குருவே சரணம்

ஆன்மீக சாதகர்களின் உயர்வே தனது வாழ்வின் லட்சியமென இறைத்தொடர்புடன் அரும்பெரும் ஆன்மீகப்பணிகளை அற்புதமான அர்ப்பணிப்பு உணர்வுடன் பிறரறியாமல் புாிந்துவந்த, எங்கள் அனைவாின் ஞானத்தந்தை, எங்களது ஞான சற்குரு. ஸ்வாமி சின்மயானந்தாவின் சிஷ்யர், நயினைத் தீவு நல்கிய ஈழத்து வேதாந்தி ஸ்வாமி பரமாத்மானந்த ஸரஸ்வதி அவர்கள், தமது இந்தியத் திருத் தல யாத்திரையில், ஆதி சங்கரா் ஜீவ சமாதி அடைந்த புனிதத் தலமான கேதார்நாத்தில், 16.08.2017, புதன் கிழமை இரவு 10:30 மணிக்கு ஜீவ சமாதி அடைந்து விட்டார்.

18.08.2017 வெள்ளிக்கிழமை காலை (இந்திய நேரப்படி) 11 மணியளவில், ரிஷிகேசத்தில் ஸ்வாமியினால் உருவாக்கப்பட்ட துவாதச ஜோதிர் லிங்கக் கோவில் வளாகத்தில் (கங்கைக் கரை அருகில்) சந்நியாச முறைப்படி ஸாது கிரியைகள் நடைபெறும். பிறகு புனித கங்கை நதியில் குருவின் உடல் ஜலசமாதி செய்யப்படும்.

ஆகஸ்டு 31ஆம் தேதி ரிஷிகேஷ் காா்த்திகேயா கோவில் – காா்த்திகேய ஆசிரமத்தில் 16ஆம் நாள் கிாியைகள் நடைபெறும். ஆன்மிக சாதகர் சசிகுமார் (சசி) அங்கு இருந்து அனைத்தையும் நடத்தி வைப்பார்.

ஓம் சாந்தி

ஆன்மீக சாதகர்கள்

கனடா யோக வேதாந்த நிறுவனம்

கனடா

Advertisements

காதல் என்பது அன்பின் வெளிப்பாடே! என்ற-அகமாற்றம் தேவை

இன்றைய உலகத்தில் மிக மிகத் தவறான விதத்தில் பொருள் கொள்ளப் பட்ட இரண்டு சொற்கள் காதலும், கடவுளும் தான்! என்று குருஜி அடிக்கடி எங்களிடம் கூறிச் சிரிப்பார். யோசித்துப் பார்த்தால் அவர் சொல்வது சரி என்றுதான் தோன்றுகிறது. காதலின் பெயராலும், கடவுளின் பெயராலும் இன்று மனிதன் படும்பாடு இருக்கிறதே, அப்பப்பா! சொல்லவே முடியாது!

இன்றைய பொழுதுபோக்குகள் எல்லாமே இவை இரண்டைத்தான் அடிப்படையாக வைத்துக்கொண்டு நடைபெறுகின்றன. உலகத்தில் நடைபெறுகின்ற சண்டைகளும், சச்சரவுகளும், சாவுகளும் கூட இவை இரண்டின் காரணமாகத்தான் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றன. காதல் என்ற சொல் காமம் என்ற பொருளில் தான் பார்க்கப்படுகின்றதே தவிரக் காதலின் உண்மையான பொருள் இப்போது மறைக்கப்பட்டுக் கொச்சைப்படுத்தப்பட்ட விதத்தில் தான் நடைமுறையில் பயன்படுத்தப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. ஓர் இளைஞன் ஓர் இளம் பெண்ணின் உடல் மீது கொள்ளப்படுவதே காதல் எனப்படுகின்ற நிலை இன்று நிலவுகிறது. இதுவரை இல்லாத அளவிற்கு காதலர் தினம் மிகப் பெரிய அளவில் உலகம் முழுவதுமே கொண்டாடப்பட ஆரம்பித்து விட்டது.

