About vijayaamma

passionate writer

காதல் என்பது அன்பின் வெளிப்பாடே! என்ற-அகமாற்றம் தேவை

இன்றைய உலகத்தில் மிக மிகத் தவறான விதத்தில் பொருள் கொள்ளப் பட்ட இரண்டு சொற்கள் காதலும், கடவுளும் தான்! என்று குருஜி அடிக்கடி எங்களிடம் கூறிச் சிரிப்பார். யோசித்துப் பார்த்தால் அவர் சொல்வது சரி என்றுதான் தோன்றுகிறது. காதலின் பெயராலும், கடவுளின் பெயராலும் இன்று மனிதன் படும்பாடு இருக்கிறதே, அப்பப்பா! சொல்லவே முடியாது!

இன்றைய பொழுதுபோக்குகள் எல்லாமே இவை இரண்டைத்தான் அடிப்படையாக வைத்துக்கொண்டு நடைபெறுகின்றன. உலகத்தில் நடைபெறுகின்ற சண்டைகளும், சச்சரவுகளும், சாவுகளும் கூட இவை இரண்டின் காரணமாகத்தான் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றன. காதல் என்ற சொல் காமம் என்ற பொருளில் தான் பார்க்கப்படுகின்றதே தவிரக் காதலின் உண்மையான பொருள் இப்போது மறைக்கப்பட்டுக் கொச்சைப்படுத்தப்பட்ட விதத்தில் தான் நடைமுறையில் பயன்படுத்தப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. ஓர் இளைஞன் ஓர் இளம் பெண்ணின் உடல் மீது கொள்ளப்படுவதே காதல் எனப்படுகின்ற நிலை இன்று நிலவுகிறது. இதுவரை இல்லாத அளவிற்கு காதலர் தினம் மிகப் பெரிய அளவில் உலகம் முழுவதுமே கொண்டாடப்பட ஆரம்பித்து விட்டது.

காதல் என்பது இளைஞர்களுக்கும் இளம் பெண்களுக்கும் இடையே மலர்ந்து மணம் வீசுகின்ற ஓர் அற்புதக் கவிதை மட்டும் தானா? காதல் என்பதன் உண்மையான பொருள் என்ன? ஒரு தாய் தன் குழந்தைகளிடம் கொள்கின்ற காதல் பாசம் எனப்படுகிறது. ஒருவன் தன்னைச் சார்ந்தவர்களை நேசிக்கின்ற காதல் உறவு எனப்படுகின்றது. பொருள்களை மிகவும் விரும்புகின்றவனின் காதல் ஆசை எனப்படுகின்றது பக்தன் கடவுளிடம் கொள்கின்ற காதல் பக்தி
எனப்படுகிறது. ஒரு பணக்காரன் ஏழைகளுக்காகக் கண் கலங்கி அவர்களின் பணிக்காகவே தன்னை அர்ப்பணிக்கும்போது அது இரக்கம் எனப்படுகின்றது.
இயற்கையின் மீது ஒருவன் கொள்கின்ற காதல் அவனைக் கவிஞனாக்குகின்றது. நன்றாக ஆராய்ந்து பார்த்தால் ஒருவனின் உள்ளத்திலிருந்து தானாக ஊற்றெடுத்துப் பெருகி வரும் பேருணர்வே காதல்.

பரப்பிரம்மம் இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் படைக்கின்றபொழுதே காதல் என்ற உணர்வையும் படைத்து விட்டது. அதன் திருவிளையாடலின் சூட்சுமம் அதில் தான் அடங்கியிருக்கிறது. தனது படைப்பு ஒவ்வொன்றையும் அதி அற்புதமான விதத்தில் படைத்த பரம்பொருள், மனித மனதில் கலந்து வைத்த ஓர் உணர்வுதான் காதல். வாடிய பயிரைக் கண்டபோதெல்லாம் வாடினேன்! என்று பாடினார் வள்ளலார். கரும்புத் தோட்டத்தில் என் சகோதரர்கள் வாடிச் சாகின்றார்களே! என்று கண்ணீர் விட்டு அழுதார் பாரதி. இவையெல்லாம் அவர்கள் உள்ளத்தில் ஊறிய காதலின் வெளிப்பாடே.

காதலுக்காக இயற்றப்பட்ட கவிதைகள் கோடிக்கணக்கில். அவை ஒவ்வொன்றுமே காதலின் பெருமையை, அதன் உயர்வை, விதவிதமாக எடுத்துக் கூறிக்கொண்டிருக்கின்றன. ஆழமாக அதன் பொருளை ஆராய்ந்து பார்த்துக்கொண்டே போனால் கடைசியில் காதல் என்பது அன்பு அல்லது கருணை என்ற உணர்வில் சென்று முடிவது தெரியவரும். காதலின் எதிர்மறையான வெளிப்பாடு சந்தேகம், கோபம், வெறுப்பு, பொறாமை, கடுஞ்சொல், பகையுணர்ச்சி, சுயநலம் என்ற எல்லாக் கெட்ட குணங்களும் ஆகும். இவை அனைத்திற்கும் அடிப்படை அன்புதான். பால் திரிந்தால் விஷம் என்பதைப்போல் அன்பு தான் திரிந்து கெட்ட குணங்களாக மாறிவிடுகின்றது. காதலி ஏமாற்றிவிட்டாள் என்பது தெரிந்து எத்தனை பேர் எத்தனை விதங்களில் பழிவாங்கத் துடிக்கிறார்கள் என்பது தெரிந்த கதை தானே! இதைக் காதலர்கள் என்று மட்டும் பார்க்காமல் உறவுகள் அனைத்திலும் இந்தக் கருத்தைப் போட்டுப் பார்த்தால் எல்லா இடங்களிலும் இந்த உணர்வுகள் பீறிட்டு எழுவதை நாம் புரிந்துகொள்ளலாம்.

