இன்பம் என்பது வெளியில் இல்லை என்ற அகமாற்றம் தேவை

நமது பரிணாம வளர்ச்சி நிலையை நாம் அறிந்துகொள்ள நமக்குத் தரப்பட்டிருக்கும் மிக சூட்சுமமான ஓர் அரிய கருவியே, நமது மனம். அவரவர் மன அமைப்பை வெளிப்படுத்தும் விதத்தில் தான் அவரவரின் மன வளர்ச்சி தெரிய வரும். ஈகோவை வெளிப்படுத்திக்கொண்டு ஒரு செயலைச் செய்கின்றபோது அங்கு ஆன்மீகம் வெளிப்படாது. ஓர் ஆன்மீக சாதகன் எந்தவொரு செயலைச் செய்தாலும் அதில் அவனது ஆன்ம மலர்ச்சி வெளிப்பட வேண்டும். பூரண மலர்ச்சி இல்லாமல் ஆன்மீகம் இல்லை. ஆன்மீகம் இல்லாமல் வாழ்க்கை இல்லை.

எனது ஆன்மாவே நான் என்பதை உணர்வது ஆன்மீகம். இந்த அறிவைப் பெறுவதைவிட உயர்வான வாழ்க்கை வேறில்லை. நான் ஆன்மா என்பதை உணர்ந்துவிட்டேன். அந்த உணர்விலேயே நான் வாழ்கிறேன். அதைப் பூரணமாக அடைவதே என் வாழ்வின் லட்சியம்! என்ற உணர்வில் இனி நாம் வாழ வேண்டும்.

ஒருவன் தன்னை ஆன்மீகவாதி என்று உலகத்திற்குத் தெரிவிப்பது எப்படி? வெறும் வெளி வேஷம் மட்டும் ஆன்மீக உணர்வை ஏற்படுத்தி விடாது. அது தன்னையே தான் ஏமாற்றிக்கொள்வது ஆகும். ஆன்மீகத்தைப் பற்றி மிக அருமையாகப் பேசுவதாலும் ஒருவரை ஆன்மீகவாதியாகக் கருதிவிட முடியாது. நம்மில் மற்றவரிடம் இல்லாத மகிழ்ச்சி இருக்க வேண்டும். நம்மில் மற்றவரிடம் இல்லாத நம்பிக்கை இருக்க வேண்டும். நிறைந்த கடல் போன்ற ஆழமான அமைதி நம்மில் நிலைத்திருக்க வேண்டும். எது வரினும் சரியே! என்ற மனச் சமநிலை நிறைந்திருக்க வேண்டும். நம்மைச் சுற்றி இருப்பவர்கள் எப்போதும் சந்தோஷமாக இருக்க வேண்டும். இதுவே ஓர் உண்மையான ஆன்மீகவாதியின் லட்சணமாகும்.

இந்த வாழ்க்கை, நமது செயல்கள் எல்லாமே நம் கட்டுப்பாட்டில் இருக்க வேண்டும். புறச் சக்திகள் நம்மை இழுத்து அலைக்கழிக்கக் கூடாது. இந்தப் பயிற்சியைத் தான் தியானத்தின் மூலம் ஒவ்வொரு ஆன்மீக சாதகனும் மேற்கொள்ள வேண்டும். ஓர் ஆன்மீக சாதகர் குருவின் மூலம் பெறுகின்ற ஞான உபதேசத்தினால் அகவிளக்கம் பெறுதல் வேண்டும். சமுதாயத்தின் மூலம் தான் பெற்றிருக்கும் தெளிவில்லாத கருத்துக்களை ஞான வெளிச்சத்தில் ஆராய வேண்டும். அப்படி ஆராய்ந்து, சரியானவற்றை அறிந்து, தன்னைச் சரியாக அமைத்துக்கொள்வதே அவனது முயற்சியாக இருக்க வேண்டும்.