காதல் என்பது இளைஞர்களுக்கும் இளம் பெண்களுக்கும் இடையே மலர்ந்து மணம் வீசுகின்ற ஓர் அற்புதக் கவிதை மட்டும் தானா? காதல் என்பதன் உண்மையான பொருள் என்ன? ஒரு தாய் தன் குழந்தைகளிடம் கொள்கின்ற காதல் பாசம் எனப்படுகிறது. ஒருவன் தன்னைச் சார்ந்தவர்களை நேசிக்கின்ற காதல் உறவு எனப்படுகின்றது. பொருள்களை மிகவும் விரும்புகின்றவனின் காதல் ஆசை எனப்படுகின்றது பக்தன் கடவுளிடம் கொள்கின்ற காதல் பக்தி
எனப்படுகிறது. ஒரு பணக்காரன் ஏழைகளுக்காகக் கண் கலங்கி அவர்களின் பணிக்காகவே தன்னை அர்ப்பணிக்கும்போது அது இரக்கம் எனப்படுகின்றது.
இயற்கையின் மீது ஒருவன் கொள்கின்ற காதல் அவனைக் கவிஞனாக்குகின்றது. நன்றாக ஆராய்ந்து பார்த்தால் ஒருவனின் உள்ளத்திலிருந்து தானாக ஊற்றெடுத்துப் பெருகி வரும் பேருணர்வே காதல்.

பரப்பிரம்மம் இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் படைக்கின்றபொழுதே காதல் என்ற உணர்வையும் படைத்து விட்டது. அதன் திருவிளையாடலின் சூட்சுமம் அதில் தான் அடங்கியிருக்கிறது. தனது படைப்பு ஒவ்வொன்றையும் அதி அற்புதமான விதத்தில் படைத்த பரம்பொருள், மனித மனதில் கலந்து வைத்த ஓர் உணர்வுதான் காதல். வாடிய பயிரைக் கண்டபோதெல்லாம் வாடினேன்! என்று பாடினார் வள்ளலார். கரும்புத் தோட்டத்தில் என் சகோதரர்கள் வாடிச் சாகின்றார்களே! என்று கண்ணீர் விட்டு அழுதார் பாரதி. இவையெல்லாம் அவர்கள் உள்ளத்தில் ஊறிய காதலின் வெளிப்பாடே.

காதலுக்காக இயற்றப்பட்ட கவிதைகள் கோடிக்கணக்கில். அவை ஒவ்வொன்றுமே காதலின் பெருமையை, அதன் உயர்வை, விதவிதமாக எடுத்துக் கூறிக்கொண்டிருக்கின்றன. ஆழமாக அதன் பொருளை ஆராய்ந்து பார்த்துக்கொண்டே போனால் கடைசியில் காதல் என்பது அன்பு அல்லது கருணை என்ற உணர்வில் சென்று முடிவது தெரியவரும். காதலின் எதிர்மறையான வெளிப்பாடு சந்தேகம், கோபம், வெறுப்பு, பொறாமை, கடுஞ்சொல், பகையுணர்ச்சி, சுயநலம் என்ற எல்லாக் கெட்ட குணங்களும் ஆகும். இவை அனைத்திற்கும் அடிப்படை அன்புதான். பால் திரிந்தால் விஷம் என்பதைப்போல் அன்பு தான் திரிந்து கெட்ட குணங்களாக மாறிவிடுகின்றது. காதலி ஏமாற்றிவிட்டாள் என்பது தெரிந்து எத்தனை பேர் எத்தனை விதங்களில் பழிவாங்கத் துடிக்கிறார்கள் என்பது தெரிந்த கதை தானே! இதைக் காதலர்கள் என்று மட்டும் பார்க்காமல் உறவுகள் அனைத்திலும் இந்தக் கருத்தைப் போட்டுப் பார்த்தால் எல்லா இடங்களிலும் இந்த உணர்வுகள் பீறிட்டு எழுவதை நாம் புரிந்துகொள்ளலாம்.

