About vijayaamma

passionate writer

 கங்கா ஒரு காவியம் -1

இந்தக் கதையைப் படிக்கத் துவங்குகின்ற நீங்கள், இப்பொழுது உங்கள் நடைமுறை வாழ்க்கைப் போக்கையும், சூழ்நிலையையும் சற்றே மறந்துவிட்டு, சுமார் நுர்ற ஆண்டுகள் பின்னோக்கித் திரும்பிய மனநிலைக்குச் சென்று, இதனைப் படிக்கத் துவங்க வேண்டும். உங்கள் அகக் கண்களால் அந்தப் பழைய காலச் சூழ்நிலையைச் சொற் சித்திரமாகப் படித்து அப்படியே நினைத்துப் பார்க்க வேண்டும்.
பீடிகை பலமாக இருக்கிறதே! என்று யோசித்துக்கொண்டே படிக்க ஆரம்பியுங்கள்! தானே விளங்கும்.

இப்போது நாம் இந்திய நாட்டின், கேரள மாநிலத்தில் உள்ள “பாலக்காடு” என்னும் ஊருக்கு அருகேயுள்ள ஒரு சின்னஞ்சிறு கிராமத்தின் உள்ளே நுழைகின்றோம்.

தென்னந்தோப்புக்களும், வாழைத் தோட்டங்களும் பச்சைப் பசேலென்று கண்களைக் கவர, வண்ணப் பறவைகளும், சின்னக்கிளிகளும், சிங்காரக் குயில்களும் பல்வேறு ராகங்களில் பண்ணிசைக்க, அந்த இசைக்கேற்பத் தளும்பி நிறைந்த அழகிய குளத்தில் துள்ளித் துள்ளிக் குதித்த எண்ணற்ற மீன்களும், அக்குளத்தின் கரையில் சிறு மதிலும், சிதிலமடைந்த  நிலையிலிருந்த சிறு கோவிலும், அதனருகே ஒழுங்கற்ற வகிடு போல அமைந்த ஒற்றையடிப் பாதையும் கண்ணில் பட்டு மனதில் ஒரு படபடப்பை ஏற்படுத்த, ‘இது சின்னப் பெருவம்பூ பாதை தானே!’ என எதிர்ப்பட்டவரை வினவுகின்றோம்.

 

“ஆமா!” உணர்ச்சியற்றுத் தலையசைத்துவிட்டுச் செல்பவரை விட்டு நம் பாதை வழியே நாம் செல்வோம்! அதோ ஒற்றைத் தெரு.  பெரும்பாலும் மரத்தாலேயே அமைக்கப்பட்ட தாழ்ந்த கூரைகளை உடைய வீடுகள். பழமை! பழமை! எல்லாமே பழமை! கிட்டத்தட்ட 100 ஆண்டுகளுக்கும் முற்பட்ட காட்சியல்லவா! அன்றைய சூழ்நிலையை உள்ளபடி கூறவேண்டுமென்றால் நானே பிறக்கவில்லை.
அதனால் காட்சியை உங்கள் கற்பனைக்கே விட்டுவிடுகின்றேன். அந்த ஊரை நன்கு அறிpந்தவர்கள்,கேட்டுப்புரிந்தவர்கள் அதற்கேற்றாற் போல் நினைத்துக்கொள்ளுங்கள்! நாம் தேடி வந்தது அதோ அந்த வீடு தான்! பழைய கால முறைப்படி வாசல் திண்ணையும், வழிப்போக்கர்களும் விருந்தினர்களும் உண்ட களைப்புத் தீரத்  தலை சாய்த்துக் கண்ணயரத் திண்ணையிலேயே கட்டப்பட்ட சிமிட்டி தலையணையும், உச்சியில் வாழைப்பூ கொத்தோடு தொங்குவது போன்ற சித்திரமரவேலைப்பாடமைந்த தூண்களும் அமைந்த பெரிய வீடு. நிலை வாசல்படி தாண்டி உள்ளேபோனால், ரேழியில் ஒரு திண்ணை.  அது மூன்று நாள் ஓய்வெடுக்கும் பெண்கள் இரவில் பாதுகாப்பாகப் படுத்துறங்க வாய்ப்பான ஒதுக்கமான ஓரிடம்.  இன்னும் உள்ளே செல்லலாம்;.

 

நடுவில் பெரிய முற்றம், நாற்புறங்களிலும் வீசி விரிந்தத் தாழ்வாரங்கள், ஒரு புறம் ஊஞ்சலுடன் கூடிய கூடம். கூடத்தின் நடுவில் சுவாமி மாடம். அதன் முன்பு அழகாகப் போடப்பட்ட அரிசிமாவுக் கோலத்தின் நடுவே மலையாளக் குத்து விளக்கு, முத்துச் சுடராக அடக்கமான பெண்ணைப்போல ஒளியான புன்னகையைச் சிந்திக்கொண்டிருந்தது, இறைவனை நோக்கி மனதைச் செலுத்திச் சலனமின்றி வீற்றிருக்கும் யோகியை நினைவுபடுத்தியது அசைவற்ற அதன் சுடர்!

 

அடுக்களையில் பல பெண்கள் பல வேலைகளில் ஈடுபட்டிருந்தனர், சமையல் மணம் வீடு முழுவதும் பரவிக்கொண்டிருந்தது, இதோ முற்றத்துக் கிணற்றடியில் தன்னை விடப் பெரிதான ஒரு பித்தளைக்  குடத்தில் நீரை முகந்து அதை டங்கென்று அலட்சியமாகத்  தன் இடுப்பிலேற்றிப் புன்னகை மாறா முகத்துடன், பளுவினால் சுணங்காத இதழ்களுடன், சிவந்த நிறத்தினளாய், பாவாடை தாவணியுடன் வருகிறாளே! இவள் தான் நம் கதா நாயகி  ‘கங்கா”! தனக்கும் மீறிய சுமைகளைச் சுமந்து வாழ்ந்த  தியாகச் சுடர்.

 

அட! இதென்ன! அவள் குடத்தைக் கீழே வைக்கும்போது கழுத்திலிருந்து முன்னே சரிவது என்ன? நங்கையர்க்கு மதிப்பைச் சேர்க்கும் மஞ்சள் கயிறு! மங்கல நாண்!  இந்தச் சிறுமிக்கு அதற்குள் திருமணமாகிவிட்டதா  என்ன? என்று நீங்கள் வியப்புடன் பார்ப்பது புரிகிறது, ஆமாம்! நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன் பால்ய விவாகம் நடைமுறையில் இருந்தது தானே! அதிலும் பிராமண சமூகத்தில், “வயசுக்கு வந்த பொண் குதிராட்டமா ஆத்திலே இருக்கிறதாவது?” என்ற காலம் அது. ஒரு பெண் சரளமாகப் பேச ஆரம்பித்த உடன் கல்விச்சாலையில் சேர்க்க யோசிக்காமல் வாழ்க்கைப் பள்ளியிலே சேர்க்கத் துடித்த காலமது! எல்லாவற்றிலும் சாஸ்திரம்! சம்பிரதாயம் !  பெரியோர் சொற்களே வேத வாக்கு, பெற்றோரை எதிர்த்துப் பேசுவோர் இல்லாத காலம். எல்லாச் செயல்களிலும் நன்மையே இருக்கும்  என்ற நம்பிக்கை மிகுந்த நாட்கள்! அடுத்தவன் வாழச் சகிக்காத சுய நலமோ, அவன் நம்மை எப்படிக் கவிழ்ப்பானோ என்ற சந்தேகமோ, நம் கண்ணெதிரில் அவன் இப்படி வாழ்வதா? என்ற  வயிற்றெரிச்சலோ தெரியாத காலமது. பௌர்ணமி நிலவில், கட்டை வண்டி மாடுகள் வரிசை வரிசையாக மௌனத் தவமாகக் கிராமத்துப் பாதைகளில் அடி பிழறாமல் மணியோசை பிசகாமல் செல்வது போன்ற வாழ்க்கை அக்கால இந்திய மக்களின் வாழ்க்கை. அவர்களின் செய்கைகளில் அமைதி இருந்தது. மனங்களில் சாந்தி இருந்தது. சிந்தையில் தெளிவு இருந்தது. தர்மநெறி மாறாமல் ஒரு கட்டுக்கோப்பும், கட்டுப்பாடும் கொண்ட வாழ்வாக அன்றைய சமுதாயம் அமைந்திருந்தது.