இதுவரை உலகத்தைப் பார்த்த பார்வை வேறு. இப்போது ஆன்மீக தளத்தில் நின்றுகொண்டு, ஆன்மீகப் பார்வையாக நம்மையும், உலகத்தையும் நாம் பார்க்கிறோம். இப்படிப் பார்க்கின்ற பொழுது தெளிவு பிறக்கின்றது. உண்மை விளங்குகின்றது. உலக வாழ்க்கைத் தளத்தில் கலங்கி நின்ற நாம், ஆன்மீக அறிவைப் பெற்று ஆன்மீக தளத்தில் நின்று செயல்படுகின்றபோது உறுதியாகச் செயல்பட முடிகின்றது.

ஆன்மீக அறிவு என்பது ஏதோ கண்ணைக் கட்டிக் காட்டிலே விடுகின்ற கதையல்ல. வாழ்வியல் விஞ்ஞானம். என்னையும் உலகத்தையும் எப்படிப் பார்ப்பது என்ற அறிவுத் தெளிவே ஆன்மீகம். நமது முந்தைய செயல்களின் பிரதிபலிப்பே நமது இன்றைய வாழ்க்கை. இந்த உண்மை புரிந்தால் தான் இன்றைய வாழ்க்கையைச் சரியாகத் திருத்தி அமைக்கும் எண்ணம் நமக்கு ஏற்படும். இப்படித் திருத்தி அமைக்க நாம் முற்படும்போது நமது தவறான போக்குகள் கவனிக்கப்பட்டுத் திருத்தப்படுகின்றன. பிறகு சரியான அணுகுமுறையில் செயல்படத் துவங்குகின்றோம். இப்படிச் செயல்படத் துவங்குவதால் நமக்குள் மனச்சமநிலை ஏற்படுகின்றது. இந்நிலையில் ஈகோ என்னிலிருந்து நீங்கி எனக்குள் இருக்கின்ற உண்மையான நான் வெளிப்பட்டுச் செயல்படுகின்றது.

இப்படி நமது பழைய பதிவுகளான கர்மாவைச் செயல்படாமல் செய்து, ஆத்மாவைச் செயல்படுகின்ற நிலைக்குக் கொண்டு வருகின்றபோது அங்கு மனம் மலர்கின்றது. அங்கு அமைதியும் ஆனந்தமும் நிறைந்து வழிகின்றது. அது பாகுபாடற்ற, பேதமில்லாத அன்பாக வெளிப்படுகின்றது.

இந்த நிலையில் உலகம் முழுவதும் அவனால் ஆக்கப்பட்டது எல்லா உயிர்களும் எனது ஆத்மாவின் மறுபாதி என்ற உணர்வு நம்முள் எழுகின்றது. அதனால் அனைவரிடமும் அன்பு ஏற்படுகின்றது. இந்த ஆன்மீகத் தொடர்பு நம்மிலிருந்து அன்பின் வழியே வெளிப்படும்போது, நமது குடும்ப வாழ்க்கை, உலகத் தொடர்பு எல்லாம் அன்பு மயமாக அமைகின்றது. இந்நிலையில் உறவுகளும், பொருள்களும் நமக்குச் சாதகமாகச் செயல்படுகின்றன.

உலக வாழ்க்கையில் நாம் ஒன்றை அனுபவிப்பதும், அப்படி அனுபவிப்பதை உணர்வதும் நமது மனம் தான். புலன்கள் அனுபவிப்பதாக நாம் பிழையாக நினைக்கின்றோம். புலன்கள் வெறும் கருவிகள் மட்டுமே! ஞான உபதேசம் பெற்ற பிறகுதான் நமது புத்தி, மனதை இழுத்துக்கொண்டு போய்ப், புலன்களால் பெற்றது இன்பமல்ல’ அதை அனுபவிப்பது உனக்குள் இருக்கும் ஆன்மாவே! என்ற உண்மையை மனதிற்கு உணர்த்துகின்றது.

ஒருவரது பரிணாம வளர்ச்சிக்கேற்ப அறிவின் தன்மை வளர்ச்சி அடைகிறது. அவரவரின் தன்மைக்கேற்ப எல்லோரும் இந்த உலகத்தையும், அதன் அமைப்பையும் ஆராய்ந்து பார்க்கின்றனர். இந்தப் பிரபஞ்ச அமைப்பையும், இதன் பின்னால் இருந்து அனைத்தையும் இயக்குகின்ற மாபெரும் சக்தியையும் உணர்ந்து வெளிப்படுத்துபவர் ஞானி.