இந்தக் காதலினால் வெளிப்படும் நற்பண்புகள் அனுசரித்தல், பொறுமை, நிதானம், நம்பிக்கை, கருணை, பரிவு, அரவணைத்தல், விட்டுக்கொடுத்தல், கனிவான பேச்சு, ஓடிச்சென்று உதவுதல் என்று நீண்டு கொண்டே போகும்.
இது தான் நமக்கு உள்ளே இருக்கும் அன்பு என்னும் உயிர்ச் சக்தியின் பெருக்கம். அதன் வெளிப்பாடு. உயிரின் சாரம் அன்பு. அது சுயநலம் என்ற ஞானத்தால் அடைத்து வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அந்த அடைப்பை நீக்கிவிட்டால் அன்பென்னும் இன்ப ஊற்று பீறிட்டு எழும். அது தன்னைச் சேர்ந்த அத்தனை பேரையும் அரவணைக்கத் துடிக்கும். அதற்கு இந்தக் காதல் உணர்வு முதல் திறப்புக் கருவியாக உதவுகின்றது.

இவ்வுலகில் அவதரித்த மகான்கள் எல்லாம் தங்கள் ஒரே கொள்கையாகக் கடைபிடித்தது இந்த அன்பைத்தான். இயற்கை, அன்பினால் விளைந்த கருணையால் தான் பிரதிபலனை எதிர்பார்க்காமல் தன் கடமையைச் சரியாகச் செய்து கொண்டிருக்கிறது. இப்படி மடை திறந்த வௌ;ளம்போல் பெருகக்கூடிய அன்பினை, வெறும் காதல் என்ற ஓர் உணர்வில் மட்டும் கொண்டு அடக்கி அதை வீணடித்தல் எத்தனை பிழை என்பது விளங்குகின்றதா? ஒரு குழந்தை சிறுவனாகி அந்தச் சிறுவன் இளைஞனாகின்ற பொழுது தான் அவன் சமுதாயத்திற்குள் நுழைகின்றான். இனி வாழ்க்கை என்ற மாயையை அவன் நேருக்கு நேராகச் சந்திக்க வேண்டும். மனித வாழ்வின் நோக்கமான ஆத்மாவே நான் என்பதையும் அந்த ஆத்மாதான் எல்லாப் படைப்புக்களின் உள்ளேயும் இருந்து இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதையும், அவன் அறிய வேண்டும். அப்படி அவன் இதனை நேரடியாக அறிய விடாமல் மாற்றிவிடக்கூடிய மாய வலைகளைத் தான் இறைவன் பல்வேறு விதங்களில் விரித்து வைத்து, அவற்றில் தன் படைப்பை விழச் செய்கிறான். இது தான் அவனது திருவிளையாடல். ஓர் இளைஞன் முதன் முதலில் சந்திக்கின்ற கவர்ச்சியான மாயை, பெண். யாரைப்பற்றியும் எந்தவிதக் கருத்தையும் பெரிதாகச் சொல்லாத இந்தச் சமுதாயம், ஓர் இளைஞன், ஓர் இளம் பெண் என்ற இரு இளம் தளிர்களைப் பற்றி மட்டும் ஏராளமான விஷமத்தனமான கருத்துக்களை ஊன்றி வைத்திருக்கிறது. கட்டுப்பாடுகள், கடுமையான கண்காணிப்புகள் என்று அவர்களை இயற்கையாக இயங்கவிடாமல் செய்து வைத்திருக்கிறது இந்தச் சமூகம்.