 

அப்படி வாழ்ந்த குடும்பங்களில் ஒன்றுதான் மலையாள மண்ணில் பிறந்து வளர்ந்த, ஆனால் தமிழ் நாட்டில் சுற்றத்தாரைப் பெற்ற கோடீஸ்வர  ஐயரின் குடும்பம்! பெயர் தான் கோடீஸ்வரன். பிறர் நிலங்களைக்  குத்தகைக்கு எடுத்து அதன் வருவாயில் வாழ்ந்த மிகச் சாதாரணக் குடும்பம். வரவுக்கும்  செலவுக்குமாகச்  சமாளிக்கின்ற  குடும்பம்.

 

இந்தக் குடும்பத்திலே ஐந்தாவது பெண்ணாக, சௌபாக்கியவதியாக, ஊருக்கெல்லாம் உதவி செய்யப்போகின்ற மங்கலநாயகியாகப் பிறரது பாவங்களைத் தான் ஏற்று, அவர்களைப் புனிதப் படுத்தும் கங்கை நதியாகப் பிறந்தாள் – கங்கா.

 

அருமையான ஜாதகம்! என்றனர் ஜோதிடர்கள், அம்சமான குழந்தை! என்றனர் பெரியவர்கள், அஞ்சாவது பெண்! கெஞ்சினாலும் கிடைக்காது! என்றனர் பெண்மணிகள். வறுமையில் இவையெல்லாம் சிறு புன்னகைகள்! அவ்வளவு  தான். கங்கா வளர்ந்தாள். பயமறியாப் பாவையாகத் தன்னம்பிக்கை மிக்கவளாக, உழைப்பிற்கு அஞ்சாதவளாகக் கங்கா வளர்ந்தாள்.அது சரி! இந்தச் சிறுமிக்குக் கல்யாணம் எப்படி? என்கிறீர்களா? அதைத்தான் சொல்ல வருகிறேன்? கதை அங்கு தான் ஆரம்பமாகிறது…..!
ஒரு திருமண வீட்டில் மதிய விருந்திற்குப் பின் கோடீஸ்வர ஐயர், வெங்கிட்டு சாஸ்திரிகளிடம் தன் பெண் கங்காவின் ஜாதகத்தைக் கொடுத்தார்.  அதை வாங்கிப் பார்த்த சாஸ்திரிகளின் கண்களில் ஒளி! “ஓய்! உம்ம பெண் ஓஹோன்னு வாழுவா! ஒரு சபையிலே அவ இல்லாட்டா  நெறக்காது ஓய்!” என்று  ஐயரின் தொடையில் ஓங்கித் தட்டினார். வலியால் தொடையைத தடவிக் கொண்டாலும், அந்தத் தந்தையின் முகத்தில் ஒரு புன்னகை விரிந்தது. வெங்கிட்டு தன்னிடமிருந்த ஜாதகக் கட்டுக்களை அவசரமாகப் பிரித்தார். பார்த்தார். உதட்டைப் பிதுக்கினார். கட்டி வைத்துவிட்டார்.  “சரி! ரெண்டு மாசம் அவகாசம் கொடும்!” என்றார்.

 

ஒரு நாள் மதியவேளை. கதவைத் தட்டும் சத்தம் கேட்டுத் திறந்த சிறுமி கங்கா, வெளியில் நின்றவர்களைப் பார்த்தாள். “அப்பா இல்லையாம்மா!” என்ற சாஸ்திரிகளையும் பக்கத்தில் நின்றவரையும் பார்த்து “இருக்காளே, வாங்கோ! ஒக்காருங்கோ! என்று உபசரித்துவிட்டு, உள்ளே  வேகமாக ஓடிக்கொண்டே, “அப்பா! உங்களைத் தேடிக்கொண்டு நம்ம வெங்கிட்டு மாமாவும், கட்டைக் கரியாட்டமா ஒருத்தரும் வந்திருக்கா!” என்று கத்தினாள். “ஏண்டி கத்தறே!” என்று அடக்கியவாறே, கோடீஸ்வர ஐயர், ‘ஸ்ரீ ராமா!” என்று எழுந்து வந்து திண்ணையில் அமர்ந்திருந்தவர்களை  வரவேற்றார் .  மோர் கொடுத்து உபசரித்தார்.

 

“இதோ பாருங்கோ! இந்தப் பிள்ளையாண்டான் பேரு குமரேசன். பிரஞ்சு ராஜ்ஜியத்திலே, காரைக்கால்னு ஒரு ஊர் இருக்கு. அங்கே திருநள்ளாத்திலே இவன் கோவில் கார்யம் பண்ணிண்டிருக்கான். பெரிய குடும்பம். மனுஷா  ரொம்ப நல்லவா. பூர்வீகம், கோத்ரம் எல்லாம் விஜாரிச்சுட்டேன். எல்லாம் வெகு உசிதம். ஜாதகமும் வெகு பொருத்தம்! நம்ம கங்காவுக்கு ஏத்த வரன். எனக்கு நன்னா தொpஞ்ச குடும்பம். இங்கே கோயமுத்தூர்ல  ஒரு கல்யாணத்துக்குப்  பையன் வந்தான். அவங்கிட்ட பேசி, அப்படியே நேர்ல பார்த்துப் பேசினாப் போச்சுன்னு நானே சொல்லி அழைச்சிண்டு வந்துட்டேன்!”.

 

மூச்சைப் பிடித்துக்கொண்டு சாஸ்திரிகள் சொல்லி முடித்தார். கோடீஸ்வரன் அந்தப் பையனை ஏற இறங்கப் பார்த்தார். கட்டுக் குடுமி!. கறுத்த நிறம்! வௌ;ளை வெளேரென்றப் பல் வரிசை, நிதானமும், சிரிப்பும் நிறைந்த முகம். என் முகம் தான் கறுப்பு, உள்ளமோ வௌ;ளை! என்று கூறும் கபடமற்ற கண்கள். கறுப்பா இருக்கானே! என்று மனம் நினைத்தாலும் கோடீஸ்வரனின் முகம் திருப்தியையே காட்டியது. “பையனைப் பார்த்தா சாதுவாகத் தெரியறது. கங்கா சுகமாத்தான் இருப்பா…ஆனா, கோயில்லேன்னா கார்யம் பண்றானாம், இவன் குடித்தனத்தை நன்னா கவனிப்பானா? நாளைக்குக் கங்கா கண்ணைக் கசக்கினாள்னா! ச்…! எல்லாம் ஈஸ்வர சங்கல்பம்! இவன் தான் என் மாப்பிள்ளைன்னு விதித்திருந்தா எல்லாம் நல்லபடியா அது பாட்டுலெ நடக்கும். இல்லென்னா ஏதாவது தடங்கல் வரும். இதுக்குப்போயி இப்பவே மனசை அலட்டிப்பானேன்!.

 

ஒரு முடிவுக்கு வந்த  கோடீஸ்வரன் இருவரையும் உள்ளே அழைத்தார். பாய்போட்டு அமரச்செய்தார். கங்காவின் தாயாரை அழைத்தார். விபரம் சொன்னார். குமரேசன் தன் கையிலிருந்த பையிலிருந்து வெற்றிலைப் பாக்கு, பூ, பழம் போன்றவற்றை எடுத்து சாஸ்திரிகள் அருகில் வைத்தான். மீனாட்சி  கங்காவை அழைத்து வந்து  எல்லோரையும் நமஸ்கரிக்கச் சொன்னாள்.  அம்மா சொன்னதை அப்படியே செய்துவிட்டு  ஓடிவிட்டாள் அவள். என்ன, ஏது என்று ஆராயும் வயதா அது? அய்யர் கேட்ட கேள்விகளுக்;கெல்லாம் விபரமாகப் பதில் சொன்ன குமரேசன், ‘எதோ…மாமா சொன்னாரென்று  வந்த இடத்தில்  இப்படித்  திடீர்னு பார்க்கிறாப்போல  ஆயிடுத்து.  தப்பா எடுத்துக்க வேண்டாம். நான் ஊருக்குப் போய்  அப்பா அம்மாவை அனுப்பறேன். அவா பார்த்தப்புறம்.. .. அவா சொல்படி எல்லாம் செய்துடலாம்!”  என்றான்.

 

ஆஹா!  பேஷ்!  என்ற வெங்கிட்டு சாஸ்திரிகள் கோடீஸ்வரனிடம், “ சரி ஓய், நாங்க புறப்படறோம்!” என்று கூறி இருவரும் புறப்பட்டனர். நேரம் வந்தாச்சு! நல்ல யோகமும் வந்தாச்சு! என்று கங்காவை அத்தை கேலி செய்ய, “போடி! இவாளுக்கெல்லாம் வேற வேலையில்லே!” என்று நொடித்துக் கொண்டு சென்றாள் கங்கா.

