துன்பம் யாவுமே இன்பமாகுமே

துன்பம் யாவுமே இன்பமாகுமே!

தன் அறையில் அமர்ந்திருந்த சங்கீதா, தனக்குள்ளேயே சிந்தனைக் குவியல்களில் மூழ்கிக் கிடந்தாள். அவள் மனதில் திடீரென்று ஓர் எண்ணம் எந்தவித முனைப்புமின்றி சட்டென்று எழுந்தது. “தற்கொலை செய்துகொண்டு விடலாமா?”

தன் தலையை உலுக்கி அந்த எண்ணத்தை ஒதுக்கித் தள்ளினாள் அவள். “ச்சே! ச்சே! கோழையா நான்? எனக்கு ஏன் இப்படிப்பட்ட கோழைத்தனமான எண்ணம் வருகிறது?” என்று தனக்குத்தானே கோபமாகச் சொல்லிக் கொண்டாள்.

சங்கீதாவின் அம்மா சமையலறையில் தோசை வார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். வெந்தயத் தோசையின் இனிய மணம் அந்த அறை முழுவதும் சூழ்ந்து பசியைக் கிளப்பிக்கொண்டிருந்தது. அறையின் ஒரு புறத்தில் தம்பி வாசு படித்துக் கொண்டிருந்தான். அப்பா இன்னும் வரவில்லை. ஏதோவொரு கம்பெனியில் பியூனாக வேலையைச் செய்து முடித்து விட்டு, வீடு திரும்பும் வழியில் ஒரு மளிகைக் கடையில் மூன்று மணி நேரம் உதவியாளராகப் பணிபுரிந்துவிட்டு, அவர் வீடு திரும்ப இரவு மணி பத்தாகிவிடும்.

அப்பா இப்படி இரவு பகலாக உழைத்தும், அம்மா எவ்வளவோ சிக்கனமாகக் குடும்பத்தை நடத்தியும், இவர்களின் அன்றாடத் தேவைகள் இன்னும் பற்றாக் குறைப் பட்டியலில் தான் காத்துக்கொண்டிருக்கின்றன. வறுமைக் கோட்டிற்குக் கீழேயும் போகாமல், வசதியான வாழ்வு என்ற நிலையைத் தொடவும் முடியாமல் இரண்டுங்கெட்டான் நிலையில் தொடர்ந்து அல்லாடிக்கொண்டிருந்தனர், அவர்கள்.

அளவான குடும்பம், வளமான வாழ்வு! என்ற குடும்பநலத்திட்ட விளம்பரப் பலகையைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் சங்கீதாவிற்குச் சிரிக்கத் தோன்றும். எங்கள் குடும்பம், அளவானது தான். ஆனால் நாங்கள் வளமாக இல்லையே! என்று மனதிற்குள் சொல்லிக் கொள்வாள்.அவளது இளம் வயது அவளுக்குள் இல்லாத ஆசையையெல்லாம் துhண்டி அவளைத் துன்புறுத்தும். அவற்றிற்கு அவளது தோழிகளின் நடை, உடை, பேச்சுக்கள் துhபம் போடும். அப்போதெல்லாம் அவள் தன் தாயையும், அவளது எளிமையையும் நினைத்துக் கொள்வாள். ஒரு நல்ல தாய் தனக்கு இருந்தும், அவளது பொறுமையைத் தினமும் கண்ணால் பார்த்தும், தான் இப்படி அற்ப ஆசைகளில் மனதை ஆழ்த்திச் சஞ்சலப்படுவது அறிவுடைமையில்லை என்று அவள் தன்னைத் தானே சமாதானப்படுத்திக் கொள்வாள்.

ஆனால் அவளது மனப்பிசாசு அவ்வளவு சுலபத்தில், அவளை விட்டுவிடாது. அதையும் இதையும் இழுத்துப் போட்டுக் காட்சிகளாக்கி, மனத்திரையில் ஓடவிட்டு, அவளை ஆட்டிப் படைக்கும்.

கோகிலாவும் என்னைப் போலத்தானே! அவள் வீட்டிலும் கஷ்டம் தான். ஆனால் அவள் எத்தனை விதம் விதமான உடைகளைப் பள்ளிக்கு அணிந்து வருகிறாள்? என்னுடன் படிக்கும் பெண்கள் எல்லோருமே ஏதாவது ஒரு நகையை அணிந்திருக்கிறார்கள். ஆனால் என் வீட்டிலோ அம்மா கழுத்திலேயே மஞ்சள் கயிறு தான் தொங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. சேமிப்பாக இருந்ததையெல்லாம் திரட்டி உமா அத்தையைக் கல்யாணம் செய்து கொடுத்து அனுப்பியாகிவிட்டது. இந்த நிலையில் நான் என் ஆசைகளை எப்படி நிறைவேற்றிக் கொள்ள முடியும்?

தம்பி வாசுவின் டீச்சர் அம்பிகா நல்லவர்! அவர் உதவியால் அவனுக்கு இரண்டு சீரூடைகள் பள்ளியில் கிடைத்து விடுகின்றன. அதிலும் அவன் வகுப்பில் முதல் மாணவனாகவும், நல்ல பையனாகவும் இருப்பதால் அம்பிகா டீச்சரே அவனுக்கு அரசாங்கச் சலுகைகள் அவ்வளவையும் பெற்றுத் தந்து விடுகிறார். சங்கீதாவும் அப்படித்தான்! தன் பள்ளி மூலம் பெறக்கூடிய சலுகைகள் அனைத்தையும் பெற்றுத் தான் அவள் உயர்நிலைக் கல்வி வரை படித்தாள்.

சங்கீதாவின் அம்மா கோமதி, அடிக்கடி அம்பிகா டீச்சர் வீட்டிற்குச் செல்வார். அவளுடன் சங்கீதாவும் வாசுவும் உடன் செல்வார்கள். அப்போதெல்லாம் அவர் கோமதியிடம், சங்கீதாவையும், வாசுவையும் தொடர்ந்து நல்லாப் படிக்க வையுங்க! எந்தக் காரணத்தைக் கொண்டும் அவங்க படிப்பை நிறுத்திடாதீங்க! என்பார்;.

“எங்கே டீச்சர்! குடும்பம் நடத்துறதே மகா கஷ்டமா இருக்கு. இவங்க அப்பாவுக்கும் எவ்வளவு தான் உழைக்க முடியும்? நானும் கடனுக்குக் கிரைண்டர் வாங்கிப் போட்டு மாவு அரைச்சுக் கொடுத்து மாடாத்தான் ஒழைக்கிறேன். எங்க தரித்திரம் எங்களைவிட்டுப் போக மாட்டேங்குதே! நான் என்ன செய்வேன்? பிள்ளைங்க நல்லாப் படிக்குதுங்க தான்! அரசாங்க உதவியிலே எவ்வளவு படிக்க முடியுமோ அவ்வளவும் படிக்கட்டும்! அப்பாலே ஆண்டவன் விட்ட வழி! என்று சங்கீதாவின்; அம்மா வருத்தத்துடன் பதில் கூறும்போது அவளது தலை தானாகக் குனியும்.

உடனே அம்பிகா டீச்சர், “சேச்சே! நீங்க அப்படி சொல்லவே கூடாது. இவங்க படிக்கிறவரைதான் உங்க கஷ்டமெல்லாம். இவங்க படிச்சு முடிச்சு சம்பாதிக்க ஆரம்பிச்சுட்டாங்கன்னா, அப்புறம் எல்லாக் கஷ்டமும் தானா பறந்து போயிடாதா? ரெண்டுபேருமே புத்திசாலிப் பிள்ளைங்க” என்பார்.

அதோடு சங்கீதாவிடம், “சங்கீதா! உன் திறமை உனக்குத் தெரியாது. நல்லா கஷ்டப்பட்டுப் படி! இதுக்கு மேல் யாராலேயாவது படிக்க முடியுமான்னு சவால் விட்டுப் படிக்கணும். மாநிலத்திலேயே முதல் மாணவியா நீ வந்தியானா அப்புறம் உன் படிப்புச் செலவை அரசாங்கமே பார்த்துக்கும். உன் மதிப்பெண்களே உனக்கு நல்ல கல்லுhரியில் இடம் வாங்கித் தரும், எல்லாமே உன் கையில் தான் இருக்கு!” என்று உற்சாகமொழியுடன் பரிவாக அவளது குனிந்த தலையைத் தடவுவார்.

கடைசியில் அவர் வாழ்த்தியபடியே தான் நடந்தது. சங்கீதா, அம்பிகா டீச்சர் சொன்ன அறிவுரையைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொண்டு இரவு பகலாக வெறியுடன் படித்தாள். அது வேண்டும், இது வேண்டும் என்று அடம் பிடித்த மனதைக் கட்டுப்படுத்தி, உனக்கு இப்போது இது தான் வேண்டும்! என்று படிப்பின் மீது கவனத்தைத் திருப்பினாள். முழுக்குடும்பமும் அவளின் படிப்பிற்காக ஒத்துழைத்தது. தங்கள் தேவைகளைக் குறைத்துக் கொண்டு அவளுக்கு வசதி செய்து கொடுத்தது. சங்கீதாவும் சாதித்தாள். அந்தச் சிறிய மாநிலத்தின் முதல் மாணவி என்ற மதிப்பினைத் தன் மதிப்பெண்கள் மூலம் பெற்றாள். அவள் பெற்ற வெற்றியால் அவளைச் சூழ்ந்திருந்த சமூகமே குலுங்கியது.

“கட்டிக்க மாத்துத் துணிகூட நல்லா இல்லாத அன்னாடங்காச்சியெல்லாம் மாநிலத்தில் முதல் மாணவியா வர முடியுது! நம்ம வீட்டுலே தாங்கித் தாங்கி வளர்த்த பொண்ணு பெயிலாப் போயி, நம்ம மானத்த வாங்குது!
சோத்துக்கு வழியில்லாதவ, ரோஷமாப் படிச்சு பேரு வாங்கிட்டா! இங்கே இருக்கிறதெல்லாம் மூணு வேளையும் நல்லாக் கொட்டிக்கத்தான் லாயக்கு!”
ஒரு நாள் பக்கத்து வீட்டு மாமி, சங்கீதா தன் வீட்டைத் தாண்டிப் போகும்போது
வயிற்றெரிச்சல் தாங்காமல் பொருமியபடி, பின்னிக்கொண்டிருந்த தன் பெண்ணின் தலைமீது நறுக்கென்று ஓங்கிக் குட்டினாள்.
சுருக்கென்று தைத்த அவளின் வார்த்தைகளால் சங்கீதாவின் மனம் புண்ணானது. வாழ்ந்தாலும் ஏசும்! தாழ்ந்தாலும் ஏசும்! வையகம் இதுதானடா! என்ற பாடல் வரிகள் அவள் மனப்புண்ணுக்கு மருந்தானது.

இப்போது நினைக்கும்போது கூட அந்த நிகழ்ச்சி சங்கீதாவிற்குச் சுட்டது. ஓர் ஏழைக் குடும்பத்தின் சாதனை, சுற்றியிருப்பவர்களுக்கு எத்தனை விதங்களில் பாதிப்பை ஏற்படுத்தியது என்று நினைத்து அவள் சிரித்தாள்.
பொறாமை பிடித்தவர்கள், வயிற்றெரிச்சல் பட்டாலும், அவளது சாதனையைப் பாராட்டாதவர்கள் இல்லை. பள்ளிக்கூடம் முழுவதுமே அவளைக் கொண்டாடியது.

அனைத்து ஆசிரிய ஆசிரியைகளும் அவளைத் தலைக்கு மேல் வைத்துக் கொண்டாடினார்கள். பரிசு மழையும், பத்திரிக்கை விளம்பரமும், அப்பாவிகளான அக்குடும்பத்தினரைத் திக்கு முக்காட வைத்தன. அந்தத் தொகுதி சட்டமன்ற உறுப்பினர் வீடு தேடி வந்து கைக்கடிகாரமும் பரிசுத் தொகையும் வழங்கிப் புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டு போனார்.
அரசாங்கப் பரிசுகளும், தங்கப் பதக்கமும், பல்வேறு சமூக நல மன்ற அமைப்புகளின் பரிசுகளும் அவர்களின் வீட்டை நிறைத்தன. சங்கீதாவின் பெற்றோரும், தம்பியும் மகிழ்ச்சி வெள்ளத்தில் நீந்தினார்கள். அம்பிகா டீச்சர் சங்கீதாவைக் கட்டியணைத்துப் பாராட்டினார்.

