகையைச் சிந்திக்கொண்டிருந்தது, இறைவனை நோக்கி மனதைச் செலுத்திச் சலனமின்றி வீற்றிருக்கும் யோகியை நினைவுபடுத்தியது அசைவற்ற அதன் சுடர்!

 

அடுக்களையில் பல பெண்கள் பல வேலைகளில் ஈடுபட்டிருந்தனர், சமையல் மணம் வீடு முழுவதும் பரவிக்கொண்டிருந்தது, இதோ முற்றத்துக் கிணற்றடியில் தன்னை விடப் பெரிதான ஒரு பித்தளைக்  குடத்தில் நீரை முகந்து அதை டங்கென்று அலட்சியமாகத்  தன் இடுப்பிலேற்றிப் புன்னகை மாறா முகத்துடன், பளுவினால் சுணங்காத இதழ்களுடன், சிவந்த நிறத்தினளாய், பாவாடை தாவணியுடன் வருகிறாளே! இவள் தான் நம் கதா நாயகி  ‘கங்கா”! தனக்கும் மீறிய சுமைகளைச் சுமந்து வாழ்ந்த  தியாகச் சுடர்.

 

அட! இதென்ன! அவள் குடத்தைக் கீழே வைக்கும்போது கழுத்திலிருந்து முன்னே சரிவது என்ன? நங்கையர்க்கு மதிப்பைச் சேர்க்கும் மஞ்சள் கயிறு! மங்கல நாண்!  இந்தச் சிறுமிக்கு அதற்குள் திருமணமாகிவிட்டதா  என்ன? என்று நீங்கள் வியப்புடன் பார்ப்பது புரிகிறது, ஆமாம்! நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன் பால்ய விவாகம் நடைமுறையில் இருந்தது தானே! அதிலும் பிராமண சமூகத்தில், “வயசுக்கு வந்த பொண் குதிராட்டமா ஆத்திலே இருக்கிறதாவது?” என்ற காலம் அது. ஒரு பெண் சரளமாகப் பேச ஆரம்பித்த உடன் கல்விச்சாலையில் சேர்க்க யோசிக்காமல் வாழ்க்கைப் பள்ளியிலே சேர்க்கத் துடித்த காலமது! எல்லாவற்றிலும் சாஸ்திரம்! சம்பிரதாயம் !  பெரியோர் சொற்களே வேத வாக்கு, பெற்றோரை எதிர்த்துப் பேசுவோர் இல்லாத காலம். எல்லாச் செயல்களிலும் நன்மையே இருக்கும்  என்ற நம்பிக்கை மிகுந்த நாட்கள்! அடுத்தவன் வாழச் சகிக்காத சுய நலமோ, அவன் நம்மை எப்படிக் கவிழ்ப்பானோ என்ற சந்தேகமோ, நம் கண்ணெதிரில் அவன் இப்படி வாழ்வதா? என்ற  வயிற்றெரிச்சலோ தெரியாத காலமது. பௌர்ணமி நிலவில், கட்டை வண்டி மாடுகள் வரிசை வரிசையாக மௌனத் தவமாகக் கிராமத்துப் பாதைகளில் அடி பிழறாமல் மணியோசை பிசகாமல் செல்வது போன்ற வாழ்க்கை அக்கால இந்திய மக்களின் வாழ்க்கை. அவர்களின் செய்கைகளில் அமைதி இருந்தது. மனங்களில் சாந்தி இருந்தது. சிந்தையில் தெளிவு இருந்தது. தர்மநெறி மாறாமல் ஒரு கட்டுக்கோப்பும், கட்டுப்பாடும் கொண்ட வாழ்வாக அன்றைய சமுதாயம் அமைந்திருந்தது.

 

அப்படி வாழ்ந்த குடும்பங்களில் ஒன்றுதான் மலையாள மண்ணில் பிறந்து வளர்ந்த, ஆனால் தமிழ் நாட்டில் சுற்றத்தாரைப் பெற்ற கோடீஸ்வர  ஐயரின் குடும்பம்! பெயர் தான் கோடீஸ்வரன். பிறர் நிலங்களைக்  குத்தகைக்கு எடுத்து அதன் வருவாயில் வாழ்ந்த மிகச் சாதாரணக் குடும்பம். வரவுக்கும்  செலவுக்குமாகச்  சமாளிக்கின்ற  குடும்பம்.

 

இந்தக் குடும்பத்திலே ஐந்தாவது பெண்ணாக, சௌபாக்கியவதியாக, ஊருக்கெல்லாம் உதவி செய்யப்போகின்ற மங்கலநாயகியாகப் பிறரது பாவங்களைத் தான் ஏற்று, அவர்களைப் புனிதப் படுத்தும் கங்கை நதியாகப் பிறந்தாள் – கங்கா.

 

அருமையான ஜாதகம்! என்றனர் ஜோதிடர்கள், அம்சமான குழந்தை! என்றனர் பெரியவர்கள், அஞ்சாவது பெண்! கெஞ்சினாலும் கிடைக்காது! என்றனர் பெண்மணிகள். வறுமையில் இவையெல்லாம் சிறு புன்னகைகள்! அவ்வளவு  தான். கங்கா வளர்ந்தாள். பயமறியாப் பாவையாகத் தன்னம்பிக்கை மிக்கவளாக, உழைப்பிற்கு அஞ்சாதவளாகக் கங்கா வளர்ந்தாள்.அது சரி! இந்தச் சிறுமிக்குக் கல்யாணம் எப்படி? என்கிறீர்களா? அதைத்தான் சொல்ல வருகிறேன்? கதை அங்கு தான் ஆரம்பமாகிறது…..!
ஒரு திருமண வீட்டில் மதிய விருந்திற்குப் பின் கோடீஸ்வர ஐயர், வெங்கிட்டு சாஸ்திரிகளிடம் தன் பெண் கங்காவின் ஜாதகத்தைக் கொடுத்தார்.  அதை வாங்கிப் பார்த்த சாஸ்திரிகளின் கண்களில் ஒளி! “ஓய்! உம்ம பெண் ஓஹோன்னு வாழுவா! ஒரு சபையிலே அவ இல்லாட்டா  நெறக்காது ஓய்!” என்று  ஐயரின் தொடையில் ஓங்கித் தட்டினார். வலியால் தொடையைத தடவிக் கொண்டாலும், அந்தத் தந்தையின் முகத்தில் ஒரு புன்னகை விரிந்தது. வெங்கிட்டு தன்னிடமிருந்த ஜாதகக் கட்டுக்களை அவசரமாகப் பிரித்தார். பார்த்தார். உதட்டைப் பிதுக்கினார். கட்டி வைத்துவிட்டார்.  “சரி! ரெண்டு மாசம் அவகாசம் கொடும்!” என்றார்.

 

ஒரு நாள் மதியவேளை. கதவைத் தட்டும் சத்தம் கேட்டுத் திறந்த சிறுமி கங்கா, வெளியில் நின்றவர்களைப் பார்த்தாள். “அப்பா இல்லையாம்மா!” என்ற சாஸ்திரிகளையும் பக்கத்தில் நின்றவரையும் பார்த்து “இருக்காளே, வாங்கோ! ஒக்காருங்கோ! என்று உபசரித்துவிட்டு, உள்ளே  வேகமாக ஓடிக்கொண்டே, “அப்பா! உங்களைத் தேடிக்கொண்டு நம்ம வெங்கிட்டு மாமாவும், கட்டைக் கரியாட்டமா ஒருத்தரும் வந்திருக்கா!” என்று கத்தினாள். “ஏண்டி கத்தறே!” என்று அடக்கியவாறே, கோடீஸ்வர ஐயர், ‘ஸ்ரீ ராமா!” என்று எழுந்து வந்து திண்ணையில் அமர்ந்திருந்தவர்களை  வரவேற்றார் .  மோர் கொடுத்து உபசரித்தார்.

 

“இதோ பாருங்கோ! இந்தப் பிள்ளையாண்டான் பேரு குமரேசன். பிரஞ்சு ராஜ்ஜியத்திலே, காரைக்கால்னு ஒரு ஊர் இருக்கு. அங்கே திருநள்ளாத்திலே இவன் கோவில் கார்யம் பண்ணிண்டிருக்கான். பெரிய குடும்பம். மனுஷா  ரொம்ப நல்லவா. பூர்வீகம், கோத்ரம் எல்லாம் விஜாரிச்சுட்டேன். எல்லாம் வெகு உசிதம். ஜாதகமும் வெகு பொருத்தம்! நம்ம கங்காவுக்கு ஏத்த வரன். எனக்கு நன்னா தொpஞ்ச குடும்பம். இங்கே கோயமுத்தூர்ல  ஒரு கல்யாணத்துக்குப்  பையன் வந்தான். அவங்கிட்ட பேசி, அப்படியே நேர்ல பார்த்துப் பேசினாப் போச்சுன்னு நானே சொல்லி அழைச்சிண்டு வந்துட்டேன்!”.

 

மூச்சைப் பிடித்துக்கொண்டு சாஸ்திரிகள் சொல்லி முடித்தார். கோடீஸ்வரன் அந்தப் பையனை ஏற இறங்கப் பார்த்தார். கட்டுக் குடுமி!. கறுத்த நிறம்! வௌ;ளை வெளேரென்றப் பல் வரிசை, நிதானமும், சிரிப்பும் நிறைந்த முகம். என் முகம் தான் கறுப்பு, உள்ளமோ வௌ;ளை! என்று கூறும் கபடமற்ற கண்கள். கறுப்பா இருக்கானே! என்று மனம் நினைத்தாலும் கோடீஸ்வரனின் முகம் திருப்தியையே காட்டியது. “பையனைப் பார்த்தா சாதுவாகத் தெரியறது. கங்கா சுகமாத்தான் இருப்பா…ஆனா, கோயில்லேன்னா கார்யம் பண்றானாம், இவன் குடித்தனத்தை நன்னா கவனிப்பானா? நாளைக்குக் கங்கா கண்ணைக் கசக்கினாள்னா! ச்…! எல்லாம் ஈஸ்வர சங்கல்பம்! இவன் தான் என் மாப்பிள்ளைன்னு விதித்திருந்தா எல்லாம் நல்லபடியா அது பாட்டுலெ நடக்கும். இல்லென்னா ஏதாவது தடங்கல் வரும். இதுக்குப்போயி இப்பவே மனசை அலட்டிப்பானேன்!.

 

ஒரு முடிவுக்கு வந்த  கோடீஸ்வரன் இருவரையும் உள்ளே அழைத்தார். பாய்போட்டு அமரச்செய்தார். கங்காவின் தாயாரை அழைத்தார். விபரம் சொன்னார். குமரேசன் தன் கையிலிருந்த பையிலிருந்து வெற்றிலைப் பாக்கு, பூ, பழம் போன்றவற்றை எடுத்து சாஸ்திரிகள் அருகில் வைத்தான். மீனாட்சி  கங்காவை அழைத்து வந்து  எல்லோரையும் நமஸ்கரிக்கச் சொன்னாள்.  அம்மா சொன்னதை அப்படியே செய்துவிட்டு  ஓடிவிட்டாள் அவள். என்ன, ஏது என்று ஆராயும் வயதா அது? அய்யர் கேட்ட கேள்விகளுக்;கெல்லாம் விபரமாகப் பதில் சொன்ன குமரேசன், ‘எதோ…மாமா சொன்னாரென்று  வந்த இடத்தில்  இப்படித்  திடீர்னு பார்க்கிறாப்போல  ஆயிடுத்து.  தப்பா எடுத்துக்க வேண்டாம். நான் ஊருக்குப் போய்  அப்பா அம்மாவை அனுப்பறேன். அவா பார்த்தப்புறம்.. .. அவா சொல்படி எல்லாம் செய்துடலாம்!”  என்றான்.

 

ஆஹா!  பேஷ்!  என்ற வெங்கிட்டு சாஸ்திரிகள் கோடீஸ்வரனிடம், “ சரி ஓய், நாங்க புறப்படறோம்!” என்று கூறி இருவரும் புறப்பட்டனர். நேரம் வந்தாச்சு! நல்ல யோகமும் வந்தாச்சு! என்று கங்காவை அத்தை கேலி செய்ய, “போடி! இவாளுக்கெல்லாம் வேற வேலையில்லே!” என்று நொடித்துக் கொண்டு சென்றாள் கங்கா.

 

இப்படிப் பெரியோர்களால் நிச்சயிக்கப்பட்டு, உற்றாரும் சுற்றத்தாரும் சூழ்ந்து நிற்க, முப்பது முக்கோடி தேவர்கள் வாழ்த்தி நிற்க ஒன்பது வயதுச் சிறுமி கங்காவிற்கும் இன்னும் வாலிபத்தையே எட்டிப் பார்க்காத 14 வயது குமரேசனுக்கும் திருமணம் மிகக்கோலாகலமாக, மாமா தோளில் ஏறி மாலை மாற்றல், அத்தை எதிரில் நலங்கு சுற்றல் என்று நான்குநாட்கள் தடபுடலாக அந்தக் கால சம்பிரதாயங்களில் எதுவும் குறைவுபடாமல் மிக அழகாக நடந்து முடிந்தது.  மரப்பாச்சிக்குப் புடவை கட்டிவிட்டது போல் ஒன்பது வயதுப் பெண்ணுக்கு ஒன்பது கெஜப் புடவையைச் சுற்றிக் கட்டிவிட்டு அவள் நடக்கக்கூடத் தெரியாமல் தடுக்கி நிற்கப் பஞ்சகச்சக் கட்டு இடுப்பில் நிற்காமல் நழுவுவதைப் பிடிப்பதா? சாஸ்திரி சொல்லும் மந்திரங்கனைச் சொல்வதா? என்று அவஸ்தைப்பட்டு குமரேசன் திகைக்க, இதையெல்லாம் பார்த்த பெரியவர்கள் சொல்லிச் சொல்லிச் சிரிக்க, ஒரு பொம்மைக் கல்யாணம் இனிமையாக நடந்தது. குமரேசனும் கங்காவும் புடவை தடுக்கிறதே-வேஷ்டி அவிழ்கிறதே என்று தான் வெட்கப்பட்டுச் சிரித்தார்களே தவிர, மணமாகிறது இனி நாமிருவரும்; சதிபதிகள் போன்ற காதலுணர்வுகளால் வெட்கிச் சிரிக்கவில்லை.

 

அக்காலச் செயல்களைக் கடுமையாக விமர்சிக்கலாம், என்றாலும், பாலுணர்வு தோன்று முன்னர் தக்க துணையைத் தேடிக் கொடுத்துச் சிறிது சிறிதாகப் பெரியவர்கள் கூடவே இருந்து வாழும் முறைகளையும், பழங்காலப் பழக்க வழக்கங்களையும் கற்றுக் கொடுத்து, வேத வேதாந்த, சாஸ்திரக் கருத்துக்களை அவ்வப்போது எடுத்துச் சொல்லிப் பிழை கண்டவிடத்துத் திருத்தி, ஒரே கூட்டுக் குடும்பமாக வாழ்ந்து ஊராரின் நன் மதிப்பையும் பெற்ற அக்காலத்தின் வாழ்வு முறையில்  பாரதத்தின் பெருமையே அடங்கியிருந்தது என்று அஞ்சாமல் கூறலாம் இல்லையா?