 

இப்படிப் பெரியோர்களால் நிச்சயிக்கப்பட்டு, உற்றாரும் சுற்றத்தாரும் சூழ்ந்து நிற்க, முப்பது முக்கோடி தேவர்கள் வாழ்த்தி நிற்க ஒன்பது வயதுச் சிறுமி கங்காவிற்கும் இன்னும் வாலிபத்தையே எட்டிப் பார்க்காத 14 வயது குமரேசனுக்கும் திருமணம் மிகக்கோலாகலமாக, மாமா தோளில் ஏறி மாலை மாற்றல், அத்தை எதிரில் நலங்கு சுற்றல் என்று நான்குநாட்கள் தடபுடலாக அந்தக் கால சம்பிரதாயங்களில் எதுவும் குறைவுபடாமல் மிக அழகாக நடந்து முடிந்தது.  மரப்பாச்சிக்குப் புடவை கட்டிவிட்டது போல் ஒன்பது வயதுப் பெண்ணுக்கு ஒன்பது கெஜப் புடவையைச் சுற்றிக் கட்டிவிட்டு அவள் நடக்கக்கூடத் தெரியாமல் தடுக்கி நிற்கப் பஞ்சகச்சக் கட்டு இடுப்பில் நிற்காமல் நழுவுவதைப் பிடிப்பதா? சாஸ்திரி சொல்லும் மந்திரங்கனைச் சொல்வதா? என்று அவஸ்தைப்பட்டு குமரேசன் திகைக்க, இதையெல்லாம் பார்த்த பெரியவர்கள் சொல்லிச் சொல்லிச் சிரிக்க, ஒரு பொம்மைக் கல்யாணம் இனிமையாக நடந்தது. குமரேசனும் கங்காவும் புடவை தடுக்கிறதே-வேஷ்டி அவிழ்கிறதே என்று தான் வெட்கப்பட்டுச் சிரித்தார்களே தவிர, மணமாகிறது இனி நாமிருவரும்; சதிபதிகள் போன்ற காதலுணர்வுகளால் வெட்கிச் சிரிக்கவில்லை.

 

அக்காலச் செயல்களைக் கடுமையாக விமர்சிக்கலாம், என்றாலும், பாலுணர்வு தோன்று முன்னர் தக்க துணையைத் தேடிக் கொடுத்துச் சிறிது சிறிதாகப் பெரியவர்கள் கூடவே இருந்து வாழும் முறைகளையும், பழங்காலப் பழக்க வழக்கங்களையும் கற்றுக் கொடுத்து, வேத வேதாந்த, சாஸ்திரக் கருத்துக்களை அவ்வப்போது எடுத்துச் சொல்லிப் பிழை கண்டவிடத்துத் திருத்தி, ஒரே கூட்டுக் குடும்பமாக வாழ்ந்து ஊராரின் நன் மதிப்பையும் பெற்ற அக்காலத்தின் வாழ்வு முறையில்  பாரதத்தின் பெருமையே அடங்கியிருந்தது என்று அஞ்சாமல் கூறலாம் இல்லையா?

 

திருமணம் முடிந்தது. கொடுக்க வேண்டியவற்றைக் கொடுத்துப் பெற வேண்டிய சம்பந்தி உபசாரங்களைப் பெற்றுத் திருப்தியாக மணமகன் குமரேசனை அழைத்துக்கொண்டு மாப்பிள்ளை வீட்டார் ஊருக்கு புறப்பட்டுச் சென்றனர். கங்கா தன் தாய் வீட்டிலேயே தங்கினாள். இனி அவள் குடும்ப வாழ்வின் நிர்வாகப் பயிற்சிகளைப் பெரியவர்களிடம் கற்றுத் தெரிய வேண்டுமே!

 

Advertisements

துன்பம் யாவுமே இன்பமாகுமே

துன்பம் யாவுமே இன்பமாகுமே!

தன் அறையில் அமர்ந்திருந்த சங்கீதா, தனக்குள்ளேயே சிந்தனைக் குவியல்களில் மூழ்கிக் கிடந்தாள். அவள் மனதில் திடீரென்று ஓர் எண்ணம் எந்தவித முனைப்புமின்றி சட்டென்று எழுந்தது. “தற்கொலை செய்துகொண்டு விடலாமா?”

தன் தலையை உலுக்கி அந்த எண்ணத்தை ஒதுக்கித் தள்ளினாள் அவள். “ச்சே! ச்சே! கோழையா நான்? எனக்கு ஏன் இப்படிப்பட்ட கோழைத்தனமான எண்ணம் வருகிறது?” என்று தனக்குத்தானே கோபமாகச் சொல்லிக் கொண்டாள்.

சங்கீதாவின் அம்மா சமையலறையில் தோசை வார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். வெந்தயத் தோசையின் இனிய மணம் அந்த அறை முழுவதும் சூழ்ந்து பசியைக் கிளப்பிக்கொண்டிருந்தது. அறையின் ஒரு புறத்தில் தம்பி வாசு படித்துக் கொண்டிருந்தான். அப்பா இன்னும் வரவில்லை. ஏதோவொரு கம்பெனியில் பியூனாக வேலையைச் செய்து முடித்து விட்டு, வீடு திரும்பும் வழியில் ஒரு மளிகைக் கடையில் மூன்று மணி நேரம் உதவியாளராகப் பணிபுரிந்துவிட்டு, அவர் வீடு திரும்ப இரவு மணி பத்தாகிவிடும்.

அப்பா இப்படி இரவு பகலாக உழைத்தும், அம்மா எவ்வளவோ சிக்கனமாகக் குடும்பத்தை நடத்தியும், இவர்களின் அன்றாடத் தேவைகள் இன்னும் பற்றாக் குறைப் பட்டியலில் தான் காத்துக்கொண்டிருக்கின்றன. வறுமைக் கோட்டிற்குக் கீழேயும் போகாமல், வசதியான வாழ்வு என்ற நிலையைத் தொடவும் முடியாமல் இரண்டுங்கெட்டான் நிலையில் தொடர்ந்து அல்லாடிக்கொண்டிருந்தனர், அவர்கள்.

அளவான குடும்பம், வளமான வாழ்வு! என்ற குடும்பநலத்திட்ட விளம்பரப் பலகையைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் சங்கீதாவிற்குச் சிரிக்கத் தோன்றும். எங்கள் குடும்பம், அளவானது தான். ஆனால் நாங்கள் வளமாக இல்லையே! என்று மனதிற்குள் சொல்லிக் கொள்வாள்.அவளது இளம் வயது அவளுக்குள் இல்லாத ஆசையையெல்லாம் துhண்டி அவளைத் துன்புறுத்தும். அவற்றிற்கு அவளது தோழிகளின் நடை, உடை, பேச்சுக்கள் துhபம் போடும். அப்போதெல்லாம் அவள் தன் தாயையும், அவளது எளிமையையும் நினைத்துக் கொள்வாள். ஒரு நல்ல தாய் தனக்கு இருந்தும், அவளது பொறுமையைத் தினமும் கண்ணால் பார்த்தும், தான் இப்படி அற்ப ஆசைகளில் மனதை ஆழ்த்திச் சஞ்சலப்படுவது அறிவுடைமையில்லை என்று அவள் தன்னைத் தானே சமாதானப்படுத்திக் கொள்வாள்.

ஆனால் அவளது மனப்பிசாசு அவ்வளவு சுலபத்தில், அவளை விட்டுவிடாது. அதையும் இதையும் இழுத்துப் போட்டுக் காட்சிகளாக்கி, மனத்திரையில் ஓடவிட்டு, அவளை ஆட்டிப் படைக்கும்.

கோகிலாவும் என்னைப் போலத்தானே! அவள் வீட்டிலும் கஷ்டம் தான். ஆனால் அவள் எத்தனை விதம் விதமான உடைகளைப் பள்ளிக்கு அணிந்து வருகிறாள்? என்னுடன் படிக்கும் பெண்கள் எல்லோருமே ஏதாவது ஒரு நகையை அணிந்திருக்கிறார்கள். ஆனால் என் வீட்டிலோ அம்மா கழுத்திலேயே மஞ்சள் கயிறு தான் தொங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. சேமிப்பாக இருந்ததையெல்லாம் திரட்டி உமா அத்தையைக் கல்யாணம் செய்து கொடுத்து அனுப்பியாகிவிட்டது. இந்த நிலையில் நான் என் ஆசைகளை எப்படி நிறைவேற்றிக் கொள்ள முடியும்?

தம்பி வாசுவின் டீச்சர் அம்பிகா நல்லவர்! அவர் உதவியால் அவனுக்கு இரண்டு சீரூடைகள் பள்ளியில் கிடைத்து விடுகின்றன. அதிலும் அவன் வகுப்பில் முதல் மாணவனாகவும், நல்ல பையனாகவும் இருப்பதால் அம்பிகா டீச்சரே அவனுக்கு அரசாங்கச் சலுகைகள் அவ்வளவையும் பெற்றுத் தந்து விடுகிறார். சங்கீதாவும் அப்படித்தான்! தன் பள்ளி மூலம் பெறக்கூடிய சலுகைகள் அனைத்தையும் பெற்றுத் தான் அவள் உயர்நிலைக் கல்வி வரை படித்தாள்.