சங்கீதா தனது நேர்காணலில் தனது இந்த மாபெரும் வெற்றிக்குத் தன் பெற்றோரும், பள்ளி ஆசிரியர்களும் மட்டும் காரணமல்ல. இந்தச் சாதனை எண்ணத்தை என் மனதில் விதைத்து உரமூட்டிய என் தம்பியின் ஆசிரியை அம்பிகா டீச்சரும் ஒரு முக்கிய காரணம்! என்று மறக்காமல் குறிப்பிட்டபோது, அவர் மகிழ்ச்சிக் கண்ணீருடன் சிரித்தார். புதிய உடைகள் இரண்டினை வாங்கி வந்து அவளிடம் கொடுத்து மேலும் முன்னேற வாழ்த்த்pனார்.
எல்லா அமர்க்களமும் ஆர்ப்பாட்டமும் ஒரு சில மாதங்களில் ஒரு வழியாக முடிவுக்கு வந்தன. சங்கீதா கதாநாயகி கௌரவத்திலிருந்து சாதாரண நிலைக்குத் திரும்பினாள். ஊருக்கும் நாட்டுக்கும் வேறு பிரச்னைகள் புதிதாகப் புறப்பட்டு மக்கள் கவனத்தைத் திசை திருப்;பின.

அம்பிகா டீச்சரின் உதவியுடன், கணக்கு ஆசிரியரின் வழிகாட்டுதலுடன் சங்கீதா பொறியியற் கல்லூரிக்குள் காலடியெடுத்து வைத்தாள். இந்தியாவின் தலை சிறந்த கல்லுhரிகளில் சேர அவளது மதிப்பெண்கள் வழி வகுத்துத் தந்தாலும், குடும்பப் பொருளாதாரமும், பெற்றோரின் பயமும், அவளை உள்ளூர் கல்லூரியில் சேரவே அனுமதித்தது.

சங்கீதாவின் சிந்தனை ஓட்டம், அவளது அம்மாவின் அழைப்பால் தடைபட்டது. அவர்கள் இருவரையும் சாப்பிட வரும்படி கோமதி குரல் கொடுத்தாள்.

“தோசை சூடு ஆறிடுச்சுன்னா நல்லா இருக்காது.! சாப்பிட்டு விட்டுப் போய் படிக்கலாம். கையைக் கழுவிக்கிட்டு ரெண்டு பேரும் சாப்பிட வாங்க.”
வாசு தன் புத்தகங்களை அடுக்கிப் பைக்குள் வைத்தான். “அக்கா வா!” என்று சொல்லியபடியே கை கழுவச் சென்றான். சங்கீதாவிற்கு எழ மனமில்லை. அவளது மனம் அவளைத் தன் வேகத்திற்கேற்ப இழுத்துச் செல்லவே முயன்றது. – அவளது சிந்தனை தொடர்ந்தது.

பொறியியற் கல்லூரியின் பொருந்தாச் சூழ்நிலை இப்பொழுது சங்கீதாவின் நினைவில் எழுந்தது. அக்கல்லூரியின் விரைவும், கலகலப்புமான சூழ்நிலை சங்கீதாவை மிரட்டியது. ஏழ்மையின் தோழிகளான தயக்கமும் பயமும் அவளைப் பாடாய்ப் படுத்தின. அதோடு அங்கு படிக்கும் பெண்கள், தனியார் ஆங்கிலப் பள்ளிகளிலிருந்து வந்த பணக்கார வார்ப்புகளாக விளங்கினர். நுனி நாக்கு ஆங்கிலமும், உயர்தரமான ஒப்பனைகளுமாக அலங்காரத் தேர்களாக பவனி வந்த அவர்களிடையே சங்கீதா மழைக்கு ஒதுங்கிய பூனைக்குட்டியாகத் தன்னை உணர்ந்தாள்.

தாழ்வு மனப்பான்மை அவளைத் தின்றது. மிக மிக எளிய உடைகளுடன், இயற்கையாய் அமைந்த வனப்புடன், முகத்தில் பயம் கலந்த அறிவொளி பிரகாசிக்க வகுப்பில் அமர்ந்திருந்த அவளை மற்ற மாணவிகள் சற்றும் பொருட்படுத்தவில்லை. இன்று மீண்டும் சங்கீதா அதை எண்ணிய கணத்தில், அதே உணர்வு மீண்டும் அவளுள் அப்படியே பொங்கியது.

சங்கீதா மாநில அளவில் முதல் மாணவியாக வந்தாள் என்ற தகுதி, விரிவுரையாளர் மூலம் வெளிப்பட்ட பிறகு, அவளுக்கும் சில நண்பர்கள் கிடைத்தனர். வியப்புடனும் விருப்பத்துடனும் அவர்கள் அவளிடம் தம்மை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டதால் சங்கீதாவின்
இறுக்கம் சற்றே இளகியது. அவர்களில் கலா, சங்கீதாவிடம் மிகவும் நெருங்கிப் பழகினாள்.

கலா மிக இயல்பாகப் பேசி சங்கீதாவின் தயக்கத்தையும் கூச்சத்தையும் போக்கினாள். கல்லூரியின் புதிய சூழ்நிலையில் கலாவின் நட்பு சங்கீதாவிற்கு மாபெரும் துணையாக அமைந்து அவளை சமாளிக்க வைத்தது. இருவரின் நெருங்கிய நட்பு வளர்ந்தது.

கலாவின் நினைவு வந்ததும் சங்கீதாவின் முகத்தில் ஒரு புன்முறுவல் படர்ந்தது.. துவண்டு போகும் தன்னைத் துணிவு கொள்ளும் விதத்தில் கொண்டு செல்லும் தன் தோழிக்கு மனதால் நன்றி கூறிக்கொண்ட அந்த நிமிடத்தில், வாசற்புறத்தில் ஏதோ சப்தம் கேட்கவே, அப்பா தான் வந்துவிட்டார்! என எண்ணி அவசரமாக எழுந்தாள்.

அதற்குள் வாசலில் ஓர் அன்னியக் குரல், “அம்மா! அம்மா! என அழைத்தபடி கதவு தட்டப்பட்டது. இந்த நேரத்தில் யார்? என்று யோசித்தபடி சங்கீதாவும், கோமதியும் கதவு நோக்கி விரைந்தனர். அதற்குள் மீண்டும் படபடவென்று கதவைத் தட்டவே, சங்கீதா சன்னலைத் திறந்து வெளியே பார்த்தாள்.

அங்கே சங்கீதாவின் அப்பாவை ஒருவர் ஆட்டோவிலிருந்து பிடித்து இறக்கித் தாங்கிப் பிடிக்க, கூடவே வந்த மற்றொருவர் கதவைத் தட்டிக்கொண்டிருந்தார்.

“ஐயோ, அம்மா! அப்பா!” என்று பதறும் குரலில் கூறியபடி சங்கீதா விரைந்து சென்று கதவைத் திறந்தாள். என்னடி? என்று கேட்டபடியே கோமதியும் ஓடி வந்தாள். துவண்ட நிலையில் நினைவற்றுச் சரிந்த சங்கரனை அந்த இருவருமே தாங்கிப் பிடித்து அழைத்து வந்தனர். சங்கீதா சிட்டாகப் பறந்து ஓடிப்போய் ஒரு பாயை எடுத்து விரித்துத் தலையணியைப் போட்டாள். சங்கரனை அதில் மெதுவாகப் படுக்க வைத்தனர்.

பிறகு பதறி நின்ற இருவரையும் பார்த்து “ சைக்கிளில் வரப்ப திடீர்னு கீழே சரிந்து விழுந்திட்டாரு. மளிகைக் கடையில் வெச்சு இவரைப் பார்த்திருக்கோம்! தெரியும், அதனால பதறிப்போயி தூக்கியாந்தோம். இன்னும் மயக்கம் தெளியலே….என்னான்னு பாருங்க!” என்று ஒருவர் கூறினார்.

கோமதி சங்கரனுக்குப் பக்கத்தில் சென்று நெற்றியையும், உடலையும் தொட்டு அசைத்து, என்னங்க! என்னங்க! என்று பதட்டத்துடன் அழைத்தாள். சங்கீதா தண்ணீர் எடுத்து வந்து அவரது கண்களையும் முகத்தையும் துடைத்து விட்டாள். வாசு தோசை தின்ற தட்டுடன் பயந்து போய் சுவரோரத்தில் வந்து நின்று, எல்லாவற்றையும் கவனித்தான்.

வந்த இருவரும் வீட்டின் சூழ்நிலையையும், ஆண் துணையற்ற அவர்களின் நிலைமையையும் உணர்ந்து, நிற்பதா, போவதா என்று தடுமாறினர். கோமதி கண்ணில் துளிர்த்த நீரூடன் அவர்களைப் பார்த்து, “சமயத்துல கடவுள் போல வந்து உதவுனீங்க. உங்களுக்கு எப்படி நன்றி சொல்றதுன்னே தெரியலே. இவுரு இன்னும் கண்ணைத் திறக்கலையே? இப்ப நான் என்ன பண்ணுவேன்?” என்று கேட்டாள்.
“பயப்படும்படியா ஒண்ணும் இருக்காதும்மா! சூடா எதையாச்சும் குடிக்கக் கொடுங்க. ஒரு வேளை பசியாக இருக்கலாம்” என்றார் ஒருவர்..
“ஓடிப்போய் டீக்கடையில் டீ வாங்கிகிட்டு வாடா! சங்கீதா தன் தம்பியை விரட்டினாள்.

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக டீயை அவரது வாய்க்குள் செலுத்தியதும் சங்கரனுக்கு விழிப்பு வந்தது. அவர் கண்களைத் திறந்ததும் மற்றவர்களுக்கு அப்பாடா என்றிருந்தது.
“எதுக்கும் நாளைக்கு இவரை ஆஸ்பத்திரிக்கு அழைச்சுகிட்டுப்போய் ஒரு பொது பரிசோதனை செஞ்சுடுங்க! சுவர் இருந்தாத்தான் சித்திரம் எழுத முடியும். இந்த நாள்ல சாதாரண மயக்கம் தானேன்னு விட்டுடறது கூட ஆபத்தாப் போயிடுது. பாப்பா! நாளைக்கு அப்பாவை மறக்காம கூட்டிட்டு போ! என்ன? என்று தமக்குத் தெரிந்ததைக் கூறிவிட்டு, இருவரும் விடை பெற்றுச் சென்றனர்.

அன்றிரவு சங்கீதாவிற்குக் கொஞ்சமும் தூக்கம் வரவில்லை. தனது குடும்ப வறுமையும், உதவியற்ற நிலையும், பெற்றோர் படும் பாடும், தந்தையின் இயலாமையும், அவரது கடின உழைப்பும் அவள் நெஞ்சைப் பிளந்தன. சுயபச்சாதாபச் சிந்தனைகள் எழுந்து, அவளை அலைக்கழித்தன. மீண்டும் அவள் மனதில் தற்கொலைக்குரிய எண்ணம் எட்டிப் பார்த்தது. சங்கீதா அதனை அடித்துத் துரத்தினாள்.

மறுநாள் கோமதியும் சங்கீதாவும் எவ்வளவோ வற்புறுத்தியும் மருத்துவ மனைக்குச் செல்ல மறுத்து, சங்கரன் பிடிவாதமாக வேலைக்குப் போய் விட்டார்.

கல்லூரியில் சங்கீதாவின் முகவாட்டத்தைக் கண்ட கலா அவளை வற்புறுத்தி, முந்தைய நாளின் நிகழ்வுகளைக் கேட்டறிந்து வருந்தினாள். குடும்பத்தை நல்லபடியாக வாழ வைக்கத் தாங்கள் நல்ல உடல் நலத்துடன் இருக்க வேண்டும் என்ற உண்மை கூடத் தெரியாமல், இந்த அப்பாக்கள் ஏன் இப்படி முட்டாள்களாக இருக்கின்றனர்? உடல் நலத்தைக் குறைத்துக்கொண்டு உழைப்பதால் என்ன நன்மை? பிறகு ஒரு கட்டத்தில் ஒரேயடியாகப் படுத்துவிட்டால் பிறகு குடும்பத்தை யார் காப்பாற்றுவது? அப்போது கண்ணீர் வடித்து என்ன பயன்? என்றெல்லாம் அவள் பொரிந்தாள்.