 

திருமணம் முடிந்தது. கொடுக்க வேண்டியவற்றைக் கொடுத்துப் பெற வேண்டிய சம்பந்தி உபசாரங்களைப் பெற்றுத் திருப்தியாக மணமகன் குமரேசனை அழைத்துக்கொண்டு மாப்பிள்ளை வீட்டார் ஊருக்கு புறப்பட்டுச் சென்றனர். கங்கா தன் தாய் வீட்டிலேயே தங்கினாள். இனி அவள் குடும்ப வாழ்வின் நிர்வாகப் பயிற்சிகளைப் பெரியவர்களிடம் கற்றுத் தெரிய வேண்டுமே!

 

Advertisements

அன்பெனும் மலர் ஏந்தி…

கனடாவில் டொரன்டோ நகரில் உள்ள மிகப் பெரிய அங்காடிகளில் (Mall)  அந்த ”மாலும்” ஒன்று. உடல் இளைக்க வேண்டும் என்று நினைப்பவர்கள் தினமும் இரண்டு முறை இந்த ”மாலைச்” சுற்றி வந்தால் போதும், உடம்பு தானாக இளைத்துவிடும்.

 

நடந்துகொண்டே இதை நினைத்த கீதாவிற்கு முகத்தில் கீற்றாகப் புன்னகை பூத்தது. வீட்டிற்குத் தேவையான சில பொருள்களை வாங்குவதற்காக அவள் இங்கு வந்திருந்தாள்.

 

கீதா நடந்து நடந்து களைத்துப்போய் ஓரமாக போடப்பட்டிருந்த ஒரு இருக்கையில் சென்று அமர்ந்தாள். அங்கு வந்திருந்த மக்கள் கூட்டம், வெவ்வேறு நாட்டினரின் விதவிதமான தோற்றங்கள், உடை அமைப்புக்கள், அவரவர் மொழியில் உரக்கப் பேசியபடி கொஞ்சிச் சிரித்தபடி இணைந்து செல்லும் இளைய தலைமுறையின் உற்சாகம் எல்லாவற்றையும் கண்டு ரசித்ததில் கீதாவின் மனதில் கரு மேகங்களெனச் சூழ்ந்திருந்த கவலைகள் சற்றே காணாமல் போய்விட்டன.

 

இருக்கையில் அமர்ந்ததும், “அடேயப்பா! இந்த ஊரில் ஒவ்வொரு ”மாலும்” தான் எவ்வளவு பெரியதாக இருக்கின்றது! உள்ளே நுழைந்துவிட்டால் ஒரு குட்டி நகரம் போல் தோன்றும் இவை போன்ற பல அடுக்கு அங்காடிகளை நம் நாட்டில் பார்க்க முடியுமா? நம் ஊர் கடைத்தெருவில் இருக்கும் சின்னச் சின்னக் கடைகளைப் பார்த்தவர்களுக்கு, இங்கு இந்தக் கடைப்பகுதிகளை  அழைத்து வந்து காண்பித்தால் அவர்கள் எப்படி மலைத்துப் போவார்கள்?
எட்டுத் திசைகளில் வாயிற்புறங்களையும், தொடாமலேயே திறக்கும் கதவுகளையும் கொண்ட இந்தக் கட்டிட அமைப்பைக் கண்டு வியப்பார்களா? அல்லது இங்குள்ள கடைகளில் ஆயிரக் கணக்கில் பொருள்கள் அழகுற அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கும் அழகைப் பாராட்டுவார்களா? அல்லது அந்தக் கடைகளில் விற்பனையாளராகப் பணிபுரியும் தங்க நிறப் பெண்களின் மேனியெழிலில் சொக்கிப் போய் வாயைப் பிளந்து கொண்டு வெறித்துப் பார்ப்பார்களா? என்ற எண்ணம் மனதில் எழுந்தது.

 

அடுத்த கணம் கீதாவின் உதட்டோரத்தில் மீண்டும் ஒரு புன்னகை அரும்பியது. அம்மாவும் தங்கைகளும் அவள் நினைவில் வந்தனர். அம்மாவின் நினைவு எழுந்ததும் கீதாவின் முகம் கூம்பிய மலர் போல் வாடிப் போனது.
“நான் இங்கு சுகமாக இருப்பதாக அம்மா நினைத்துக் கொண்டிருப்பாள்.. ஆனால்… இங்கு என்  நிலைமை?…”

 

பெரிதாக எழுந்த பெருமூச்சை அடக்கியபடி எதிரில் தற்செயலாகப் பார்த்த கீதாவிற்குத் தூக்கி வாரிப்போட்டது. அவளது இருக்கையின் எதிர்ப் புறத்தில், அப்பொழுதுதான் வந்து நின்ற லிஃப்டிலிருந்து சக்கர நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்த ஒரு வெள்ளைக்காரப் பெண்மணி வெளியில் வர முயன்று கொண்டிருந்தாள். எங்கேயோ எதுவோ சிக்கிக் கொள்ள, சக்கர நாற்காலி நகராமல் முரண்டு பிடித்த நிலையில் நின்றுவிட, அவளால் லிப்டிலிருந்து வெளியேற முடியவில்லை. லிப்டின் தானியங்கிக் கதவு, பாதி வழி வந்து மூடுகின்ற நிலை! அந்தப் பெண்மணி வெளியேற முடியாத நிலையில் தன் கைகளால் அதைத் தடுத்து நிறுத்த முயன்று கொண்டிருந்தாள்.

 

கீதா சட்டென்று பாய்ந்தோடிச் சென்று, கதவைப் பிடித்து நன்றாகத் தள்ளித் திறந்து சக்கர நாற்காலியின் பிடியைப் பிடித்து வலிமையாக அசைத்து, வெளியே இழுத்தாள். நாற்காலி சடாரென்று வெளியில் வர, அடுத்த நொடி தானியங்கிக் கதவு இறுக மூடிக் கொண்டு ”லிப்ட்’ விரைவாகக் கீழே இறங்கியது.

 

“தேங்க்ஸ்! என்று கூறிய அந்தப் பெண்மணியின் உடல் நடுங்கி, முகமெங்கும் வியர்த்துவிட்டது.  கீதா  தன் கைக்குட்டையை எடுத்து அவள் முகத்தை ஒற்றி வியர்வையைத் துடைத்துவிட்டாள்.

 

“ரிலாக்ஸ்! தட்ஸ் ஓகே! ரிலாக்ஸ்!” என்று இதமாகக் கூறியபடியே சற்றும் தாமதிக்காமல் பக்கத்திலேயே இருந்த தானியங்கிக் காபி இயந்திரத்தில் காசைப் போட்டு, காபியைப் பிடித்து எடுத்து வந்து அந்தப் பெண்மணியிடம் கொடுத்து வற்புறுத்திக் குடிக்கச் செய்தாள். மறுபேச்சின்றி அந்தக் காபியை வாங்கிக் குடித்த அந்தப் பெண்மணி பலவீனமான நன்றிப் பார்வையுடன் கீதாவைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தாள்.

 

கீதா அவள் அருகில் குனிந்து, “இப்போது எப்படி இருக்கிறது? படபடப்பு குறைந்ததா?” என்று பரிவுடன் ஆங்கிலத்தில் கேட்டாள். “எஸ்!” என்று கூறிய அந்தப் பெண், எல்லாவித இயக்கத்திற்கும் வாகாக வடிவமைக்கப்பட்டிருந்த அந்தச் சக்கர நாற்காலியில் எந்தெந்த விசைகளையோ இயக்கி, வண்டியை முன்னும் பின்னுமாக அசைத்து ஓட்டி, ஏற்பட்ட பிரச்னையைச் சரி செய்ய முயன்றாள். ஆனால் அவளால் முடியவில்லை.

 

அவளுக்கு இரண்டு கால்களும் இல்லை என்பதையும், அதற்குப் பதிலாகச் செயற்கைக் கால்கள் பொருத்தப்பட்டிருப்பதையும் கவனித்த கீதா, “நம்மை விடத் துன்பப் படுபவர்கள் எத்தனையோ பேர்!” என்று தன் மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டாள்.

 

அவள் அந்தப் பெண்மணியிடம், “உங்களுக்கு மறுப்பு ஏதும் இல்லையென்றால், என்னால் உங்களுக்கு உதவ முடியும்!” என்று அன்புடன் கூறினாள். அந்தப் பெண்மணி மிகுந்த வருத்தத்துடன், “என்னால் உனக்கு மிகுந்த சிரமம்! ஆனால் உன் உதவி எனக்கு இப்போது மிகவும் தேவைதான்! ஏனென்றால் இதை இப்போது என்னால் இயக்க முடியாது’ யாராவது தள்ளினால் தான் இது அசையும்’ எனக்கு உதவ உனக்கு விருப்பமிருக்கிறதா? உன் நேரத்தை எனக்காகச் செலவிடுவாயா?” என்று கேட்டாள்.

 

“ஓ! நிச்சயமாக! ஒருவருக்கொருவர் உதவி செய்து கொள்ளத்தான் கடவுள் மனிதர்களைப் படைத்திருக்கிறார்!” என்று சிரித்த முகத்துடன் சொன்ன கீதாவை வியப்புடன் பார்த்த அந்தப் பெண், “எந்த நாட்டிலிருந்து நீ வந்திருக்கிறாய்?” என்று கேட்டாள்.

 

“இந்தியாவிலிருந்து! என் பெயர் கீதா! நாம் எந்தப் பக்கம் போக வேண்டும்?” என்று சகஜமாகப் பேசியபடியே கீதா அந்தச் சக்கர நாற்காலியைத் தள்ளிக்கொண்டு நடந்தாள்.

 

அந்தப் பெண் காட்டிய வழியில் சென்று, அவள் கூறிய பஸ்ஸில் சிலரது உதவியுடன் அவளைச் சக்கர நாற்காலியுடன் ஏற்றினாள். பயணிகள் ஏறுவதற்குள் பஸ்ஸைக் கிளப்புகின்ற நடத்துனர்களைத் தமிழ் நாட்டில் பார்த்துப் பழகிய கீதாவிற்குக் கனிந்த பார்வையுடன், முகத்தில் தேங்கிய புன்னகையுடன், ஊனமுற்ற ஒரு பயணி வசதியாக ஏறும் வரை காத்திருந்து, அவளைத் தலையசைத்து வரவேற்று, “ஆர் யூ ஓகே!” என்று அன்புடன் கேட்ட ஓட்டுனர் வித்தியாசமாகத் தெரிந்து வியப்பை ஏற்படுத்தினார். டொரொன்டோவில் பெரும்பாலும் கனிவுடன் பயணிகளுக்கு உதவுகின்ற பேரூந்து ஓட்டுனர்களும், அவர்களுக்கு நன்றி தெரிவித்துவிட்டுத் தான் இறங்குவது என்ற பழக்கத்தைக் கடைப்பிடிக்கும் பயணிகளும் மிக அதிகம்.

 

கீதாவின் சிந்தனைப் பயணம் தடைப்பட்டது. அந்தப் பெண்மணி கூறிய இடத்தில் இருவரும் இறங்கி, அவளுக்குப் பழக்கமான பழுது பார்க்கும் தொழிற் கூடத்திற்குச் சென்று, அந்த நாற்காலியில் ஏற்பட்ட சிக்கலைச் சரி செய்தனர்.  பலமுறை அதை இயக்கிப் பார்த்து நன்றாக இயக்க முடிகிறது என்று அறிந்துகொண்ட பின் பணியாளருக்கு நன்றி கூறி, உரிய தொகையைச் செலுத்திவிட்டு வெளிப்பட்டனர்.

 

பக்கத்தில் தான் தன் வீடு இருக்கிறது என்றும், கட்டாயம் கீதா தன் வீட்டிற்கு வந்துவிட்டுப் போக வேண்டும் என்றும் அப்பெண்மணி கீதாவை வற்புறுத்தித் தன் வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றாள்.

 

கனடா நாட்டின் கட்டிடக் கலையமைப்புடன் அந்த வீடு மிக அழகாகக் காட்சியளித்தது. வீட்டைச் சுற்றிலும் பரந்த, பசுமையான புல்வெளி.  இடையிடையே வண்ண வண்ணப் பூச்செடிகள். மஞ்சள், சிவப்பு நிற ரோஜா மலர்கள் செடிகளில் கொத்துக் கொத்தாக மலர்ந்து அவ்வீட்டின் சுற்றுப்புறத்தை மேலும் அழகுற எடுத்துக் காட்டின.

 

புல்வெளியைச் சீர்படுத்திக்கொண்டிருந்த ஒருவர் விரைந்து வந்து, தலை வணங்கி, அப்பெண்மணியிடமிருந்த சாவியை வாங்கிக் கதவைத் திறந்தார்.  கீதாவை நிமிர்ந்து நோக்கிய அவரிடம் நடந்த விவரத்தைச் சுருக்கமாகக் கூறி அவளை அறிமுகப்படுத்தியவள், தன் வேலைகளைக் கவனிப்பதற்காக நியமிக்கப்பட்ட பணியாளர் அவர் என்று அவரைக் கீதாவிடம் அறிமுகப்படுத்தினாள். அன்புடன் கீதாவிற்கு நல்வரவு கூறிய பின் இருவரும் வீட்டிற்குள் நுழைந்தனர். அவர் தம் பணியைத் தொடரச் சென்றார்.

 

வீட்டினுள் சென்றதும் கீதாவின் விழிகள் வியப்பால் விரிந்தன. வீட்டின் உட்புறம் அவ்வளவு அற்புதமாக அலங்கரிக்கப்பட்டுச் சகல விதமான வசதிகளுடன் காட்சியளித்தது.

 

சக்கர நாற்காலியில் இருந்தபடியே சகஜமாக அவள் வீட்டினுள் வளைய வருவதையும், அவளைத் தவிர அங்கு வேறு யாரும் இல்லை என்பதையும், கீதா கவனித்தாள்.

 

காபி, பிஸ்கட் என்று எதை எதையோ தட்டு நிறைய எடுத்து வந்து மேசை மீது வைத்து கீதாவை எடுத்துக்கொள்ளும்படி வேண்டினாள். பிறகு அவள் அருகில் வந்து, “கீதா! என்னைப் பற்றி நீ எதுவுமே கேட்கவில்லையே!” என்று வினவினாள்.

 

“நான் அதற்காகத்தான் பொறுமையுடன் காத்திருக்கிறேன்!” என்று மென்மையாகச் சிரித்தபடி கீதா கூறவும், “என் பெயர் மெடில்டா! நான் பிறந்து வளர்ந்தது எல்லாமே டொரொன்டோவில் தான்! மிக வசதியாக நான் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தாலும் உண்மையில் இன்று நான் ஓர் அனாதை!” என்று அவள் கூறினாள்.