சங்கீதாவின் அம்மா கோமதி, அடிக்கடி அம்பிகா டீச்சர் வீட்டிற்குச் செல்வார். அவளுடன் சங்கீதாவும் வாசுவும் உடன் செல்வார்கள். அப்போதெல்லாம் அவர் கோமதியிடம், சங்கீதாவையும், வாசுவையும் தொடர்ந்து நல்லாப் படிக்க வையுங்க! எந்தக் காரணத்தைக் கொண்டும் அவங்க படிப்பை நிறுத்திடாதீங்க! என்பார்;.

“எங்கே டீச்சர்! குடும்பம் நடத்துறதே மகா கஷ்டமா இருக்கு. இவங்க அப்பாவுக்கும் எவ்வளவு தான் உழைக்க முடியும்? நானும் கடனுக்குக் கிரைண்டர் வாங்கிப் போட்டு மாவு அரைச்சுக் கொடுத்து மாடாத்தான் ஒழைக்கிறேன். எங்க தரித்திரம் எங்களைவிட்டுப் போக மாட்டேங்குதே! நான் என்ன செய்வேன்? பிள்ளைங்க நல்லாப் படிக்குதுங்க தான்! அரசாங்க உதவியிலே எவ்வளவு படிக்க முடியுமோ அவ்வளவும் படிக்கட்டும்! அப்பாலே ஆண்டவன் விட்ட வழி! என்று சங்கீதாவின்; அம்மா வருத்தத்துடன் பதில் கூறும்போது அவளது தலை தானாகக் குனியும்.

உடனே அம்பிகா டீச்சர், “சேச்சே! நீங்க அப்படி சொல்லவே கூடாது. இவங்க படிக்கிறவரைதான் உங்க கஷ்டமெல்லாம். இவங்க படிச்சு முடிச்சு சம்பாதிக்க ஆரம்பிச்சுட்டாங்கன்னா, அப்புறம் எல்லாக் கஷ்டமும் தானா பறந்து போயிடாதா? ரெண்டுபேருமே புத்திசாலிப் பிள்ளைங்க” என்பார்.

அதோடு சங்கீதாவிடம், “சங்கீதா! உன் திறமை உனக்குத் தெரியாது. நல்லா கஷ்டப்பட்டுப் படி! இதுக்கு மேல் யாராலேயாவது படிக்க முடியுமான்னு சவால் விட்டுப் படிக்கணும். மாநிலத்திலேயே முதல் மாணவியா நீ வந்தியானா அப்புறம் உன் படிப்புச் செலவை அரசாங்கமே பார்த்துக்கும். உன் மதிப்பெண்களே உனக்கு நல்ல கல்லுhரியில் இடம் வாங்கித் தரும், எல்லாமே உன் கையில் தான் இருக்கு!” என்று உற்சாகமொழியுடன் பரிவாக அவளது குனிந்த தலையைத் தடவுவார்.

கடைசியில் அவர் வாழ்த்தியபடியே தான் நடந்தது. சங்கீதா, அம்பிகா டீச்சர் சொன்ன அறிவுரையைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொண்டு இரவு பகலாக வெறியுடன் படித்தாள். அது வேண்டும், இது வேண்டும் என்று அடம் பிடித்த மனதைக் கட்டுப்படுத்தி, உனக்கு இப்போது இது தான் வேண்டும்! என்று படிப்பின் மீது கவனத்தைத் திருப்பினாள். முழுக்குடும்பமும் அவளின் படிப்பிற்காக ஒத்துழைத்தது. தங்கள் தேவைகளைக் குறைத்துக் கொண்டு அவளுக்கு வசதி செய்து கொடுத்தது. சங்கீதாவும் சாதித்தாள். அந்தச் சிறிய மாநிலத்தின் முதல் மாணவி என்ற மதிப்பினைத் தன் மதிப்பெண்கள் மூலம் பெற்றாள். அவள் பெற்ற வெற்றியால் அவளைச் சூழ்ந்திருந்த சமூகமே குலுங்கியது.

“கட்டிக்க மாத்துத் துணிகூட நல்லா இல்லாத அன்னாடங்காச்சியெல்லாம் மாநிலத்தில் முதல் மாணவியா வர முடியுது! நம்ம வீட்டுலே தாங்கித் தாங்கி வளர்த்த பொண்ணு பெயிலாப் போயி, நம்ம மானத்த வாங்குது!
சோத்துக்கு வழியில்லாதவ, ரோஷமாப் படிச்சு பேரு வாங்கிட்டா! இங்கே இருக்கிறதெல்லாம் மூணு வேளையும் நல்லாக் கொட்டிக்கத்தான் லாயக்கு!”
ஒரு நாள் பக்கத்து வீட்டு மாமி, சங்கீதா தன் வீட்டைத் தாண்டிப் போகும்போது
வயிற்றெரிச்சல் தாங்காமல் பொருமியபடி, பின்னிக்கொண்டிருந்த தன் பெண்ணின் தலைமீது நறுக்கென்று ஓங்கிக் குட்டினாள்.
சுருக்கென்று தைத்த அவளின் வார்த்தைகளால் சங்கீதாவின் மனம் புண்ணானது. வாழ்ந்தாலும் ஏசும்! தாழ்ந்தாலும் ஏசும்! வையகம் இதுதானடா! என்ற பாடல் வரிகள் அவள் மனப்புண்ணுக்கு மருந்தானது.

இப்போது நினைக்கும்போது கூட அந்த நிகழ்ச்சி சங்கீதாவிற்குச் சுட்டது. ஓர் ஏழைக் குடும்பத்தின் சாதனை, சுற்றியிருப்பவர்களுக்கு எத்தனை விதங்களில் பாதிப்பை ஏற்படுத்தியது என்று நினைத்து அவள் சிரித்தாள்.
பொறாமை பிடித்தவர்கள், வயிற்றெரிச்சல் பட்டாலும், அவளது சாதனையைப் பாராட்டாதவர்கள் இல்லை. பள்ளிக்கூடம் முழுவதுமே அவளைக் கொண்டாடியது.

அனைத்து ஆசிரிய ஆசிரியைகளும் அவளைத் தலைக்கு மேல் வைத்துக் கொண்டாடினார்கள். பரிசு மழையும், பத்திரிக்கை விளம்பரமும், அப்பாவிகளான அக்குடும்பத்தினரைத் திக்கு முக்காட வைத்தன. அந்தத் தொகுதி சட்டமன்ற உறுப்பினர் வீடு தேடி வந்து கைக்கடிகாரமும் பரிசுத் தொகையும் வழங்கிப் புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டு போனார்.
அரசாங்கப் பரிசுகளும், தங்கப் பதக்கமும், பல்வேறு சமூக நல மன்ற அமைப்புகளின் பரிசுகளும் அவர்களின் வீட்டை நிறைத்தன. சங்கீதாவின் பெற்றோரும், தம்பியும் மகிழ்ச்சி வெள்ளத்தில் நீந்தினார்கள். அம்பிகா டீச்சர் சங்கீதாவைக் கட்டியணைத்துப் பாராட்டினார்.

சங்கீதா தனது நேர்காணலில் தனது இந்த மாபெரும் வெற்றிக்குத் தன் பெற்றோரும், பள்ளி ஆசிரியர்களும் மட்டும் காரணமல்ல. இந்தச் சாதனை எண்ணத்தை என் மனதில் விதைத்து உரமூட்டிய என் தம்பியின் ஆசிரியை அம்பிகா டீச்சரும் ஒரு முக்கிய காரணம்! என்று மறக்காமல் குறிப்பிட்டபோது, அவர் மகிழ்ச்சிக் கண்ணீருடன் சிரித்தார். புதிய உடைகள் இரண்டினை வாங்கி வந்து அவளிடம் கொடுத்து மேலும் முன்னேற வாழ்த்த்pனார்.
எல்லா அமர்க்களமும் ஆர்ப்பாட்டமும் ஒரு சில மாதங்களில் ஒரு வழியாக முடிவுக்கு வந்தன. சங்கீதா கதாநாயகி கௌரவத்திலிருந்து சாதாரண நிலைக்குத் திரும்பினாள். ஊருக்கும் நாட்டுக்கும் வேறு பிரச்னைகள் புதிதாகப் புறப்பட்டு மக்கள் கவனத்தைத் திசை திருப்;பின.