எது தடுக்கப்படுகிறதோ, அது மீறப்படும். எது அடக்கப்படுகிறதோ அதன் சக்தி பெருகும் என்பது இயற்கை விதி. இந்த நிலையில் சரியான வழி நடத்துதல் இல்லாத, சரியான குடும்பச் சூழ்நிலையும் அன்பும் பெற இயலாத இளைய சமுதாயம் ஒருவரையொருவர் ஈர்க்கின்ற நிலையில் படைக்கப் பட்டிருப்பதால், மிகச் சுலபமாக சமுதாயத்தால் உரம் போட்டு வளர்க்கப்பட்ட காதல் என்ற முட்புதரில் சென்று சிக்கி விடுகின்றது. அது அவர்களைப் பாதை மாற்றி, நெறிமாற்றிப், பண்புமாற்றி எங்கெங்கோ இழுத்துச் சென்று விடுகின்றது. பிறகு அதே சமுதாயம் அவர்களைப் பழி சுமத்தித் துhற்றி இளம் பருவத்திலேயே கருகச் செய்து விடுகிறது.

இந்நிலை மாறி அவர்கள், அந்த இளம் பருவத்தினா,; செழித்து வளர்ந்து நன்னிலையில் அவர்களது வாழ்க்கையை அமைக்க வேண்டுமென்றால், அதில் பெற்றோர்தான் முழு கவனத்துடன் செயல்பட்டுத் தமது அன்பால் அவர்களை அரவணைத்து, சரியான விதத்தில் அவர்களை வழி நடத்தி, முறையாகக் கண்காணித்து உதவ வேண்டும். முறையாகவும், அன்பின் அடிப்படையிலும் வளர்க்கப்படுகின்ற இளம் தளிர்கள் ஒரு நாளும் கருகுவதில்லை. அவர்கள் காதல் என்ற உணர்வைக் கொச்சைப்படுத்துவது மில்லை. அவர்களிடமிருந்து அன்பெனும் உயிர்ச் சக்தி முறையாக வெளிப்பட்டு, அகில உலகத்தையும் அணைத்துச் செல்கின்ற விதத்தில் ஆக்கப் பூர்வமாகச் செயல்பட முற்படுகின்றது. அவர்கள் சமூகத்திற்குப் பயனுள்ள பிரஜைகளாகப் பல நல்ல பணிகளில் தங்களை ஈடுபடுத்தி உயர்கின்றனர். இந்த உண்மையைப் புரிந்து கொண்டால் காதலின் உட்பொருள் என்ன என்பது புரிந்துவிடும்.

இதுவரை நடந்தவை பற்றி விமர்சிப்பதை விட, இனி இயங்கவேண்டிய விதம் பற்றித்தான் ஒவ்வொருவரும் யோசிக்க வேண்டும். நான் செய்ய வேண்டியது என்ன? என்று பார்க்கவேண்டும். நாம் இருக்கின்ற சூழ்நிலையை அன்பு மயமாக மாற்ற வேண்டும். நாம் வாழ்கின்ற விதத்தைத் தான் சிறுவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கைக்குரிய பாடமாக எடுத்துக்கொள்கின்றனர். எனவே முதலில் பெரியவர்களாகிய நமது அஞ்ஞான இருள் அகற்றப்பட வேண்டும். நம்மில் அக மாற்றம் ஏற்பட வேண்டும். குடும்பச்சூழல் அன்புமயமாக மாற வேண்டும். அங்கு ஒருவரை ஒருவர் புரிந்துகொண்டு சரியான விதத்தில் இலகுவாகப் பழகக்கூடிய மனப்போக்கு ஏற்பட வேண்டும். நன்னெறிகள் கடைப்பிடிக்கப் பட வேண்டும். ஈகோவால் செயல்படுகின்ற தன்;மை கைவிடப்பட்டு, அன்பினால் செயல்படுகின்ற தன்மை வளர வேண்டும். இந்நிலையை மிக முயன்றுதான் உருவாக்க முடியும். அப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில் வளர்கின்ற இளைய சமுதாயம் இந்தக்காதல் என்ற சொல்லின் உண்மையான அர்த்தத்தைச் சரியாகப் புரிந்துகொண்டு செயல்படும். எனவே அதிகாரம் நீங்கிய அன்பின் அடிப்படையில் குடும்பம்! என்று செயல்படும் அக மாற்றம் தேவை. இது தான் இந்தக் காதலர் தினத்தில் நாம் மேற்கொள்ள வேண்டிய அகமாற்றம்.“ஆதலினால் காதல் செய்வீர்! ஜெகத்தீரே!” என்று பாரதி பாடிய பாடலின் பொருள் இப்போது விளங்குகின்றதா?