இத்தனை மில்லியன் மக்கள் இதில் வாழ்கின்றனர். இத்தனை சதவீதம பல்வேறு கனிமங்கள் இதற்குள் புதைந்திருக்கின்றன என்று உலகத்தைப் புள்ளிவிவரக் கணக்கினால் அளந்து பார்ப்பவன் பொருளாதார நிபுணன்.

இந்த இடத்தில் இயற்கை வளம் அதிகம். இந்தப் பிரதேசத்தில் கனிம வளம் அதிகம். இந்த அடுக்கில் படிமப் பாறைகள் இருக்கின்றன என்று பார்ப்பவன் புவியியலாளன். இந்த மனித இனம் இங்கு எப்படி வந்தது? ஏன் வந்தது? எப்பொழுது வந்தது? என்று ஆராய்பவன் வரலாற்று ஆசிரியன்.

இப்படி சொல்லிக்கொண்டே போகலாம். இவற்றில, உள்ளது உள்ளபடி சரியாகப் பார்த்து, இவை அனைத்தையும் உருவாக்கி, இயக்கிக்கொண்டிருக்கின்ற சக்தியைப் புரிந்துகொண்டு, அந்தச் சக்தியைத் தன்னிலிருந்து வெளிப்படுத்துகின்ற ஆன்மீகவாதி தான் உண்மையான அறிவாளி.

அந்த ஆத்ம சக்தி அனைத்தையும் கடந்து உள் நிற்பது. இப்படிக் கடந்து உள்நிற்கின்ற அதுதான் நான். அது நானாக இருக்கிறது. நான் அதுவாக இருப்பவன். இதை நாம் அறியாதவரை பிரச்னைகளால் பாதிப்பு அடைகிறோம். நமது உள்கருவிகள் பதட்டப்படுகின்றன. அந்த மூல சக்தியை நாம் அறிந்து, அமைதியில் ஆழ்ந்து நமக்குள் உணர்கின்றபோது நாம் சமநிலையை அடைகின்றோம்.

இதைப் பல மதங்கள் பல்வேறு விதங்களில் கூறியிருந்தாலும், அனைத்திற்கும் மூலமாக, முதன்முதலாக இந்த உண்மைகளைத் தௌ;ளத் தெளிவாக நமது ரிஷிகள் தான் உணர்ந்து வேதங்களின் வாயிலாக வெளிப்படுத்தியிருக்கின்றனர்.

எல்லோருக்கும் உரிய மூலதனமாகிய உயிரை ஓர் ஆன்மீகவாதி ஆன்மா என்கிறான். உயிர் இல்லாவிட்டால் ஒன்றுமே இல்லை. உயிருக்குத் தான் அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுகிறது. எதை இழந்தாலும் உயிரை இழக்க யாரும் விரும்புவதில்லை. இந்த உயிர் தான் நம் உடலில் சக்தியாக வெளிப்பட்டுக் கா;மாவிற்கேற்ப இயங்குகின்றது. இப்படி ஆன்மா வெளிப்பட்டுச் செயல்படுவதற்கு இந்த உடல் வெளிப்புறக் கருவியாகவும், மனம், புத்தி உட்புறக் கருவிகளாகவும் இயற்கையால் வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. வாழ்கின்றன.

இந்த உடல் நான் அல்ல. இந்த உடல் என்னுடையது அல்ல. இந்த உடல் எனக்காக அல்ல. இந்த உடல் இயற்கைக்கு உரியது. இது நமது கர்மாவைக் கழிப்பதற்கும் நம்மை நாம் அடைய முயற்சிப்பதற்கும் உதவத் தரப்பட்ட ஒரு கருவி மட்டுமே.