அம்பிகா டீச்சரின் உதவியுடன், கணக்கு ஆசிரியரின் வழிகாட்டுதலுடன் சங்கீதா பொறியியற் கல்லூரிக்குள் காலடியெடுத்து வைத்தாள். இந்தியாவின் தலை சிறந்த கல்லுhரிகளில் சேர அவளது மதிப்பெண்கள் வழி வகுத்துத் தந்தாலும், குடும்பப் பொருளாதாரமும், பெற்றோரின் பயமும், அவளை உள்ளூர் கல்லூரியில் சேரவே அனுமதித்தது.

சங்கீதாவின் சிந்தனை ஓட்டம், அவளது அம்மாவின் அழைப்பால் தடைபட்டது. அவர்கள் இருவரையும் சாப்பிட வரும்படி கோமதி குரல் கொடுத்தாள்.

“தோசை சூடு ஆறிடுச்சுன்னா நல்லா இருக்காது.! சாப்பிட்டு விட்டுப் போய் படிக்கலாம். கையைக் கழுவிக்கிட்டு ரெண்டு பேரும் சாப்பிட வாங்க.”
வாசு தன் புத்தகங்களை அடுக்கிப் பைக்குள் வைத்தான். “அக்கா வா!” என்று சொல்லியபடியே கை கழுவச் சென்றான். சங்கீதாவிற்கு எழ மனமில்லை. அவளது மனம் அவளைத் தன் வேகத்திற்கேற்ப இழுத்துச் செல்லவே முயன்றது. – அவளது சிந்தனை தொடர்ந்தது.

பொறியியற் கல்லூரியின் பொருந்தாச் சூழ்நிலை இப்பொழுது சங்கீதாவின் நினைவில் எழுந்தது. அக்கல்லூரியின் விரைவும், கலகலப்புமான சூழ்நிலை சங்கீதாவை மிரட்டியது. ஏழ்மையின் தோழிகளான தயக்கமும் பயமும் அவளைப் பாடாய்ப் படுத்தின. அதோடு அங்கு படிக்கும் பெண்கள், தனியார் ஆங்கிலப் பள்ளிகளிலிருந்து வந்த பணக்கார வார்ப்புகளாக விளங்கினர். நுனி நாக்கு ஆங்கிலமும், உயர்தரமான ஒப்பனைகளுமாக அலங்காரத் தேர்களாக பவனி வந்த அவர்களிடையே சங்கீதா மழைக்கு ஒதுங்கிய பூனைக்குட்டியாகத் தன்னை உணர்ந்தாள்.

தாழ்வு மனப்பான்மை அவளைத் தின்றது. மிக மிக எளிய உடைகளுடன், இயற்கையாய் அமைந்த வனப்புடன், முகத்தில் பயம் கலந்த அறிவொளி பிரகாசிக்க வகுப்பில் அமர்ந்திருந்த அவளை மற்ற மாணவிகள் சற்றும் பொருட்படுத்தவில்லை. இன்று மீண்டும் சங்கீதா அதை எண்ணிய கணத்தில், அதே உணர்வு மீண்டும் அவளுள் அப்படியே பொங்கியது.

சங்கீதா மாநில அளவில் முதல் மாணவியாக வந்தாள் என்ற தகுதி, விரிவுரையாளர் மூலம் வெளிப்பட்ட பிறகு, அவளுக்கும் சில நண்பர்கள் கிடைத்தனர். வியப்புடனும் விருப்பத்துடனும் அவர்கள் அவளிடம் தம்மை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டதால் சங்கீதாவின்
இறுக்கம் சற்றே இளகியது. அவர்களில் கலா, சங்கீதாவிடம் மிகவும் நெருங்கிப் பழகினாள்.

கலா மிக இயல்பாகப் பேசி சங்கீதாவின் தயக்கத்தையும் கூச்சத்தையும் போக்கினாள். கல்லூரியின் புதிய சூழ்நிலையில் கலாவின் நட்பு சங்கீதாவிற்கு மாபெரும் துணையாக அமைந்து அவளை சமாளிக்க வைத்தது. இருவரின் நெருங்கிய நட்பு வளர்ந்தது.

கலாவின் நினைவு வந்ததும் சங்கீதாவின் முகத்தில் ஒரு புன்முறுவல் படர்ந்தது.. துவண்டு போகும் தன்னைத் துணிவு கொள்ளும் விதத்தில் கொண்டு செல்லும் தன் தோழிக்கு மனதால் நன்றி கூறிக்கொண்ட அந்த நிமிடத்தில், வாசற்புறத்தில் ஏதோ சப்தம் கேட்கவே, அப்பா தான் வந்துவிட்டார்! என எண்ணி அவசரமாக எழுந்தாள்.

அதற்குள் வாசலில் ஓர் அன்னியக் குரல், “அம்மா! அம்மா! என அழைத்தபடி கதவு தட்டப்பட்டது. இந்த நேரத்தில் யார்? என்று யோசித்தபடி சங்கீதாவும், கோமதியும் கதவு நோக்கி விரைந்தனர். அதற்குள் மீண்டும் படபடவென்று கதவைத் தட்டவே, சங்கீதா சன்னலைத் திறந்து வெளியே பார்த்தாள்.

அங்கே சங்கீதாவின் அப்பாவை ஒருவர் ஆட்டோவிலிருந்து பிடித்து இறக்கித் தாங்கிப் பிடிக்க, கூடவே வந்த மற்றொருவர் கதவைத் தட்டிக்கொண்டிருந்தார்.

“ஐயோ, அம்மா! அப்பா!” என்று பதறும் குரலில் கூறியபடி சங்கீதா விரைந்து சென்று கதவைத் திறந்தாள். என்னடி? என்று கேட்டபடியே கோமதியும் ஓடி வந்தாள். துவண்ட நிலையில் நினைவற்றுச் சரிந்த சங்கரனை அந்த இருவருமே தாங்கிப் பிடித்து அழைத்து வந்தனர். சங்கீதா சிட்டாகப் பறந்து ஓடிப்போய் ஒரு பாயை எடுத்து விரித்துத் தலையணியைப் போட்டாள். சங்கரனை அதில் மெதுவாகப் படுக்க வைத்தனர்.

பிறகு பதறி நின்ற இருவரையும் பார்த்து “ சைக்கிளில் வரப்ப திடீர்னு கீழே சரிந்து விழுந்திட்டாரு. மளிகைக் கடையில் வெச்சு இவரைப் பார்த்திருக்கோம்! தெரியும், அதனால பதறிப்போயி தூக்கியாந்தோம். இன்னும் மயக்கம் தெளியலே….என்னான்னு பாருங்க!” என்று ஒருவர் கூறினார்.

கோமதி சங்கரனுக்குப் பக்கத்தில் சென்று நெற்றியையும், உடலையும் தொட்டு அசைத்து, என்னங்க! என்னங்க! என்று பதட்டத்துடன் அழைத்தாள். சங்கீதா தண்ணீர் எடுத்து வந்து அவரது கண்களையும் முகத்தையும் துடைத்து விட்டாள். வாசு தோசை தின்ற தட்டுடன் பயந்து போய் சுவரோரத்தில் வந்து நின்று, எல்லாவற்றையும் கவனித்தான்.

வந்த இருவரும் வீட்டின் சூழ்நிலையையும், ஆண் துணையற்ற அவர்களின் நிலைமையையும் உணர்ந்து, நிற்பதா, போவதா என்று தடுமாறினர். கோமதி கண்ணில் துளிர்த்த நீரூடன் அவர்களைப் பார்த்து, “சமயத்துல கடவுள் போல வந்து உதவுனீங்க. உங்களுக்கு எப்படி நன்றி சொல்றதுன்னே தெரியலே. இவுரு இன்னும் கண்ணைத் திறக்கலையே? இப்ப நான் என்ன பண்ணுவேன்?” என்று கேட்டாள்.
“பயப்படும்படியா ஒண்ணும் இருக்காதும்மா! சூடா எதையாச்சும் குடிக்கக் கொடுங்க. ஒரு வேளை பசியாக இருக்கலாம்” என்றார் ஒருவர்..
“ஓடிப்போய் டீக்கடையில் டீ வாங்கிகிட்டு வாடா! சங்கீதா தன் தம்பியை விரட்டினாள்.

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக டீயை அவரது வாய்க்குள் செலுத்தியதும் சங்கரனுக்கு விழிப்பு வந்தது. அவர் கண்களைத் திறந்ததும் மற்றவர்களுக்கு அப்பாடா என்றிருந்தது.
“எதுக்கும் நாளைக்கு இவரை ஆஸ்பத்திரிக்கு அழைச்சுகிட்டுப்போய் ஒரு பொது பரிசோதனை செஞ்சுடுங்க! சுவர் இருந்தாத்தான் சித்திரம் எழுத முடியும். இந்த நாள்ல சாதாரண மயக்கம் தானேன்னு விட்டுடறது கூட ஆபத்தாப் போயிடுது. பாப்பா! நாளைக்கு அப்பாவை மறக்காம கூட்டிட்டு போ! என்ன? என்று தமக்குத் தெரிந்ததைக் கூறிவிட்டு, இருவரும் விடை பெற்றுச் சென்றனர்.