சங்கீதாவிற்கும் இதே கேள்விகள் தான் இரவு முழுவதும் எழுந்தன. “வளர்ந்த பிள்ளைகள் சொல்வதைக் கேட்க வேண்டும் என்ற எண்ணமே அவர்களுக்கு எழுவதில்லை. குடும்ப பாரத்தைத் தான் மட்டுமே சுமக்க வேண்டும். மற்றவர் தன் சொல்லுக்குக் கட்டுப்பட்டு அடங்கி நடக்க வேண்டும் என்று அவர்கள் அதிகாரம் செலுத்த மட்டுமே விரும்புகிறார்களேயன்றி, தம் குடும்பத்தினருக்கு நம்மீது அக்கறை இருக்கிறது! அவர்களின் அன்புக்கு நாமும் கட்டுப்பட வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவர்களுக்கு ஏனோ ஏற்படுவதில்லை.” என்று பெருமூச்சுடன் கலாவிடம் கூறினாள் சங்கீதா.

ஒரு முறை பழுதாகிவிட்ட கருவி மீண்டும் மீண்டும் தொல்லை தருவதைப்போல சங்கரனின் உடல் நிலை பிறகு அடிக்கடி பாதிக்கத் துவங்கி விட்டது. அவரும் அதை வெளிப்படுத்தாமல் சமாளித்துக்கொண்டு செயல் பட்டார். சங்கீதாவின் படிப்பு பற்றிய கவலை அவரைச் சதா இயக்கிக்கொண்டிருந்தது. இந்நிலையில் திடீரென்று சங்கரனின் தங்கை உமாவின் கணவர் இறந்துவிட்டதாக வந்த செய்தி, அவர்கள் குடும்பத்தில் இடியாக இறங்கியது.

இன்பமும் துன்பமும் மாறி மாறி வருவது தான் வாழ்க்கையின் நியதி. இன்பம் தான் நிலையாக இருப்பது. அதை நாம் உணர்வதில்லை. வந்து வந்து போகும் துன்பத்தையே பெரிதாகக் கருதி இடிந்துபோய் விடுகிறோம்! என்றெல்லாம் ஞானியர் உபதேசித்துக் கொண்டிருக்கின்றனர். ஆனால் அன்றாட வாழ்விலோ துன்பம் தான் நிலையாக நிற்கிறது.: இன்பம் எப்போதாவது தான் வந்து போகிறது! என்று சம்சாரிகள் புலம்புகின்றனர்.

சங்கீதாவின் குடும்பமும் துன்பம் தாங்காமல் திணறியது. கணவன் வீட்டில் வாழ வழியின்றி உமா, அண்ணன் வீட்டிற்குத் தன் நான்கு வயது மகள் தீபாவுடன் வந்து சேர்ந்தாள்.

சங்கீதாவின் தங்கப் பதக்கம், பரிசுத்தொகை, சேமிப்பு எல்லாம் பெருங்காற்றில் அடித்துச் செல்லும் சிறுகுடைபோல் பறந்து விட்டன. அவளது கல்லூரிப் படிப்பு இரண்டாம் ஆண்டின் இறுதி நிலையில் பெருமூச்சு வாங்கிக் கொண்டிருந்தது. அரசாங்க உதவித்தொகை, அவள் படிப்புக்கு மட்டுமே பற்றாக்குறை நிலையில் இருந்தது. ஆனால் அவளது குடும்பச் சூழ்நிலை?

சங்கரன் அதிக உழைப்பும், மனக்கவலையும் சேர்ந்து குணம் மாறிப்போனார். தளர்ந்துபோன உடல் நிலையைத் தன்னை நம்பியிருக்கும் குடும்பத்தினர் முன் காட்டிக்கொள்ளாமல், தனது இயலாமையைக் கோபத்தின் மூலம் வெளிப்படுத்தினார். சின்னச் சின்ன தவறுகளைக்கூட அவரால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாமல், யார் என்று பாராமல் சத்தம் போட ஆரம்பி;த்தார்.

அப்பாவின் இந்த மாற்றம் சங்கீதாவைப் பாதித்தது. அவளுக்கு என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. சிறு பெண். வெளி உலக அனுபவம் இன்னும் சரியாக அறியாதவள். குடும்பம், பள்ளி, கல்லூரி என்று இப்போதுதான் அவள் வட்டம் விரிந்துகொண்டு வருகிறது. அம்மாவும், அத்தையும் பாவம்! வாசு, அத்தையின் பெண் தீபா இவர்களின் எதிர்காலம் வேறு இருக்கிறது. இந்நிலையில் தன் பொறுப்பு என்ன? தான் இனி எப்படிச் செயல் பட வேண்டும்?

சிந்தித்துச் சிந்தித்து மனம் குழம்பிய நிலையில் சங்கீதாவிற்கு மீண்டும் தற்கொலை எண்ணம் தலை தூக்கியது. மீளவே முடியாத துன்பங்களிலிருந்து விடுபடச் சுலபமான வழி இது தான் என்று அவளது மனம் நினைக்க ஆரம்பித்தது.

அந்த எண்ணத்தின் துரத்துதலில் இருந்து விடுபட, அவள் அம்பிகா டீச்சரை நாடி ஓடினாள். அவளிடம் தன் மனச் சுமைகளை இறக்கி வைத்து அழுது தீர்த்தாள். அம்பிகாவிற்கு சங்கீதாவின் மனநிலை நன்றாகப் புரிந்தது.

ஒருவருக்கொருவர் உதவிக்கொள்வதிலும், அடுத்தவரின் துன்பத்தைப் பரிவோடு பகிர்ந்து கொள்வதிலும் தான் வாழ்வின் பொருளே அடங்கியிருக்கிறது என்று எண்ணி வாழும் அம்பிகா, தன் அன்பிற்குரிய மாணவியான சங்கீதாவின் குடும்பத்திற்கு எப்படியாவது உதவ வேண்டும் என்று விரும்பினாள். சங்கீதாவிற்கு ஆறுதல் கூறி அறிவுரைகள் வழங்கி அவளை வீட்டிற்கு அனுப்பி வைத்தாள்.

அதன் பின் அம்பிகா தன் கணவன் குமாரிடம் பேசி அவன் வேலை பார்க்கும் செயற்கை வைரங்களைப் பட்டை தீட்டும் தொழிற்சாலையில், சங்கீதாவின் அத்தை உமாவை வேலைக்குச் சேர்க்க ஏற்பாடு செய்தாள்.

உமா வேலைக்குப் போகப் போகிறாள் என்று கோமதி பேச்செடுத்ததும் சங்கரன் அடித்த கூத்திற்கு அளவில்லை. அவர், விதவையான தன் தங்கையை வேலைக்கு அனுப்பத் தனக்கு விருப்பமில்லையென்று சண்டை போட்டார்.

தான் வீட்டை விட்டு வெளியேறிவிடுவதாகவும் பொம்பளை ராஜ்ஜியமாக எல்லாம் நடத்துங்கள்! என்றும் கூச்சலிட்டார். தன்னைக் கையாலாகாதவன் என்று எல்லோரிடமும் வெளிப்படுத்தத்தான் வீட்டுப் பெண்கள் மூவரும் ஒன்று சேர்ந்து சூழ்ச்சி செய்வதாகக் கூறித் தலையில் அடித்துக்கொண்டார்.

ஆனால் அம்பிகா டீச்சர் அளித்த தைரியத்தில் பெண்கள் மூவரும் செயல்பட்டனர். சங்கரனின் வரட்டுக் கூப்பாடுகள் யதார்த்த வாழ்க்கைக்கு ஒத்து வராது என்று உணர்ந்தவர்களாய், பயந்து ஒடுங்கிப் போகாமல் அவர்கள் செயல்களில் துணிந்து ஈடுபட்டதால், சரிந்த குடும்பப் பொருளாதாரம் சற்றே நிமிர்ந்தது.

கோமதி கடனுக்கு இன்னொரு மாவு அரைக்கும் இயந்திரம் வாங்கித் தன் வாடிக்கைகளை அதிகப்படுத்திச் செலவுகளைச் சமாளித்தாள். உமா தன் பெண் தீபாவை பாலர் பள்ளியில் சேர்த்துவிட்டுத் தான் அந்தத் தொழிற்சாலை வேலைக்குப் போக ஆரம்பித்தாள். சங்கீதா தனது கல்லூ ரிப் படிப்புடன், கலாவோடு சேர்ந்து ஓர் இன்னிசைக் குழுவில் மெல்லிசைப் பாடல்கள் பாட ஆரம்பித்தாள். இயற்கையாக இனிமையான குரல் வளம் கொண்ட சங்கீதாவின் திறமையைக் கண்டுபிடித்த கலா, அவளை வற்புறுத்திப் பயிற்சி எடுக்க வைத்துத் தனது இசைக்குழுவில் சேர்;த்தாள்.

ஆரம்பத்தில் கோமதியும், உமாவுமே, சங்கீதா மேடையில் பாடுவதற்கு மிகவும் பயந்தனர். வறுமையின் அணிகலனாக அவர்களிடம் குடும்ப கௌரவம் என்ற ஒன்று மட்டுமே இருந்தது. எது என்றாலும் கதைகட்டிப் பேசும் சமூகத்தில் மேடைப் பாடகி ஒருநாளும் நல்ல பெயரை எடுக்க முடியாது என்று பயந்தனர்.

அதெல்லாம் போன தலைமுறையோடு போயிற்றென்றும், நேர்மையான எதைச் செய்வதற்கும் பெண்களுக்குத் துணிவு வேண்டுமென்றும், எந்த ஒரு சூழ்நிலையிலும் கெட்டுப்போக விருப்பமில்லாவிட்டால் ஒரு பெண்ணால் தன்னைக் காத்துக்கொள்ள முடியுமென்றும், குடும்ப கௌரவத்திற்கு இழுக்கு நேரும்படி தான் ஒரு நாளும் நடந்து கொள்ள மாட்டேன் என்றும் அவர்களிடம் சங்கீதா தெளிவாக எடுத்துக் கூறினாள்.

எல்லாவற்றையும் கவனித்த சங்கரன் கூண்டில் அடைபட்ட சிங்கம் போல் உறுமினார். என்றாலும் போகப் போகத் தன் பெண்ணின் அயராத உழைப்பையும், அவளது படிக்கும் ஆர்வத்தையும் தமது குடும்பச்சூழ்நிலையையும் புரிந்துகொண்டவராய் அவர் அடங்கிப் போக வேண்டியதாயிற்று. வறுமைக்குத் தோற்று அழிந்து போவதை விடக் கௌரவமாக உழைத்துப் பாடுபட்டு முன்னேறுவதில் தவறேதுமில்லை என்று அவர் எண்ணத் துவங்கினார்.

“என்னப்பா சங்கரன்! உன் பொண்ணு மேடை மேடையா சினிமாப் பாட்டு பாடுறாளாமே? நம்ம குடும்ப கௌரவத்திற்கு இதெல்லாம் சரிப்படுமா? நாளைக்குப் பொண்ணு விலை போக வேண்டாமா?” என்று உசுப்பிவிடுவோரால் ரத்தக்கொதிப்பு ஏற்படுவதும், “என்னப்பா சங்கரன்! உன் பொண்ணு இவ்வளவு நல்லாப் பாடுவான்னு நீ எங்ககிட்ட சொன்னதேயில்லையே! என்ன அருமையாப் பாடுறா! கேட்டுக்கிட்டே இருக்கலாம் போல இருக்கு. படிப்பிலதான் கெட்டிக்காரின்னு பாத்தா, பாட்டுலேயும் வெளுத்துக் கட்டுறாளே! உனக்கென்னப்பா! தங்கமாப் பெண்ணைப் பெத்து வச்சிருக்கே! தாலி கட்ட மாப்பிள்ளை கியூவிலே வந்து நிப்பானுங்க பாரு!” என்று வாயாரப் பாராட்டுவோரால் உள்ளம் குளிர்ந்து போவதுமாக அவர் திண்டாடினார்.

ஒரு நாள் இரவு……வீட்டின் முன்னறையில் மற்ற எல்லோரும் உறங்கிக்கொண்டிருக்க, சங்கீதா மட்டும் மேசை விளக்கின் ஒளியில் மௌனமாகப் படித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது ஆழ்ந்த படிப்பிற்கு இடையூறாக அவளது அத்தை புரண்டு புரண்டு படுத்தபடி இருந்தாள். சிறிது நேரம் கழித்து அவள் விசும்பும் ஒலி சங்கீதாவின் கவனத்தைக் கலைத்தது.