அர்த்தமற்ற சடங்குகள் களையப்பட வேண்டும் என்ற அக மாற்றம் தேவை

தமிழ்ப் பத்திரிகை ஒன்றில் ஒரு சகோதரி எழுதிய கடிதத்தைத் தற்செயலாக வாசிக்க நேரிட்டது. நமது தமிழ் சமூகத்தினர், குறிப்பாகத் தமிழ்ப் பெற்றோர் அவசியம் சிந்தித்துச் செயற்பட வேண்டிய காலத்தின் கட்டாயமான கருத்து அது. ஆந்தக் கடிதத்தை முதலில் படியுங்கள்.

“புலம் பெயர் வாழ்வில் பெண்கள் முகம் கொடுக்கும் உளவியல் பிரச்னைகளில் சாமத்திய சடங்கும் ஒரு காரணியாக இருக்கிறது. ஒரு பெண் உடல் ரீதியாகவும் உளரீதியாகவும் பாதிக்கப்படுவது அவள் பூப்பெய்தும் பருவத்தில் தான். இதுபற்றிய சரியான புரிந்துணர்வு பெற்றோரிடத்தில் இல்லை. இந்த விஞ்ஞான யுகத்தில் வித்தியாசமான கலாச்சாரச் சூழ்நிலையில் இச் சடங்கு அவசியந்தானா? நமது கலாச்சாரத்தில் சாமத்திய சடங்கு ஏன் இடம் பிடித்துக்கொண்டது?

இதைப்பற்றிப் பலரிடம் பேசிப்பார்த்தபோது இதற்குரிய மிகத் தெளிவான விளக்கங்களோ, கருத்துக்களோ இதுவரை எனக்குச் சரியான முறையில் கிடைக்கவில்லை. உப்புச் சப்பற்ற பொறுப்பில்லாத விடைகளாகவே எல்லாம் இருந்தன.

மிகவும் வருத்தமான விஷயம் என்னவெனில் அனேகப் பெண்களுக்கு இந்தப் பொய்யான திணிப்புகளின் போலி வடிவம் புரிவதில்லை. நாம் போலி கலாச்சாரத்தில் பொசுங்கிக்கொண்டிருப்பது பற்றிய பிரக்ஞையும் இவர்களுக்கு இல்லை.

உண்மையில் சாமத்தியச் சடங்கைக் கோலாகலமாக ஹால் (Hall) எடுத்து விழாவாகச் செய்யும் அனேக பெற்றோருக்கு இதற்கான காரணம் என்னவென்று தெரியாது. வீடியோ கமராவில் எடுப்பதற்கும் என் வீட்டுச் சாமத்திய வீடு மற்றவர் வீட்டைவிடப் பெரிதாக நடந்ததெனக் காட்டுவதற்கும், இப்படிப் பெரிதாகச் செய்யாவிட்டால் என்ன நினைப்பார்கள் என்ற போலி கௌரவத்திற்கும், கொடுத்த அன்பளிப்பைத் திரும்பப் பெற்று கடன் கழிப்பதற்கும் போன்ற இன்னும் பல காரணங்களை மனதில் கொண்டுதான் பூப்படைந்த பெண்ணைக் காட்சி பொருளாக வைத்து இச்சடங்கு நடைபெறுகின்றது. இதற்குக் கலாச்சாரம், பண்பாடு என்று போலி முலாம் பூசப்படுகிறது, அவ்வளவுதான். இனியாவது தர்க்க ரீதியான காரணங்கள் எதுவுமற்ற இந்தச் சடங்கைக் களைவதற்கு முன்வருவோமா?” என்று இந்தக் கடிதம் முடிகின்றது.