அன்றிரவு சங்கீதாவிற்குக் கொஞ்சமும் தூக்கம் வரவில்லை. தனது குடும்ப வறுமையும், உதவியற்ற நிலையும், பெற்றோர் படும் பாடும், தந்தையின் இயலாமையும், அவரது கடின உழைப்பும் அவள் நெஞ்சைப் பிளந்தன. சுயபச்சாதாபச் சிந்தனைகள் எழுந்து, அவளை அலைக்கழித்தன. மீண்டும் அவள் மனதில் தற்கொலைக்குரிய எண்ணம் எட்டிப் பார்த்தது. சங்கீதா அதனை அடித்துத் துரத்தினாள்.

மறுநாள் கோமதியும் சங்கீதாவும் எவ்வளவோ வற்புறுத்தியும் மருத்துவ மனைக்குச் செல்ல மறுத்து, சங்கரன் பிடிவாதமாக வேலைக்குப் போய் விட்டார்.

கல்லூரியில் சங்கீதாவின் முகவாட்டத்தைக் கண்ட கலா அவளை வற்புறுத்தி, முந்தைய நாளின் நிகழ்வுகளைக் கேட்டறிந்து வருந்தினாள். குடும்பத்தை நல்லபடியாக வாழ வைக்கத் தாங்கள் நல்ல உடல் நலத்துடன் இருக்க வேண்டும் என்ற உண்மை கூடத் தெரியாமல், இந்த அப்பாக்கள் ஏன் இப்படி முட்டாள்களாக இருக்கின்றனர்? உடல் நலத்தைக் குறைத்துக்கொண்டு உழைப்பதால் என்ன நன்மை? பிறகு ஒரு கட்டத்தில் ஒரேயடியாகப் படுத்துவிட்டால் பிறகு குடும்பத்தை யார் காப்பாற்றுவது? அப்போது கண்ணீர் வடித்து என்ன பயன்? என்றெல்லாம் அவள் பொரிந்தாள்.

சங்கீதாவிற்கும் இதே கேள்விகள் தான் இரவு முழுவதும் எழுந்தன. “வளர்ந்த பிள்ளைகள் சொல்வதைக் கேட்க வேண்டும் என்ற எண்ணமே அவர்களுக்கு எழுவதில்லை. குடும்ப பாரத்தைத் தான் மட்டுமே சுமக்க வேண்டும். மற்றவர் தன் சொல்லுக்குக் கட்டுப்பட்டு அடங்கி நடக்க வேண்டும் என்று அவர்கள் அதிகாரம் செலுத்த மட்டுமே விரும்புகிறார்களேயன்றி, தம் குடும்பத்தினருக்கு நம்மீது அக்கறை இருக்கிறது! அவர்களின் அன்புக்கு நாமும் கட்டுப்பட வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவர்களுக்கு ஏனோ ஏற்படுவதில்லை.” என்று பெருமூச்சுடன் கலாவிடம் கூறினாள் சங்கீதா.

ஒரு முறை பழுதாகிவிட்ட கருவி மீண்டும் மீண்டும் தொல்லை தருவதைப்போல சங்கரனின் உடல் நிலை பிறகு அடிக்கடி பாதிக்கத் துவங்கி விட்டது. அவரும் அதை வெளிப்படுத்தாமல் சமாளித்துக்கொண்டு செயல் பட்டார். சங்கீதாவின் படிப்பு பற்றிய கவலை அவரைச் சதா இயக்கிக்கொண்டிருந்தது. இந்நிலையில் திடீரென்று சங்கரனின் தங்கை உமாவின் கணவர் இறந்துவிட்டதாக வந்த செய்தி, அவர்கள் குடும்பத்தில் இடியாக இறங்கியது.

இன்பமும் துன்பமும் மாறி மாறி வருவது தான் வாழ்க்கையின் நியதி. இன்பம் தான் நிலையாக இருப்பது. அதை நாம் உணர்வதில்லை. வந்து வந்து போகும் துன்பத்தையே பெரிதாகக் கருதி இடிந்துபோய் விடுகிறோம்! என்றெல்லாம் ஞானியர் உபதேசித்துக் கொண்டிருக்கின்றனர். ஆனால் அன்றாட வாழ்விலோ துன்பம் தான் நிலையாக நிற்கிறது.: இன்பம் எப்போதாவது தான் வந்து போகிறது! என்று சம்சாரிகள் புலம்புகின்றனர்.

சங்கீதாவின் குடும்பமும் துன்பம் தாங்காமல் திணறியது. கணவன் வீட்டில் வாழ வழியின்றி உமா, அண்ணன் வீட்டிற்குத் தன் நான்கு வயது மகள் தீபாவுடன் வந்து சேர்ந்தாள்.

சங்கீதாவின் தங்கப் பதக்கம், பரிசுத்தொகை, சேமிப்பு எல்லாம் பெருங்காற்றில் அடித்துச் செல்லும் சிறுகுடைபோல் பறந்து விட்டன. அவளது கல்லூரிப் படிப்பு இரண்டாம் ஆண்டின் இறுதி நிலையில் பெருமூச்சு வாங்கிக் கொண்டிருந்தது. அரசாங்க உதவித்தொகை, அவள் படிப்புக்கு மட்டுமே பற்றாக்குறை நிலையில் இருந்தது. ஆனால் அவளது குடும்பச் சூழ்நிலை?

சங்கரன் அதிக உழைப்பும், மனக்கவலையும் சேர்ந்து குணம் மாறிப்போனார். தளர்ந்துபோன உடல் நிலையைத் தன்னை நம்பியிருக்கும் குடும்பத்தினர் முன் காட்டிக்கொள்ளாமல், தனது இயலாமையைக் கோபத்தின் மூலம் வெளிப்படுத்தினார். சின்னச் சின்ன தவறுகளைக்கூட அவரால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாமல், யார் என்று பாராமல் சத்தம் போட ஆரம்பி;த்தார்.

அப்பாவின் இந்த மாற்றம் சங்கீதாவைப் பாதித்தது. அவளுக்கு என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. சிறு பெண். வெளி உலக அனுபவம் இன்னும் சரியாக அறியாதவள். குடும்பம், பள்ளி, கல்லூரி என்று இப்போதுதான் அவள் வட்டம் விரிந்துகொண்டு வருகிறது. அம்மாவும், அத்தையும் பாவம்! வாசு, அத்தையின் பெண் தீபா இவர்களின் எதிர்காலம் வேறு இருக்கிறது. இந்நிலையில் தன் பொறுப்பு என்ன? தான் இனி எப்படிச் செயல் பட வேண்டும்?

சிந்தித்துச் சிந்தித்து மனம் குழம்பிய நிலையில் சங்கீதாவிற்கு மீண்டும் தற்கொலை எண்ணம் தலை தூக்கியது. மீளவே முடியாத துன்பங்களிலிருந்து விடுபடச் சுலபமான வழி இது தான் என்று அவளது மனம் நினைக்க ஆரம்பித்தது.

அந்த எண்ணத்தின் துரத்துதலில் இருந்து விடுபட, அவள் அம்பிகா டீச்சரை நாடி ஓடினாள். அவளிடம் தன் மனச் சுமைகளை இறக்கி வைத்து அழுது தீர்த்தாள். அம்பிகாவிற்கு சங்கீதாவின் மனநிலை நன்றாகப் புரிந்தது.

ஒருவருக்கொருவர் உதவிக்கொள்வதிலும், அடுத்தவரின் துன்பத்தைப் பரிவோடு பகிர்ந்து கொள்வதிலும் தான் வாழ்வின் பொருளே அடங்கியிருக்கிறது என்று எண்ணி வாழும் அம்பிகா, தன் அன்பிற்குரிய மாணவியான சங்கீதாவின் குடும்பத்திற்கு எப்படியாவது உதவ வேண்டும் என்று விரும்பினாள். சங்கீதாவிற்கு ஆறுதல் கூறி அறிவுரைகள் வழங்கி அவளை வீட்டிற்கு அனுப்பி வைத்தாள்.

அதன் பின் அம்பிகா தன் கணவன் குமாரிடம் பேசி அவன் வேலை பார்க்கும் செயற்கை வைரங்களைப் பட்டை தீட்டும் தொழிற்சாலையில், சங்கீதாவின் அத்தை உமாவை வேலைக்குச் சேர்க்க ஏற்பாடு செய்தாள்.