பாவம் அத்தை! இத்தனை இளம் வயதில் கணவனை இழந்து, திசை மாறிய பறவையாய் எங்களிடம் அடைக்கலம் புகுந்து அவதிப்படுகிறாள். தன் பெண் தீபாவின் முன்னேற்றத்தைத் தவிர அவளுக்கு வாழ்க்கையில் இனி என்ன பிடிப்பு இருக்கிறது? என்று அவளைப் பற்றி நினைத்து வருந்திக்கொண்டே படித்துக் கொண்டிருந்தவள், அவளது விசும்பல் ஒலி கேட்டதும் திடுக்கிட்டாள். பிறகு மெல்ல அடிமேல் அடி வைத்து அவள் அருகில் வந்து பார்த்தாள்.

உமாவின் மூடிய கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்துகொண்டிருந்தது. சங்கீதா மெதுவாக உமாவின் தோளைத் தொட்டு உலுக்கினாள். சட்டென்று கண் விழித்த உமா, தன் கண்ணீரைப் பட்டென்று துடைத்தாள்.

தன் உதட்டில் கை வைத்து சாடை காட்டியபடி, தோட்டப்பகுதிக் கதவைச் சுட்டிக் காட்டி விட்டு அவள் கையைப் பிடித்து எழுப்பிக் கூட்டிக்கொண்டு, சங்கீதா தோட்டத்திற்கு வந்தாள்.

வெளியில் பால் நிலா காய்ந்து அந்த இரவைத் தன்னால் முடிந்தவரை அழகுபடுத்திக் கொண்டிருந்தது. நிலவின் தன்னலமற்ற தொண்டினைப் பாராட்டி நட்சத்திரங்கள் கண்சிமிட்டிக் கொண்டிருந்தன. ஆனால் எதையும் ரசிக்கும் மன நிலையில் இருவரும் இல்லை.

தோட்டத்திற்கு வந்ததுமே சங்கீதா உமாவிடம், “அத்தை! ஏன் இப்படி வேதனைப்படுறீங்க? மாமா நினைவு வந்துடுச்சா? இல்லே, வேற ஏதாவது பிரச்னையா? உடம்பு சரியில்லையா?” என்று கேட்டாள்.

“ஒண்ணுமில்லே சங்கீதா! ஏதோ வேதனை…தூக்கம் வரல்லே! மனசு பட்ட சங்கடத்தில அழுகை வந்துடுச்சு, அவ்வளவுதான்!” என்று கூறித் தலை குனிந்தாள் உமா.

தலை குனிந்ததிலேயே அவள் மனதை மறைக்கிறாள் என்பதை உணர்ந்த சங்கீதா மிக மெதுவாக, “அத்தை! உங்களுக்கு மனசை விட்டுப் பேச என்னை விட்டா இந்த உலகத்தில வேறு யாரு இருக்காங்க? உங்க பிரச்னைகளைப் புரிஞ்சுகிற வயசிலேதான் நானும் இருக்கேன். யார் கிட்டயாவது வாய் விட்டு சொன்னாத்தான் மனசில இருக்கிற பாரமும் குறையும்.

நான் உங்களை என் உயிரா நினைக்கிறேன். எதுவா இருந்தாலும் எங்கிட்ட சொல்லுங்க அத்தை! என்னால முடிஞ்சா நான் அதைத் தீர்த்து வைக்கிறேன்! அது முடியாட்டா ஒருத்தருக்கொருத்தர் புலம்பியாச்சும் ஆறுதல் பெறலாம். அதை விட்டுட்டு இப்படி மனம் புழுங்கித் தூங்காம உடம்பைக் கெடுத்துக்கிறது நல்லதில்லே!” என்று நிறுத்தி, நிதானமாக உமாவின் மனதைத் திறக்கும் விதத்தில் பேசினாள்.

பரிதாபமான முகத்துடன் அவளை ஏறிட்டுப் பார்த்து, இவளிடம் சொன்னால்; தன் பிரச்னையைப் புரிந்துகொள்வாளா? அல்லது தன்னைத் தப்பாக நினைப்பாளா? என்று தயங்கிய உமா, கடைசியில் சொல்லத்தான் வேண்டும் என்ற முடிவுடன், “சங்கீதா! நான் இப்போ சொல்லப்போற விஷயம் நீ கொஞ்சம் கூட எதிர்பாராத ஒன்று! ஆனா அன்றாடத் தொல்லையா போயிட்டதைப் பத்தி ஒங்கிட்ட சொன்னாத்தான் ஏதாவது செய்ய முடியும்!” என்று கூறிப் பெருமூச்சு விட்டாள்.

பிறகு பயந்த குரலில், “சங்கீதா! நம்ம அம்பிகா டீச்சரோட புருஷன், கம்பெனியிலே எங்கிட்ட முறையா நடந்துக்கிறதில்லே! அவர் பார்வையும், நடத்தையும் சரியில்ல. ரொம்ப அக்கறையா எங்கிட்ட நடந்துக்கிறமாதிரி நடிச்சு, அத்துமீறறாரு!

காபி குடிக்கிறியா? எங்கூட சேர்ந்து சாப்பிடுறியா? ஒரு நாளைக்கு இரண்டு பேருக்குமா சேர்த்து சமைச்சுகிட்டு வாயேன்! அம்பிகா சாப்பாட்டைச் சாப்பிட்டு அலுத்துப் போச்சு! என்றெல்லாம் எல்லார் முன்னாலேயும் பேசுறாரு. வேலை முடிஞ்சு வீட்டுக்கு வறப்ப, ஸ்கூட்டர்ல அழைச்சுகிட்டுப் போறேன், ஏறிக்க!ன்னு வம்பு பண்றாரு.

அவரு வேலை வாங்கிக் கொடுத்தாரேன்னு தான் நான் அவர்கிட்ட மரியாதையா நடந்துக்கிறேன். அம்பிகா டீச்சரை நினைச்சு எல்லாம் பொறுத்துக்கிறேன். ஆனா, பார்க்கிறவங்க என்ன நினைப்பாங்க? வீணாப் போனவதானே, அதான் ஆள் தேடுறாள்னு என்னைத்தானே புறம் பேசுவாங்க?

அவரை யாராச்சும் கண்டிச்சுக் கேப்பாங்களா? இதுவே அண்ணன் காதுல விழுந்துச்சுன்னா என் நிலமை என்ன? இந்த வேலையே வேண்டாம்னு விட்டுடலாம்னு பார்த்தாலும் நம்ம குடும்ப நிலைமையில அது சரியா? எனக்கு வேறு வேலை யார் தருவாங்க? ஒண்ணுமே புரியலே! இந்த எழவு பிடிச்ச வாழ்க்கையே வேணாம்னு செத்துப் போயிடலாமான்னு சில சமயம் தோணுது!” சொல்லிக்கொண்டே வந்தவள், விம்மி விம்மி அழ ஆரம்பித்தாள்.

சங்கீதாவிற்குச் சுரீரென்றது. தன்னைச் சுற்றிச் சுற்றி சதா தூண்டிக்கொண்டிருக்கும் அதே தற்கொலை எண்ணம் அத்தைக்குமா? எல்லாவற்றிலிருந்தும் தப்பிக்க ஒரே வழி தற்கொலை தானா? வறுமையும் பாதுகாப்பின்மையும் தான் தற்கொலைக்குக் காரணமா? இந்தச் சமுதாய அமைப்பும், அதன் குருட்டுத்தனமான கோட்பாடுகளும், வறட்டு கௌரவங்களும் கூட மக்களைத் தற்கொலைக்குத் தூண்டுகின்றதா?

தாவிக் குதித்து ஓடிய மனதைப் பிடித்து நிறுத்தியபடி அவள் உமாவைப் பார்த்தாள். உமாவின் தற்கொலை எண்ணத்தை அறிந்ததால் ஏற்பட்ட அதிர்ச்சியை விட, அவள் தந்த தகவல் சங்கீதாவிற்கு அதிக அதிர்ச்சியைத் தந்தது. அம்பிகா டீச்சரின் கணவரா! அவரா இப்படிக் கேவலமாக நடந்துகொள்கிறார்?

“அத்தை! என்னால இத நம்பவே முடியலையே!” என்று சங்கீதா குழம்பிய குரலில் கூறியதும், “ பாத்தியா! இதுக்குத்தான் நான் உன் கிட்ட சொல்லவே தயங்கினேன்!” என்று கூறிப் பெரிதாக அழத் தொடங்கினாள் உமா.

“ஐயோ! அத்தை! நீங்க சொன்ன விஷயத்தை நம்பலேன்னு நான் சொல்லலே. அந்த ஆளா இப்படி நடந்துக்கிறாருன்னு நம்ப முடியலேன்னு தான் சொன்னேன்” என்று சொன்ன சங்கீதாவிடம், “ஆமா சங்கீதா! அந்த ஆள் தான் இப்படி நடந்துக்கிறாரு. ஒருத்தரைப் பார்த்து, அவங்க கெட்டவங்கன்னு வெளிப்படையா தெரிஞ்சா, நம்மால அவங்கள விட்டு ஒதுங்கிப் போய் விட முடியும். ஆனா எல்லாரும் நல்லவன்னு நம்புறா மாதிரி நடிச்சுகிட்டு, தன் கெட்ட குணத்தை, கேவலமான புத்தியைத் தனக்குள்ளே ஒளிச்சு வெச்சு, அதைத் தேவையானப்ப திறமையா வெளிப்படுத்தி, மற்றவங்களைக் கொடுமைக்கு உள்ளாக்குறவங்களை நாம எப்படிக் கண்டுபிடிக்க முடியும்?

கண்டுபிடிச்சுச் சொன்னாலும் யார் நம்புவாங்க? அவங்க தான் தன்னை விட நல்லவன் கிடையாதுன்னு சமுதாயத்தில், நடிச்சுக்கிட்டிருக்காங்களே! கண்டு பிடிச்சுச் சொல்ற அப்பாவியையே அவங்க பலி கடாவா ஆக்கிப் பழியைச் சுலபமா அந்த அப்பாவி மேலேயே போட்டுவிட்டுத் தான் தப்பிச்சுடுவாங்க!

சமுதாயமும் அந்தக் கபட நாடகக்காரனை சந்தேகப்படாது. அப்பாவியைத்தான் சந்தேகத்தோட பார்க்கும்! அவமானப்படுத்தும்!”
சொட்டு சொட்டாகக் கன்னங்களில் கண்ணீர் வழிய வருத்தத்துடன் கூறிய உமாவை சங்கீதா வியப்புடன் பார்த்தாள்.

வாயே திறக்காமல் மௌனமாக எல்லா வேலைகளையும் மிக நேர்த்தியாகச் செய்து கொண்டிருக்கும் என் அத்தைக்கு இவ்வளவு ஆழமாகச் சிந்திக்கத் தெரியுமா? இப்படிச் சிந்திப்பவள், கோழை போல் ஏன் செத்துப் போக நினைக்க வேண்டும்?
எல்லோராலும் கெட்டிக்காரி என்று சொல்லப்படும் நானும் தான் செத்துப் போய் விடலாமா என்று அடிக்கடி நினைக்கிறேன். சாவு ஒன்றுதானா பிரச்னைகளுக்கு எதிரான தீர்வு? சங்கீதாவின் மனதில் மீண்டும் அதே கேள்வி எழுந்தது. அவள் மனம் துடித்தது.

அதோடு நம்; டீச்சரின் கணவன் என்று சர்வ சாதாரணமாகப் பழகிய தன்னிடமே சில சமயம், இப்படி பக்கத்தில் வந்து உட்கார்! என்று சொல்லி முதுகையும், தோளையும் தடவுவதையும், ஏதாவது பேசும்போது கன்னத்தில் செல்லமாகத் தட்டுவதையும், கிள்ளுவதையும், தன்னோடு சேர்த்து இறுக்கிக் கொள்வதையும் இப்போது அவள் மனம் எண்ணிப் பார்த்தது. அத்தையின் சொற்களில் உள்ள உண்மை அவளுக்குப் புலப்பட்டது.