இந்தக் காதலினால் வெளிப்படும் நற்பண்புகள் அனுசரித்தல், பொறுமை, நிதானம், நம்பிக்கை, கருணை, பரிவு, அரவணைத்தல், விட்டுக்கொடுத்தல், கனிவான பேச்சு, ஓடிச்சென்று உதவுதல் என்று நீண்டு கொண்டே போகும்.
இது தான் நமக்கு உள்ளே இருக்கும் அன்பு என்னும் உயிர்ச் சக்தியின் பெருக்கம். அதன் வெளிப்பாடு. உயிரின் சாரம் அன்பு. அது சுயநலம் என்ற ஞானத்தால் அடைத்து வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அந்த அடைப்பை நீக்கிவிட்டால் அன்பென்னும் இன்ப ஊற்று பீறிட்டு எழும். அது தன்னைச் சேர்ந்த அத்தனை பேரையும் அரவணைக்கத் துடிக்கும். அதற்கு இந்தக் காதல் உணர்வு முதல் திறப்புக் கருவியாக உதவுகின்றது.

இவ்வுலகில் அவதரித்த மகான்கள் எல்லாம் தங்கள் ஒரே கொள்கையாகக் கடைபிடித்தது இந்த அன்பைத்தான். இயற்கை, அன்பினால் விளைந்த கருணையால் தான் பிரதிபலனை எதிர்பார்க்காமல் தன் கடமையைச் சரியாகச் செய்து கொண்டிருக்கிறது. இப்படி மடை திறந்த வௌ;ளம்போல் பெருகக்கூடிய அன்பினை, வெறும் காதல் என்ற ஓர் உணர்வில் மட்டும் கொண்டு அடக்கி அதை வீணடித்தல் எத்தனை பிழை என்பது விளங்குகின்றதா? ஒரு குழந்தை சிறுவனாகி அந்தச் சிறுவன் இளைஞனாகின்ற பொழுது தான் அவன் சமுதாயத்திற்குள் நுழைகின்றான். இனி வாழ்க்கை என்ற மாயையை அவன் நேருக்கு நேராகச் சந்திக்க வேண்டும். மனித வாழ்வின் நோக்கமான ஆத்மாவே நான் என்பதையும் அந்த ஆத்மாதான் எல்லாப் படைப்புக்களின் உள்ளேயும் இருந்து இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதையும், அவன் அறிய வேண்டும். அப்படி அவன் இதனை நேரடியாக அறிய விடாமல் மாற்றிவிடக்கூடிய மாய வலைகளைத் தான் இறைவன் பல்வேறு விதங்களில் விரித்து வைத்து, அவற்றில் தன் படைப்பை விழச் செய்கிறான். இது தான் அவனது திருவிளையாடல். ஓர் இளைஞன் முதன் முதலில் சந்திக்கின்ற கவர்ச்சியான மாயை, பெண். யாரைப்பற்றியும் எந்தவிதக் கருத்தையும் பெரிதாகச் சொல்லாத இந்தச் சமுதாயம், ஓர் இளைஞன், ஓர் இளம் பெண் என்ற இரு இளம் தளிர்களைப் பற்றி மட்டும் ஏராளமான விஷமத்தனமான கருத்துக்களை ஊன்றி வைத்திருக்கிறது. கட்டுப்பாடுகள், கடுமையான கண்காணிப்புகள் என்று அவர்களை இயற்கையாக இயங்கவிடாமல் செய்து வைத்திருக்கிறது இந்தச் சமூகம்.

எது தடுக்கப்படுகிறதோ, அது மீறப்படும். எது அடக்கப்படுகிறதோ அதன் சக்தி பெருகும் என்பது இயற்கை விதி. இந்த நிலையில் சரியான வழி நடத்துதல் இல்லாத, சரியான குடும்பச் சூழ்நிலையும் அன்பும் பெற இயலாத இளைய சமுதாயம் ஒருவரையொருவர் ஈர்க்கின்ற நிலையில் படைக்கப் பட்டிருப்பதால், மிகச் சுலபமாக சமுதாயத்தால் உரம் போட்டு வளர்க்கப்பட்ட காதல் என்ற முட்புதரில் சென்று சிக்கி விடுகின்றது. அது அவர்களைப் பாதை மாற்றி, நெறிமாற்றிப், பண்புமாற்றி எங்கெங்கோ இழுத்துச் சென்று விடுகின்றது. பிறகு அதே சமுதாயம் அவர்களைப் பழி சுமத்தித் துhற்றி இளம் பருவத்திலேயே கருகச் செய்து விடுகிறது.

இந்நிலை மாறி அவர்கள், அந்த இளம் பருவத்தினா,; செழித்து வளர்ந்து நன்னிலையில் அவர்களது வாழ்க்கையை அமைக்க வேண்டுமென்றால், அதில் பெற்றோர்தான் முழு கவனத்துடன் செயல்பட்டுத் தமது அன்பால் அவர்களை அரவணைத்து, சரியான விதத்தில் அவர்களை வழி நடத்தி, முறையாகக் கண்காணித்து உதவ வேண்டும். முறையாகவும், அன்பின் அடிப்படையிலும் வளர்க்கப்படுகின்ற இளம் தளிர்கள் ஒரு நாளும் கருகுவதில்லை. அவர்கள் காதல் என்ற உணர்வைக் கொச்சைப்படுத்துவது மில்லை. அவர்களிடமிருந்து அன்பெனும் உயிர்ச் சக்தி முறையாக வெளிப்பட்டு, அகில உலகத்தையும் அணைத்துச் செல்கின்ற விதத்தில் ஆக்கப் பூர்வமாகச் செயல்பட முற்படுகின்றது. அவர்கள் சமூகத்திற்குப் பயனுள்ள பிரஜைகளாகப் பல நல்ல பணிகளில் தங்களை ஈடுபடுத்தி உயர்கின்றனர். இந்த உண்மையைப் புரிந்து கொண்டால் காதலின் உட்பொருள் என்ன என்பது புரிந்துவிடும்.