உமா வேலைக்குப் போகப் போகிறாள் என்று கோமதி பேச்செடுத்ததும் சங்கரன் அடித்த கூத்திற்கு அளவில்லை. அவர், விதவையான தன் தங்கையை வேலைக்கு அனுப்பத் தனக்கு விருப்பமில்லையென்று சண்டை போட்டார்.

தான் வீட்டை விட்டு வெளியேறிவிடுவதாகவும் பொம்பளை ராஜ்ஜியமாக எல்லாம் நடத்துங்கள்! என்றும் கூச்சலிட்டார். தன்னைக் கையாலாகாதவன் என்று எல்லோரிடமும் வெளிப்படுத்தத்தான் வீட்டுப் பெண்கள் மூவரும் ஒன்று சேர்ந்து சூழ்ச்சி செய்வதாகக் கூறித் தலையில் அடித்துக்கொண்டார்.

ஆனால் அம்பிகா டீச்சர் அளித்த தைரியத்தில் பெண்கள் மூவரும் செயல்பட்டனர். சங்கரனின் வரட்டுக் கூப்பாடுகள் யதார்த்த வாழ்க்கைக்கு ஒத்து வராது என்று உணர்ந்தவர்களாய், பயந்து ஒடுங்கிப் போகாமல் அவர்கள் செயல்களில் துணிந்து ஈடுபட்டதால், சரிந்த குடும்பப் பொருளாதாரம் சற்றே நிமிர்ந்தது.

கோமதி கடனுக்கு இன்னொரு மாவு அரைக்கும் இயந்திரம் வாங்கித் தன் வாடிக்கைகளை அதிகப்படுத்திச் செலவுகளைச் சமாளித்தாள். உமா தன் பெண் தீபாவை பாலர் பள்ளியில் சேர்த்துவிட்டுத் தான் அந்தத் தொழிற்சாலை வேலைக்குப் போக ஆரம்பித்தாள். சங்கீதா தனது கல்லூ ரிப் படிப்புடன், கலாவோடு சேர்ந்து ஓர் இன்னிசைக் குழுவில் மெல்லிசைப் பாடல்கள் பாட ஆரம்பித்தாள். இயற்கையாக இனிமையான குரல் வளம் கொண்ட சங்கீதாவின் திறமையைக் கண்டுபிடித்த கலா, அவளை வற்புறுத்திப் பயிற்சி எடுக்க வைத்துத் தனது இசைக்குழுவில் சேர்;த்தாள்.

ஆரம்பத்தில் கோமதியும், உமாவுமே, சங்கீதா மேடையில் பாடுவதற்கு மிகவும் பயந்தனர். வறுமையின் அணிகலனாக அவர்களிடம் குடும்ப கௌரவம் என்ற ஒன்று மட்டுமே இருந்தது. எது என்றாலும் கதைகட்டிப் பேசும் சமூகத்தில் மேடைப் பாடகி ஒருநாளும் நல்ல பெயரை எடுக்க முடியாது என்று பயந்தனர்.

அதெல்லாம் போன தலைமுறையோடு போயிற்றென்றும், நேர்மையான எதைச் செய்வதற்கும் பெண்களுக்குத் துணிவு வேண்டுமென்றும், எந்த ஒரு சூழ்நிலையிலும் கெட்டுப்போக விருப்பமில்லாவிட்டால் ஒரு பெண்ணால் தன்னைக் காத்துக்கொள்ள முடியுமென்றும், குடும்ப கௌரவத்திற்கு இழுக்கு நேரும்படி தான் ஒரு நாளும் நடந்து கொள்ள மாட்டேன் என்றும் அவர்களிடம் சங்கீதா தெளிவாக எடுத்துக் கூறினாள்.

எல்லாவற்றையும் கவனித்த சங்கரன் கூண்டில் அடைபட்ட சிங்கம் போல் உறுமினார். என்றாலும் போகப் போகத் தன் பெண்ணின் அயராத உழைப்பையும், அவளது படிக்கும் ஆர்வத்தையும் தமது குடும்பச்சூழ்நிலையையும் புரிந்துகொண்டவராய் அவர் அடங்கிப் போக வேண்டியதாயிற்று. வறுமைக்குத் தோற்று அழிந்து போவதை விடக் கௌரவமாக உழைத்துப் பாடுபட்டு முன்னேறுவதில் தவறேதுமில்லை என்று அவர் எண்ணத் துவங்கினார்.

“என்னப்பா சங்கரன்! உன் பொண்ணு மேடை மேடையா சினிமாப் பாட்டு பாடுறாளாமே? நம்ம குடும்ப கௌரவத்திற்கு இதெல்லாம் சரிப்படுமா? நாளைக்குப் பொண்ணு விலை போக வேண்டாமா?” என்று உசுப்பிவிடுவோரால் ரத்தக்கொதிப்பு ஏற்படுவதும், “என்னப்பா சங்கரன்! உன் பொண்ணு இவ்வளவு நல்லாப் பாடுவான்னு நீ எங்ககிட்ட சொன்னதேயில்லையே! என்ன அருமையாப் பாடுறா! கேட்டுக்கிட்டே இருக்கலாம் போல இருக்கு. படிப்பிலதான் கெட்டிக்காரின்னு பாத்தா, பாட்டுலேயும் வெளுத்துக் கட்டுறாளே! உனக்கென்னப்பா! தங்கமாப் பெண்ணைப் பெத்து வச்சிருக்கே! தாலி கட்ட மாப்பிள்ளை கியூவிலே வந்து நிப்பானுங்க பாரு!” என்று வாயாரப் பாராட்டுவோரால் உள்ளம் குளிர்ந்து போவதுமாக அவர் திண்டாடினார்.

ஒரு நாள் இரவு……வீட்டின் முன்னறையில் மற்ற எல்லோரும் உறங்கிக்கொண்டிருக்க, சங்கீதா மட்டும் மேசை விளக்கின் ஒளியில் மௌனமாகப் படித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது ஆழ்ந்த படிப்பிற்கு இடையூறாக அவளது அத்தை புரண்டு புரண்டு படுத்தபடி இருந்தாள். சிறிது நேரம் கழித்து அவள் விசும்பும் ஒலி சங்கீதாவின் கவனத்தைக் கலைத்தது.

பாவம் அத்தை! இத்தனை இளம் வயதில் கணவனை இழந்து, திசை மாறிய பறவையாய் எங்களிடம் அடைக்கலம் புகுந்து அவதிப்படுகிறாள். தன் பெண் தீபாவின் முன்னேற்றத்தைத் தவிர அவளுக்கு வாழ்க்கையில் இனி என்ன பிடிப்பு இருக்கிறது? என்று அவளைப் பற்றி நினைத்து வருந்திக்கொண்டே படித்துக் கொண்டிருந்தவள், அவளது விசும்பல் ஒலி கேட்டதும் திடுக்கிட்டாள். பிறகு மெல்ல அடிமேல் அடி வைத்து அவள் அருகில் வந்து பார்த்தாள்.

உமாவின் மூடிய கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்துகொண்டிருந்தது. சங்கீதா மெதுவாக உமாவின் தோளைத் தொட்டு உலுக்கினாள். சட்டென்று கண் விழித்த உமா, தன் கண்ணீரைப் பட்டென்று துடைத்தாள்.

தன் உதட்டில் கை வைத்து சாடை காட்டியபடி, தோட்டப்பகுதிக் கதவைச் சுட்டிக் காட்டி விட்டு அவள் கையைப் பிடித்து எழுப்பிக் கூட்டிக்கொண்டு, சங்கீதா தோட்டத்திற்கு வந்தாள்.

வெளியில் பால் நிலா காய்ந்து அந்த இரவைத் தன்னால் முடிந்தவரை அழகுபடுத்திக் கொண்டிருந்தது. நிலவின் தன்னலமற்ற தொண்டினைப் பாராட்டி நட்சத்திரங்கள் கண்சிமிட்டிக் கொண்டிருந்தன. ஆனால் எதையும் ரசிக்கும் மன நிலையில் இருவரும் இல்லை.

தோட்டத்திற்கு வந்ததுமே சங்கீதா உமாவிடம், “அத்தை! ஏன் இப்படி வேதனைப்படுறீங்க? மாமா நினைவு வந்துடுச்சா? இல்லே, வேற ஏதாவது பிரச்னையா? உடம்பு சரியில்லையா?” என்று கேட்டாள்.

“ஒண்ணுமில்லே சங்கீதா! ஏதோ வேதனை…தூக்கம் வரல்லே! மனசு பட்ட சங்கடத்தில அழுகை வந்துடுச்சு, அவ்வளவுதான்!” என்று கூறித் தலை குனிந்தாள் உமா.