“அடப்பாவி! சமுதாயத்தில நல்லவனா நடிச்சுக்கிட்டு மறைவிலே இப்படிக் கேவலமா நடக்கிறானே! இவனைப் போல எத்தனையோ நச்சுப் பாம்புகள் இந்த சமுதாயத்திலே உலவி அப்பாவிப் பெண்களின் வயிற்றெரிச்சலைக் கொட்டிக்கிறாங்க. எதிர்த்துத் தட்டிக் கேட்டாலும் அவ பெயர் தான் கெட்டுப்போகுதே தவிர, அந்த மாதிரி ஆட்களோட தன்மை மாறுவதில்லை. பயந்து ஒதுங்கிப் போனாலும் அதையே தனக்குச் சாதகமா பயன்படுத்திக்கத் தான் பார்க்கிறாங்க.
வீட்டிலேயும் சொல்ல முடியாம, வெளியேயும் காட்டிக்க முடியாம, அவனைக் கண்டிக்கவும் வழியில்லாம அந்த அபலை கடைசியில் செத்துப் போயிடலாமா என்ற முடிவுக்குத்தான் வர வேண்டியிருக்கு!”

தான் கூறியதையே சங்கீதா திரும்பக் கூறியதும், “அதனால தான் நானும் அப்படிச் சொன்னேன்” என்றாள் உமா.“இல்லை அத்தை! இதை இப்படியே விட்டுவிடக்கூடாது. நாம அடங்கிப் போகவும் கூடாது. அம்பிகா டீச்சர் இதைக் கேள்விப்பட்டா எப்படித் துடிச்சுப் போயிடுவாங்க?”

எனக்கும் அந்தக் கவலைதான் சங்கீதா! நான் வேணும்னா வேலையை விட்டு நின்னுடட்டுமா? என்னால முடியலேன்னு சொல்லிடுறேன்.”

சேச்சே! இவனுக்கெல்லாம் பயந்துகிட்டு வேலையை விட்டுடறதா? அது கூடாது. அதோட எங்கே போனாலும் நாட்டிலே இப்ப இந்த நிலமை தான். எதையும் எதிர்த்து சமாளிக்கத் துணியணுமே தவிர பயந்து ஓடக்கூடாது.
கவனமாவும் நியாயமாவும் நடந்துகிட்டா, அப்புறம் நடக்கிறது நமக்கு நல்லதாத்தான் நடக்கும்! நீங்க கவலைப்படாதீங்க. ஏதாவது வழி இருக்கும். யோசிப்போம்!
இப்படியே ஆறுதலாக நீண்ட நேரம் பேசிக்கொண்ட இருவரும், நன்றாக யோசித்து இதற்கொரு முடிவெடுப்போம் என்றும், அது வரை எதற்காகவும் கவலையோ பயமோ உமாவிற்கு ஏற்படக்கூடாது, அவள் சாதாரணமாக நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்றும் தீர்மானித்தனர்.
அதன் பிறகு உமாவின் முகத்தில் ஒரு தெளிவு ஏற்பட்டது. பிறகு இருவரும் சப்தமேற்படுத்தாமல் மெல்ல வீட்டிற்குள் நுழைந்து படுக்கைகளில் படுத்தனர். உமாவின் அருகில் படுத்த சங்கீதாவின் கை, உமாவின் கையை உறுதியாகப் பிடித்து அவளுக்கு ஆறுதலை வழங்கியது. சற்று நேரத்தில் இருவரும் தூங்கிப் போயினர்.

இரண்டு நாட்கள் கழித்து மறுநாள் மாலை, கல்லூரி முடிந்த பிறகு சங்கீதா , உமா வேலை பார்க்கும் கம்பெனியின் முதலாளி வீட்டிற்குச் சென்றாள்.
அவளை வரவேற்று என்னவென்று விசாரித்த முதலாளியின் மனைவியிடம் தான் பொறியியல் கல்லூரி மாணவியென்றும், தனது கல்லூரியில் நடைபெற இருக்கும் கலை விழா சம்பந்தமாக அவரது கணவரிடம் பேச வேண்டுமென்றும் கூறினாள்.

வீட்டின் முன்னறையில் அமர்ந்து ஏதோ அலுவலில் ஈடுபட்டிருந்த அவரிடம் அனுமதி பெற்று சங்கீதாவை அங்கு அழைத்துச் சென்று அமரச் சொன்ன அப்பெண்மணி உள்ளே சென்று விட்டாள்.
சிரித்த முகத்துடன் கரங்களைக் கூப்பி அவருக்கு வணக்கம் தெரிவித்து மரியாதையுடன் ஓர் இருக்கையில் அமர்ந்த சங்கீதா, சற்றே தாழ்ந்த குரலில். “ஐயா! என் பெயர் சங்கீதா! உங்களைப் பத்தி நிறைய கேள்விப்பட்டிருக்கேன். எல்லாருமே நல்ல விதமா ஒங்களப்பத்தி பேசும்படி நீங்க நடந்துகொண்டிருக்கீங்க! ஊருக்கு எவ்வளவோ பல நல்ல காரியங்களை நீங்க செய்திருப்பது எனக்குத் தெரியும்” என்று கூறி நிறுத்தினாள். திருத்தமான உடையுடன் தெளிவான முகத்துடன் அமர்ந்திருந்த அவர் சற்றே சிரித்தபடி, “உனக்கு என்னம்மா வேணும்? நான் என்ன செய்யணும்,” என்று கேட்டார்.

“ஐயா! நான் எனக்காக எதுவும் கேட்க வரலே! என் கல்லூரிக்காகவென்றும் நான் வரவில்லை. உங்களுக்கே தெரியாம ஒங்க கம்பெனியிலே நடந்துகிட்டிருக்கிற அக்கிரமத்தை ஒங்க கிட்ட எடுத்துச் சொல்லத்தான் வந்திருக்கேன்!” என்றாள்.

“என்னம்மா சொல்றே? எங்க கம்பெனியில அக்கிரமம் நடக்குதா? என்ன அக்கிரமம்? யார் செய்யறாங்க? உனக்கெப்படித் தெரியும்? என்று சமநிலை மாறியவராய் அவர் படபடத்தார்;.

சங்கீதா தணிந்த குரலில் அவரிடம், “ஐயா! நீங்க கொஞ்சம் அமைதியா இருந்து நான் சொல்றதைக் கேட்டீங்கன்னா, பிறகு உங்களுக்கே எல்லாம் புரியும். உங்க கம்பெனியில வேலை செய்ற ஒரு அபலைப் பெண் சம்பந்தப்பட்ட விஷயம் இது. அந்தப் பெண் ஒரு விதவை. இந்த நிலமையில் அவசர முடிவெடுக்காம, முழுசா எல்லாம் கேட்டுவிட்டுப் பிறகு என்ன செய்யலாம்னு யோசிக்கலாம். பதறாத காரியம் சிதறாது இல்லையா? என்றாள். சற்றே அமைதியடைந்த அவர் “சரி! சொல்லு! என்றார்.

“ஐயா! நான் சொல்லப்போற விஷயம் நம் இருவருக்கு மட்டுமே தெரிந்ததாக இருக்க வேண்டும். இந்தச் செய்தி வெளியில வந்தா ஒரு குடும்பமே அவமானம் தாங்காம தற்கொலை செய்து கொள்ளும். அதனால அந்தக் குடும்பத்தைக் காப்பாத்துகிற பொறுப்பு ஒங்க கையில தான் இருக்கு!” என்று கூறிய சங்கீதா தொடர்ந்து, அம்பிகா டீச்சரின் கணவனான குமாரின் கேவலமான நடவடிக்கைகள் பற்றியும், அது தன் அத்தையை எந்த அளவிற்குப் பாதித்து விட்டது என்பது பற்றியும், இப்படிப்பட்ட ஆட்களைப் பெண்கள், அதிலும் ஏழைப் பெண்கள் அதிகம் வேலை பார்க்கும் அவரது கம்பெனியில் தொடர்ந்து வேலைக்கு வைத்திருப்பது அபாயகரமானது என்பதையும், பணம் சம்பாதிப்பது பெரிய விஷயமில்லை, நல்ல பெயரைச் சமூகத்தில் பெறுவது தான் பெரிய விஷயமென்றும், வேறு வழியில்லாததால் தான் துணிந்து வந்து அவரிடம் எல்லாம் சொல்வதாகவும் விவரமாக எடுத்துக் கூறினாள்.
“உன் புத்திசாலித்தனத்தை நான் ரொம்பப் பாராட்டுகிறேன்! நல்லா யோசிச்சு சரியான நடவடிக்கை எடுத்திருக்கே! இனிமே இதைப் பத்தி நீ கவலைப்படாதே! நான் பார்த்து என்ன செய்யணுமோ அதைச் சரியாகச் செய்வேன்! இப்போ கவலைப்படாம நீ உன் வீட்டுக்குப் போ!” என்று அவர் கூறினார்.

அவருடைய இந்தச் சரியான பதிலால் சங்கீதாவின் மனதிலிருந்த சுமை சட்டென்று குறைந்தது போல அவளுக்குத் தோன்றியது.

அவள் விடை பெற்றுப் போகும் முன் அவர் அவளைப் பற்றியும், அவளது அத்தை உமாவைப் பற்றியும், அவளது குடும்பம் பற்றியும் விசாரித்துத் தெரிந்து கொண்டார். பிறகு இன்னும் ஒரு வாரத்தில் தன்னை வந்து பார்க்கும்படியும், தனது நடவடிக்கை யாரையும் பாதிக்காத விதத்தில் எடுக்கப்படுமென்றும் உறுதி கூறி அனுப்பி வைத்தார்.

நாட்கள் நகர்ந்தன. ஒரு நாள் மாலை அம்பிகா டீச்சர் சங்கீதாவின் வீட்டிற்கு வந்தார். அவரைப் பார்த்ததும் சங்கீதாவும் உமாவும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர்.

வந்தவர் அவர்களின் நலம், சங்கீதாவின் படிப்பு, உமாவின் வேலை பற்றியெல்லாம் விசாரித்துவிட்டுக் கடைசியில் உமாவிடம், “உமா! உனக்குச் செய்தி தெரியுமா! உங்க கம்பனியில வேலை பார்க்கிற என் வீட்டுக்காரரை ஹைதராபாத்துக்கு மாத்திட்டாங்க. செயற்கை வைரங்களை அங்க செலக்ட் பண்ற கம்பெனியும் இவங்களோடது தானாம். அந்த ஆபீஸ்ல வைரங்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் பிரிவில் இவரைப் போட்டிருக்காங்க!

அவ்வளவு துhரத்திலே போய் வேல பார்க்கணுமான்னு எனக்;குத் தோணுது. ஆனா அவரோ, நீ வேலையை விட முடியாது. மகள் இந்திராவோட படிப்பும் கெடக்கூடாது. அதனால நீங்க இரண்டு பேரும் இங்கேயே இருங்க, நான் மட்டும் போறேன்னு சொல்றாரு. எனக்கு என்ன சொல்றதுன்னு தெரியலே! என்றார்.

அப்படியா! என்று கேட்ட உமா, சங்கீதாவை வியப்புடன் பார்த்தாள். சங்கீதா தன் கண்களை மூடி மௌனமாகத் தலையை அசைத்தாள்.
அதற்குள் கோமதி, “அதெப்படி! எங்கேயோ புருசனை அனுப்பிட்டு நீங்களும் இந்திராவும் மட்டும் எப்படி இங்கே தனியா கஷ்டப்படறது? குடும்பத்தை விட்டுப் போக முடியாது, இங்கேயே வேலை பார்க்கிறேன்னு முதலாளியைப் பார்த்து அவரை கேட்கச் சொல்லுங்க” என்றாள்.
“அவரு கேக்க மாட்டாருங்க! அவர் குணம் பத்தி உங்களுக்குத் தெரியாது. நாங்க இல்லாம தனியா இருக்கத்தான் அவருக்கு ஆசை!” என்று மெல்லிய குரலில் அம்பிகா பதில் கூறினாள்.

சட்டென்று சங்கீதா, “அவரு போகட்டும் டீச்சர்! நீங்க எதற்கும் கவலைப்படாதீங்க! அவருக்கே உங்களை விட்டுப் போயி தனியா வேலை பார்க்க ஆசைன்னா அதை நீங்க ஏன் தடுக்கறீங்க? நீங்க இங்கே இன்னும் நிம்மதியா இருக்கலாம். இந்திராவை நல்லாப் படிக்க வெச்சு நீங்களும் பழகின இடத்திலேயே உங்க வேலைய சிறப்பாச் செய்யுங்க! உண்மையான அக்கறையோட மாணவருக்குப் பாடம் சொல்லிக் கொடுக்கும் ஆசிரியருக்குப் பஞ்சமாய்ப் போயிடுச்சு நாட்டிலே!” என்று சிரித்தபடி கூறினாள். அதைக் கேட்டு அம்பிகாவின் முகம் மலர்ந்தது.