இதுவரை நடந்தவை பற்றி விமர்சிப்பதை விட, இனி இயங்கவேண்டிய விதம் பற்றித்தான் ஒவ்வொருவரும் யோசிக்க வேண்டும். நான் செய்ய வேண்டியது என்ன? என்று பார்க்கவேண்டும். நாம் இருக்கின்ற சூழ்நிலையை அன்பு மயமாக மாற்ற வேண்டும். நாம் வாழ்கின்ற விதத்தைத் தான் சிறுவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கைக்குரிய பாடமாக எடுத்துக்கொள்கின்றனர். எனவே முதலில் பெரியவர்களாகிய நமது அஞ்ஞான இருள் அகற்றப்பட வேண்டும். நம்மில் அக மாற்றம் ஏற்பட வேண்டும். குடும்பச்சூழல் அன்புமயமாக மாற வேண்டும். அங்கு ஒருவரை ஒருவர் புரிந்துகொண்டு சரியான விதத்தில் இலகுவாகப் பழகக்கூடிய மனப்போக்கு ஏற்பட வேண்டும். நன்னெறிகள் கடைப்பிடிக்கப் பட வேண்டும். ஈகோவால் செயல்படுகின்ற தன்;மை கைவிடப்பட்டு, அன்பினால் செயல்படுகின்ற தன்மை வளர வேண்டும். இந்நிலையை மிக முயன்றுதான் உருவாக்க முடியும். அப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில் வளர்கின்ற இளைய சமுதாயம் இந்தக்காதல் என்ற சொல்லின் உண்மையான அர்த்தத்தைச் சரியாகப் புரிந்துகொண்டு செயல்படும். எனவே அதிகாரம் நீங்கிய அன்பின் அடிப்படையில் குடும்பம்! என்று செயல்படும் அக மாற்றம் தேவை. இது தான் இந்தக் காதலர் தினத்தில் நாம் மேற்கொள்ள வேண்டிய அகமாற்றம்.“ஆதலினால் காதல் செய்வீர்! ஜெகத்தீரே!” என்று பாரதி பாடிய பாடலின் பொருள் இப்போது விளங்குகின்றதா?

அர்த்தமற்ற சடங்குகள் களையப்பட வேண்டும் என்ற அக மாற்றம் தேவை

தமிழ்ப் பத்திரிகை ஒன்றில் ஒரு சகோதரி எழுதிய கடிதத்தைத் தற்செயலாக வாசிக்க நேரிட்டது. நமது தமிழ் சமூகத்தினர், குறிப்பாகத் தமிழ்ப் பெற்றோர் அவசியம் சிந்தித்துச் செயற்பட வேண்டிய காலத்தின் கட்டாயமான கருத்து அது. ஆந்தக் கடிதத்தை முதலில் படியுங்கள்.

“புலம் பெயர் வாழ்வில் பெண்கள் முகம் கொடுக்கும் உளவியல் பிரச்னைகளில் சாமத்திய சடங்கும் ஒரு காரணியாக இருக்கிறது. ஒரு பெண் உடல் ரீதியாகவும் உளரீதியாகவும் பாதிக்கப்படுவது அவள் பூப்பெய்தும் பருவத்தில் தான். இதுபற்றிய சரியான புரிந்துணர்வு பெற்றோரிடத்தில் இல்லை. இந்த விஞ்ஞான யுகத்தில் வித்தியாசமான கலாச்சாரச் சூழ்நிலையில் இச் சடங்கு அவசியந்தானா? நமது கலாச்சாரத்தில் சாமத்திய சடங்கு ஏன் இடம் பிடித்துக்கொண்டது?

இதைப்பற்றிப் பலரிடம் பேசிப்பார்த்தபோது இதற்குரிய மிகத் தெளிவான விளக்கங்களோ, கருத்துக்களோ இதுவரை எனக்குச் சரியான முறையில் கிடைக்கவில்லை. உப்புச் சப்பற்ற பொறுப்பில்லாத விடைகளாகவே எல்லாம் இருந்தன.

மிகவும் வருத்தமான விஷயம் என்னவெனில் அனேகப் பெண்களுக்கு இந்தப் பொய்யான திணிப்புகளின் போலி வடிவம் புரிவதில்லை. நாம் போலி கலாச்சாரத்தில் பொசுங்கிக்கொண்டிருப்பது பற்றிய பிரக்ஞையும் இவர்களுக்கு இல்லை.

உண்மையில் சாமத்தியச் சடங்கைக் கோலாகலமாக ஹால் (Hall) எடுத்து விழாவாகச் செய்யும் அனேக பெற்றோருக்கு இதற்கான காரணம் என்னவென்று தெரியாது. வீடியோ கமராவில் எடுப்பதற்கும் என் வீட்டுச் சாமத்திய வீடு மற்றவர் வீட்டைவிடப் பெரிதாக நடந்ததெனக் காட்டுவதற்கும், இப்படிப் பெரிதாகச் செய்யாவிட்டால் என்ன நினைப்பார்கள் என்ற போலி கௌரவத்திற்கும், கொடுத்த அன்பளிப்பைத் திரும்பப் பெற்று கடன் கழிப்பதற்கும் போன்ற இன்னும் பல காரணங்களை மனதில் கொண்டுதான் பூப்படைந்த பெண்ணைக் காட்சி பொருளாக வைத்து இச்சடங்கு நடைபெறுகின்றது. இதற்குக் கலாச்சாரம், பண்பாடு என்று போலி முலாம் பூசப்படுகிறது, அவ்வளவுதான். இனியாவது தர்க்க ரீதியான காரணங்கள் எதுவுமற்ற இந்தச் சடங்கைக் களைவதற்கு முன்வருவோமா?” என்று இந்தக் கடிதம் முடிகின்றது.