 

“உலகில் யாருமே அனாதையில்லை! எல்லோருமே உறவினர் தான்!” என்று கீதா அவளிடம் ஆறுதலாகக் கூறினாள். அதைக்கேட்டு மெடில்டா ஏனோ ஒரு மாதிரியாகச் சிரித்துக்கொண்டாள்.

 

சிறிது நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்துவிட்டு கீதா விடைபெற்றுப் புறப்படும்போது, மெடில்டா அவளிடம், “ஒரு நிமிடம்!” என்று கூறித் தன் கைப்பையிலிருந்து நுhறு டாலர் தாள் ஒன்றினை எடுத்து அதை கீதாவிடம் நீட்டி, “தயவுசெய்து எனக்காக இதைப் பெற்றுக்கொள்!” என்று கூறினாள்.

 

கீதா திகைப்புடன் “எதற்காக இது? உங்களின் அன்பு மட்டும் எனக்குப் போதும்!” என்றாள்.

 

உடனே மெடில்டா, “இந்தக் காலத்தில் பலன் கருதித்தான் எல்லோருமே உதவி செய்கிறார்கள்’ நீ மட்டும் அன்புக்காக என்கிறாயா? எனக்குத் தேவையான சமயத்தில் ஓடி வந்து நீ உதவினாய்’ நான் என் நன்றியைத் தெரிவிப்பதற்காக இதைத் தருகிறேன்’ சரியென்று  நீ ஏன் இதை ஏற்கக்கூடாது?” என்று சற்றே உரத்த குரலில் கேட்டாள். அவள் குரலில் கோபம் ஒளிந்திருந்தது.

 

“இவளுக்குத் திடீரென்று ஏன் இவ்வளவு கோபம் வருகிறது?” என்று யோசித்தபடியே, “நான் எந்தப் பலனையும் எதிர்பார்த்து உங்களுக்கு உதவி செய்யவில்லை’ ஆபத்தில் சிக்கிய உங்களுக்குக் கைகொடுத்து உதவ வேண்டியது சகஜீவனாகிய  என் கடமை! அதைத் தான் நான் செய்தேன்! அந்த இடத்தில் யாராக இருந்தாலும் ஓடிப்போய் நான் உதவியிருப்பேன்! உங்கள் மீது கொண்ட பரிவினாலும், எனக்கு வேறு வேலை எதுவும் அப்போது இல்லாததாலும் தான், நான் உங்களை வீட்டு வரை  கொண்டு வந்து விட முடிந்தது. தயவு செய்து இதை நீங்களே வைத்துக் கொள்ளுங்கள். எனக்கு வேண்டாம்!’ என்று மென்மையாக, முகம் மாறாமல் கீதா கூறினாள்.

 

“உண்மையாகவா சொல்கிறாய்?” என்று வியப்புடன் வினவிய மெடில்டா, “என் பத்து வருடத்தனிமை வாழ்க்கையில் இதுவரை எனக்கு முழுமனதுடன் யாருமே உதவி செய்ததில்லை’ நான் தரும் பணத்திற்காகவென்று கனிவுடன் உதவியவர்களைத் தான் நான் இதுவரை பார்த்திருக்கிறேன். முன்பின் அறியாதவர்கள் எனக்கு உதவியபோது கூட நான் நன்றி கூறித் தரும் டாலர்களை மகிழ்ச்சியுடன் வாங்கிப் போவதை நான் கண்டிருக்கிறேன். வரவர மனிதர்கள் இப்படி இயந்திரங்களாக மாறி வருகிறார்களே! என்று பலமுறை நான் வருத்தத்துடன் நினைத்திருக்கிறேன்”

 

“வீட்டிற்கு வரும்படி நான் அழைத்ததும் நீ வந்ததைப் பார்த்து நான் தரும் அன்பளிப்பைப் பெற்றுப் போவதற்குத்தான் வருகிறாய் என்று தவறாக எண்ணிவிட்டேன்! ஐ ஆம் ஸாரி!” என்று கூறினாள்.

 

“உங்கள் போக்கில் நீங்கள் சிந்தித்திருக்கிறீர்கள்! இட்ஸ் ஓகே! எனக்கு எந்த பாதிப்பும் இல்லை! சரி, நான் வருகிறேன்” என்ற கீதாவிடம், முகத்தில் அடிப்பதுபோல் என் மனதில் தோன்றிய எண்ணங்களை இவளிடம் கூறிய பின்பும் எப்படி இவளால் சாதாரணமாக அதை எடுத்துக் கொள்ள முடிந்தது? என்று வியப்புடன் மனதில் நினைத்தபடி மெடில்டா “கீதா! இன்று உன்னைச் சந்தித்ததில் எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி! உனக்கு விருப்பமிருந்தால் உன் முகவரியையும், போன் நம்பரையும் எனக்கு எழுதிக்கொடு. உன்னிடம் பேசினால் ஆறுதல் கிடைக்குமென்று எனக்குத் தோன்றுகிறது” என்று அன்பு வெளிப்படும் குரலில் கேட்டாள்.

 

“ஓ எஸ்! என்னை எப்பொழுது வேண்டுமானாலும் நீங்கள் அழைத்துப் பேசலாம். நான் வீட்டில் தான் இருப்பேன். ஏதாவது உதவி தேவையென்றாலும் நான் நிச்சயமாக வந்து செய்து தருவேன்” என்று கூறித் தன் முகவரி, தொலைபேசி எண் எல்லாம் எழுதிக் கொடுத்துவிட்டு விடை பெற்றாள் கீதா.

 

ஒரு சில வாரங்கள் கழித்து மெடில்டாவிடமிருந்து கீதாவிற்கு அழைப்பு வந்தது. தனக்குக் காலையிலிருந்தே மனசு சரியில்லையென்றும், அவளைப் பார்த்துப் பேசினால் தனக்கு ஆறுதலாக இருக்குமென்றும், அவளால் தன் வீட்டிற்கு இன்று வர முடியுமா? என்றும் மெடில்டா போனில் வினவினாள். உடனே புறப்பட்டு வருவதாகக் கூறினாள் கீதா.

 

“ஹலோ! மெடில்டா எப்படி இருக்கீங்க? நலமா? என்று கையில் மலர்க்கொத்துடன், சிரித்த முகத்துடன் உள்ளே நுழைந்த கீதா, மெடில்டாவைப் பார்த்ததும் திடுக்கிட்டாள்.

 

உலகத்துச் சோகமெல்லாம் அவள் முகத்தில் தானோ? என்று நினைக்கும் விதத்தில் மெடில்டா காட்சியளித்தாள்.  அந்த ஹாலில் அவள் அமர்ந்திருந்த இடத்திற்கு எதிரில் சில புகைப்படங்கள் மலர்க்கொத்துக்களுக்கு நடுவில் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன. மெழுகுவர்த்திகள் ஏற்றப்பட்டு உருகிக் கொண்டிருந்தன. உணவு மேசைமீது கிடந்த தட்டுக்களையும், மதுபான வகைகளையும், டம்ளர்களையும் பணியாளர் எடுத்துச் சுத்தப்படுத்திக் கொண்டிருந்தார்.

 

கீதா தன் கையிலிருந்த மலர்க்கொத்தினை அந்தப் புகைப்படங்களுக்கு எதிரில் சமர்ப்பிப்பது போல் வைத்துவிட்டு மெதுவாக மெடில்டா அருகில் சென்று,  “இன்று ஏதாவது முக்கியமான நாளா? என்று மிக மெதுவாகக் கேட்டாள். கீதாவை நிமிர்ந்து பார்த்த மெடில்டா சிறு குழந்தை போல் தேம்பித் தேம்பி அழுதாள்.

 

கீதாவிற்கு என்ன செய்வதென்று புரியவில்லை. சரி! சிறிது நேரம் அழட்டும்! என்று அமைதியாகக் காத்திருந்து, அவளது உணர்ச்சிகள் அடங்கிச் சாதாரண நிலைக்கு வந்ததும் தண்ணீர் கொடுத்துக் குடிக்கச் செய்தாள். பிறகு “மெடில்டா! ஏன் இவ்வளவு வருத்தம்? உங்களைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்” என்று கூறினாள்.

 

“கீதா! இந்தக் காலில்லாத மெடில்டாவின் சோகக்கதை என்னவென்று உனக்குத் தெரியுமா? உனக்கு தெரியுமா, இன்று என்ன நாளென்று? கீதா! என் அன்பிற்குரிய என் குடும்பத்தினர் அனைவரும் ஒட்டுமொத்தமாக என்னை விட்டுப் பிரிந்த மிக மோசமான நாள் இன்று! ஓ! அந்த மோசமான விபத்து! அந்த விபத்தில் நானும் அவர்களுடன் போயிருந்தால் எனக்கு இவ்வளவு பெரிய சோகமும், துயரமான அனுபவங்களும் ஏற்பட்டிருக்காது! என் கால்களை மட்டும் பறித்துக்கொண்டு, மற்றவர்களை வேருடன் பறித்து, என்னை நடைப் பிணமாக்கிவிட்டார் அந்தக் கடவுள்” என்று கூறி மீண்டும் அழுதாள், மெடில்டா.

 

பிறகு அவளே, ””கீதா! என் அப்பா, அம்மா, நான், என் கணவர், என் இரண்டு குழந்தைகள் என்று மிகவும் மகிழ்ச்சியாகத் தான் நான் இருந்தேன். அவர்கள் என்னை விட்டுப் பிரிந்து பத்து வருடங்கள் ஆகிவிட்டது ஆனால் அது இன்றுதான் நடந்தது போல் இருக்கிறது.”

 

””நாங்கள் எல்லோரும் நான்கு நாட்கள் கிடைத்த தொடர் விடுமுறையை மகிழ்ச்சியாகக் கழிப்பதற்காக ஒட்டாவாவிற்குக் கார்ப்பயணம் சென்றோம். எங்கள் பயணம் மிக அற்புதமாக, ரசிக்கும்படியான ஓர் இனிய பயணமாக இருந்தது. ஆனால்…ஆனால்.. அதுதான் நான் முழுமையாகப் பெற்ற கடைசி மகிழ்ச்சியாகவும் போய் விட்டது! அதன் பிறகு நான் மனம் நிறைந்து, வாய் விட்டுச் சிரிக்கவேயில்லை, தெரியுமா?” கன்னத்தில் வழிந்த கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டு தன் பேச்சைத் தொடர்ந்தாள் மெடில்டா.

 

“எங்கள் இனிய பயணம் முடிந்து நாங்கள் டொரொன்டோவிற்குத் திரும்பும்போது, பாதை ஓரத்தில் நிறுத்தப்பட்டிருந்த ஒரு டிரக் திடீரென்று முன்னறிவிப்பின்றிப் புறப்பட்டு விட்டது. இதை எதிர்பார்க்காத என் கணவர் வேகத்தைக் குறைக்க முடியாமல் நிலை தடுமாறியதால், கார் தாறுமாறாக ஓடி ஒரு பாறையில் சென்று மோதி உடைந்து நொறுங்கிவிட்டது.

 

“எங்கள் மகிழ்ச்சிப் பயணம் மற்றவர்களுக்கு மரணப் பயணமாகி விட்டது. என் கால்கள் மட்டும் சிதைந்த நிலையில் மயங்கிக் கிடந்த நான் காப்பாற்றப்பட்டேன்.  அவர்கள் யாரையுமே…என் அப்பா… என் அம்மா.. அன்பே உருவான என் கணவர்..மிக அருமையான என் இரண்டு குழந்தைகள்!…. இவர்கள் யாரையுமே… நான் திரும்பப் பார்க்கவில்லை! மெடில்டாவின் கண்களிலிருந்து அருவி போல் கண்ணீர் கொட்டியது. கீதாவின் கண்களும் கலங்கிப் போய் விட்டன. மெடில்டா தொடர்ந்தாள்.

 

“இரண்டு மாதங்கள்!… யாருடைய உதவியாலோ, இரண்டு மாதங்கள் அனாதைபோல் மருத்துவமனையில் நினைவிழந்த நிலையில் இருந்து சிகிச்சை பெற்று ஊர் திரும்பினேன். பயணம் சென்றவர்களைக் காணோமே என்று சிறிதும் கவலைப்படாத என் தம்பி குடும்பமும், என் கணவரின் உறவினர்களும் நான் கால்களிழந்து வீட்டிற்குத் திரும்பியதும் என்னை வந்து பார்த்தனர்.”

 

“என்ன நடந்தது என்பதை என்னிடமே கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டு என்னிடம் தங்கள் வருத்தத்தைத் தெரிவித்துவிட்டு, ஏதாவது உதவி தேவைப்பட்டால் கூப்பிடும்படி சொல்லிப் புறப்பட்டு விட்டனர்.”

 

“கால்களை இழந்த என்னைத் தங்களுடன் வந்து இருக்கும்படியாகவோ, தாங்கள் என்னை அன்புடன் பராமரிப்பதாகவோ ஒரு ஆறுதல் வார்த்தையாகக் கூட யாருமே கூறவில்லை. வந்த கடமை முடிந்ததுபோல் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டு புறப்பட்டுச் சென்று விட்டனர்”.

 

“கீதா! சற்றும் அறிமுகமில்லாத நீ அன்று எனக்காகப் பதறிக்கொண்டு ஓடி வந்து உதவி செய்தாயே! அது ஏன்? வீடு வரைக்கும் பத்திரமாக அழைத்து வந்து சேர்த்துவிட்டுப் போனாயே! நீ காட்டிய அந்த அன்பு அவர்களிடம் ஏன் இல்லாமற் போனது? உதவுவதற்குத் தான் உறவினர்கள் என்று சொல்கின்ற வார்த்தை இந்தக் காலத்தில் பொய்யாகப் போய் விட்டதே! நேற்றுவரை ஒட்டிப் பழகியவர்கள், குடும்பம் சாய்ந்த சமயத்தில் ஏன் என்னை விட்டு விலகி ஓடினார்கள்?”

 

“எனக்குள் ஆயிரம் ஆயிரம் கேள்விகள்! வேதனைக் குமுறல்கள்!  இனி இவர்கள் உதவி எனக்குத் தேவையில்லை என்ற மன உறுதியுடன் என்னை நானே திடப்படுத்திக் கொண்டேன்! தனியாக, எனக்கு நானே துணையாக வாழ்கிறேன்!”