சிறிது நேரம் பேசியிருந்துவிட்டு அம்பிகா சென்றதும் உமா, சங்கீதாவைத் தோட்டத்திற்கு இழுத்துச் சென்றாள். “என்னடி செய்தே! எப்படி இது நடந்தது? என்று ஆவலுடன் கேட்டாள்.

“அதெல்லாம் கேட்கக்கூடாது! இனிமே நீங்க நிம்மதியா எந்தப் பிரச்னையுமில்லாம வேலைக்குப் போகலாமில்லே! ராத்திரியில துhங்காம அழுது என் படிப்பைக் கெடுக்க மாட்டீர்களே! என்று சங்கீதா குறும்பாகக் கேட்டாள்.
உமாவும் மகிழ்ச்சியுடன், “இனிமே தினம் ராத்திhp நீ படிக்கும்போது ரெண்டு தடவையாவது டீ போட்டுக் கொடுக்கப்போறேன்! தெரியுமா?” என்று கூறினாள். அவள் குரலில் நிம்மதி தெரிந்தது.

ஒரு வாரம் ஒரு நிமிடமாகக் கழிந்தது. உமாவின் கம்பெனி முதலாளி வீட்டிற்கு நன்றி தெரிவிப்பதற்காக சங்கீதா சென்றாள். சிறு பெண்ணான தான் கூறிய புகாரை அலட்சியமாகத் தள்ளி விடாமல் அதற்கு மதிப்பளித்து, எந்த விதக் குழப்பமுமில்லாத ஒரு முடிவை எடுத்த அவரின் பெருந்தன்மையை அவள் மிகவும் பாராட்டிக் கைகூப்பி வணங்கினாள்.
புன்னகையுடன் அவள் சொன்னதையெல்லாம் கேட்டவர், “அம்மா! சங்கீதா! நமக்குத் தெரியாமல் தவறுகள் நடந்தால் அதற்கு நாம் பொறுப்பில்லை. ஆனால் நமக்குத் தெரிந்துவிட்ட பிறகு அதைத் திருத்தாவிட்டால் நாம் மனிதரில்லை. உனக்கு ஒரு செய்தி தெரியுமா! குமாரை இப்போ மாத்தியிருக்கிற பகுதியிலே ஒரு பெண் ஊழியர் கூடக் கிடையாது!” என்று கூறிப் பலமாகச் சிரித்தார்.
வியப்பும் நன்றியுணர்வும் பொங்க சங்கீதா அவரை மீண்டும் மனம் நிறைந்து வணங்கி விடை பெற்றாள். தன்னுடைய வியப்பும், நன்றியுணர்வும் அன்றோடு முற்றுப்பெறப் போவதில்லை: அதிசயிக்கத்தக்க வகையில் அது தொடரப் போகிறது. என்பதை அப்போது அவள் அறியவில்லை.

வாரங்கள் மாதங்களாக மாறிப் போயின. ஒரு வௌ;ளிக்கிழமை: மாலை நேரம். சங்கீதாவின் வீட்டில் இரண்டு கிரைண்டரும் ஓடிக்கொண்டிருந்தன.வாசுவும் தீபாவும் ஒரு பாயை விரித்துப் போட்டு அதில் அமர்ந்து, கிரைண்டர் சத்தத்தைப் பொருட்படுத்தாமல், தமது பாடங்களைப் படித்துக் கொண்டிருந்தனர்.
உமா தோட்டத்தில் துணிகளைக் காயப் போட்:டுக் கொண்டிருந்தாள். சங்கரன் வீட்டு வாயிற்புறத்தில் தமது சைக்கிளை ஒரு துணியால்; துடைத்துக் கொண்டிருந்தார்.
சங்கீதா தெரு மாடத்தில் விளக்கை ஏற்றி வைத்துவிட்டு, அதிலிருந்து ஒரு தீபத்தை ஏற்றிச் சென்று சுவாமி அலமாரியில் இருந்த தட்டில் அதை வைத்தாள். பிறகு, சுவாமி படங்களுக்கு முன் கை கூப்பிக் கண்களை மூடி நின்று “இறைவா! இன்பமே வந்தாலும், துன்பமே வந்தாலும் இரண்டையும் சரி சமமாகப் பாவிக்கும் மன நிலையை எமக்குத் தந்தருள்வாய்! என்; குடும்பம் முழுவதையும், உந்தன் திருவடிகளில், சரணம்! என்று சமர்ப்பிக்கின்றேன். உன் அருளும் கருணையும் எங்களை எந்நாளும் காத்து நிற்க வேண்டும்!” என்று மனமுருகி வேண்டினாள்.
அப்போது வாசலில் யாரையோ சங்கரன், “அடடே! வாங்க! வாங்க!” என்று உரத்த குரலில் பரபரப்புடன் வரவேற்கும் ஒலி கேட்;டது. கார்க் கதவை மூடும் ஒலியும் கேட்;டது. எல்லோரும் தங்கள் கவனம் கலைந்து வாயிற்புறத்தைப் பார்த்தனர்.

சங்கரன் மிக அவசரமாக வீட்டிற்குள் வந்து, டேய்! வாசு! அந்த நாற்காலியை எடுத்திட்டு வந்து இங்கே போடுடா! கோமதி! இங்கே வா! யாரு வராங்கன்னு பாரு! என்று பரபரத்தார்.

உள்ளே நுழைந்தவரைப் பார்த்ததும் சங்கீதாவின் விழிகள் வியப்பால் விரிந்தன. தோட்டத்திலிருந்து வந்த உமா, அவரைப் பார்த்ததும், “ஐயா! நீங்களா! வாங்க – வணக்கம்! என்று மரியாதை கலந்த குரலில் கூறி வணங்கினாள்.
குழப்பத்துடன் தயங்கியபடி வந்து நின்ற கோமதியிடம் சங்கரன், “கோமதி! ஐயா தான் உமாவோட முதலாளி!” என்று கூறினார். வாங்க! வணக்கம்! என்று முகம் மலர கோமதி கூறினாள். உட்காருங்க ஐயா! என்று சங்கரன் அவரை உபசரித்துக் கொண்டே கோமதியைப் பார்த்தார்.
சரி! என்று ஒரு தலையசைப்புடன் கோமதி, ஓடிக்கொண்டிருந்த கிரைண்டரை நிறுத்திவிட்டு உள்ளே சென்றாள். சங்கீதாவும், உமாவும் அவள் பின்னால் சென்றனர். எல்லோர் மனதிலும் இவர் எதற்குத் திடீரென்று நம் வீட்டிற்கு வந்திருக்கிறார்? என்ற ஒரு கேள்வி எழுந்தது.
சிரித்த முகத்துடன் நாற்காலியில் அமர்ந்த உமாவின் முதலாளியான சோமசேகர், “பாப்பா! இங்கே வாம்மா!” என்று தீபாவை அழைத்துத் தமது கையிலிருந்த பையை அவளிடம் நீட்டினார். அவள் தயக்கத்துடன் சங்கரனை நிமிர்ந்து பார்க்க, அவர், வாங்கிக்கோ! என்று சாடையாய்த் தலையை அசைத்ததும், பையை வாங்கிக் கொண்டாள்.
வாசு இன்னொரு நாற்காலியை எடுத்து வந்து சங்கரனுக்கு அருகில் வைத்தான். அதில் அமர்ந்த சங்கரன், சோமசேகரிடம், “ஐயா! நீங்க எங்க வீட்டுக்குத் திடீர்னு வந்திருக்க்Pங்களே! உமாகிட்ட ஒரு வார்த்தை சொல்லியனுப்பியிருந்தா நானே வந்து உங்களைப் பார்த்திருப்பேனே!” என்று கேட்டு நிறுத்தினார்.

உடனே சோமசேகர் “இல்ல சங்கரன்! எனக்கே உங்களைப் பார்க்கணும், உங்க கிட்ட ஓரு விஷயத்தைப் பத்தி மனம் விட்டு பேசணும்னு தோணிச்சு. உங்களை முன்னே பின்னே எனக்குத் தெரியாவிட்டாலும் நீங்க நல்ல மாதிரியாத் தான் எனக்குப் பதில் சொல்வீங்க என்ற நம்பிக்கையோட நானே புறப்பட்டு வந்திட்டேன்!” என்றார்.

சமையலறையிலிருந்தபடி கேட்டுக்கொண்டிருந்த சங்கீதாவிற்கும், உமாவிற்கும் திக் திக்கென்று இருந்தது. குமார் விஷயமா ஏதாவது பூகம்பத்தைக் கிளப்ப இவர் வந்திருக்கிறாரோ என்று உமா பயந்தாள். இவர் அப்படிப்பட்டவராக இல்லையே! என்று சங்கீதா குழம்பினாள்.

சூடான காபியைக் கொண்டு வந்து அவரிடம் அளித்த கோமதி, தீபாவையும், வாசுவையும் அம்பிகா டீச்சர் வீட்டில் போய்ப் படிக்கும்படி சொல்லி அனுப்பி வைத்தாள்.

காபியைக் குடித்து முடித்த சோமசேகர், “ஒரு நல்ல விஷயமாத்தான் உங்களை நான் பார்த்துப் பேச வந்திருக்கேன்! நான் சொல்லப்போற விஷயத்தைப் பத்தி நீங்க தப்பா எதுவும் நினைச்சுக் கோபப் படக் கூடாது. நான் சொன்னப்புறம் நீங்க யோசிச்சுப் பாருங்க! வீட்டிலேயும் எல்லார் கிட்டேயும் கலந்து பேசுங்க!

காலத்துக்கேத்தாப்போல நாம நடந்துக்கிறதில தப்பில்லேங்கிறதை நீங்க ஒத்துகிட்டா, நான் சொல்றதைத் தப்பா எடுத்துக்க மாட்டீங்க” என்றார்.

சங்கரன் எதுவும் சொல்ல முயல்வதற்குள் அவரே தொடர்ந்து, “எனக்கு ஒரு தம்பி இருக்கான். சந்திரசேகர்னு பேரு. ரொம்ப நல்லவன். என் சொல் மீறி நடக்காத நல்ல பையன். ஆனா விதி அவன் வாழ்க்கையில் விளையாடிடுச்சு. ஒரு குழந்தையைப் பெத்துக் கொடுத்துட்டு அவன் பெண்டாட்டி செத்துப் போயிட்டா! அந்தக் குழந்தையை எங்க பொறுப்புல விட்டுட்டு அவன் துபாயில வேலை பார்க்கிறான்.

இதுவரைக்கும் மறு கல்யாணமே வேண்டாம்னு தனியாத்தான் இருக்கான். நாங்களும் அவனை வற்புறுத்தறதா இல்லே. ஆனா உமாவைப் பார்த்த பிறகு என் மனசு மாறிடுச்சு! என் தம்பிக்கு உங்க தங்கச்சியைக் கட்டி வெச்சா என்னன்னு எனக்குத் தோணிச்சு.

ஏற்கனவே உங்க குடும்பம் பத்தியெல்லாம் விசாரிச்சிட்டேன். உங்க பொண்ணு சங்கீதாவின் சாதனைகள் பற்றியும் கேள்விப்பட்டேன். நல்ல குடும்பம்னு தெரிய வந்தது. இரவு பகலா நல்லா யோசிச்சுப் பார்த்ததிலே இதுலே எந்தத் தப்பும் இல்லே! அவனோட பொண்ணுக்கு ஒரு தாய்; வேணும். உமாவோட பெண்ணுக்கு ஒரு தகப்பன் வேணும்! இதனால் ரெண்டு பேருமே நல்லா இருப்பாங்கன்னு எனக்குத் தோணிச்சு!
என் தம்பி கிட்டே பேசி அவன் சம்மதத்தை வாங்கிட்டேன். இனிமே நீங்க தான் உங்க முடிவைச் சொல்லணும்! அதான் நானே நேர்ல வந்தேன்!” என்று மூச்சு விடாமல் சொல்லி முடித்தார்.

சங்கரன் திகைத்துப்போய் உட்கார்ந்திருந்தார்.சமையலறையிலிருந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்த பெண்களின் மனதில் புயலடித்தது. சோமசேகரின் தெளிவான பேச்சிலிருந்த உண்மை அனைவர் உள்ளத்தையும் தொட்டது.