இப்பொழுது உங்களுக்குப் புரிந்திருக்கும். சிந்தித்துச் செயல்பட வேண்டிய ஒரு சமூக மாற்றம்தான் இது என்பது. நமது கலாச்சாரத்தில் பல பிழையான கருத்துக்கள் நமது அறியாமையால் தொடர்ந்து கடைப்பிடிக்கப்பட்டு வந்து கொண்டிருக்கின்றன.

அகமாற்றம் தேவை. விழிப்புணர்ச்சி வேண்டும் என்ற தாகம் கொண்டு இதுபோன்ற செயல்களின் காரணங்கள் யாவை? என்று தேடித்திரிபவர்கள் இத்தகைய அறிவூட்டும் கட்டுரைகளைப் படித்து மேலும் உங்களைச் சேர்ந்த நண்பர்களையும் உற்றார் உறவினர்களையும் படிக்கச் செய்து இவற்றின் கருத்துக்களைப் பற்றி விவாதித்து நமது சமூகத்தின் உயர்விற்கு உரமிட முயலுங்கள்.

இனி விஷயத்திற்கு வருகின்றேன். “சாமத்திய சடங்கு” என்றும் “பூப்பு நீராட்டு விழா” என்றும்’ “மஞ்சள் நீராட்டு விழா” என்றும் இன்னும் பல விதங்களிலும் அழைக்கப்பட்டு வரும் இந்தச் சடங்கு இன்றைய இளைய தலைமுறையினருக்குக் கடுகளவுகூடத் தேவையற்ற, கடுமையாகச் சொல்லப் போனால் அர்த்தமற்ற மூடத்தனமான ஒரு சடங்கு ஆகும். இது அறியாமையுடன் கூடிய ஆடம்பரச் சடங்கேயன்றி வேறு எதுவுமே இல்லை. இந்த உண்மையை ஏற்பதற்கும் ஏற்றுக் கடைப்பிடிப்பதற்கும் சரியான விழிப்புணர்வு தேவை.

ஆடம்பரத்தை விரும்பும் குடும்பங்களுக்கு மேலும் தூபம் இடுவதுபோல் தமிழ்த்தொலைக்காட்சித் தொடர்களும் மாயையை வியாபாரமாக்கிக் கொண்டிருக்கும் தமிழ்த் திரைப்படங்களும் மிகுந்த பொருட் செலவில் கவர்ச்சியை மயக்கப் பொடியாகத் தூவிக் காட்டும் மஞ்சள் நீராட்டு விழாக் காட்சிகள் போதையூட்டி மக்களின் அறிவை மழுங்கடிக்கின்றன.

இதில் இன்றையத் தமிழ்க் குடும்பங்களின் ஆடம்பரம் எந்த அளவிற்குப் போயிருக்கிறதென்றால் தாய் நாட்டில் வாழ வழியின்றி அல்லலும் அவதியும் பட்டு உயிர் பிழைத்தால் போதும் என்ற நிலையில் துடித்து ஓடித் தப்பித்த இந்தத் தமிழ்ச் சமூகம் எந்தவிதப் பொறுப்புணர்ச்சியும் பிறர் நலம் பேணலும் இன்றி எப்படியெல்லாம் செயல்படத் துவங்கி விட்டது என்பதற்கு ஒரு சிறு சான்று இது. ஒரு சிறு பெண்ணின் பருவமாற்ற இயற்கை நிகழ்விற்கு ஒரு பிரம்மாண்ட வடிவம் கொடுத்து மாபெரும் அரங்கைப் பெரும் செலவில் ஏற்பாடு செய்து கார் பார்க்கிங் பகுதிக்குத் தனியாகப் பணம் கட்டி வெற்றிடமாக்கி அந்தச் சிறு பெண்ணைப் பருவ மங்கையாக உருமாற்றம் செய்து அப்பொழுதே மணமகள் என்ற உருவத்தை அவள் மனதில் ஏற்றி உலங்கு வானுர்த்தியில் அவளை வானத்துத் தேவதை போல் மண்டப வாயிலில் கொண்டு வந்து இறக்கி அனைவரும் மலர்மாரி பொழிந்து…மேலும் எழுதிச் செல்ல மனம் விரும்பவில்லை. உண்மையில் இது நடந்தது.

பணம்! அனைத்திற்கும் பணம் என்ற அளவுகோல்! இந்த ஆடம்பரம் தான் வாழ்க்கையா? இதன் எல்லை இது? இது இப்படியே இருக்கட்டும். இனி மூலத்திற்குச் செல்வோம். காரணங்களை ஆராய்வோம்.

ஆதிகாலத்தில் வாழ்க்கை வேறாக இருந்தது. வேத காலத்தில் சாமத்தியச் சடங்கு என்பது இருந்ததா? என்பதற்கு ஆதாரமிருப்பதாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் இடைக்காலத்தில் சிறுசிறு குழுக்களாகப் பிரிந்து பிரிந்து வாழ்ந்த நிலையில் இந்நிகழ்வு மிகமிகச் சிறிய குடும்ப விழாவாக இருந்தது. அதற்குக் காரணம் பால்ய விவாகம் அதிகம் நடைபெற்ற அக்காலத்தில் திருமணமான சிறுமி பெரியவள் ஆனதும் அவளை முறைப்படிக கணவன் வீட்டில் கொண்டு விடுவதற்காக அவளது வாழ்க்கை மாற்றத்தை உற்றார் உறவினருக்குத் தெரிவிப்பதற்காக நடைபெற்ற நிகழ்ச்சி இது.