 

“சிறிது நாட்கள் சென்று என் கணவரின் சொத்து முழுவதும் நாங்கள் செய்திருந்த பயணக் காப்பீட்டுத் தொகையும், எங்கள் கார் விபத்திற்குக் காரணமான டிரக் கம்பெனி கொடுத்த நஷ்ட ஈட்டுத் தொகையும் பெருஞ் செல்வமாக என்னை வந்து சேர்ந்தது. நான் பெரிய பணக்காரியானது தெரிந்ததும் எனக்கு உதவ என்று கூறி என் உறவினர்கள் ஓடி வந்தார்கள். என் மனதைக் கல்லாக்கிக் கொண்டு அவர்களிடம் கடுமையாகப் பேசி அவர்களை என்னிடம் நெருங்க விடாமல் செய்து விட்டேன். ஆனால் என் குடும்பத்தை இழந்த சோகமும், காலில்லாமல் பிறர் உதவியை நாடி நான் பெற்ற துன்பங்களும் சொல்லி முடியாது! என் பணியாளர்களின் உதவியுடன் எல்லாப் பிரச்னைகளையும் எப்படியோ நான் சமாளித்து வருகிறேன். ஆனால் என் மனதில் அமைதி என்பது சிறிதளவும் இல்லை”.

 

“அன்று உன்னைச் சந்தித்ததும், நீ அன்புடன் எனக்கு உதவியதும், நான் கொடுத்த டாலரை நீ வாங்க மறுத்ததும், நொந்து போயிருந்த என் மனதில் நிறைவான ஒரு நெகிழ்ச்சியை ஏற்படுத்தியது. உலகத்தில் உண்மையான அன்பு இன்னும் அழிந்து போய்விட வில்லை. அது  இன்னும் இருக்கிறது’ பரிவான உள்ளத்துடன் உதவி செய்யக்கூடிய மனிதர்கள் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள் என்பதை அன்று நான் உணர்ந்தேன். வறண்டு போய்க் கிடந்த என் மனதில் அன்று தான் ஒரு ரோஜா மலர் பூத்தது, அதனால் தான் மிகச் சோகமான இந்த நாளின் துயரத்தை உன்னுடன் பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டும் என்று உனக்கு போன் செய்து வரச் சொன்னேன”;.

 

“என் உறவினர்களெல்லாம் இன்று இங்கு வந்து ஒப்புக்கு ஜெபித்து, அஞ்சலி செய்து, சாப்பிட்டு குடித்துவிட்டுப் போனாhர்கள்! நீயும் வந்து எங்களுடன் சாப்பிடு! என்றோ, ஒரு நாளாவது நாம் எல்லோரும் சேர்ந்து சாப்பிடலாம் வா! என்றோ யாரும் சொல்லவில்லை. என்னைக் கூப்பிடக் கூட அவர்களுக்குத் தோன்றவில்லை. காலையிலிருந்து நான் எதுவுமே சாப்பிடவில்லை தெரியுமா?” என்று பெருமூச்சுடன் தன் நீண்ட பேச்சை முடித்தாள்.

 

கண்களில் நீருடன் திகைத்துப்போய் உட்கார்ந்திருந்த கீதா, அடுத்த நிமிடம் தன்னைச் சமாளித்துக்கொண்டு கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டு எழுந்தாள். ஒரு புன்னகையுடன் மெடில்டாவிடம், “ஓ, மெடில்டா..! உங்களைப்போல தைரியமாக யாராலும் இந்தச் சோகத்தைச் சமாளித்திருக்க முடியாது. இப்படிப்பட்ட தெளிந்த மனப்பான்மைதான் பெண்களுக்கு இருக்க வேண்டும்! நான் உங்களை மனதாரப் பாராட்டுகிறேன். மெடில்டா!  உங்களுக்கு ஒன்று தெரியுமா? நானும் காலையிலிருந்து இன்னும் எதுவுமே சாப்பிடவில்லை. எனக்குப் பசிக்கிறது. நாம் இருவரும் சேர்ந்து எதாவது சாப்பிடலாமா?” என்று கேட்டாள்.

 

கீதா சொன்னதைக் கேட்டதும் சோர்ந்து சிவந்து போயிருந்த மெடில்டாவின் முகத்தில் லேசாக ஒளி பிறந்தது. இருவரும் உணவு மேசைக்குச் சென்று, அமர்ந்து,  தட்டுக்களில் எடுத்துப் பரிமாறிக்கொண்டனர்.

 

சாப்பிடும்போது கீதா மெடில்டாவிடம், “எங்கள் தமிழ் மொழியில் மிக அருமையான ஒரு செய்யுள் இருக்கிறது. யார் நல்ல உறவினர் என்பதை உணர்த்திக் காட்டும் அச்செய்யுளின் பொருள், நீர் நிறைந்து தளும்பிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு குளத்தில் நிறைய மீன்களும், தாமரை, அல்லி போன்ற மலர்களும் மிக அழகாகக் காட்சி தருகின்றன. அந்த மீன்களைக் கொத்தித் தின்பதற்காக நீர்ப் பறவைகளும், பூவிலிருக்கும் தேனைக் குடிப்பதற்காக வண்டுகளும் அக்குளத்தைச் சுற்றிச் சுற்றிப் பறந்து கொண்டிருக்குமாம்! ஆனால் அதே குளத்தில் இருக்கும் நீர் வெப்பத்தால் வற்றிப் போய்விட்டால் அப்பொழுது, அந்தக் குளத்தை நாடி வந்த பறவைகளும், வண்டினங்களும் தமக்குத் தேவையானவை இங்கு இனிக் கிடைக்காதென்பது புரிந்து காணாமற் போய்விடுமாம். ஆனால் அந்த மீன்களும் மலர்களும் மட்டும் வற்றிப்போன குளத்திலேயே தாமும் வாடிப்போய்க் கிடக்கும். செல்வம் படைத்தவர்களை நாடிப் பழகி வரும் உறவினர்களிலும் இந்த மாதிரி இரண்டு வகையினர் இருக்கிறார்கள். முதல் வகை உறவினர் செல்வத்தால் வரும் பயனைக் கருதிப் பழகுபவர்கள். இரண்டாவது வகையினர் அந்த செல்வந்தர், வறுமையின் பிடியில் சிக்கிய காலத்திலும் அவர்களின் துன்பத்தில் பங்கு கொண்டு, உறுதுணையாக உடனிருந்து உதவுபவர்கள். உங்கள் கதையைக் கேட்டதும் இந்தச் செய்யுள் தான் என் நினைவிற்கு வருகிறது!” என்று கூறினாள்.

 

கீதாவின் விளக்கத்தை உன்னிப்பாகக் கேட்ட மெடில்டா, மிக அருமையான கருத்து என்று கூறி அவளைப் பாராட்டினாள். இப்படி  ஏதேதோ பேசியபடி இருவரும் சாப்பிட்டு முடித்தனர். பிறகு ஹாலில் அலங்கரிக்கப்பட்டு வைத்திருந்த புகைப்படங்களை ஒவ்வொன்றாகப் பார்த்து, யார், யார்? அவர்களின் உறவு என்ன? போன்றவற்றை கீதா மெடில்டாவிடம் கேட்டாள். அவளும் மிக உருக்கத்துடன், ஆர்வத்துடன் ஒவ்வொருவரைப் பற்றியும் சுருக்கமாகக் கூறினாள்.

 

இந்த உரையாடலின் முடிவில், “கீதா! நீ என்னுடன் வந்து இருந்தது எனக்கு நிம்மதியைத் தந்தது! நான் இன்றிரவு துhக்க மாத்திரை இல்லாமலேயே துhங்கப் போகிறேன்!” என்ற மெடில்டாவிடம், “தட்ஸ் குட்!” என்றாள் கீதா.

 

பிறகு தான் மட்டும் தனியாகத்தான் இருப்பதாகவும், தன் கணவர் வெளியூருக்குப் போயிருப்பதாகவும், மெடில்டாவிற்கு மறுப்பு ஏதும் இல்லையென்றால், தான் அங்கேயே இரவு தங்கிவிட்டு மறுநாள் காலையில் வீட்டிற்குப் போனால் போதுமென்றும், இப்படிப்பட்ட சோகமான மன நிலையில் அவளைத் தனியாக விட்டுச்செல்லத் தனக்கு விருப்பமில்லையென்றும், இதுவும் நட்பிற்காக மட்டுமே! என்று சொல்லி கீதா சிரித்தாள். அதைக்கேட்ட மெடில்டாவிற்கு மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது.

 

இரவு படுக்கும்போது, “கீதா உன்னைப்பற்றி நீ எதுவுமே சொல்லவில்லையே!” என்று மெடில்டா கேட்டபோது, சொல்லும்படியாக எதுவுமே இல்லை! நாளைக் காலையில் நானே எல்லாம் விவரமாகச் சொல்கிறேன்! இப்போது அதைப்பற்றியெல்லாம் யோசிக்காமல் நிம்மதியாகத் துhங்குங்கள்!” என்று கீதா அவளைக் கேட்டுக்கொண்டாள்.

 

மறுநாள் காலை கீதா! தன்னைப்பற்றிய விவரங்களை மெடில்டாவிடம் கூறினாள். “இந்தியாவில் என் அம்மாவும் மூன்று தங்கைகளும் இருக்கிறார்கள். அப்பா இல்லாத குடும்பம்! இப்போது அவர்கள் மாமாவின் அரவணைப்பில் வாழ்கின்றனர். என் மாமாவின் நண்பர் மூலமாக இங்கு வேலை பார்த்திருந்த ஹரிக்கு என்னைப் பெண் பார்த்துத் திருமணம் செய்து, அவர்தான் இங்கு என்னை அழைத்து வந்தார். நான் இங்கு வந்து மூன்று வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. ஒழுங்காக சென்று கொண்டிருந்தது, எங்கள் வாழ்க்கை’ ஆனால் ஒப்பந்த அடிப்படையில் வேலை பார்த்து வந்த ஹரிக்கு இப்போது வேலை போய்விட்டது. இரண்டு மாதங்களாக வேலையில்லை’ அவரது நண்பரின் அழைப்பின் பேரில் ஹரி வேலை தேடி மாண்ட்ரியல் போயிருக்கிறார். அங்கும் இதுவரை எந்த வேலையும் சரியான விதத்தில் கிடைக்கவில்லை’ அப்படிக் கிடைத்துவிட்டால், நானும் அங்கே போய் விடலாம். அந்த நல்ல செய்திக்காகத் தான் நான் இங்கு தனியாகக் காத்திருக்கிறேன். இந்தியாவில் மாமாவின் தயவில் வாழும் என் குடும்பத்திற்கு நான் எப்படியாவது உதவி செய்ய வேண்டும் என்று நான் கொண்டிருந்த உறுதி இப்போது போய் நாங்களே நிலைத்து நிற்க ஒரு நல்ல வழி பிறக்காதா? என்று இறைவனை தினமும் வேண்டிக் கொண்டிருக்கிறேன்! சுருக்கமாக இது தான் என் கதை!” என்று இலேசாக சிரித்தபடி கீதா முடித்தாள்.

 

அடுத்த நிமிடம் ஒளிரும் கண்களுடன் மெடில்டா, “கீதா! அந்த இறைவன் தான் உன்னை என்னிடத்தில் அனுப்பியிருக்கிறார் என்று நினைக்கிறேன்? ஏன் தெரியுமா? எனக்கு சொந்தமான இரண்டு டிபார்டமெண்ட்டல் ஸ்டோர்களை நிர்வகிக்கச் சரியான நிர்வாகி இல்லாமல் நான் மிகவும் கஷ்டப்படுகிறேன். இப்போது அவற்றை நிர்வகிப்பவன் என்னுடைய இயலாமையைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு என்னை மிகவும் ஏமாற்றிக் கொண்டிருக்கிறான்.  நீ சரியென்று சொன்னால் உன் கணவரை அந்த ஸ்டோர்களுக்கு நிர்வாகியாக நான் ஆக்குகிறேன். உங்கள் உதவி எனக்கு இப்போது மிகவும் தேவை. ஹரி ஸ்டோர்களைக் கவனித்துக் கொள்ளட்டும். நீ என்னுடனேயே தங்கி எனக்கு உதவியாளராக என் எல்லா வேலைகளிலும் எனக்கு உதவு. என் வீட்டின் பேஸ்மெண்டில் நீங்கள் இருவரும் தங்கிக் கொள்ளலாம். எனக்கு நம்பிக்கையாக யாருமே இல்லாத நிலையில் உங்கள் வருகை எனக்கு நன்மை தரும்! தயவு செய்து மறுக்காதே” என்று கூறினாள்.

 

ஒரு துரும்பு கிடைத்தாலும் போதும். அதைப் பற்றிக்கொண்டு கரையேறி விடலாம் என்று தண்ணீரில் தத்தளிப்பவன் நிலையில் இருந்தாலும் கீதா சற்றே தயங்கினாள்.

 

என்னதான் தன் செயல் மெடில்டாவின் மனதைக் கவர்ந்ததாக ஏற்றுக் கொண்டாலும், வேறு நாட்டிலிருந்து வந்தவளான தன் உறவு கனேடியப் பெண்மணியான அவளுக்கு ஒத்துப் போகுமா? இதுவரை பணத்தால் மட்டுமே மனிதர்களைப் பார்த்து வந்திருக்கும் இவள் தனது உண்மையான நல்ல உள்ளத்தைப் புரிந்து கொள்வாளா? ஏதாவது ஒரு சூழ்நிலையில் இவளது செல்வத்திற்காகத்தான் நான் இவளிடம் வந்து ஒட்டிக்கொண்டதாக எண்ணி ஏதாவது சொல்லிவிட்டால்! தன்னால் அதைத் தாங்க முடியுமா? ஹரி சரியென்று ஒப்புக்கொள்வாரா? மாட்டாரா?

 

கனடாவில் பல நாட்டு மக்கள் கனடியர்களாகக் குடியுரிமை பெற்று மாறி வாழ்ந்தாலும், அரசாங்கம் கனடிய மக்கள் என்ற எண்ணத்தை மக்களிடையே உருவாக்க எல்லா விதத்திலும் பாடுபட்டாலும், நிறவேற்றுமை காட்டும் மனப்பான்மை ஆங்காங்கே அதிகம் தென்படுவதை நானே இங்குக் கண்கூடாகப் பார்த்திருக்கிறேனே! இந்நிலையில் நான் செய்த சிறு உதவிக்காக இவ்வளவு பெரிய உதவியை வழங்க இவள் முன் வருகிறாளே – இது சரிதானா? என்று நொடியில் நூறு எண்ணங்கள் எழுந்து அவள் அறிவைக் குழப்பியது.

 

கீதாவின் எண்ண ஓட்டத்தைச் சரியாகப் புரிந்து கொண்டவள் போல் மெடில்டா சட்டென்று, “கீதா! மனிதர்கள் இல்லாத சோகத்தை நான் மிக நன்றாகப் புரிந்துகொண்டவள், ஐ..மீன், என்னிடம் இருக்கும் அன்பையும், பாசத்தையும் புரிந்துகொண்டு அதே அன்பையும், பாசத்தையும் எனக்கு வழங்க எனக்கென்று மனிதர்கள் யாருமே இல்லை! அதனால் உன் உண்மையான அன்பு உள்ளத்தையும் பரிவையும் புரிந்துகொண்டு தான் உன்னை என்னுடன் வந்து எனக்கு உதவும்படி நான் மனப்பூர்வமாகக் கேட்கிறேன்”.