சில நிமிடங்கள் அந்த வீடே அமைதியில் ஆழ்ந்து விட்டது. யாருக்கும் என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை. சங்கீதா அத்தையைப் பார்த்தாள். அவள் தலை குனிந்து தன் கால் விரலைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அடுத்த நொடி சங்கீதா தன் அம்மாவின் தோளைப் பற்றி உலுக்கினாள். சரின்னு சொல்லுங்கம்மா! என்று அவளைத் தன் கண்களால் வேண்டினாள்.
ஒரு நிமிடம் உமாவை உற்றுப் பார்த்த கோமதி, சட்டென்று அவள் கைகளைப் பிடித்து அழைத்து வந்து சோமசேகரின் முன் நிறுத்தி அவரை நமஸ்கரிக்கும்படி கூறினாள். மறுபேச்சு பேசாமல் உமாவும் அவரை வணங்கி எழுந்தாள்.

சங்கரனுக்கு நொடியில் எல்லாம் புரிந்து போயிற்று. குழம்பியிருந்த அவர் முகத்தில் மலர்ச்சி ஏற்பட்டது. திகைப்பும் மகிழ்ச்சியுமாக அவர் திணறிப் போனார். சோமசேகருக்கும் அளவிடமுடியாத மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது.

ஏழ்மை நிலைமையிலும் அவர்களின் ஒற்றுமையும், அறிவுத் தெளிவும், நிலைமையைச் சட்டென்று புரிந்து கொண்டு முடிவெடுக்கும் திறமையும், குறிப்பறிந்து நடக்கும் மனப்பக்குவமும், அனுபவசாலியான அவருக்குத் தௌ;ளத் தெளிவாகப் புலப்பட்டது.

சட்டென எழுந்து சென்று காரில் வைத்திருந்த பழங்களும், பூக்களும் நிறைந்த தட்டை எடுத்து வந்து சங்கரனிடம் அவர் கொடுத்தார். சங்கரன் அதை வாங்கி உமாவின் கைகளில் அளித்தார். சங்கீதா ஒரு தட்டில் சர்க்கரை எடுத்து வந்து இருவருக்குமாக நீட்டினாள். சோமசேகரை அவள் பார்;த்த பார்வையில் நன்றிக் கண்ணீர் ததும்பியது. சோமசேகர் அவளைக் கனிவுடன் பார்த்துச் சிரித்தார்.

உலகத்திலே எத்தனையோ அதிசயமெல்லாம் நடக்குது. ஆனா அதெல்லாம் எனக்குப் பெரிசாத் தோணல்லே! ஆனா நம்ம கோமதி வீட்டிலே நடக்கிறதெல்லாம் எனக்கு உலக மகா அதிசயமாத் தோணுது! சாண் ஏறினால் முழம் சறுக்கும்னு சொல்வாங்க. ஆனா கோமதி வீட்டிலேயோ முழம் சறுக்கினாலும் மீட்டர் மீட்டரா எல்லாம் ஒசந்துகிட்டேல்ல போவுது! இதை என்னன்னு சொல்றது?”.
பக்கத்து வீட்டு மாமி, தன் வீட்டு வாசலில் நின்று கொண்டு யாரிடமோ வம்பளத்துக் கொண்டிருப்பதைக் கேட்டுக் கொண்டே சங்கீதா தன் வீட்டிற்குள் நுழைந்தாள். முன்போலின்றி இப்போது சகல வசதிகளுடன் காட்சியளித்தாலும், உமாவும், தீபாவும் இல்லாமல் அந்த வீடே வெறிச்சென்றிருப்பதைப் போல சங்கீதாவிற்குத் தோன்றியது.

பாவம் அத்தை! இளம் வயதில் அவருக்கு மலை போல் வந்த பயங்கரமான சோதனை இறைவன் அருளால் பனிபோல் மறைந்துவிட்டதே! சோமசேகர் மாமா எவ்வளவு நல்லவர்? எத்தனை பெரிய மனிதர்! எவ்வளவு பெரிய உதவியை அவர் செய்திருக்கிறார்? மேன்மக்கள், மேன்மக்கள் தான் என்பதை அவர் தமது அடுத்தடுத்த முயற்சிகளால் நிரூபித்துவிட்டாரே!

அவரது அருமையான ஏற்பாடுகளால் உமா, சந்திரசேகரின் திருமணம் அழகாக நடந்து முடிந்து, இப்போது துபாயில் இரண்டு குழந்தைகளுடன் என் அத்தை, திருமதி உமா சந்திரசேகராக, மீண்டும் ஒரு புதிய வாழ்க்கையை ஆரம்பித்திருப்பாள் என்பதை நினைக்கும்போது சங்கீதாவிற்கு இனித்தது. முகம் நிறைந்த புன்னகையுடன் தனது மேசைக்கு முன்னால் அவள் சென்று அமர்ந்தாள்.

வாழ்க்கைதான் எத்தனை விதமாக மாறிக்கொண்டே போகிறது! உயர்வதும், தாழ்வதும், வருந்துவதும், துள்ளுவதும், ஒன்று சேர்வதும், வேறுபட்டுப் பிரிவதும், அன்பைப் பொழிவதும், வெறுப்பைக் காட்டுவதும், நட்பைப் போற்றுவதும், பகைமை பாராட்டுவதுமாக எத்தனை எத்தனை காட்சிகள் இதில்!

இவையெல்லாம் நாம் விரும்பியா வருகின்றன? நாம் வேண்டாமென்றால் போய் விடுமா? நடப்பதும், நடக்காததும் நம் கையில் இல்லை. வறுமைக் கொடுமை தாங்காமல் தற்கொலை செய்து கொள்ள வேண்டுமென்று எத்தனையோ முறை நான் நினைத்தேன்.

தனித்து வாழ முடியாமல், சமுதாயக் கொடுமை தாங்காமல் தற்கொலை செய்து கொள்ள அத்தையும் நினைத்தார். கோழைத்தனமாக அப்படிச் செய்திருந்தால் அவமானமும், வீண் பழியும் ஏற்பட்டுக் குடும்ப கௌரவமே பாழ்பட்டிருக்கும். அதோடு எங்கள் மீது அன்பு கொண்ட என் குடும்பத்தவருக்கு ஏற்படும் இழப்பு எவ்வளவு கொடுமையான விளைவுகளாக மாறிப் போயிருக்கும்!

முட்டாள்தனமான அந்த முடிவை இந்த உலகத்தில் இனி யாருமே சிந்திக்கக்கூடாது. தற்கொலை செய்து கொள்வது ஒரு பிரச்னைக்குத் தீர்வல்ல. அதற்குப் பதிலாக எதுவாக இருந்தாலும் வருவதை ஏற்று, நிலை குலையாமல் வாழ்க்கையின் போக்கில் அனுசரித்து வாழ்ந்தால், அதன் விளைவுகள் நல்லபடியாகவே வரும் என்பதை நான் இன்று மிக நன்றாகப் புரிந்துகொண்டேன்!

இனி, மேலும் நல்லாப்படிச்சு. என் தாய் தந்தைக்கு மேலும் பெருமையைக் கொடுக்கத்தான் பாடுபடுவேன்! கல்லூரியிலேயே முதல் மாணவியா வந்து திரும்பவும் ஒரு தங்க மெடல் வாங்குவேன்! என்னைப் பார்த்து வாசுவும் நல்லா வருவான்.

சிலை போல் அமர்ந்து ஆழ்ந்து யோசித்துக்கொண்டிருந்த சங்கீதாவைக் கோமதியின் குரல் அசைத்தது. “சங்கீதா! வாசுவைக் கூப்பிட்டுக்கிட்டு சாப்பிட வா! சாப்பிட்டுட்டுப் போய் விட்டகோட்டையைப் பிடிக்கலாம். கையைக் கழுவிக்கிட்டு ரெண்டுபேரும் சாப்பிட வாங்க!”

சங்கீதாவின் முகத்தில் மீண்டும் ஓர் புன்னகை மலர்ந்தது. உண்மையில் சொல்லப் போனால், அம்மாதான் கர்மயோகி. வருவது வரட்டும். போவது போகட்டும். எனக்குச் சமையலறையும், தோசை மாவும் இருந்தாப் போதும்னு இருக்காங்க! எவ்வளவு எளிமையா எல்லாத்தையும் எடுத்துகிட்டு யதார்த்தமாப் போய்க்கிட்டிருக்காங்க!

நிறைந்த மனதுடன் கோமதியின் பக்கத்தில் போய் நின்ற சங்கீதா, அவள் கையிலிருந்த தோசைக் கரண்டியைப் பிடுங்கிக் கொண்டு, “அம்மா! இன்னிக்கு நீங்க வாசுவோட உட்கார்ந்து சாப்பிடுங்க! நான் ஒவ்வொன்னா சுட்டு இரண்டு பேருக்கும் சூடாப் போடுறேன்!” என்றாள்.

“சங்கீதா! எனக்கும் ஒரு தட்டு வை! நானும் வந்திட்டேன்! எனக்கும் பசிக்குது!” என்று சங்கரனின் குரலொலி வாயிற்புறத்திலிருந்து கேட்டது. கையில் தட்டுடன் வாசு தாயையும், சகோதரியையும் பார்த்துச் சிரித்தான்.

Advertisements

குருவே சரணம்

ஆன்மீக சாதகர்களின் உயர்வே தனது வாழ்வின் லட்சியமென இறைத்தொடர்புடன் அரும்பெரும் ஆன்மீகப்பணிகளை அற்புதமான அர்ப்பணிப்பு உணர்வுடன் பிறரறியாமல் புாிந்துவந்த, எங்கள் அனைவாின் ஞானத்தந்தை, எங்களது ஞான சற்குரு. ஸ்வாமி சின்மயானந்தாவின் சிஷ்யர், நயினைத் தீவு நல்கிய ஈழத்து வேதாந்தி ஸ்வாமி பரமாத்மானந்த ஸரஸ்வதி அவர்கள், தமது இந்தியத் திருத் தல யாத்திரையில், ஆதி சங்கரா் ஜீவ சமாதி அடைந்த புனிதத் தலமான கேதார்நாத்தில், 16.08.2017, புதன் கிழமை இரவு 10:30 மணிக்கு ஜீவ சமாதி அடைந்து விட்டார்.

18.08.2017 வெள்ளிக்கிழமை காலை (இந்திய நேரப்படி) 11 மணியளவில், ரிஷிகேசத்தில் ஸ்வாமியினால் உருவாக்கப்பட்ட துவாதச ஜோதிர் லிங்கக் கோவில் வளாகத்தில் (கங்கைக் கரை அருகில்) சந்நியாச முறைப்படி ஸாது கிரியைகள் நடைபெறும். பிறகு புனித கங்கை நதியில் குருவின் உடல் ஜலசமாதி செய்யப்படும்.

ஆகஸ்டு 31ஆம் தேதி ரிஷிகேஷ் காா்த்திகேயா கோவில் – காா்த்திகேய ஆசிரமத்தில் 16ஆம் நாள் கிாியைகள் நடைபெறும். ஆன்மிக சாதகர் சசிகுமார் (சசி) அங்கு இருந்து அனைத்தையும் நடத்தி வைப்பார்.

ஓம் சாந்தி

ஆன்மீக சாதகர்கள்

கனடா யோக வேதாந்த நிறுவனம்

கனடா

காதல் என்பது அன்பின் வெளிப்பாடே! என்ற-அகமாற்றம் தேவை

இன்றைய உலகத்தில் மிக மிகத் தவறான விதத்தில் பொருள் கொள்ளப் பட்ட இரண்டு சொற்கள் காதலும், கடவுளும் தான்! என்று குருஜி அடிக்கடி எங்களிடம் கூறிச் சிரிப்பார். யோசித்துப் பார்த்தால் அவர் சொல்வது சரி என்றுதான் தோன்றுகிறது. காதலின் பெயராலும், கடவுளின் பெயராலும் இன்று மனிதன் படும்பாடு இருக்கிறதே, அப்பப்பா! சொல்லவே முடியாது!

இன்றைய பொழுதுபோக்குகள் எல்லாமே இவை இரண்டைத்தான் அடிப்படையாக வைத்துக்கொண்டு நடைபெறுகின்றன. உலகத்தில் நடைபெறுகின்ற சண்டைகளும், சச்சரவுகளும், சாவுகளும் கூட இவை இரண்டின் காரணமாகத்தான் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றன. காதல் என்ற சொல் காமம் என்ற பொருளில் தான் பார்க்கப்படுகின்றதே தவிரக் காதலின் உண்மையான பொருள் இப்போது மறைக்கப்பட்டுக் கொச்சைப்படுத்தப்பட்ட விதத்தில் தான் நடைமுறையில் பயன்படுத்தப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. ஓர் இளைஞன் ஓர் இளம் பெண்ணின் உடல் மீது கொள்ளப்படுவதே காதல் எனப்படுகின்ற நிலை இன்று நிலவுகிறது. இதுவரை இல்லாத அளவிற்கு காதலர் தினம் மிகப் பெரிய அளவில் உலகம் முழுவதுமே கொண்டாடப்பட ஆரம்பித்து விட்டது.