இப்பொழுது உங்களுக்குப் புரிந்திருக்கும். சிந்தித்துச் செயல்பட வேண்டிய ஒரு சமூக மாற்றம்தான் இது என்பது. நமது கலாச்சாரத்தில் பல பிழையான கருத்துக்கள் நமது அறியாமையால் தொடர்ந்து கடைப்பிடிக்கப்பட்டு வந்து கொண்டிருக்கின்றன.

அகமாற்றம் தேவை. விழிப்புணர்ச்சி வேண்டும் என்ற தாகம் கொண்டு இதுபோன்ற செயல்களின் காரணங்கள் யாவை? என்று தேடித்திரிபவர்கள் இத்தகைய அறிவூட்டும் கட்டுரைகளைப் படித்து மேலும் உங்களைச் சேர்ந்த நண்பர்களையும் உற்றார் உறவினர்களையும் படிக்கச் செய்து இவற்றின் கருத்துக்களைப் பற்றி விவாதித்து நமது சமூகத்தின் உயர்விற்கு உரமிட முயலுங்கள்.

இனி விஷயத்திற்கு வருகின்றேன். “சாமத்திய சடங்கு” என்றும் “பூப்பு நீராட்டு விழா” என்றும்’ “மஞ்சள் நீராட்டு விழா” என்றும் இன்னும் பல விதங்களிலும் அழைக்கப்பட்டு வரும் இந்தச் சடங்கு இன்றைய இளைய தலைமுறையினருக்குக் கடுகளவுகூடத் தேவையற்ற, கடுமையாகச் சொல்லப் போனால் அர்த்தமற்ற மூடத்தனமான ஒரு சடங்கு ஆகும். இது அறியாமையுடன் கூடிய ஆடம்பரச் சடங்கேயன்றி வேறு எதுவுமே இல்லை. இந்த உண்மையை ஏற்பதற்கும் ஏற்றுக் கடைப்பிடிப்பதற்கும் சரியான விழிப்புணர்வு தேவை.

ஆடம்பரத்தை விரும்பும் குடும்பங்களுக்கு மேலும் தூபம் இடுவதுபோல் தமிழ்த்தொலைக்காட்சித் தொடர்களும் மாயையை வியாபாரமாக்கிக் கொண்டிருக்கும் தமிழ்த் திரைப்படங்களும் மிகுந்த பொருட் செலவில் கவர்ச்சியை மயக்கப் பொடியாகத் தூவிக் காட்டும் மஞ்சள் நீராட்டு விழாக் காட்சிகள் போதையூட்டி மக்களின் அறிவை மழுங்கடிக்கின்றன.

இதில் இன்றையத் தமிழ்க் குடும்பங்களின் ஆடம்பரம் எந்த அளவிற்குப் போயிருக்கிறதென்றால் தாய் நாட்டில் வாழ வழியின்றி அல்லலும் அவதியும் பட்டு உயிர் பிழைத்தால் போதும் என்ற நிலையில் துடித்து ஓடித் தப்பித்த இந்தத் தமிழ்ச் சமூகம் எந்தவிதப் பொறுப்புணர்ச்சியும் பிறர் நலம் பேணலும் இன்றி எப்படியெல்லாம் செயல்படத் துவங்கி விட்டது என்பதற்கு ஒரு சிறு சான்று இது. ஒரு சிறு பெண்ணின் பருவமாற்ற இயற்கை நிகழ்விற்கு ஒரு பிரம்மாண்ட வடிவம் கொடுத்து மாபெரும் அரங்கைப் பெரும் செலவில் ஏற்பாடு செய்து கார் பார்க்கிங் பகுதிக்குத் தனியாகப் பணம் கட்டி வெற்றிடமாக்கி அந்தச் சிறு பெண்ணைப் பருவ மங்கையாக உருமாற்றம் செய்து அப்பொழுதே மணமகள் என்ற உருவத்தை அவள் மனதில் ஏற்றி உலங்கு வானுர்த்தியில் அவளை வானத்துத் தேவதை போல் மண்டப வாயிலில் கொண்டு வந்து இறக்கி அனைவரும் மலர்மாரி பொழிந்து…மேலும் எழுதிச் செல்ல மனம் விரும்பவில்லை. உண்மையில் இது நடந்தது.