 

   “உண்மையான உணர்ந்துகொள்ளுதலுக்கு அன்பு தான் முக்கியமே தவிர வேறு எந்த சமுக வரையறைகளும் தேவையில்லை” என்று பரிவுடன் கூறினாள்.

 

   அதன்பிறகு, தான் ஹரியிடம் இது பற்றிப் பேசுவதாகவும், அவன் என்ன சொல்கிறானோ அதன்படி தான் செய்வதாகவும், இதில் அவனது கருத்து முக்கியம் என்றும் கீதா அவளிடம் சொன்னாள்.

 

   வீட்டிற்குத் திரும்பும்போது, ஒவ்வொரு செயலுக்கும் ஒரு உள்ளர்த்தத்தை இறைவன் வைத்திருக்கிறான்’ அதைப் புரிந்துகொள்ள நம்மால் தான் முடியவில்லை! என்று அவள் தன் மனதிற்குள் நன்றியுடன் நினைத்துக்கொண்டாள்.

 

   கீதாவிடமிருந்து வந்த டெலிபோன் அழைப்பு மூலம் எல்லா விபரங்களையும் கேட்டறிந்த ஹரி மறுநாளே மாண்ட்ரியலிலிருந்து புறப்பட்டு வந்துவிட்டான். ஒரு நாள் முழுவதும் இருவரும் கலந்து பேசிக் கடைசியில் மெடில்டாவின் வேண்டுகோளை ஏற்பதென்று முடிவுக்கு வந்தனர். பிறகு போன் செய்துவிட்டு, கீதா, ஹரியை அழைத்துக்கொண்டு மெடில்டாவின் வீட்டிற்குச் சென்றாள்.

 

கீதா, ஹரியை மெடில்டாவிற்கு அறிமுகம் செய்து வைத்ததும், அவனை அன்புடன் வரவேற்ற மெடில்டா, “என் குடும்பத்தில் நீங்கள் இருவரும் வந்து சேர்வது எனக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது. கூடிய விரைவில் மேலும் ஒருவர் வந்து நம்முடன் சேர உங்களை வாழ்த்துகிறேன்” என்று புன்சிரிப்புடன் கூறினாள். அவளது வாழ்த்தின் மூலம் உண்மையான அவளது  உள்ளத்தைப் புரிந்து கொண்ட ஹரியும் கீதாவும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துச் சிரித்துக் கொண்டனர்.

 

   மூவரும் நீண்ட நேரம் பேசி, அந்த மாத இறுதியிலேயே அவர்கள் தங்கள் இருப்பிடத்தை அவள் வீட்டிற்கு மாற்றிக் கொண்டு விட வேண்டுமென்றும், மேலும் உடனடியாக முடிக்க வேண்டிய சிலவற்றைப் பற்றியும் திட்டமிட்டு அதை எப்படிச் செய்வது என்றும் முடிவு செய்தனர்.

 

கெட்டிக்காரனான ஹரி வெகு விரைவில் ஸ்டோர் நிர்வாகத்தைப் பற்றி கற்றுக் கொண்டான். கீதா ஹரிக்கும், மெடில்டாவிற்கும் எல்லா விதத்திலும் உதவியாக இருந்து செயல்பட்டாள். நாள் முழுவதும் மெடில்டாவுடனேயே அவள் பொழுது கழிந்தது. கீதா, ஹரியின்  மாசற்ற அன்பும், உண்மையான உழைப்பும், மெடில்டாவிற்கு வியப்பையும், ஆனந்தத்தையும் அளித்தது.

 

இப்போது  மெடில்டாவிற்கு வாழ்க்கையில் ஒரு பிடிப்பும் புதுச் சுவையும் ஏற்பட்டன. கால்களற்ற தன் துயர நிலை இப்போதெல்லாம் அவள் நினைவுக்கு வருவதேயில்லை. கால்கள் இருப்பதைப்போலவே கீதாவின் உதவியால் அவள் செயல்பட்டாள்.

 

ஒரு வருடம் கழிந்தது. மீண்டும் அந்தத் துயர தினம் வந்தது. வழக்கம் போல் மெடில்டா தன் உறவினர் அனைவரையும் அன்று வரவழைத்தாள். அன்பு என்பதன் உண்மையான பொருளை கீதாவின் மூலம் தெரிந்துகொண்ட அவள் அன்று தன் வீட்டிற்கு வருகை புரிந்த அனைத்து உறவினரிடமும் அன்பாகப் பேசினாள்’ ஒவ்வொருவரின் நலன் பற்றியும் அக்கறையுடன் விசாரித்தாள். மனம் உருகி, உள்ளம் தோய்ந்த பிராhத்தனையும் அஞ்சலியும், மெடில்டாவின் மறைந்த குடும்பத்திற்குச் செலுத்தப்பட்டது.

 

மெடில்டாவின் மாற்றத்தை வியப்புடன் கவனித்த அவளது உறவினர், அது கீதா ஹரியின் வரவால் ஏற்பட்டது என்ற விவரம் அறிந்ததும், அவளையும், ஹரியையும் பொறாமையுடன் பார்த்தனர். எங்கேயோ இருந்து வந்த வேற்று நாட்டினர், நாதியற்றுக் கிடந்த மெடில்டாவிடம், அவள் பணக்காரி என்பதைத் தெரிந்து கொண்டு அட்டை போல் ஒட்டிக்கொண்டு விட்டனர். அவர்கள் நாடகமெல்லாம் மெடில்டாவிடம் சொத்தைக் கொள்ளையடிக்கப் போடும் நடிப்பு! என்றெல்லாம் கீழ்த்தரமாகப் பேசித் தங்களுக்குள் முணுமுணுத்துக் கொண்டனர். புதையலை பூதம் காப்பது போல், தங்களையெல்லாம் நெருங்க விடாமல் தனியாகவே அனுபவித்து வாழ்ந்திருந்த இவள் இவர்களை எப்படிச் சேர்த்துக்கொண்டாள்? என்று மறைமுகமாகப் புலம்பிக் கொண்டனர்.

 

மெடில்டாவிற்குப் பெருமிதமாக இருந்த அந்தச் சூழ்நிலை, கீதாவிற்கு மூச்சுத்திணறுவதைப் போலத் தோன்றியது. மெடில்டாவின் அன்பையும், நட்பையும் நினைத்து எல்லாவற்றையும் அவள் சகித்துக் கொண்டாள்.

 

எல்லோரும் சென்ற பிறகு அன்றிரவு மெடில்டா கீதாவிடம், “சென்ற வருடம் கண்ணீரும், சோகமும், தனிமையும் என்னை மிக மோசமாகப் பயமுறுத்தின. சாரமில்லாத இந்த வாழ்க்கையை, நீங்கள் எல்லாம் இல்லாத இந்த வெற்று வாழ்க்கையை நான் எத்தனை காலம் வாழ வேண்டியிருக்கும்? என்று என் குடும்பத்தினரிடம் கேட்டுக் கதறி அழுதேன்.  அந்த வேதனையைப் பொறுக்க முடியாமல் தான் அன்று உனக்கு போன் செய்து உன்னை வரவழைத்தேன். அப்பொழுது இந்தப் புகைப்படங்களில் இருப்பவர்கள் என்னைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தனர். அது வெறும் உயிரற்ற புன்னகையில்லை’ எனக்கு அளிக்கப்பட்ட வாழ்த்துப் புன்னகை என்பதை இப்பொழுது நான் புரிந்து கொண்டு விட்டேன். உன் வருகை என் வாழ்க்கையில் ஒரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்தப் போகிறது என்று தான் அவர்கள் என்னைக் கனிவோடு பார்த்துப் புன்னகைத்திருக்கின்றனர்.” என்று உருக்கமாகச் சொன்னாள்.

 

உடனே கீதா அவளிடம், “மெடில்டா! இன்று அவர்கள் தங்கள் புன்னகை மூலம் எந்த நல்ல செய்தியையும் தெரிவிக்கவில்லையா?” என்று கேட்டாள்.

 

“டியர் மெடில்டா! நீ இப்போது எங்கள் பிரிவுத் துயரிலிருந்து சற்றே விடுபட்டு நிம்மதியாக இருக்கிறாயா? என்று தான் இவர்கள் என்னைக் கேட்பதுபோல் இருக்கிறது’ என்றாள் மெடில்டா.

 

எனக்கென்னவோ அவர்கள் உங்களிடம், மெடில்டா! உனக்கு மேலும் ஒரு மகிழ்ச்சியை நாங்கள் எங்கள் ஆசியாக வழங்கியிருக்கிறோம்! என்று சொல்வதுபோல் இருக்கிறது என்று கூறிய கீதா, வெட்கத்துடன் குனிந்து கொண்டாள்.

 

ஒரு வினாடி குழப்பத்துடன் கீதாவைப் பார்த்தவள் அடுத்த நொடி முகம் செம்மலராக மலர, “ஓ மை காட்! அப்படியா? அப்படியா? கங்கிராஜூலேஷன்ஸ்! இந்த இனிய செய்தி ஹரிக்குத் தெரியுமா?” என்று மகிழ்ச்சி பொங்கக் கேட்டாள்.

 

   “ஊஹூம்! உங்களிடம் தான் முதலில் இதைச் சொல்ல வேண்டும்! அதுவும் இன்றைக்குத் தான் சொல்ல வேண்டும்! என்று நான் பொறுமையாகக் காத்திருந்தேன்’ என்று கூறிய கீதாவை அருகில் இழுத்து அன்புடன் தழுவி அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டு விட்டு, நன்றியுடன் அந்தப் புகைப்படங்களை ஒரு முறை பார்த்தாள், மெடில்டா.

 

மெடில்டாவின் வற்புறுத்தலினாலும், வேறு வழி இல்லாததாலும் கீதா தன் தாயையும், தங்கைகளையும் இந்தியாவிலிருந்து கனடாவிற்கு வரவழைத்துவிட்டாள். கீதாவின் மாமா இறந்துவிட்டதாகவும், தனக்கு இனி என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை என்றும், அவர்கள் குடும்பத்திற்குத் தாங்கள் பாரமாக இருக்க விரும்பவில்லையென்றும், தங்கைகளுக்கும் சரியான வேலை ஏதும் கிடைக்கவில்லை என்றும் கீதாவின் அம்மா புலம்பி எழுதியிருந்த கடிதத்தைப் பற்றி ஹரியிடமும் மெடில்டாவிடமும் கீதா வருத்தத்துடன் கூறிய போது, மெடில்டா அவர்களை, ஸ்பான்ஸர்ஷிப்பில் இங்கு வரவழைக்க ஆவன செய்யும்படி கூறினாள்.

 

அவர்கள் ஆண் துணையில்லாமல் அங்கு, ஏன் தனியாகக் கஷ்டப்பட வேண்டும்? கீதாவே வரவழைப்பது என்றால் சிரமம் தான்! உதவுவது தனக்கு எந்த சிரமமும் தருவதாக இல்லை. ஒரு குடும்பம் தன்னால் ஒன்றாக இணைகிறது என்றால் அதற்காகாத் தான் எதுவும் செய்யத் தயார்! படித்த உன் தங்கைகள் மூவரும் விற்பனைப் பெண்களாக என் ஸ்டோர;களில் பணியாற்றலாம்! அவர்கள் வருகை, பிறக்கப் போகின்ற உன் குழந்தைக்கும் மிகவும் பாதுகாப்பைத் தரும். அவர்கள் எல்லோரும் அருகிலிருந்து குழந்தையைக் கவனித்துக் கொண்டால் நீயும் நிம்மதியாக உன் வேலைகளைச் செய்ய முடியும்! இதனால் எனக்கு எந்தவித சிரமமுமில்லை, மாறாக அதிக மகிழ்ச்சி! ஒரு நல்ல குடும்பத்துடன் சேர்ந்து வாழ்கின்ற மகிழ்ச்சி தான் எனக்குக் கிடைக்கிறது.! என்றெல்லாம் கூறி, ஹரியையும் கீதாவையும் அவள் சம்மதிக்கச் செய்தாள். மெடில்டாவின் இந்த ஏற்பாட்டினால் கீதாவின் மனதிலிருந்த தன் குடும்பத்தைப் பற்றிய மாபெரும் கவலை மறைந்து, மெடில்டாவின் மீதிருந்த அன்பும், நன்றியுணர்வும் மேலும் பெருகியது.

 

ஒரு சில மாதங்களுக்குப் பிறகு மெடில்டாவைப் பார்க்கவென்று அவளது குடும்ப வக்கீல் வந்தார். அப்பொழுது கீதாவும் ஹரியும் வெளியில் சென்றிருந்தனர்.

 

வழக்கமான உபசரிப்புகள், உடல் நல விசாரணைகள் எல்லாம் முடிந்த பிறகு, அவளது குடும்ப வரவு செலவுக் கணக்குகள் எல்லாவற்றையும் சரி பார்த்து நெறிப்படுத்தி எந்தப் பிரச்னையுமில்லாமல் எல்லாமும் சரியாக நடைபெற்று வருவதை உறுதிப் படுத்தினார். எல்லா வேலைகளும் முடிந்த பிறகு மெடில்டா அவரிடம், “மிஸ்டர் பெர்னாண்டஸ்! கீதாவும் ஹரியும் வந்த பிறகு நான் எல்லா விதத்திலும் நிம்மதியாக இருப்பதை உணர்கிறேன். முன்பு எனக்கிருந்த மன அழுத்தமும் சோகமும் இப்பொழுது என்னிடம் இல்லை. கடவுளுக்கு நன்றி!” என்று சிரித்துக்கொண்டே கூறினாள்.

 

புன்சிரிப்புடன் அதைக் கேட்ட அவளது வக்கீல், “உன் வார்த்தைகள் எனக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருகின்றன. ஆனால் நான் உன்னிடம் சொல்லப்போகின்ற செய்திக்காக வருத்தப்படுகிறேன். அதை உன்னிடம் தெரிவிக்கத்தான் நான் முக்கியமாக இன்று வந்தேன். சில நாட்களுக்கு முன்பு உன் தம்பியும் அவன் மனைவியும் என் அலுவலகத்திற்கு வந்தார்கள். நீ உயில் ஏதும் எழுதி வைத்திருக்கிறாயா? சொல்ல முடியுமா? உன் ஐடியா என்ன? என்றெல்லாம் தற்செயலாகக் கேட்பது போல் சிரித்துப் பேசிக் கேட்டார்கள். உன் சொத்து தங்களுக்கு வந்து சேர்ந்துவிடும் என்று எண்ணியிருந்ததாகவும், அந்த எண்ணம் வெறும் கனவாகப் போய் விடுமா என்றும், இந்த வீட்டில் என்ன நடக்கிறது என்று குழப்பமாக இருப்பதாகவும் ஏதேதோ புலம்பினார்கள். நானும் சிரித்துக்கொண்டே எதையோ சொல்லி அவர்களை அனுப்பி வைத்தேன்.