அதன்பிறகு போக்குவரத்து அதிகமில்லாத காலத்தில் என் வீட்டில் திருமணம் செய்யத் தயாராக ஒரு பெண் இருக்கிறாள் என்ற அறிவிப்பைத் தெரிவிப்பதற்காகக் குறிப்பாக அத்தைக்கும் மாமனுக்கும் முக்கியத்துவம் கொடுக்கின்ற ஒரு குடும்ப விழாவாக மட்டுமே இது நடைபெற்றது. இந்நிகழ்வுகளின் அடிப்படையாகத் தனது உடல் மாற்றத்தால் அந்தச் சிறுமி அதிர்ச்சி அடையக்கூடாது. விளையாட்டாக இதனை ஏற்க வேண்டும். தனது பொறுப்பை த் தான் உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற காரணமே முக்கியமாக இருந்தது.

இதே நிலையும் இத்தகைய மாற்றங்களும் ஒரு சிறுவனுக்கும் உண்டு என்றாலும் ஏனோ அவனை ஒரு பொருட்டாக மதிப்பதில்லை. அந்த நிலையில் அவனுக்கும் கவனிப்பும் அறிவுரைகளும் தேவை. அந்த மாற்றங்கள் ஒரு சிறுமியைப்போல் ஒரு சிறுவனுக்கும் அதிர்ச்சியையும் பயத்தையும் தரக்கூடிய ஒன்றுதான் என்ற எண்ணமே யாருக்கும் இருந்ததாகத் தெரியவில்லை.

ஆணாதிக்கம் மிகுந்த சமூகச் சூழ்நிலையில் பெண்தான் ஒரு சொத்தாகவும் போகப் பொருளாகவும் அடிமையாகவும் கருதப்பட்டாள். சுய சிந்தனையும் சுய முடிவும் மறுக்கப்பட்ட நிலையில் ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கை இருந்தது. அதனால் சடங்குகளும் அவளை முக்கியப்படுத்தியே அமைக்கப்பட்டன. தனது அடிமையான பெண்ணைத் தனது விருப்பத்திற்கேற்பக் கொண்டாடவும் அதில் பெருமையைத் தான் அனுபவிக்வும் ஆண் போட்ட திட்டமென்று கூடக் கூறலாம். ஆனால் இன்றைய சூழ்நிலை என்ன? ஆணுக்குப் பெண் சரி நிகர் சமானம் என்ற நிலை ஏற்பட்டு அதற்கும் மேலாகப் பெண்ணின் வளர்ச்சி சென்று கொண்டிருக்கும் காலகட்டம் இது. பெண்ணின் அன்பினால் மட்டுமே ஆளமுடியும். அதிகாரத்தாலோ ஆணவத்தாலோ அல்ல என்பதை ஆண்கள் உணர்ந்து வருகின்ற காலம் இது.

ஒரு சிறுவனுக்கு ஏற்படும் உடல் மாற்றம் போலவே ஒரு சிறுமிக்கும் உடல் மாற்றம் ஏற்படுகின்றது என்ற ஒன்றைத் தவிர இந்த நிகழ்ச்சியில் வேறு எந்தவிதத் ‘திரில்’லும் இல்லை. இதைப்பற்றிக் கல்விச் சூழ்நிலையாலும் தமது சக மாணவிகளின் உதவியாலும் தாமே அறிந்து கொண்டு இயங்கக் கூடிய அறிவு வளர்ச்சி பெற்றுவிட்ட நமது செல்விகளுக்கு இனியும் இந்தப் போலித்தனமான சடங்குகள் தேவையா? என்றால் நிச்சயம் தேவையில்லை என்றுதான் அடித்துச் சொல்ல வேண்டும்.

இன்றைய சிறுமி அனைத்தையும் அறிந்தவளாக வளரும் சூழ்நிலையில் வாழ்கிறாள். அவளை ஒன்றும் தெரியாத முட்டாள்போல அடக்கி வளர்க்காமல் அவளது அறிவு வளர்ச்சிக்கு நல்ல துiணாhக இருக்கும் அன்புபு; பெற்றோராக மாறுங்கள். இத்தகைய வீண் ஆடம்பரச் செலவுகளை அறவே தவிருங்கள். பெண் வீட்டில் நான்கு சுவர்களுக்குள் உலக்கையே காவலாக சன்னலே புகலிடமாக வாழ்ந்த ஒரு காலத்தில் நடைபெற்ற ஒரு சடங்கு இது. இந்த நிகழ்ச்சியில் எந்த ஒரு சாஸ்திரமும் சம்பிரதாயமும் சத்தியமாகக் கிடையாது. இப்படி இதற்காகச் செலவிடும் செல்வத்தை மனமுவந்து தான தர்மங்கள் செய்யப் பயன்படுத்தலாம். சுனாமியாலும் யுத்தத்தாலும் பாதிக்கப்பட்டு அனாதைகளாக வாழும் சிறுமிகளுக்கும் இந்த நிகழ்வு ஏற்படுகின்றது என்பதை நினைத்துப் பார்த்து அத்தகைய சிறுமிகள் உடுக்க நல்ல உடைகளைத் தந்தோ, உணவுச் செலவை ஏற்றோ கல்விச் செலவுக்கு உதவியோ தங்களால் இயன்றதைத் தாராளமாகச் செய்ய எவ்லோரும் முன் வரலாம்.

எனவே உங்கள் வீட்டில் சிறுமி வளர்ந்து பெரியவளானால் அவளது மாற்றத்தையும் அதன் விளைவுகளையும் பற்றித் தெளிவாக எடுத்துக் கூறுங்கள். அவற்றையெல்லாம் மூடி மறைத்துவிட்டுச் சடங்கு செய்ய நாள் குறிக்க ஓடாதீர்கள். யாரும் சாமத்திய சடங்குக்கு வந்து உங்களை அழைத்தால் போகாதீh;கள். மொய் எழுதவும் வேண்டாம். நீங்கள் அறிந்தவற்றை மற்றவர்களுக்கும் எடுத்துச் சொல்லுங்கள். அகமாற்றம் என்பது அவன் செய்கிறானா இவள் செய்கிறாளா என்று பார்ப்பதல்ல. நான் செய்கிறேனா என்று என்னை நானே உற்றுக் கவனிக்கின்ற ஒன்று. ஆகவே அன்பினால் கூறியதை ஆழமாக யோசித்து அர்த்தமற்ற சடங்குகள் களையப்பட வேண்டும் என்ற அகமாற்றம் அனைவருக்கும் தேவை என்பதைப் புரிந்து கொள்ளுங்கள்.