பணம்! அனைத்திற்கும் பணம் என்ற அளவுகோல்! இந்த ஆடம்பரம் தான் வாழ்க்கையா? இதன் எல்லை இது? இது இப்படியே இருக்கட்டும். இனி மூலத்திற்குச் செல்வோம். காரணங்களை ஆராய்வோம்.

ஆதிகாலத்தில் வாழ்க்கை வேறாக இருந்தது. வேத காலத்தில் சாமத்தியச் சடங்கு என்பது இருந்ததா? என்பதற்கு ஆதாரமிருப்பதாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் இடைக்காலத்தில் சிறுசிறு குழுக்களாகப் பிரிந்து பிரிந்து வாழ்ந்த நிலையில் இந்நிகழ்வு மிகமிகச் சிறிய குடும்ப விழாவாக இருந்தது. அதற்குக் காரணம் பால்ய விவாகம் அதிகம் நடைபெற்ற அக்காலத்தில் திருமணமான சிறுமி பெரியவள் ஆனதும் அவளை முறைப்படிக கணவன் வீட்டில் கொண்டு விடுவதற்காக அவளது வாழ்க்கை மாற்றத்தை உற்றார் உறவினருக்குத் தெரிவிப்பதற்காக நடைபெற்ற நிகழ்ச்சி இது.

அதன்பிறகு போக்குவரத்து அதிகமில்லாத காலத்தில் என் வீட்டில் திருமணம் செய்யத் தயாராக ஒரு பெண் இருக்கிறாள் என்ற அறிவிப்பைத் தெரிவிப்பதற்காகக் குறிப்பாக அத்தைக்கும் மாமனுக்கும் முக்கியத்துவம் கொடுக்கின்ற ஒரு குடும்ப விழாவாக மட்டுமே இது நடைபெற்றது. இந்நிகழ்வுகளின் அடிப்படையாகத் தனது உடல் மாற்றத்தால் அந்தச் சிறுமி அதிர்ச்சி அடையக்கூடாது. விளையாட்டாக இதனை ஏற்க வேண்டும். தனது பொறுப்பை த் தான் உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற காரணமே முக்கியமாக இருந்தது.

இதே நிலையும் இத்தகைய மாற்றங்களும் ஒரு சிறுவனுக்கும் உண்டு என்றாலும் ஏனோ அவனை ஒரு பொருட்டாக மதிப்பதில்லை. அந்த நிலையில் அவனுக்கும் கவனிப்பும் அறிவுரைகளும் தேவை. அந்த மாற்றங்கள் ஒரு சிறுமியைப்போல் ஒரு சிறுவனுக்கும் அதிர்ச்சியையும் பயத்தையும் தரக்கூடிய ஒன்றுதான் என்ற எண்ணமே யாருக்கும் இருந்ததாகத் தெரியவில்லை.

ஆணாதிக்கம் மிகுந்த சமூகச் சூழ்நிலையில் பெண்தான் ஒரு சொத்தாகவும் போகப் பொருளாகவும் அடிமையாகவும் கருதப்பட்டாள். சுய சிந்தனையும் சுய முடிவும் மறுக்கப்பட்ட நிலையில் ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கை இருந்தது. அதனால் சடங்குகளும் அவளை முக்கியப்படுத்தியே அமைக்கப்பட்டன. தனது அடிமையான பெண்ணைத் தனது விருப்பத்திற்கேற்பக் கொண்டாடவும் அதில் பெருமையைத் தான் அனுபவிக்வும் ஆண் போட்ட திட்டமென்று கூடக் கூறலாம். ஆனால் இன்றைய சூழ்நிலை என்ன? ஆணுக்குப் பெண் சரி நிகர் சமானம் என்ற நிலை ஏற்பட்டு அதற்கும் மேலாகப் பெண்ணின் வளர்ச்சி சென்று கொண்டிருக்கும் காலகட்டம் இது. பெண்ணின் அன்பினால் மட்டுமே ஆளமுடியும். அதிகாரத்தாலோ ஆணவத்தாலோ அல்ல என்பதை ஆண்கள் உணர்ந்து வருகின்ற காலம் இது.