 

“மெடில்டா! சீக்கிரம் நீ ஒரு முடிவுக்கு வருவதற்கு இது சரியான நேரமாக எனக்குப் படுகிறது. நீ புத்திசாலி. வாழ்க்கையைப் பற்றி நன்றாகப் புரிந்து கொண்டவள். எதையும் காலத்தோடு செய்துவிட்டால் பிறகு வருவதைப் பற்றிக் கவலைப் பட வேண்டியிருக்காது” என்று கூறி முடித்தார்.

 

வாடிப் போன முகத்துடன் எதையோ யோசித்தவள், “ஓகே! நான் கொஞ்சம் சிந்திக்க வேண்டும். அடுத்த முறை நாம் சந்திக்கும்போது இதுபற்றி நாம் மீண்டும் பேசலாம்!” என்று கூறி அவருக்கு விடை கொடுத்து அனுப்பினாள். கீதாவும் ஹரியும் வரும் வரை அவளது சிந்தனை தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது

 

கீதாவின் குழந்தைப்பேறு, கீதாவின் அம்மாவும் தங்கைகளும் வீட்டிற்கு வந்து சேர்ந்த பரபரப்பு, கனடாவின் பனிக்காலத் தொந்தரவுகள், பனிக்கால வியாபாரப் பிரச்னைகள் என்று அடுக்கடுக்கான நிகழ்ச்சிகள் நடந்துகொண்டே போனதில் காலம் பறந்தது என்றே மெடில்டாவிற்குத் தோன்றியது.

 

ஒரு நாள்… அன்று சூரியன் இதமான வெப்பத்தை வழங்கிப் பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்தான். குளிர்ந்த காற்று எங்கும் சூழ்ந்திருக்க ஓர் இதமான நண்பகலாக அன்று இருந்தது. வீட்டின் வெளிப்புறத்தில் பச்சைப் புல்வெளிக்கு பார்டர் கட்டியது போல் ரோஜா மலர்கள் பல வண்ணங்களில் பூத்துக் குலுங்கின. இடையிடையே பாதையோரச் சின்னச்செடிகளில் குட்டி குட்டியாக வௌ;ளை, மஞ்சள், நீல நிறங்களில் கொத்து கொத்தாகப் பூக்கள் மலர்ந்து காற்றில் தலையாட்டிச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தன. மெடில்டாவின் புதிய குடும்பம் முழுவதும் அந்தப் புல்வெளியில்! எல்லோருக்கும் நடுவில், பூத்த புதிய பூவைப்போல கீதாவின் நான்கு மாத ஆண் குழந்தை மலர்ந்து சிரித்து அனைவரையும் மகிழ்வித்துக் கொண்டிருந்தது.

 

இந்த ரம்யமான சூழ்நிலையைக் கெடுப்பது போல் மிக வேகமாக ஒரு கார் வந்து நின்றது. அதிலிருந்து மெடில்டாவின் தம்பியும், அவளது மைத்துனனும் இறுகிப் போன முகத்துடன் இறங்கி வந்தனர். புன்னகையுடன்  அவர்களை வரவேற்ற மெடில்டாவிடம் அவளுடன் தனியாகப் பேசவேண்டுமென்றும்,  வீட்டிற்குள் வரும்படியும் கூறினர்.  குழப்பமான மனநிலையில் கீதாவின் குடும்பத்தினர் திகைத்து நிற்க, மெடில்டா எந்தவிதச் சலனமுமில்லாமல் தன் சக்கர நாற்காலியை இயக்கிக் கொண்டு உள்ளே சென்றாள்.

 

வீட்டினுள் மெடில்டாவிடம் அவர்கள் ஏதோ வாக்குவாதம் செய்தனர். அடைக்கப்பட்ட கதவிற்கு வெளியில் ஒன்றும் கேட்காத நிலையில் கீதாவின் அம்மா கீதாவிடம், “நாம யாரு? அவங்க யாரு? எதை நம்பி இவங்களோட இந்த அளவுக்கு நீ நெருங்கிப் பழகினே? இப்ப இவங்க சொந்தக்காரங்களெல்லாம் வந்து ஏதேதோ பேசறாங்க! நீயானா எல்லாம் நான் பார்த்துக்கிறேன்! நீங்க பேசாம இருங்கன்னு என் வாயை அடைச்சிடுறே. இவங்க பாஷையும்! புரியலே! சும்மா இருக்காம எங்களையும் வரவழைச்சுட்டே! இப்ப என்ன பண்ணப்போறே?” என்று படபடவென்று பேசினாள். அவளது தங்கைகளும் கீதாவின் முகத்தையே பார்த்தனர். கீதா மெதுவாக “இப்பவும் நான் அதைத் தான் சொல்கிறேன்! நீங்க யாரும் எந்தக் கவலையும் படாதீங்க, அவங்கவங்க வேலையைப் பாருங்க! அது போதும்” என்று கூறினாள்.

 

சற்று நேரத்தில் வந்தவர்கள் குரோதத்துடன் வெளியில் இருந்த இவர்களைப் பார்த்துக் கொண்டே புறப்பட்டுச் சென்றனர்.  குழந்தையைத் துhக்கிக் கொண்டு மற்ற நால்வரும் பேஸ்மெண்டிற்குப் போய்விட, கீதா மட்டும் வீட்டினுள் சென்றாள்.

 

சிவந்து குழம்பிய முகத்துடன் காட்சியளித்த மெடில்டா, தன்னைப் பார்க்க இன்று அவரால் இங்கு வர முடியுமா? என்று தனது வக்கீலுக்கு போன் செய்து கொண்டிருந்தாள்.

 

கீதா அவளருகில் சென்று, “என்னால் ஏதாவது பிரச்னையா?” என்று கேட்டாள். அவள் கரங்கள் மெடில்டாவின் தோள்களை மென்மையாகப் பற்றியிருந்தன.

 

அந்தக் கரங்களைத் தன் கையால் தட்டிக் கொடுத்து “உன்னால் எனக்கு எப்பொழுதுமே பிரச்னையில்லை! எனக்குக் கொஞ்சம் ஜூஸ் எடுத்துக்கொண்டு வா!” என்று மெடில்டா கூறிவிடவே, கீதா எதுவும் கேட்டு அவளைத் தொல்லைப் படுத்தாமல் அவள் கூறியதைச் செய்துவிட்டுத் தன் வேலைகளைச் செய்ய ஆரம்பித்தாள்.

 

அடுத்த அரை மணி நேரத்தில் மெடில்டாவின் குடும்ப வக்கீலான பெர்ணான்டஸ் அங்கு வந்தார். அவரை அன்புடன் வரவேற்ற மெடில்டா அவரிடம், தனது தம்பியும், தன் கணவனின் சகோதரனும் நன்றாகக் குடித்துவிட்டு வந்து தன்னை மனம் புண்படும்படி பேசிவிட்டுச் சென்ற விவரத்தைக் கூறினாள்.

 

அவற்றை வருத்தத்துடன் கேட்ட அவர், “மனித மனங்கள் மரத்துப்போய் விட்டன’ அவர்களுக்கு உன் துயரமும், தனிமையும் தெரியவில்லை’ தங்கள் கடமை என்னவென்றும் தெரியவில்லை. ஆனால் உன் சொத்தும், வருமானமும் தான் அவர்கள் கண்களுக்குத் தெரிகின்றன. அவற்றை அடையத் தங்களுக்குத் தான் உரிமை இருப்பதாக அவர்கள் நினைக்கின்றனர்!”

 

அவர் தன் பேச்சை முடிக்கும் முன் மெடில்டா குறுக்கிட்டு, “அதனால் தான் நானும் ஒரு முடிவுக்கு வந்துவிட்டேன்! எனக்கு எந்தவிதத்திலும் உதவாத இவர்களை விட, என் நிம்மதிக்காகவே வாழ்கின்ற என் அருமைத் தோழி கீதாவிற்கு என் சொத்து, இந்த வீடு என் டிபார்மெண்டல் ஸ்டோர்ஸ் எல்லாவற்றையும் எழுதி வைத்துவிடத் தீர்மானித்துவிட்டேன். இதைப்பற்றி முடிவாகப் பேசத்தான் உங்களை இன்று வரச் சொன்னேன்!” என்று கூறினாள்.
ஒரு புறம் நின்று அவர்கள் இருவரும் பேசுவதை எல்லாம் அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த கீதா, “மெடில்டா! இடையில் நான் குறுக்கிடுவதற்காக என்னை மன்னிக்கவும்!” என்றாள்.

 

“நோ! நோ! நீ என்ன  சொல்வாய் என்பது எனக்குத் தெரியும்! உன் பேச்சைக் கேட்க ஒரு நிமிடம் கூட நான் தயாரில்லை!” என்று மெடில்டா கிறீச்சிட்டாள்.

 

“மிக முக்கியமான ஒரு விஷயத்தில் இவ்வாறு பிடிவாதம் பிடிப்பது உங்களைப் போன்ற புத்திசாலிகளுக்கு அழகல்ல! தயவு செய்து  நான் சொல்வதை முதலில் கேளுங்கள். பிறகு நீங்கள் என்ன முடிவுக்கு வந்தாலும் அதற்கு நான் கட்டுப்படுகிறேன்!” என்று அழுத்தமான குரலில் கீதா சொன்னதும், மெடில்டாவால் மறுப்பு ஏதும் சொல்ல முடியவில்லை.

 

“இதோ பாருங்க மெடில்டா! உணர்ச்சி வசப்பட்டு செய்கின்ற செயல்கள் என்றுமே நல்ல பலனைத் தருவதில்லை. அறிவுபூர்வமாகச் சிந்தித்து, அது நன்மையைத் தருமா? என்று பல விதத்திலும் யோசித்துச் செய்கின்ற செயல்கள் நல்ல வெற்றியைத் தரும். உங்களுக்கே தெரியும், நான் உங்கள் சொத்துக்கோ, டாலருக்கோ ஆசைப்பட்டு உங்களிடம் வரவில்லை. அன்பும் ஆதரவுமின்றி, பற்றிப் படரப் பந்தல் இல்லாத கொடி போல் என் கண்களுக்கு நீங்கள் தெரிந்தீர்கள்! எனக்கும் நிமிர்ந்து நிற்க ஓர் ஊன்றுகோல் தேவைப்பட்டது. நம் இருவரையும் அன்று இணைத்து வைத்தது அன்பு எனும் பாலம்!

 

உங்களிடம் அன்பு காட்டி, அரவணைத்து, உங்கள் செயல்பாடுகளுக்கு உறுதுணையாய் இருக்க நானும் என் கணவரும் இங்கு வந்தோம். நான் அப்போது உங்கள் நண்பியாக இங்கு வரவில்லை. உங்கள் உதவியாளராக நானும், உங்கள் ஸ்டோருக்கு நிர்வாகியாக என் கணவரும் வந்தோம். பணிபுரியும் இடத்தில் எங்கள் விசுவாசத்தையும் நன்றியையும் காட்டி, உங்களிடம் உண்மையாக அன்புடன் நடந்துகொள்கிறோம்.

 

இது உங்கள் மனதைக் கவர்ந்ததால் நீங்கள் எங்கள் மீது மேலும் அக்கறை காட்டினீர்கள். உங்கள் மகிழ்ச்சியை, அன்பை வெளிப்படுத்த என் குடும்பத்தையும் இங்கு வரவழைத்து, எங்களை மேலும் உங்களுக்குக் கடமைப்பட்டவர்களாக ஆக்கிவிட்டீர்கள். அதனால் என் குழந்தை உட்பட நாங்கள் எல்லோருமே உங்கள் நன்மைக்காக மன நிறைவுடன் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறோம். இலையெல்லாம் மெடில்டா என்ற நல்ல பெண்மணியின் நல்ல இதயத்திற்காக மட்டும் தான். அவரது சொத்துக்காகவோ, சொகுசான வாழ்விற்காகவோ அல்ல.

 

இதே நல்ல இதயத்துடன் ஏன் நீங்கள் உங்கள் உறவினர்களைப் பார்க்கக்கூடாது? அவர்கள் விரும்பும் இந்தச் சொத்தை நீங்கள் ஏன் அவர்களுக்கு அளிக்கக்கூடாது? உங்களுக்குப் பிறகு எல்லாச் சொத்தும் தங்களுக்குத் தான் வந்து சேரும் என்ற எண்ணத்தில் வாழ்ந்து வரும் அவர்களுக்கு, இடையில் வந்த நானும் என் குடும்பமும் உங்களுடன் ஒட்டி உறவாடுவதைப் பார்த்ததும், எங்கே நான் நடித்து உங்களை ஏமாற்றி அத்தனையையும் சுருட்டிக்கொண்டு விடுவேனோ என்ற பயம் ஏற்படுவது இயற்கை தானே! மேலும் என் பெரிய குடும்பம் அவர்களை இன்னும் மிரட்டியிருக்கும்.

 

பிறர் உன்னிடம் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டுமென்று நீ விரும்புகிறாயோ, அப்படி நீ அவர்களிடம் நடந்துகொள்ள முதலில் முயற்சி செய்! என்று இயேசுநாதர் கூறயிருக்கிறார். நீங்கள் உங்கள் செல்வத்தை உங்களுக்குப் பிறகு அவர்கள் தான் அடைவார்கள் என்று எழுதி வைப்பதன் மூலம் உங்கள் அன்பு உள்ளத்தை அவர்களிடம் வெளிப்படுத்துங்கள். அதன் பிறகு பாருங்கள்! அவர்கள் தங்களின் சிறுமையான போக்கைத் தாங்களே உணர்ந்து வெட்கித் தலை குனிவார்கள்.

 

அதுமட்டுமல்ல! நீங்கள் அன்போடு தத்தெடுத்து வாழ வைத்துக்கொண்டிருக்கும் கீதா என்ற பெண்ணின் குடும்பம் உங்கள் சொத்துக்கு ஆசைப்பட்டு உங்களுடன் வாழவில்லை. அவர்கள் மறந்துவிட்ட கடமையைச் செய்து, அதை அவர்களுக்கும் உணர்த்தத்தான் அவள் உங்களுடன் வாழ்கிறாள் என்ற உண்மையையும் அவர்கள் பிறகு புரிந்துகொள்வார்கள்!

 

பணமும் காசும் இன்று வரும்! நாளை போகும்!  ஆனால் மனிதர்கள் கிடைக்க மாட்டார்கள்! என்று என் அம்மா அடிக்கடி சொல்வார். இப்படிப்பட்ட இந்த அற்ப செல்வத்திற்காக நீங்கள் உங்கள் மனிதர்களை இழக்க வேண்டாம்! அன்பால் வெல்ல முடியாத அவர்களை நீங்கள் உங்கள் அன்பளிப்பால் வெல்லுங்கள்! அந்த அன்பையே ஆயுதமாகக் கொண்டு அவர்களை வெட்டி வீழ்த்துங்கள்!