பொது நலனில் அக்கறை என்ற அகமாற்றம் தேவை

மனித நிலையிலிருந்து கீழிறங்கிச் செயல்படும் ஒருவரைக் கண்டித்துக் கேட்கின்ற பொழுது “என்ன நீ இப்படி செய்து விட்டாய்! நீ மனிதனா? அல்லது மிருகமா?” என்று கேட்பதை நாம் பல இடங்களில் கவனித்திருக்கிறோம். மிருகங்களுக்கு இப்படிச் செய்யலாமா, செய்யக்கூடாதா என்று சிந்தித்துப்பார்க்கக்கூடிய அறிவு இல்லை. மனிதனுக்கு இந்த அறிவு தரப்பட்டிருக்கிறது. அதனால் தான் உணர்ச்சி வசப்பட்டு செயல்படுபவனை மிருகம் என்று சொல்கின்றனர். சிந்தித்துச் செயல்படுபவன் தான் மனிதன்.

மனித நாகரீகம் என்பது ஒருவன் பொது இடங்களில் எவ்வாறு நடந்துகொள்கிறான் என்பதைப் பொறுத்துத்தான் வடிவம் பெறுகிறது. ஒருவன் வெளியிடங்களில் நடந்துகொள்ளும் தன்மையைத் தொடர்ந்து கவனித்த பின்புதான் சமுதாயம் அவனுக்குரிய மதிப்பை அளிக்கிறது. அதே மனிதன் வீட்டில் எப்படி நடந்து கொள்வான் என்பது வேறு விடயம்.

நம் முன்னோர் நாம் வாழ்வதற்கு ஏற்றாற்போல் இந்த உலகத்தைப் பரிசாகத் தந்து விட்டுப் போனார்கள். நாம் வரும்போது எதையும் கொண்டு வரவில்லை. எல்லாவற்றையும் இங்கிருந்து எடுத்துத் தான் பயன்படுத்தி வாழ்கிறோம். போகும்போது எதையும் கொண்டு போக முடியாது. அனைத்தையும் இங்கேயே விட்டுவிட்டுத்தான் போக வேண்டும்.

இப்படிப்பட்ட நிலையில் நாம் பயன்படுத்திய பூமிப்பந்தை நமது அடுத்த தலைமுறைக்கு ஏற்றதாக வைத்துவிட்டுத்தான் நாமும் போக வேண்டுமே தவிர இதைச் சீரழித்துச் சிதைத்துவிட்டுப் போகக்கூடாது. நாம் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலையும் மிகப் பொறுப்புடனும் பொது நலத்துடனும் செய்யப் பழக வேண்டும் என்று குரு அடிக்கடி கூறுவார்.

ஆணோ அல்லது பெண்ணோ ஆன்மீக அறிவைப் பெற்றுக் கொண்டால் மட்டும் போதாது. நான் பிரம்மம்! இந்த உலகத்திலுள்ள எல்லாம் பிரம்மம்! என்று சொல்லிக்கொண்டு திரிந்தால் மட்டும் போதாது. அவர் தன்னைத் தானே உற்றுப்பார்க்கத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

உற்றுப்பார்த்தல் என்பது கண்ணாடியில் கண்களைப் பதித்து அதில் தெரியும் தனது பிம்பத்தையே அசையாமல் பார்த்துக்கொண்டு இருத்தல் என்பது அல்ல. தான் செயல்படும் விதத்தைத் தானே இடைவிடாமல் கவனித்தல் என்பதுதான் இதன் பொருள். இதைத்தான் விழிப்புணர்ச்சி, கவனம் என்று சொல்கிறார்கள்.

விழிப்புணர்ச்சி என்பது பள்ளம், மேடு பார்த்து நடப்பதல்ல. தான் செய்கின்ற ஒரு செயல் தன்னைப் பாதிக்காமல், தன் குடும்பத்தைப் பாதிக்காமல், இந்தச் சமுதாயத்தைப் பாதிக்காமல் செய்யப்படுகின்றதா? என்பதை இடைவிடாமல் கவனித்தலே ஆகும்.

சில பொது இடங்களில் தான்தோன்றித்தனமாகப் பிறர் நலனைப்பற்றிய அக்கறையோ கவனமோ சிறிதுமின்றி நடந்துகொள்வார்கள். இப்படிப்பட்டவர்கள் மற்றவர்களைப்பற்றி அணுவளவு கூடச் சிந்திப்பது இல்லை. அவை என்னென்ன என்று நான் பட்டியலிடத் தேவையில்லை. இப்படிப்பட்டவர்களை அன்றாடம் பார்த்து இவர்களைத் திருத்தவே முடியாதா? என்று பெருமூச்சு விடுகின்றோம் அல்லவா? அல்லது நாமே அப்படித்தானே செய்கின்றோம்!

நாம் வாழ்ந்துவிட்டு வந்த நமது நாடுகளில் பொதுச்சுத்தம் என்பது மிகக் கீழ்மையான நிலையில் தான் இன்றுவரை இருந்து வருகிறது. ஆனால் அதிர்ஷ்டவசமாகக் கனடாவிற்கு வந்த பிறகு இங்குப் பொது இடங்களில் காணப்பட்ட சுத்தமும் சுகாதாரமும் அப்பாடா! என்று மனதிற்கு இதமாக இருந்தது. ஆனால் போகப்போக இங்கும் எல்லாம் தலைகீழாக மாறிக் கேவலமாகப் போய்க்கொண்டிருக்கின்றன. இதற்குக் காரணம் அவன், இவன் என்று பிறரைச் சொல்வதை விட நான் என்று நம்மை நினைக்க வேண்டும். சற்று ஆழமாகச் சிந்தித்தால்தான் இதன் பொருள் புரியும்.