காதல் என்பது இளைஞர்களுக்கும் இளம் பெண்களுக்கும் இடையே மலர்ந்து மணம் வீசுகின்ற ஓர் அற்புதக் கவிதை மட்டும் தானா? காதல் என்பதன் உண்மையான பொருள் என்ன? ஒரு தாய் தன் குழந்தைகளிடம் கொள்கின்ற காதல் பாசம் எனப்படுகிறது. ஒருவன் தன்னைச் சார்ந்தவர்களை நேசிக்கின்ற காதல் உறவு எனப்படுகின்றது. பொருள்களை மிகவும் விரும்புகின்றவனின் காதல் ஆசை எனப்படுகின்றது பக்தன் கடவுளிடம் கொள்கின்ற காதல் பக்தி
எனப்படுகிறது. ஒரு பணக்காரன் ஏழைகளுக்காகக் கண் கலங்கி அவர்களின் பணிக்காகவே தன்னை அர்ப்பணிக்கும்போது அது இரக்கம் எனப்படுகின்றது.
இயற்கையின் மீது ஒருவன் கொள்கின்ற காதல் அவனைக் கவிஞனாக்குகின்றது. நன்றாக ஆராய்ந்து பார்த்தால் ஒருவனின் உள்ளத்திலிருந்து தானாக ஊற்றெடுத்துப் பெருகி வரும் பேருணர்வே காதல்.

பரப்பிரம்மம் இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் படைக்கின்றபொழுதே காதல் என்ற உணர்வையும் படைத்து விட்டது. அதன் திருவிளையாடலின் சூட்சுமம் அதில் தான் அடங்கியிருக்கிறது. தனது படைப்பு ஒவ்வொன்றையும் அதி அற்புதமான விதத்தில் படைத்த பரம்பொருள், மனித மனதில் கலந்து வைத்த ஓர் உணர்வுதான் காதல். வாடிய பயிரைக் கண்டபோதெல்லாம் வாடினேன்! என்று பாடினார் வள்ளலார். கரும்புத் தோட்டத்தில் என் சகோதரர்கள் வாடிச் சாகின்றார்களே! என்று கண்ணீர் விட்டு அழுதார் பாரதி. இவையெல்லாம் அவர்கள் உள்ளத்தில் ஊறிய காதலின் வெளிப்பாடே.

காதலுக்காக இயற்றப்பட்ட கவிதைகள் கோடிக்கணக்கில். அவை ஒவ்வொன்றுமே காதலின் பெருமையை, அதன் உயர்வை, விதவிதமாக எடுத்துக் கூறிக்கொண்டிருக்கின்றன. ஆழமாக அதன் பொருளை ஆராய்ந்து பார்த்துக்கொண்டே போனால் கடைசியில் காதல் என்பது அன்பு அல்லது கருணை என்ற உணர்வில் சென்று முடிவது தெரியவரும். காதலின் எதிர்மறையான வெளிப்பாடு சந்தேகம், கோபம், வெறுப்பு, பொறாமை, கடுஞ்சொல், பகையுணர்ச்சி, சுயநலம் என்ற எல்லாக் கெட்ட குணங்களும் ஆகும். இவை அனைத்திற்கும் அடிப்படை அன்புதான். பால் திரிந்தால் விஷம் என்பதைப்போல் அன்பு தான் திரிந்து கெட்ட குணங்களாக மாறிவிடுகின்றது. காதலி ஏமாற்றிவிட்டாள் என்பது தெரிந்து எத்தனை பேர் எத்தனை விதங்களில் பழிவாங்கத் துடிக்கிறார்கள் என்பது தெரிந்த கதை தானே! இதைக் காதலர்கள் என்று மட்டும் பார்க்காமல் உறவுகள் அனைத்திலும் இந்தக் கருத்தைப் போட்டுப் பார்த்தால் எல்லா இடங்களிலும் இந்த உணர்வுகள் பீறிட்டு எழுவதை நாம் புரிந்துகொள்ளலாம்.

இந்தக் காதலினால் வெளிப்படும் நற்பண்புகள் அனுசரித்தல், பொறுமை, நிதானம், நம்பிக்கை, கருணை, பரிவு, அரவணைத்தல், விட்டுக்கொடுத்தல், கனிவான பேச்சு, ஓடிச்சென்று உதவுதல் என்று நீண்டு கொண்டே போகும்.
இது தான் நமக்கு உள்ளே இருக்கும் அன்பு என்னும் உயிர்ச் சக்தியின் பெருக்கம். அதன் வெளிப்பாடு. உயிரின் சாரம் அன்பு. அது சுயநலம் என்ற ஞானத்தால் அடைத்து வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அந்த அடைப்பை நீக்கிவிட்டால் அன்பென்னும் இன்ப ஊற்று பீறிட்டு எழும். அது தன்னைச் சேர்ந்த அத்தனை பேரையும் அரவணைக்கத் துடிக்கும். அதற்கு இந்தக் காதல் உணர்வு முதல் திறப்புக் கருவியாக உதவுகின்றது.

இவ்வுலகில் அவதரித்த மகான்கள் எல்லாம் தங்கள் ஒரே கொள்கையாகக் கடைபிடித்தது இந்த அன்பைத்தான். இயற்கை, அன்பினால் விளைந்த கருணையால் தான் பிரதிபலனை எதிர்பார்க்காமல் தன் கடமையைச் சரியாகச் செய்து கொண்டிருக்கிறது. இப்படி மடை திறந்த வௌ;ளம்போல் பெருகக்கூடிய அன்பினை, வெறும் காதல் என்ற ஓர் உணர்வில் மட்டும் கொண்டு அடக்கி அதை வீணடித்தல் எத்தனை பிழை என்பது விளங்குகின்றதா? ஒரு குழந்தை சிறுவனாகி அந்தச் சிறுவன் இளைஞனாகின்ற பொழுது தான் அவன் சமுதாயத்திற்குள் நுழைகின்றான். இனி வாழ்க்கை என்ற மாயையை அவன் நேருக்கு நேராகச் சந்திக்க வேண்டும். மனித வாழ்வின் நோக்கமான ஆத்மாவே நான் என்பதையும் அந்த ஆத்மாதான் எல்லாப் படைப்புக்களின் உள்ளேயும் இருந்து இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதையும், அவன் அறிய வேண்டும். அப்படி அவன் இதனை நேரடியாக அறிய விடாமல் மாற்றிவிடக்கூடிய மாய வலைகளைத் தான் இறைவன் பல்வேறு விதங்களில் விரித்து வைத்து, அவற்றில் தன் படைப்பை விழச் செய்கிறான். இது தான் அவனது திருவிளையாடல். ஓர் இளைஞன் முதன் முதலில் சந்திக்கின்ற கவர்ச்சியான மாயை, பெண். யாரைப்பற்றியும் எந்தவிதக் கருத்தையும் பெரிதாகச் சொல்லாத இந்தச் சமுதாயம், ஓர் இளைஞன், ஓர் இளம் பெண் என்ற இரு இளம் தளிர்களைப் பற்றி மட்டும் ஏராளமான விஷமத்தனமான கருத்துக்களை ஊன்றி வைத்திருக்கிறது. கட்டுப்பாடுகள், கடுமையான கண்காணிப்புகள் என்று அவர்களை இயற்கையாக இயங்கவிடாமல் செய்து வைத்திருக்கிறது இந்தச் சமூகம்.

எது தடுக்கப்படுகிறதோ, அது மீறப்படும். எது அடக்கப்படுகிறதோ அதன் சக்தி பெருகும் என்பது இயற்கை விதி. இந்த நிலையில் சரியான வழி நடத்துதல் இல்லாத, சரியான குடும்பச் சூழ்நிலையும் அன்பும் பெற இயலாத இளைய சமுதாயம் ஒருவரையொருவர் ஈர்க்கின்ற நிலையில் படைக்கப் பட்டிருப்பதால், மிகச் சுலபமாக சமுதாயத்தால் உரம் போட்டு வளர்க்கப்பட்ட காதல் என்ற முட்புதரில் சென்று சிக்கி விடுகின்றது. அது அவர்களைப் பாதை மாற்றி, நெறிமாற்றிப், பண்புமாற்றி எங்கெங்கோ இழுத்துச் சென்று விடுகின்றது. பிறகு அதே சமுதாயம் அவர்களைப் பழி சுமத்தித் துhற்றி இளம் பருவத்திலேயே கருகச் செய்து விடுகிறது.

இந்நிலை மாறி அவர்கள், அந்த இளம் பருவத்தினா,; செழித்து வளர்ந்து நன்னிலையில் அவர்களது வாழ்க்கையை அமைக்க வேண்டுமென்றால், அதில் பெற்றோர்தான் முழு கவனத்துடன் செயல்பட்டுத் தமது அன்பால் அவர்களை அரவணைத்து, சரியான விதத்தில் அவர்களை வழி நடத்தி, முறையாகக் கண்காணித்து உதவ வேண்டும். முறையாகவும், அன்பின் அடிப்படையிலும் வளர்க்கப்படுகின்ற இளம் தளிர்கள் ஒரு நாளும் கருகுவதில்லை. அவர்கள் காதல் என்ற உணர்வைக் கொச்சைப்படுத்துவது மில்லை. அவர்களிடமிருந்து அன்பெனும் உயிர்ச் சக்தி முறையாக வெளிப்பட்டு, அகில உலகத்தையும் அணைத்துச் செல்கின்ற விதத்தில் ஆக்கப் பூர்வமாகச் செயல்பட முற்படுகின்றது. அவர்கள் சமூகத்திற்குப் பயனுள்ள பிரஜைகளாகப் பல நல்ல பணிகளில் தங்களை ஈடுபடுத்தி உயர்கின்றனர். இந்த உண்மையைப் புரிந்து கொண்டால் காதலின் உட்பொருள் என்ன என்பது புரிந்துவிடும்.

இதுவரை நடந்தவை பற்றி விமர்சிப்பதை விட, இனி இயங்கவேண்டிய விதம் பற்றித்தான் ஒவ்வொருவரும் யோசிக்க வேண்டும். நான் செய்ய வேண்டியது என்ன? என்று பார்க்கவேண்டும். நாம் இருக்கின்ற சூழ்நிலையை அன்பு மயமாக மாற்ற வேண்டும். நாம் வாழ்கின்ற விதத்தைத் தான் சிறுவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கைக்குரிய பாடமாக எடுத்துக்கொள்கின்றனர். எனவே முதலில் பெரியவர்களாகிய நமது அஞ்ஞான இருள் அகற்றப்பட வேண்டும். நம்மில் அக மாற்றம் ஏற்பட வேண்டும். குடும்பச்சூழல் அன்புமயமாக மாற வேண்டும். அங்கு ஒருவரை ஒருவர் புரிந்துகொண்டு சரியான விதத்தில் இலகுவாகப் பழகக்கூடிய மனப்போக்கு ஏற்பட வேண்டும். நன்னெறிகள் கடைப்பிடிக்கப் பட வேண்டும். ஈகோவால் செயல்படுகின்ற தன்;மை கைவிடப்பட்டு, அன்பினால் செயல்படுகின்ற தன்மை வளர வேண்டும். இந்நிலையை மிக முயன்றுதான் உருவாக்க முடியும். அப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில் வளர்கின்ற இளைய சமுதாயம் இந்தக்காதல் என்ற சொல்லின் உண்மையான அர்த்தத்தைச் சரியாகப் புரிந்துகொண்டு செயல்படும். எனவே அதிகாரம் நீங்கிய அன்பின் அடிப்படையில் குடும்பம்! என்று செயல்படும் அக மாற்றம் தேவை. இது தான் இந்தக் காதலர் தினத்தில் நாம் மேற்கொள்ள வேண்டிய அகமாற்றம்.“ஆதலினால் காதல் செய்வீர்! ஜெகத்தீரே!” என்று பாரதி பாடிய பாடலின் பொருள் இப்போது விளங்குகின்றதா?