 

ஆனால் மெடில்டா! நாங்கள் உங்களை விட்டுப் பிhpந்துபோக மாட்டோம்!  எங்கள் மகன் வளர்ந்து அவனது திருமணம் உங்களுக்கு முன்னால் தான் நடக்கும்! போதுமா? உங்கள் சொத்தை நான் நேசிக்கவில்லை. உங்களைத்தான் நான் நேசிக்கிறேன் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள், மெடில்டா!” என்று தழுதழுத்த குரலில் பேசி முடித்தாள், கீதா.

 

மெழுகுச் சிலைகளைப்போல் வக்கீலும், மெடில்டாவும் அப்படியே உறைந்து போய் அமர்ந்திருந்தனர். சில நிமிடங்கள் கழித்து, “ஆம்! இதுதான் சரி! உன்னோடு பழகிய எனக்கு உன் உயர்ந்த உள்ளம் வாய்த்திருக்க வேண்டும். அது தான் நான் கொண்ட நட்பிற்கு அடையாளமாக இருந்திருக்கும். என்றாலும் பரவாயில்லை” என்று கூறிய மெடில்டா, “மிஸ்டர் பெர்னாண்டஸ்! என்  சொத்தின் பாதிப் பகுதியை உடல் ஊனமுற்ற அனதைகளுக்கு அளிக்க நான் விரும்புகின்றேன். மீதிப் பகுதியை என் மறைவுக்குப் பின், என் உறவினர்கள் சமமாகப் பங்கிட்டு எடுத்துக் கொள்ளும்படி உயில் எழுதி விடுங்கள்.

 

நான் வசித்து வரும் இந்த வீட்டை எனக்குப் பிறகு என் அன்பிற்குரிய கீதாவின் மகனுக்கு அன்பளிப்பாகத் தருகிறேன்! இந்த முறையில் நீங்கள் எல்லாவற்றையும் எழுதி முடித்து வந்து என் ஒப்பத்தைப் பெற்றுக் கொள்ளுங்கள! இனி உங்களைத் தேடி வந்து யார் என்ன கேட்டாலும் எனது உயில் பற்றிச் சொல்லிவிடுங்கள்!” என்று தெளிவாகக் கூறினாள்.

 

அந்த அறையில் அதுவரை சூழ்ந்திருந்த இறுக்கமான சூழ்நிலை சற்றே தளர்ந்தது. வேண்டாத வீண் வழக்குகளையும், பிரச்னையான மனிதர்களையுமே சந்தித்துப் பழகிப் போன பெர்ணான்டஸிற்கு இன்றைய அனுபவம் ஓர் இனிய தென்றலைப் போல சுகமாக இருந்தது. கையில் காபிக் கோப்பைகளைத் தட்டில் வைத்து எடுத்து வந்த கீதா, அவர் கண்களுக்கு அன்பெனும் மலர் ஏந்தி நடந்து வரும் தேவதை போல் தோன்றினாள். நல்ல முடிவை எடுத்ததாகக் கூறி இருவரிடமும் சிறிது நேரம் கலகலப்பாகப் பேசியிருந்துவிட்டு அவர் விடை பெற்றுச் சென்றார்.

 

கீதாவும் மெடில்டாவும் ஒருவரையொருவர் மௌனமாகப் பார்த்துக் கொண்டனர். பின் இருவர் முகத்திலும் புன்னகை மலர்ந்தது.

 

அன்று மெடில்டாவின் குடும்பத்தினர் மறைந்த இருபதாவது ஆண்டு நினைவு நாள். அந்த வீடு முழுவதும் விளக்குகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு அழகாக இருந்தது. ஹாலில் இருந்த மெடில்டாவின் குடும்பத்தினரது புகைப்படங்கள் பெரிதாக்கப்பட்டு, மலர் மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, அவற்றின் கீழே மலர்க்கொத்துக்கள் அழகாக வைக்கப்பட்டிருந்தன. அவற்றை அடுத்து மெழுகு வர்த்திகள் ஒளிர்ந்துகொண்டிருந்தன. அந்த இடமே தெய்வீகமாகக் காட்சியளித்தது.

 

மெடில்டாவின் உறவினர்கள் கார்களில் வந்து இறங்கிய வண்ணம் இருந்தனர். அவர்களின் கைகளில் மலாக்கொத்துகளும், மெழுகுவர்த்திகளும் காட்சியளித்தன. குடும்ப நண்பரான வக்கீல் பெர்ணான்டசும், பாதிரியாரும் வந்த பின் அங்குப் பிரார்த்தனை ஆரம்பமாயிற்று.

 

கருணையும், அன்பும் பெருகும் முகத்துடன் மெடில்டா கண்களை மூடிப் பிரார்த்தனை செய்ய, அவளது சக்கர நாற்காலியின் இரு புறங்களிலும் கீதாவின் மகனும், மகளும் நின்றிருந்தனர். அவர்களுக்கு அருகில் கீதாவின் குடும்பம் முழுவதும் அமர்ந்திருந்தது.

 

அன்பு மட்டுமே அகிலத்தை ஆளக்கூடியது என்று உணர்த்துவதுபோல் அனைவரும் அந்த அமைதியான பிரார்த்தனையில் முழுமையாக ஆழ்ந்திருந்தனர் புகைப்படங்களிலிருந்த மெடில்டாவின் குடும்பத்தினர், எப்பொழுதும் போல் மிக அழகாகப் புன்னகை புரிந்துகொண்டிருந்தனர்!

 

மனிதன் என்பவன் தெய்வமாகலாம் -16

சந்யாசம் என்பது வெளி விஷயங்களையெல்லாம் மனதால் துறந்து விடுவது. எதைச் செய்தாலும் அதில் பற்று எதுவும் இன்றிச் செயல்படுவது. யோகம் என்ற சொல்லுக்கு இணைதல் என்று பொருள். ஒரு வகையில் பார்த்தால் சந்யாசமும், யோகமும் ஒன்று என்றே சொல்லலாம். தான் அல்லாத, ஐம்புலன்களுடன் கூடிய உடலையும், மனதையும், புத்தியையும் விட்டு விலகுதல் சந்நியாசம். தான் என்னும் உண்மையான நானில் அதாவது ஆத்மாவில் சென்று இணைவது யோகம். தான் அல்லாதவற்றிலிருந்து விலகுவது சந்நியாசம் என்றால், தானாகிய தன்னில் இணைவது யோகம். எனவே தான் ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் அர்ச்சுனனிடம் “ செயலை யோகமாகச் செய்!” என்று கூறினார்.

ஆனால் கிருஷ்ணர் சொல்வது என்ன என்பது நம்மைப்போலவே அர்ச்சுனனுக்கும் புரியவில்லை. ஏனெனில் அர்ச்சுனன் நமது பிரதிநிதியாகத் தானே அங்கு பேசிக்கொண்டிருக்கிறான். அதனால் தான் அவன் கிருஷ்ணரிடம், “ பகவானே! நீங்கள் ஒரு சமயம் செயலைத் துறந்துவிடு என்று கூறுகிறீர்கள். மற்றொரு சமயம் கர்மாவை யோகமாகச் செய் என்கிறீர்கள். நான் எல்லாவற்றையும் துறந்து தவம் செய்யப் போவதாக சொன்னபோது, நீ செயல் புரியத்தான் வேண்டும் என்கிறீர்கள். எனக்கு எதுவும் புரியவில்லை. ஆகவே இந்த இரண்டு வழிகளில் ஏதாவது ஒன்றை, எது நிச்சயமாக நன்மையைத் தரக்கூடியதோ அதை எனக்கு எடுத்துச்சொல்லுங்கள்!” என்கிறான்.

நமக்கு வேண்டியதும் இதுதான். நமக்கு நன்மையைத் தரக்கூடியது எது என்பது நமக்கும் தெரிவதில்லை. ஆன்மீகத்தை நோக்கி நமது மனம் திரும்புகின்ற வரை வாழ்க்கையின் உண்மையான நோக்கம் என்ன என்பது நமக்குத் தெரிவதில்லை. சாதாரணமாக, அறியாமையுடன் வாழ்பவர்களுக்கு வாழ்க்கையின் நோக்கம் என்பது, புற உலகத்தில் உள்ள பல்வேறு சாதனைகளை அடைவதாகவே இருக்கிறது. உயர்ந்த கல்வி, நல்ல மனைவி-கணவன், நிறைந்த செல்வம், நன்மக்கட்பேறு, சமுதாயத்தில் நன் மதிப்பு, அழகான வீடு, விலை உயர்ந்த கார் என்று இப்படி சொல்லிக்கொண்டே போகலாம். இப்படி அழியக்கூடிய பொருள்களின் மீது கொண்ட ஆசையால் செய்கின்ற முயற்சிகளும் அதற்கான தேடல்களுமே வாழ்க்கையின் லட்சியமாகத் தெரிகிறது. இது புலன் வழிச் செல்லும் வாழ்க்கை முறை. இந்த முறையால் நன்மை விளைவதில்லை. மாறாக இப்படி வாழ்கின்றவரை நமது செயல்கள் கர்மாவாக மாறிப் பதிவுகளாகிப் பிறவித் தொடர்பை வளரச் செய்யும்.

ஆன்மீகத்தை நோக்கித் திரும்பிய பிறகு, தான் யார்? என்ற உண்மையைக் குருவின் மூலம் அறிந்த பிறகு, இனி எனக்கு எதுவுமே வேண்டாம். என் கடமைகளைச் செய்ய எனக்கு விருப்பமில்லை. ஞானம் அடைந்து விட்டதால் இனி எதையும் நான் செய்யமாட்டேன் என்று கூறுவதும் சரியில்லை. ஏனெனில் தனக்குரியவற்றைச் செய்யாமல் யாரும் இருந்து விட முடியாது. உடல் இருகின்றவரை செயல்படத்தான் வேண்டும். சரியான பக்குவ நிலையும், இறையருளும் இருந்தாலன்றி யாருமே சும்மா இருந்துவிட முடியாது. இயற்கையும் அப்படி இருக்க விடாது.

செயல்படத்தான் வேண்டும். ஆனால் அப்படிச் செயல்படும் நிலையில் ஞானம் உதவ வேண்டும். ஞானத்தால் செயலை உணர்ந்து செயல்படுபவனே வாழ்க்கைச் சுழலிலிருந்து விடுபட்டவனாகிறான். எனவே தான் ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் அர்ச்சுனன் கேட்ட கேள்விக்கு, துறவு, கர்மயோகம் இரண்டுமே உயர்ந்த நன்மையைத் தருபவை தான். இவற்றில் செயலைத் தொலைப்பதைக் காட்டிலும் அதாவது கர்மத் துறவை விட கர்மயோகமே சிறந்தது என்று பதில் கூறினார்.

மேலும் கிருஷ்ணர் அர்ச்சுனனிடம் “அர்ச்சுனா! யார், தான் செய்கின்ற செயல்களால் ஏற்படப் போகின்ற விளைவுகளைப் பற்றியோ, அதனால் கிடைக்கப்போகின்ற பலன்களைப் பற்றியோ எந்தவித விருப்பும் வெறுப்பும் இல்லாதவர்களாய், தன் செயல்களைக் கடமையாகக் கருதிச் செய்து வருகின்றார்களோ அவர்கள் இருமைகளிலிருந்து விடுபட்டு விடுகின்றனர். (இன்பம் துன்பம், மகிழ்ச்சி துயரம், வெற்றி தோல்வி போன்ற எதிரிடையான உணர்வுகள் இருமை எனப்படும்). அவர்களிடம் வேண்டாம் என்ற வெறுப்புணர்ச்சியும் இல்லை. வேண்டும் என்ற பெரு விருப்பமும் இல்லை. இப்படிப்பட்ட மனநிலையில் செயல்படுபவர்கள் பந்தங்களிலிருந்து விடுபடுகின்றனர்” என்றார்.

இந்த இடத்தில் ஒரு கதை ஞாபகத்திற்கு வருகிறது. சுவாமி சிவானந்த ஸரஸ்வதியிடம் ஒருவர் வந்து, ஸ்வாமி! நான் எத்தனையோ வருஷங்களாக இராமாயணக் கதையை ஊர் ஊராகப் போய் மிக அழகாக உருகி உருகிச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறேன். ஆனால் ஸ்ரீ ராமபிரானைக் கண்குளிரத் தரிசிக்கும் பாக்கியம் கனவில் கூட அடியேனுக்கு வாய்க்கவில்லையே! என் பக்தியில் என்ன குறை இருக்கிறது ஸ்வாமி?” என்று வருத்தத்துடன் கேட்டார்.

அதற்கு சுவாமி சிவானந்தர், “நீங்கள் கதை சொல்கிறபோதே, கதை முடிந்தபிறகு எனக்கு என்ன சன்மானம் தருவார்கள்? எப்படியெல்லாம் என்னைப் புகழ்ந்து பேசுவார்கள்? என்று வரப்போகின்ற வருமானத்தையும் வெகுமானத்தையும் நினைத்துக்கொண்டே கதை பண்ணினால் பிறகு ராமர் எப்படி காட்சி கொடுப்பார்? சூர்ப்பனகையும், தாடகையும் வராமல் இருப்பதே பெரிய காரியம்!” என்று சொன்னாராம்.

நாமும் இப்படித்தானே! யாருக்கு எதைச் செய்தாலும் நமக்கு என்ன வரும்? என்ற நினைப்புடன் தானே செய்கின்றோம். இப்படிப்பட்ட எண்ணம் எழாமல் எதைச் செய்தாலும், இதைச் செய்கின்ற பாக்கியம் எனக்குக் கிடைத்ததே என்று மன நிறைவுடன் அச்செயலில் முழுமையாகத் தோய்ந்து இறை உணர்வுடன் செய்யப் பழக வேண்டும். செய்வது தான் நமது வேலையே தவிர, அதைப்பற்றிய பலாபலன்களை நோக்கிச் சிந்தனை போகக்கூடாது. இது தான் கர்மயோகத்தின் முழு விளக்கம். இப்படி விருப்பு வெறுப்பின்றிப் பரிபூரண மனநிறைவுடன், பலனைப் பற்றிய எண்ணமின்றிச் செயலை யோகமாகச் செய்பவனே உண்மையான சந்நியாசி.

கொஞ்சம் ஆழமாகச் சிந்தித்தால், புலன் வழிச் செல்லல் அழிவைத் தருவதேயன்றி வேறல்ல என்பதை ஞானத்தால் அறிந்து அதன் காரணமாகத் துறவை மேற்கொள்வது சந்நியாசம். இது ஞானம் என்று நாம் சொல்கின்ற சாங்கிய யோகம் ஆகும்.

பகவான் எனக்குள் இருந்து செயல்பட வைக்கிறான். நான் செய்பவற்றை எல்லாம் ஈஸ்வர அர்ப்பணமாக, இறைவனுக்குரிய சேவையாகச் செய்கிறேன் என்று இறைவனுடன் ஒன்றிய நிலையில் செயல்படுதல் கர்மயோகம். ஆகவே சாங்கிய யோகம், கர்மயோகம் இரண்டுமே வேறு வேறாகத் தெரிந்தாலும் இரண்டும் ஒன்றுதான். ஆனால் இதை நன்றாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். செயல்முறை வழியும், துறவு முறை வழியும் ஒன்றென்று அறிந்துகொள்பவனே உள்ளதை உள்ளபடி காண்பவனாகிறான்.