இதையெல்லாம்பற்றி நாம் நன்கு ஆராய்ந்து தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இப்படிப் புரிந்துகொள்ள சாதாரண நிலையில் வாழும் ஒருவனால் இயலாது. ஈகோவால் அடிபட்டு, மிதிபட்டு, மனம் நொந்து, வாழ்வின் உண்மையான நோக்கம் என்ன? என்ற கேள்வி எழுகின்றபோது, அப்படிப்பட்ட பரிபக்குவமான நிலையில் தன்னிடம் வந்து சேர்ந்தவனுக்கு ஒரு குருவால் மட்டுமே இந்த உண்மையை உணர்த்த முடியும். குருவின் அருளைப் பெற திருவின் அருள் தேவை.

இந்நிலையை ஒருவன் அடையவேண்டுமெனில் வாழ்க்கையில் தனக்கு அடுத்தடுத்து ஏற்படுகின்ற துக்கங்களையும், அவமானங்களையும், மனபாதிப்புக்களையும், தோல்விகளையும் என் கர்மாவினால் இவை ஏற்பட்டவை என்ற உண்மையை உணர்ந்து நாம் ஈஸ்வரப் பிரசாதமாக அவற்றை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். வருபவற்றை எதிர்ப்பதோ, சண்டை இடுவதோ, மனக்குமுறலுடன் அழுவதோ கூடாது. பக்குவப்பட்ட மனதுடன், மிகவும் முயற்சி செய்து அமைதி காக்கப் பழக வேண்டும்.

அந்த அமைதியை மேலும் மேலும் வளர்த்துக்கொள்ளக்கூடிய தன்மையை இறைவனிடம் வேண்டிப் பணிந்து கேட்க வேண்டும். இறைவா! என்னால் மாற்றக்கூடியவற்றை மாற்றுவதற்குரிய திறமையை எனக்குத் தா! என்னால் மாற்ற இயலாதவற்றை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்கின்ற மனப்பக்குவத்தை, மனவலிமையை எனக்குத் தா! என்பதே இனி நமது பிராh;த்தனையாக இருக்க வேண்டும்.

இப்படி முழுமையாக அவனைச் சார்ந்து வாழ நாம் முற்படுகின்றபோது அவனது கருணை நிச்சயம் நம்மைச் சூழ்ந்து நிலைகுலையாமல் நம்மைக் காக்கும். மேலும் மேலும் அவனருகே நம்மைக் கொண்டு சேர்க்கும். அப்பொழுது நானே அவன்! இந்த வாழ்க்கைத் துன்பம் என்பது அவனது விளையாட்டு! உண்மையில் துன்பம் என்பதே இல்லை. இருப்பது இன்பம் மட்டுமே. நாம் எடுத்துக்கொள்ளும் விதத்தால் அது துன்பமாக மாறித் தெரிகிறது என்பது புரியும்.

எனவே, இன்பம் என்பது வெளியில் இல்லை. அது நமக்குள்ளேயே தான் இருக்கிறது என்பதைப் புரிந்துகொண்டு வாழ்கின்ற அகமாற்றம் நமக்குத் தேவை.

தன்னைப்போல் பிறரையும் நினைக்கின்ற அகமாற்றம் தேவை

தன்னைப்போல் பிறரையும் நினைக்கின்ற அகமாற்றம் தேவை

நமது உட்கருவிகளான மனம், புத்தி ஆகியவற்றால் உயிர்களோடும் பொருள்களோடும் நாம் கொள்கின்ற உறவே நமது வாழ்க்கை. நம்மைச் சேர்ந்த உறவுகள் நம் உயர்விற்கு உதவும் படிக்கட்டுகளாக அமைய லேண்டும் என்று நாம் விரும்புகின்றோம். ஆனால் நடைமுறை வாழ்க்கையில் நம் உறவுகள் பெரும்பாலும் பிரச்னை தருவதாகவே இருக்கின்றன. மனதிற்குச் சஞ்சலத்தைத் தருபவை நம்மோடு வந்து சோ;கின்ற உறவுகளும், நாம் தேடிச் சேர்த்த பொருள்களும் தான். இந்தச் சஞ்சலம் நம்மை விட்டு நீங்கி நாம் அமைதியாக வாழ்க்கையை எதிர் நோக்க வேண்டும் என்று உண்மையில் விரும்பினால் நாம் நம்மைப் பற்றியும், இவற்றைப் பற்றியும் சரியான விதத்தில் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். நமது இயல்பையும், அவற்றின் இயல்பையும் சரியாகத் தெரிந்துகொண்டால் தான் நம் அமைதி கெடாவண்ணம் அவற்றுடன் பழகிக்கொள்ள முடியும்.