புகை வண்டிகளிலும், பேருந்துகளிலும், பொதுக்கழிப்பிடங்களிலும் இப்போதெல்லாம் குப்பைகளும் காகிதங்களும் காலி டம்ளர்கள், பாட்டில்கள், உணவுப் பெட்டிகள் என்று எங்கு பார்த்தாலும் சிதறிக் கிடக்கின்றன. குறிப்பாகப் பொதுக் கழிப்பிடங்கள் அந்தோ பரிதாபம்! என்ற நிலையில் தான் மிகக் கேவலமாகக் காட்சியளிக்கின்றன.

ஒருவர் தன் வீட்டையும் தன்னையும் சுத்தமாக வைத்துக்கொண்டால் மட்டும் போதுமா? தன்னைச் சுற்றியுள்ள அனைத்தையுமே சுத்தமாய் வைத்துக்கொள்ளும் மனம் இருக்க வேண்டாமா? சமுதாயப் பொறுப்பு என்பது ஒவ்வொருவருக்கும் இருக்க வேண்டிய ஒரு மு;க்கியப் பண்பு அல்லவா!

கண்களை அகல விரித்து என்னைச்சுற்றி நடப்பவற்றை நான் கவனித்தபோது தான் ஒர் உண்மை எனக்குப் புலப்பட்டது. ஒரு சில அப்பாவிகளைத் தவிரப் பெரும்பாலோர், அதிலும் கீழ்த்திசை நாடுகளிலிருந்து வந்தவர்களிடம் தான் ஒருவித அலட்சியமும் கவனமின்மையும் அதிகமாகக் காணப்படுகின்றது.

எந்த நாட்டினராக இருந்தாலும் சரி. ஆணோ, பெண்ணோ தன் சுற்றுப்புறத்தைப்பற்றிக் கவனமும் அக்கறையும் கொண்டவர்கள் மிகச் சரியாக எல்லாவற்றையும் செய்துகொண்டு போகின்றனர். அப்படிச் செயல்படுவதை அவர்கள் தமது கடமையாகவே எண்ணுகின்றனர். தங்கள் குடும்பத்தினரையும் குழந்தைகளையும் அப்படிப்பட்டவர்கள் கண்டித்துத் திருத்துகின்றனா;.

ஆனால் இந்தச் சிறுபான்மையினரைத் தவிர மற்ற பெரும்பான்மைச் சமூகம் பொறுப்பற்ற முறையில் தான் நடந்துகொண்டிருக்கிறது. அவர்களிடம் அக்கறையும் இல்லை கடமை உணர்வும் இல்லை.

இந்த இடத்தில் நீங்கள் வாசிப்பதை நிறுத்திவிட்டு சில நிமிடங்கள் யோசியுங்கள். பொது இடங்களில் நான் எப்படி நடந்துகொள்கிறேன்? என்னிடம் பொறுப்புணர்ச்சியும், விழிப்புணர்வும், சமூக நலனில் அக்கறையும் இருக்கின்றதா? என்னில் பிழை தெரிந்தால் இனி நான் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டும்? என்பதுபற்றிச் சிந்தியுங்கள். இப்படி நீங்கள் சிந்திப்பதற்கு நான் சிறு விளக்கம் ஒன்றைத் தருகின்றேன்.

இந்தப் பிரபஞ்சமே பிரம்ம சொரூபமானது. பிரம்மத்தின் கட்டுப்பாட்டில் இது மிகச் சரியாக இயங்கிக்கொண்டிருக்கின்றது. அவன் அருளின்றி ஓர் அணுகூட அசையாது. இந்தப் பிரபஞ்ச இயக்கத்திற்கு இடைஞ்சல்களைச் செய்துகொண்டிருப்பவன் மனிதன் மட்டுமே! இவனது பிழைகளினால்தான் இயற்கையும் நெறி பிறழ்ந்து சீர்கேடுகளை விளைவிக்கின்றது.

பகுத்தறிவுடன் படைக்கப்பட்ட மனிதன் இயற்கை நியதிகளுக்கும் அதன் சட்டதிட்டங்களுக்கும் உட்பட்டு வாழ்கின்ற வரையில் அவனால் அதற்குப் பிரச்னை இல்லை. அதேபோல் ஒரு நாட்டில் அரசாங்கம் வகுத்துத் தந்த சட்டதிட்டங்களை விதிமுறைகளைக் கடைப்பிடிக்கின்றவரை ஒரு பிரஜையால் அரசுக்குப் பிரச்னை இல்லை. இதே முறையில் அன்றாடப் பொது வாழ்வில் சக மனிதனின் நலன் கருதிச் செயல்படுகின்றவரை ஒரு தனி மனிதனால் சமுதாயத்திற்குப் பிரச்னை இல்லை. இவற்றில் முரண்படுகின்றபொழுது தான் பிரச்னை உண்டாகிறது.

அகமாற்றம் என்பது அடுத்தவனைச் சுட்டிக்காட்டிக் குற்றம் கூறித் திருத்துவதல்ல. என் பிழைகளை நான் கண்டறிந்து என்னை நானே திருத்திச் செம்மைப் படுத்துவதும், தவறுகளைக் கண்டுபிடித்து ஒவ்வொன்றாக நீக்குவதும் தான் அகமாற்றம் ஆகும்.