ஒன்று (உலக இன்பங்களைத்) துறந்து தன்னை உணர்தல். மற்றது (தன்னை) உணர்ந்து செயல்படுதல். இரண்டும் ஒன்றேயாகும். யோகமில்லாதவன் சந்நியாசம் பெறுவது கஷ்டம். அதாவது ஆத்மாவுடன் தன்னைப் பிணைத்துக் கொள்ளாதவனால், நான் என்பது ஆத்மாவே! என்பதை அறிந்து செயல்படாதவனால் துறவியாக இருக்க முடியாது.

இது குழப்பத்தைத் தருவதாக இருக்கலாம். ஆனால் இதைக்கேட்டு வைத்துக் கொள்வோம். போகப்போக அதாவது ஆன்மீகத் தெளிவு நம்மில் வளர, வளர அதன் பொருள் புரியும். நாம் எத்தனையோ பிறவிகளை எடுத்த பிறகே இந்தப் பிறவியை எடுத்து வந்திருக்கிறோம். அப்படிப் பிறந்தும் தான் யாரென்ற உண்மையை அறியாமல்தான் வாழ்ந்துகொண்டிரு;கிறோம். இருந்தாலும் எத்தனையோ பிறவிகளாகச் செய்த முயற்சியின் பயனாகத்தான், தேடலின் விளைவாகத்தான் இந்தப் பிறவியில் ஒரு குருவைச் சேர்ந்து, அவர் அருகிலிருந்து ஞானம் பெற முடிந்தது. உண்மையான உண்மை என்ன என்பதை ஓரளவிற்கேனும் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது.

நாம் காலம் காலமாகச் செய்து வந்தவற்றைத் தான் இப்போதும் இதுவரை செய்து கொண்டிருந்தோம். ஆனால் ஞானம் பெற்ற பிறகு தான் நித்ய, அநித்ய வஸ்துக்களைப் பற்றிய அறிவு நமக்கு ஏற்பட்டிருக்கிறது. இதுவரை அழியக்கூடிய விஷயங்களை உண்மை என்று நம்பிக்கொண்டு அறியாமையுடன் ஆசை, சுயநலம், விருப்பு, வெறுப்பு என்று எதை எதையோ பிடித்துக்கொண்டு அதன் அடிப்படையில் ஒவ்வொரு கால கட்டத்திலும் செயல்பட்டிருக்கின்றோம்.

அதனால் தான் இதுவரை நம்மை, நான் செய்கிறேன்! என்ற அகங்காரமும், இது என்னுடையது! என்ற மமகாரமும் (மமதை) பிடித்து இயக்கிக்கொண்டிருந்தன. இவைகளின் பிடியில் சிக்கிய நிலையில் நமது செயல்களால் நமக்கு இன்ப துன்பங்கள், வெற்றி தோல்விகள், மான அவமானங்கள், லாப நஷ்டங்கள் போன்ற இரட்டைகள் மாறி மாறி ஏற்பட்டன.

இப்பொழுது நான் யார்? என்னைப்பற்றிய உண்மை என்ன? என்ற ஞானம் ஏற்பட்டவுடன், நாம் செயல்படும் தன்மையும், மாறி விட வேண்டும். அதாவது நான் யார்? நான் ஆத்மா. என்னைப் பற்றிய உண்மை என்ன? இந்தப் பிறவி நானல்ல. சுத்த சைதன்யமாகிய கடலில் ஓர் அலையே நான்! என் முற்பிறவிக் கர்மப் பயனாய் இந்தப் பிறவி எனக்கு வாய்த்திருக்கிறது. இது பிரம்ம விருப்பம்.

இப்படி இதைப் புரிந்துகொண்டு, ஆத்மாவாகிய நான் இப்பிறவியின் கடமைகளைப் பற்றின்றிச் செய்வேன் என்று செயலை நாம் யோகமாகச் செய்கின்றபோது, அந்த யோகத்தால் சந்நியாசியாக மாறுகின்றோம். இப்படி செயல்படுபவன் படிப்படியாக உயர் நிலையை அடைந்து, விரைவில் பிரம்மத்தை அடைகின்றான். இந்நிலை பற்றிக் கீதை இவ்வாறு உரைக்கின்றது.

“கர்மாவை யோகமாகச் செய்பவன் மனத்தூய்மை அடைகின்றான். அவன் விருப்பு வெறுப்பின்றி, பலனில் ஆசையின்றிக் கருத்துடன் செயல் புரிவதால் புலன்களின் வழிச் செல்வதில்லை. தன்னை வென்றவனாக, அன்பு கொண்ட உள்ளத்துடன், எல்லா உயிர்களையுமே தானாகக் கருதி அவன் உலக நன்மைக்காகவே செயல்படுகின்றான்”

“ஐம்புலன்களையும் அடக்கி வென்றவனாய், அப்பழுக்கில்லாத மனப்போக்குடன், உடலையும் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்துச் செயல்படுகின்ற இப்படிப்பட்டவன் எல்லாப் பிராணிகளிடமும் தன்னையே பார்த்து அனைத்திலும் அன்பு செலுத்துகிறான். இப்படிப்பட்;ட கர்மயோகி செயல்புரிந்து வந்தாலும், செயலின் ஆசாபாசங்களில் சிக்குவதில்லை. அதோடு அந்த கர்மயோகி பரமாத்ம நிலையை அடைகின்றான்.”

ஓர் ஆன்ம சாதகன் ஆன்மீகப் பயிற்சிகளில் தன்னை ஈடுபடுத்திக்கொள்கின்றபோது, இறையருளாலும், குருவின் கருணையாலும் ஐம்புலன்கள் அவனது மனதை வெளியில் இழுத்துத் திரிய வைப்பதில் தோல்வியடைகின்றன. ஞான உபதேசத்தால் மனம் அடங்குகின்றது. மனம் அடங்கிய நிலையில் புலன்கள் செயல்படுவதில்லை. ஐம்புலன்களும் அந்தந்த இடத்தில் செயலற்று இருக்கப் பழகுகின்றன. இந்நிலையில் அந்த ஐம்புலன்களும் மனதில் ஒடுங்குகின்றன. மனம் புத்தியில் ஒடுங்குகின்றது. புத்தி ஆத்மாவில் ஒடுங்குகின்றது. இப்படி மனமும், புத்தியும் அடங்குவதால் ஆத்ம ஒளி பிரகாசிக்கின்றது. இது ஞானத்தால் ஏற்படுகின்ற தெளிவு.

இந்த உண்மையை உணர்ந்த யோகி, நான் எதையுமே செய்வதில்லை என்பதை விளங்கிக்கொள்கிறார். இந்நிலையில் அவர் ஞானியாய் உலகியல் வாழ்வில் ஈடுபட்டு, ஐம்புலன்களின் செயல்களில் பங்கு கொள்கிறார். அவர் பார்த்தல், கேட்டல், தொடுதல், நுகர்தல், சாப்பிடுதல், நடத்தல், உறங்குதல், சுவாசித்தல், பேசுதல், மலஜலம் கழித்தல், பெறுதல், இமைத்தல் என்று எல்லாச் செயல்களையும் செய்தாலும், இவற்றைப் புலன்கள் செய்கின்றன, நான் செய்யவில்லை என்று உணர்ந்துகொண்டு, செயல்களுக்குக் கட்டுப்படாமல், ஆசாபாசங்களுக்கு அடிமையாகாமல் வாழ்கிறார்.

பார்க்கப்போனால் ஒரு வகையில் நாம் எல்லோருமே சந்நியாசிகள் தான், நமக்குப் பிடிக்காத விஷயத்தை நாம் வெகு சுலபமாக விட்டு விடுகிறோம். அது எனக்குப் பிடிக்காது. இது எனக்கு வேண்டாம். ஐயோ! நான் இதைத் தொடவே மாட்டேன்! என்றெல்லாம் எத்தனையோ சங்கதிகளை ஒதுக்கிக் தள்ளி விடுகிறோம். பிடித்தது என்றால் எடுத்து எடுத்து வைத்துக்கொள்கிறோம். பொத்திப் பொத்தி பாதுகாக்கின்றோம். இது ராகத் துவேஷத்தால் வரும் துறவு நிலை.

ரமணபக்தரான நொச்சூர் வெங்கட்ராமன் என்பவர், ஓர் ஆத்ம போதகர். ஒரு வேதாந்தி. அவர் தன் உபன்யாசத்தில் அடிக்கடி சொல்கின்ற உண்மைச் சம்பவம் இது. திருவண்ணாமலையில் தன் ஆசிரமத்தில் ரமண மகரிஷி பக்தர்கள் சூழ அமர்ந்திருந்தபோது, யாரோ ஒரு பக்தர் தட்டு நிறைய மாம்பழங்களை அடுக்கி அங்கு எடுத்துக்கொண்டு வந்தார். அவர் அப்படிக் கொண்டு வருகின்றபோதே, அங்கு ஒரு மரத்தில் இருந்த ஆண் குரங்கு ஒன்று சட்டென்று தாவி இரண்டு மாம்பழங்களை மிக சாமர்த்தியமாக எடுத்துக்கொண்டு ஓடி விட்டது. பதட்டமடைந்த பக்தர் பிறகு ஒருவழியாக அமைதியாகிப் பழத்தட்டைக் கொண்டு வந்து, சத்சங்கம் நடந்து கொண்டிருந்தபடியால், ஒரு பக்கமாகத் தட்டை வைத்துவிட்டு உட்கார்ந்தார்.

சத்சங்கம் தொடர்ந்தது. சிறிது நேரம் சென்றது. அப்பொழுது தன் வயிற்றைக் கட்டிப்பிடித்துக்கொண்டிருந்த குட்டியுடன் ஒரு தாய்குரங்கு மெதுவாக அங்கு வந்து தட்டிலிருந்த பழத்தை எடுக்க முயற்சி செய்தது. ரமணாஸ்ரமத்தில் பிராணிகளுக்குப் பஞ்சமில்லை. சகல விதமான பிராணிகளும் அந்த அன்புச் சூழ்நிலையில் சுதந்திரமாகத் திரிந்துகொண்டிருக்கும். அவை ரமணருக்குப் பக்கத்தில் பயமேதுமின்றி வந்து அவர் தருவதை வாங்கிக்கொண்டு போகும். அவரும் அவற்றிடம் அன்பைப் பொழிவார். இப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில் தான் அந்தக் குரங்கு தன் குட்டியுடன் பழத்திற்காக வந்தது.

அந்த சத்சங்கத்தில் சந்நியாசிகள் பலர் அமர்ந்திருந்தனர். காவி உடை தரித்த அவர்களில் சிலர் குரங்கு பழத்தை எடுக்கப்போவதைப் பார்த்தவுடன் சட்டென்று கையை ஓங்கி அதை விரட்டினர். அதோடு ஒருவர் பழத்தட்டை உள் அறைக்குக் கொண்டு வைக்கவும் முற்பட்டார். ரமண மகரிஷி இதைக் கவனித்துவிட்டார்.

சாந்தஸ்வரூபியாகிய அவர் சட்டென்று குரலை உயர்த்தி, “பேஷ்! பேஷ்! நாமெல்லாம் சந்நியாசிகள். ஆனால் உண்மையான சந்நியாசி வரும்போது அவரை விரட்டுகின்ற சந்நியாசிகள் போல இருக்கு. பாவம் அவள்! அவளுக்கென்று வீடு, வாசல் ஏதாவது இருக்கா? ஒரு மரத்திலே ஒண்டி வாழ்ந்திண்டிருக்கா. நாளைக்கு வேணுமென்று அவ எதையாவது சேர்த்து வைத்திருக்கிறாளா? தன் குட்டியையே கூடத் தன் வயிற்றிலேயே அள்ளி வெச்சிண்டு, அங்கேயும் இங்கேயுமா அலைஞ்சு திரியறா. இப்படிப்பட்ட உண்மையான சந்நியாசி, தன் வயித்துப் பசிக்காகப் பழத்தை எடுக்க வர்றபோது, அதை எடுக்க விடாம அவளை விரட்டி விட்டு அந்தப் பழத்தை நாளைக்கு வேணுமென்று உள்ளே கொண்டுபோய்ப் பத்திரப்படுத்தற நாம தான் சரியான சந்நியாசிகள்!” என்று சொன்னார்.

பழத்தட்டை எடுத்தவர் வெட்கிப்போய் அதனை ரமணரின் அருகிலேயே கொண்டு வந்து வைத்துவிட்டார். ஓடிப்போய் சற்று தூரத்தில் பயத்துடன் நின்ற தாய்க் குரங்கைப் பார்த்து ரமணர் மிருதுவாக, “வாம்மா! வா! ஒருத்தரும் ஒண்ணும் பண்ணமாட்டா! பயப்படாம நீ வா! வா, வந்து இந்தப் பழத்தை எடுத்துக்கோ! என்று பல முறை அன்போடு கூப்பிட்டார். அந்தத் தாய்க் குரங்கு கண்களில் மிரட்சியுடன் பயந்து பயந்து மிக மெதுவாக நடந்து வந்து தட்டிலிருந்த மாம்பழங்களில் ஒரேயொரு பழத்தை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு ஓடி விட்டது.

“பார்த்தீர்களா! அவ இப்ப இந்தத் தட்டையே தூக்கிண்டு போயிருக்கலாம். ஆனா அவ தன் பசிக்காக ஒரேயொரு பழத்தை மட்டும் எடுத்து, உங்க முகத்தில் எல்லாம் கரியைத் தேய்ச்சிட்டுப் போயிட்டா!” என்று ரமணர் கூறினார். அவர் சொன்னதன் உட்கருத்தைப் புரிந்துகொண்டு விட்ட பக்தர்கள் வெட்கத்தால் தலை குனிந்தனர்.

இங்கு ஏன் இதைச் சொல்கிறேன் என்றால் சந்நியாசிகளுக்கும் கூட ஆசை இருக்கும். உண்மையான துறவியெனில் மனதை விட்டு ஆசை அறவே போய்விட வேண்டும். பற்று என்பதே இருக்கக்கூடாது. ஈசனோடு என்றாலும் கூட ஆசை அறுமின்! என்று பாடியிருக்கின்றனர். அப்படிப்பட்ட பற்றறுத்த மனதில் தான் உண்மையான உலக அன்பு மலரும். எல்லா உயிர்களிடத்திலும் அன்பு செலுத்துகின்ற இறைநிலைப் பண்பு வரும். அப்படிப்பட்டவர்களைத் தான் எல்லோரும் தேடிச் சென்று பழகுவார்கள். விரும்பி அன்பு செலுத்துவார்கள். இந்த உண்மையைத் தான் இந்த அத்தியாயத்தில் 8வது ஸ்லோகமாகக் கண்ணன் விளக்கியிருக்கின்றார்.