வாழ்க்கை என்பது ஆராய்ந்து பார்த்தால் பொருளற்றதே. செத்தால் உடம்பைக்கூட விட்டுவிட்டுத்தான் போக வேண்டும். கொண்டுபோகக்கூடியதென்று எதுவுமே இல்லை. உயிராக நேசித்த உறவுகள் கூடக் கண்ணீர் விட்டுக் கதறி அழுது, வழியனுப்பி வைப்பார்களேயன்றி நானும் கூடப்போவேன் என்று சாவதில்லை. அப்படியே செத்தாலும் அதன் பிறகு என்ன ஆகும் என்பது யாருக்கும் தெரிவதில்லை.

உடலில் உயிர் என்ற ஒன்று ஒட்டியிருக்கின்ற வரையில் தான் பெயரும், குணமுமே தவிர உயிர் பிரிந்தபின் இந்த உடல் வெறும் கூடு. இந்த உண்மை தெள்ளத் தெளிவான ஒன்றாக இருந்தபோதிலும், இதைப்பற்றி யாரும் சிந்திப்பதில்லை. மாறாக உலகியல் சம்பந்தமான விஷயங்களே ஓராயிரம் எண்ணங்களாக ஓடி மனநிம்மதியைக் குலைக்கின்றன. இவையே மரணம் பற்றிய உண்மையை மறைக்கும் புழுதித் திரையாக மாறி விடுகின்றன. இந்தப் பொய்யான எண்ணங்களை முதலில் நீக்க முற்பட வேண்டும்.

ஓர் ஆன்மீகக் குருவிடம் இருவர் சென்றனர். பாமரனாகத் தோற்றம் அளித்த படிக்காதவன், எனக்கு ஞானம் கிடைக்குமா? என்று குருவை வணங்கிக் கேட்டான். தியானம், தவம் போன்ற யோகப் பயிற்சிகளை எல்லாம் நீ முறையாகச் செய்தால், உனக்கு வெகு விரைவில் ஞானம் சித்திக்கும்! என்று குரு கூறினார்.

அவனுடன் சென்ற பண்டிதன், குருவே! எனக்கு? என்று கேட்டான். நீ இந்த ஜென்மம் முழுவதும் முயன்றால் ஒருவேளை கிடைக்கக்கூடும்! என்று பதில் உரைத்தார் அவர். பண்டிதனுக்குக் கோபம் வந்துவிட்டது. படிப்பறிவில்லாத முண்டமான அவனுக்கே வெகு விரைவில் ஞானம் சித்திக்கும் என்று நீங்கள் சொன்னீர்கள். ஆனால் சகல சாத்திரங்களையும் கரைத்துக் குடித்த எனக்கு இப்படிச் சொல்கிறீர்களே! என்று படபடத்தான்.

பொறு மகனே! உனக்குள் நீ ஏற்றி வைத்துக்கொண்டிருக்கின்ற தவறான செய்திகளையும், சத்தியத்தைப் பற்றி உனக்குள் இருக்கின்ற தவறான கருத்துக்களையும் தோண்டி எடுக்கவே ஒரு ஜென்மம் வேண்டுமே! என்று குரு அமைதியாகச் சொன்னார். அதிக அளவில் தெரிந்து வைத்திருப்பதுதான் இங்கு பிரச்னை.

நாம் படித்துப் பழகிய சாத்திர அறிவு எல்லாம் உண்மையான அறிவு அல்ல. பழமொழிகளும், சம்பிரதாய சடங்குகளும் உண்மையானவை அல்ல. எது என்றாலும் எல்லாவற்றையும் நமது சுய அறிவைக்கொண்டு ஆராய்ந்து பார்க்க வேண்டும். ஏற்கக்கூடியவற்றை மட்டும் ஏற்றுத் தள்ளக்கூடியவற்றை ஒதுக்கித் தள்ள வேண்டும். அப்படித் தள்ள முடியாதவர்கள் சமுதாயத்தில் பின்தங்கி இருக்க நேரிடும்.