ஒரு சிறுவனுக்கு ஏற்படும் உடல் மாற்றம் போலவே ஒரு சிறுமிக்கும் உடல் மாற்றம் ஏற்படுகின்றது என்ற ஒன்றைத் தவிர இந்த நிகழ்ச்சியில் வேறு எந்தவிதத் ‘திரில்’லும் இல்லை. இதைப்பற்றிக் கல்விச் சூழ்நிலையாலும் தமது சக மாணவிகளின் உதவியாலும் தாமே அறிந்து கொண்டு இயங்கக் கூடிய அறிவு வளர்ச்சி பெற்றுவிட்ட நமது செல்விகளுக்கு இனியும் இந்தப் போலித்தனமான சடங்குகள் தேவையா? என்றால் நிச்சயம் தேவையில்லை என்றுதான் அடித்துச் சொல்ல வேண்டும்.

இன்றைய சிறுமி அனைத்தையும் அறிந்தவளாக வளரும் சூழ்நிலையில் வாழ்கிறாள். அவளை ஒன்றும் தெரியாத முட்டாள்போல அடக்கி வளர்க்காமல் அவளது அறிவு வளர்ச்சிக்கு நல்ல துiணாhக இருக்கும் அன்புபு; பெற்றோராக மாறுங்கள். இத்தகைய வீண் ஆடம்பரச் செலவுகளை அறவே தவிருங்கள். பெண் வீட்டில் நான்கு சுவர்களுக்குள் உலக்கையே காவலாக சன்னலே புகலிடமாக வாழ்ந்த ஒரு காலத்தில் நடைபெற்ற ஒரு சடங்கு இது. இந்த நிகழ்ச்சியில் எந்த ஒரு சாஸ்திரமும் சம்பிரதாயமும் சத்தியமாகக் கிடையாது. இப்படி இதற்காகச் செலவிடும் செல்வத்தை மனமுவந்து தான தர்மங்கள் செய்யப் பயன்படுத்தலாம். சுனாமியாலும் யுத்தத்தாலும் பாதிக்கப்பட்டு அனாதைகளாக வாழும் சிறுமிகளுக்கும் இந்த நிகழ்வு ஏற்படுகின்றது என்பதை நினைத்துப் பார்த்து அத்தகைய சிறுமிகள் உடுக்க நல்ல உடைகளைத் தந்தோ, உணவுச் செலவை ஏற்றோ கல்விச் செலவுக்கு உதவியோ தங்களால் இயன்றதைத் தாராளமாகச் செய்ய எவ்லோரும் முன் வரலாம்.

எனவே உங்கள் வீட்டில் சிறுமி வளர்ந்து பெரியவளானால் அவளது மாற்றத்தையும் அதன் விளைவுகளையும் பற்றித் தெளிவாக எடுத்துக் கூறுங்கள். அவற்றையெல்லாம் மூடி மறைத்துவிட்டுச் சடங்கு செய்ய நாள் குறிக்க ஓடாதீர்கள். யாரும் சாமத்திய சடங்குக்கு வந்து உங்களை அழைத்தால் போகாதீh;கள். மொய் எழுதவும் வேண்டாம். நீங்கள் அறிந்தவற்றை மற்றவர்களுக்கும் எடுத்துச் சொல்லுங்கள். அகமாற்றம் என்பது அவன் செய்கிறானா இவள் செய்கிறாளா என்று பார்ப்பதல்ல. நான் செய்கிறேனா என்று என்னை நானே உற்றுக் கவனிக்கின்ற ஒன்று. ஆகவே அன்பினால் கூறியதை ஆழமாக யோசித்து அர்த்தமற்ற சடங்குகள் களையப்பட வேண்டும் என்ற அகமாற்றம் அனைவருக்கும் தேவை என்பதைப் புரிந்து கொள்ளுங்கள்.