இந்த வகையில் இனி எங்கே பார்த்தாலும் குப்பையாகக் கிடக்கிறதே! இந்தச் சுத்தப்படுத்தும் பணியாளர்கள் எல்லாம் எங்கே தொலைந்து போனார்கள் என்று புலம்பி முகத்தைச் சுளித்துவிட்டு நானும் போடுவேன் என்று என் கையில் இருப்பதையும் வீசிவிட்டுப்போவது என் பண்பாக இருக்கக்கூடாது. குறைந்த பட்சம் பேரூந்துகளிலோ புகை வண்டிகளிலோ என் இருக்கையில் கிடக்கும் பேப்பரை அல்லது காலி டப்பாக்களைப் பொறுக்கி எடுத்துக் கொண்டு போய் அதற்குரிய குப்பைத் தொட்டிகளைத் தேடிப் பார்த்துப் போட்டுவிட்டுப் போவதுதான் உண்மையான அக மாற்றம்.

பொதுக் கழிப்பிடங்களை முறையாகப் பயன்படுத்தி முன்பு அந்த இடம் இருந்ததைப் போலவே தூய்மையாக வைத்துவிட்டு வரப்பழக வேண்டும். நாம் அங்கு செயல்படும் விதத்தைக் கவனித்துப் பிறர் முகம் சுளிக்கும் வகையில் நாம் ஒருபொழுதும் தவறாக நடந்துகொள்ளக் கூடாது. நீரையும் டிஷ்யு பேப்பா;ளையும் சிதற விடக்கூடாது. நன்றாகத் துடைத்து வைத்துவிட்டுக் கைகளை அங்கேயே இருக்கும் சோப் வாட்டரைப் பயன்படுத்திச் சுத்தமாகக் கழுவி அங்கேயே நன்றாகக் கைகளைக் காயவைத்துக்கொண்டு வெளியில் வரலாம்.

அதேபோல் பொது இடங்களில் உணவுப் பண்டங்களைச் சிந்தாமல் கவனத்துடன் சாப்பிட வேண்டும். உணவை எடுக்கச் செல்வதில் பரபரப்பு இருக்கக்கூடாது. தன்முறை வரும்வரை காத்திருக்க வேண்டும். அசைவ உணவு உண்பவர்கள் தங்கள் உணவு வகைகளை மட்டுமே எடுக்க வேண்டும். சைவப்பிரிவிற்கும் சென்று அவர்களின் உணவு வகைகளையும் தமது தட்டுக்களில் நிரப்பிக் கொண்டு சுவைத்தால் சைவம் மட்டுமே சாப்பிடுபவர்களுக்குப் பற்றாக்குறை உணவாகப் போய் விடுகிறது என்ற விஷயம் பெரும்பாலோருக்குத் தெரிவதேயில்லை. அலுவலக உணவு உபசார விருந்துகளில் இது ஒரு பெரிய குறையாகத் தொடர்ந்து நடைபெற்று வருகின்றது.

இங்குக் குறிப்பிடப்பட வேண்டிய மற்றொரு விஷயம் உணவைக் கையிலெடுத்தவுடன் வாயில் திணித்துக்கொள்ளக்கூடாது. எங்கு சாப்பிட்டாலும் எப்பொழுது சாப்பிட்டாலும் இந்த உணவை எனக்கு அளித்த இறைவனுக்கு ‘நன்றி! என்றோ ‘அன்ன தாதா சுகினோ பவந்து’ அதாவது இந்த உணவை எனக்குத் தந்தவர்கள் நலம் பெறுக! என்றோ ஒருகணம் மனதார எண்ணி இறைவனுக்கு அந்த உணவை சமர்ப்பித்து விட்டுப் பிறகு அதனை சாப்பிட முற்பட வேண்டும். அப்படி உண்ணப்படும் அந்த சாதாரண உணவு நம் பிரார்த்தனையால் பிரசாதமாக மாறி விடுகின்றது. நம் மனம் அந்த உணவைப் பக்தியுடன் ஏற்கும்போது அது உடல் நலனுக்குரிய உணவாகிறது. இது தான் நமது உண்மையான கலாச்சாரம். உற்றுக் கவனித்தால் எல்லா மதத்திலும் பண்பட்டவர்கள் இவ்வாறு வழிபட்டு உண்பது நமக்குத் தெரியவரும். அடுத்து தான் சாப்பிட்ட பிறகு தன் இடம் சுத்தமாக இருக்கிறதா அல்லது ஏதும் சிந்தி விட்டோமா என்று நன்றாகக் கவனித்து அவற்றை எடுத்துச் சுத்தப்படுத்தி விட்டுத்தான் அங்கிருந்து நகர வேண்டும். குப்பைப் பையில் தட்டுக்களையும் டம்ளர்களையும் கை துடைத்த பேப்பர்களையும் வீசி எறியக் கூடாது. பொறுமையாக நன்றாக உள்ளே போட வேண்டும்.

முதலில் இவ்வாறு பொறுப்புடன் செயல்பட மனம் ஒப்பாது. போலி கௌரவம் தடுக்கும். கூச்சமாக இருக்கும். ஆனால் பிறர் பார்வைக்காக ஓர் ஆன்மீகவாதி தயங்கக்கூடாது. பிறருக்கு முன் உதாரணமாகத் தான் செயல்படும் துணிவு வரவேண்டும். தான் செய்வதோடு உரிய நேரத்தில் மற்றவருக்கு எடுத்துச் சொல்லும் ஆற்றலும் ஏற்பட வேண்டும். இப்படி என்னை நான் மாற்றிக்கொண்டதுபோல் இக்கட்டுரையைப் படிக்கும் நீங்கள் ஒவ்வொருவரும் மாற்றம் பெற்று அடுத்தவரையும் வழி நடக்க முற்பட வேண்டும். “பொது நலனில் அக்கறை” என்ற அகமாற்றம் உங்களில் ஏற்பட வேண்டும் என்பதே என் பிரார்த்தனை.