நம்மை நாம் தான் வடிவமைக்க வேண்டும். சமுதாயத்திற்காகப் பயந்துகொண்டிருந்தால் காலம் போய்விடும். எதையுமே சாதிக்க முடியாது. இப்படி நம்மை நாம் திருத்தி அமைப்பதற்கு நம் மனதை மறுசீரமைப்புச் செய்ய வேண்டும். குடும்பச் சூழ்நிலையாலும் சமுதாயப் போக்காலும் சிறைப்படுத்தப்பட்டிருக்கும் மனதைச் சரி செய்ய வேண்டும். நமது ஒவ்வொரு செயலுக்குப் பின்னாலும் நமது மனம் தான் இருக்கிறது. இதை ஆராய்ந்து பார்த்தால் நாம் எப்படி வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறோம் என்பது புரியும்.

மனதைச் சரியாகப் பயன்படுத்தி முறையாக வாழ்ந்திருக்கிறோமா? அல்லது பிழையாகப் பயன்படுத்தி நமது சக்தியை வீணாக்கி இருக்கிறோமா? என்ற உண்மை விளங்கும்.

வாழ்வின் உண்மைத் தத்துவம் புரியாமல், இழுத்த இழுப்பிற்குச் சூழ்நிலையில் சிக்கி அல்லல்படுவதால் பயன் இல்லை. வாழ்க்கையைச் சரியாக வாழத் தெரிய வேண்டும். இதற்கு வாழ்க்கையைப் பற்றி ஆழமாகச் சிந்திக்க வேண்டும். இந்த உலகில் பிறவி எடுத்திருக்கின்ற நாம், நமக்குத் தரப்பட்ட பாத்திரங்களைச் சரியாகக் கையாளுகின்றோமா என்பது தெரிய வேண்டும். மகனாக, சகோதரனாக, நண்பனாக, கணவனாக, தந்தையாக, பிற உறவு முறைகளாக நாம் நம் மனச்சாட்சிக்கு விரோதம் இல்லாமல், நமக்கே நாம் எதிரியாக மாறி, நம்மை நாமே குறை கூறாத நிலையில் வாழ்கின்றோமா என்று ஆராய முற்படும்போது தான் நமது குறைகளும் நிறைகளும் தெரிய வரும்.

நல்லவன் என்ற பெயர் எடுக்க நாள் செல்லும், கெட்டவன் என்று ஒரு நிமிடத்தில் பெயர் எடுத்துவிடலாம். என்று சொல்வார்கள். இப்படி நல்ல பெயர் எடுக்க வேண்டுமென்றால் அதற்காக எவ்வளவு முயற்சிகள் மேற்கொள்ள வேண்டியிருக்கும்? எவ்வளவு ஆராய்ந்து தன்னல மறுப்பு செய்து, பிறர் நலத்திற்கு முதலிடம் கொடுத்து நடந்துகொள்ள வேண்டும்? நான் வேறு, அவர் வேறு என்ற வேறுபாடு இல்லாமல் நமக்கு ஒரு செயலை எப்படிச் செய்தால் நன்றாக இருக்குமோ அதுபோல நான் பிறருக்குச் செய்வேன் என்ற மனப்பான்மையை ஏற்படுத்திக்கொண்டு செயல்பட எவ்வளவு உயர்ந்த உள்ளம் நமக்கு இருக்க வேண்டும்! தன்னைப்போல் பிறரை நினை! என்பதன் பொருள் இதுதான்.

எல்லோரும் நானே என்ற உணர்வு நமக்குள் இருக்க வேண்டும். எல்லோருமே நான் தான் என்று நினைத்துவிட்டால் பிறகு மாற்றமாக, வேற்றுமையாகச் செய்பட மனம் ஒப்புமா? இந்த மனநிலை ஏற்பட வேண்டுமானால் முதலில் நம்மை நாமே நேசிக்கக் கற்க வேண்டும். நம்மை நாம் விரும்பினால் தான் நம்மால் பிறர் மீது அன்பு செலுத்த முடியும். இதற்கு உலக அறிவு மட்டும் உதவாது. ஆன்மீக அறிவு ஏற்பட வேண்டும்.

ஏனெனில் உலக அறிவில் பழகிய மனம், உறவுகளின் அல்லது பொருள்களின் புற வடிவங்களை மட்டுமே பற்றி நிற்கும். உள்ளுணர்வு பாதிப்புக்களைப் பற்றி அந்த மனம் பொருட்படுத்தாது. சுயலாபத்தை மட்டுமே பார்த்துச் செயல்படும், உடலோடு கூடிய சிந்தனை மட்டுமே அங்கு இருக்கும்.

ஆன்மீக மனம் என்பது ஆத்மா சம்பந்தப்பட்ட விதத்திலேயே சகல விஷயங்களையும் பார்க்கும். அந்த நிலையில் நாம் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலும் அடுத்தவர்களுக்கு நன்மை பயக்குமா? அவர்களின் நலத்தில் பாதிப்பு ஏற்படுமா? என்று யோசித்து யோசித்துச் செய்யப்படுபவையாக அமையும். இப்படி நாம் நம்மைச் சேர்ந்தவர்களுக்கு நன்மை தருபவற்றையே தொடர்ந்து செய்து வருகின்றபோது நமது இந்த மனநிலை அவர்களால் நன்கு கவனிக்கப்படும். நாம் பிறருக்குச் செய்யும் நன்மைகளை நிச்சயம் அவா;கள் நன்றாகப் புரிந்துகொள்வார்கள். இதன் எதிரொலி என்னவாகும்? அவர்கள் எப்படிப்பட்டவர்களாக இருந்தாலும் நம்மிடம் நல்லவர்களாகவே நடந்துகொள்வார்கள்.

நமது நடத்தை அவர்களிடம் எதிர் விளைவுகளை ஏற்படுத்தும். நமது நல்ல பண்பு அவர்களிடம் இருக்கின்ற நல்ல பண்பைத் துhண்டும். அப்போது இந்த இருவரிடையே நல்லுணர்வு மலர்கின்றது. இதையே ஒவ்வொரு உறவிற்கும், ஓரோர் நட்பிற்கும் பயன்படுத்துகின்றபோது அங்கு நல்ல எண்ணம் வளர்கின்றது.

இப்படி மெதுமெதுவாக நமது நல்ல பண்புகளால் நம்மைச் சேர்ந்தவர்களும் தங்களது நல்ல பண்புகளை மீட்டெடுக்க நாம் உதவுகின்றோம். அப்பொழுது நல்லவன் என்ற பெயர் தானாக நம்மை வந்து அடைகின்றது. இதைத்தான் நல்லவன் என்ற பெயரெடுக்க நாள் செல்லும்! என்று கூறினர்.

இந்த உயர்ந்த மன நிலையில் நாம் தொடர்ந்து வாழ முற்படுகின்றபோது நமது உறவுகளும், நம்மைச் சார்ந்த உடமைகளும் மன உளைச்சலைத் தருவதில்லை, மனச்சஞ்சலத்தைத் தருவதில்லை. மாறாக நமது உறவுகள் நம்மிடம் அன்போடு நடந்துகொண்டு நம் உயர்விற்கு உதவும் படிக்கட்டுகளாகத் திகழ்கின்றனர். நம்மைச் சார்ந்த பொருள்கள் நம் பேராசையைத் துhண்டாத விதத்தில் நமக்குப் பக்க பலமாக மட்டுமே இருந்து நம்மை சௌகரியப்படுத்துகின்றன. நமது செயல்களைச் சரியாகவும் விரைவாகவும் செய்து முடிக்க உதவும் கருவிகளாக மட்டுமே அவை இருக்கின்றன.

இந்த நிலை உருவாக நம்மிடம் தன்னைப்போல பிறரையும் நினைக்கின்ற அகமாற்றம் மட்டுமே தேவை!