தலை குனிந்ததிலேயே அவள் மனதை மறைக்கிறாள் என்பதை உணர்ந்த சங்கீதா மிக மெதுவாக, “அத்தை! உங்களுக்கு மனசை விட்டுப் பேச என்னை விட்டா இந்த உலகத்தில வேறு யாரு இருக்காங்க? உங்க பிரச்னைகளைப் புரிஞ்சுகிற வயசிலேதான் நானும் இருக்கேன். யார் கிட்டயாவது வாய் விட்டு சொன்னாத்தான் மனசில இருக்கிற பாரமும் குறையும்.

நான் உங்களை என் உயிரா நினைக்கிறேன். எதுவா இருந்தாலும் எங்கிட்ட சொல்லுங்க அத்தை! என்னால முடிஞ்சா நான் அதைத் தீர்த்து வைக்கிறேன்! அது முடியாட்டா ஒருத்தருக்கொருத்தர் புலம்பியாச்சும் ஆறுதல் பெறலாம். அதை விட்டுட்டு இப்படி மனம் புழுங்கித் தூங்காம உடம்பைக் கெடுத்துக்கிறது நல்லதில்லே!” என்று நிறுத்தி, நிதானமாக உமாவின் மனதைத் திறக்கும் விதத்தில் பேசினாள்.

பரிதாபமான முகத்துடன் அவளை ஏறிட்டுப் பார்த்து, இவளிடம் சொன்னால்; தன் பிரச்னையைப் புரிந்துகொள்வாளா? அல்லது தன்னைத் தப்பாக நினைப்பாளா? என்று தயங்கிய உமா, கடைசியில் சொல்லத்தான் வேண்டும் என்ற முடிவுடன், “சங்கீதா! நான் இப்போ சொல்லப்போற விஷயம் நீ கொஞ்சம் கூட எதிர்பாராத ஒன்று! ஆனா அன்றாடத் தொல்லையா போயிட்டதைப் பத்தி ஒங்கிட்ட சொன்னாத்தான் ஏதாவது செய்ய முடியும்!” என்று கூறிப் பெருமூச்சு விட்டாள்.

பிறகு பயந்த குரலில், “சங்கீதா! நம்ம அம்பிகா டீச்சரோட புருஷன், கம்பெனியிலே எங்கிட்ட முறையா நடந்துக்கிறதில்லே! அவர் பார்வையும், நடத்தையும் சரியில்ல. ரொம்ப அக்கறையா எங்கிட்ட நடந்துக்கிறமாதிரி நடிச்சு, அத்துமீறறாரு!

காபி குடிக்கிறியா? எங்கூட சேர்ந்து சாப்பிடுறியா? ஒரு நாளைக்கு இரண்டு பேருக்குமா சேர்த்து சமைச்சுகிட்டு வாயேன்! அம்பிகா சாப்பாட்டைச் சாப்பிட்டு அலுத்துப் போச்சு! என்றெல்லாம் எல்லார் முன்னாலேயும் பேசுறாரு. வேலை முடிஞ்சு வீட்டுக்கு வறப்ப, ஸ்கூட்டர்ல அழைச்சுகிட்டுப் போறேன், ஏறிக்க!ன்னு வம்பு பண்றாரு.

அவரு வேலை வாங்கிக் கொடுத்தாரேன்னு தான் நான் அவர்கிட்ட மரியாதையா நடந்துக்கிறேன். அம்பிகா டீச்சரை நினைச்சு எல்லாம் பொறுத்துக்கிறேன். ஆனா, பார்க்கிறவங்க என்ன நினைப்பாங்க? வீணாப் போனவதானே, அதான் ஆள் தேடுறாள்னு என்னைத்தானே புறம் பேசுவாங்க?

அவரை யாராச்சும் கண்டிச்சுக் கேப்பாங்களா? இதுவே அண்ணன் காதுல விழுந்துச்சுன்னா என் நிலமை என்ன? இந்த வேலையே வேண்டாம்னு விட்டுடலாம்னு பார்த்தாலும் நம்ம குடும்ப நிலைமையில அது சரியா? எனக்கு வேறு வேலை யார் தருவாங்க? ஒண்ணுமே புரியலே! இந்த எழவு பிடிச்ச வாழ்க்கையே வேணாம்னு செத்துப் போயிடலாமான்னு சில சமயம் தோணுது!” சொல்லிக்கொண்டே வந்தவள், விம்மி விம்மி அழ ஆரம்பித்தாள்.

சங்கீதாவிற்குச் சுரீரென்றது. தன்னைச் சுற்றிச் சுற்றி சதா தூண்டிக்கொண்டிருக்கும் அதே தற்கொலை எண்ணம் அத்தைக்குமா? எல்லாவற்றிலிருந்தும் தப்பிக்க ஒரே வழி தற்கொலை தானா? வறுமையும் பாதுகாப்பின்மையும் தான் தற்கொலைக்குக் காரணமா? இந்தச் சமுதாய அமைப்பும், அதன் குருட்டுத்தனமான கோட்பாடுகளும், வறட்டு கௌரவங்களும் கூட மக்களைத் தற்கொலைக்குத் தூண்டுகின்றதா?

தாவிக் குதித்து ஓடிய மனதைப் பிடித்து நிறுத்தியபடி அவள் உமாவைப் பார்த்தாள். உமாவின் தற்கொலை எண்ணத்தை அறிந்ததால் ஏற்பட்ட அதிர்ச்சியை விட, அவள் தந்த தகவல் சங்கீதாவிற்கு அதிக அதிர்ச்சியைத் தந்தது. அம்பிகா டீச்சரின் கணவரா! அவரா இப்படிக் கேவலமாக நடந்துகொள்கிறார்?

“அத்தை! என்னால இத நம்பவே முடியலையே!” என்று சங்கீதா குழம்பிய குரலில் கூறியதும், “ பாத்தியா! இதுக்குத்தான் நான் உன் கிட்ட சொல்லவே தயங்கினேன்!” என்று கூறிப் பெரிதாக அழத் தொடங்கினாள் உமா.

“ஐயோ! அத்தை! நீங்க சொன்ன விஷயத்தை நம்பலேன்னு நான் சொல்லலே. அந்த ஆளா இப்படி நடந்துக்கிறாருன்னு நம்ப முடியலேன்னு தான் சொன்னேன்” என்று சொன்ன சங்கீதாவிடம், “ஆமா சங்கீதா! அந்த ஆள் தான் இப்படி நடந்துக்கிறாரு. ஒருத்தரைப் பார்த்து, அவங்க கெட்டவங்கன்னு வெளிப்படையா தெரிஞ்சா, நம்மால அவங்கள விட்டு ஒதுங்கிப் போய் விட முடியும். ஆனா எல்லாரும் நல்லவன்னு நம்புறா மாதிரி நடிச்சுகிட்டு, தன் கெட்ட குணத்தை, கேவலமான புத்தியைத் தனக்குள்ளே ஒளிச்சு வெச்சு, அதைத் தேவையானப்ப திறமையா வெளிப்படுத்தி, மற்றவங்களைக் கொடுமைக்கு உள்ளாக்குறவங்களை நாம எப்படிக் கண்டுபிடிக்க முடியும்?

கண்டுபிடிச்சுச் சொன்னாலும் யார் நம்புவாங்க? அவங்க தான் தன்னை விட நல்லவன் கிடையாதுன்னு சமுதாயத்தில், நடிச்சுக்கிட்டிருக்காங்களே! கண்டு பிடிச்சுச் சொல்ற அப்பாவியையே அவங்க பலி கடாவா ஆக்கிப் பழியைச் சுலபமா அந்த அப்பாவி மேலேயே போட்டுவிட்டுத் தான் தப்பிச்சுடுவாங்க!

சமுதாயமும் அந்தக் கபட நாடகக்காரனை சந்தேகப்படாது. அப்பாவியைத்தான் சந்தேகத்தோட பார்க்கும்! அவமானப்படுத்தும்!”
சொட்டு சொட்டாகக் கன்னங்களில் கண்ணீர் வழிய வருத்தத்துடன் கூறிய உமாவை சங்கீதா வியப்புடன் பார்த்தாள்.

வாயே திறக்காமல் மௌனமாக எல்லா வேலைகளையும் மிக நேர்த்தியாகச் செய்து கொண்டிருக்கும் என் அத்தைக்கு இவ்வளவு ஆழமாகச் சிந்திக்கத் தெரியுமா? இப்படிச் சிந்திப்பவள், கோழை போல் ஏன் செத்துப் போக நினைக்க வேண்டும்?
எல்லோராலும் கெட்டிக்காரி என்று சொல்லப்படும் நானும் தான் செத்துப் போய் விடலாமா என்று அடிக்கடி நினைக்கிறேன். சாவு ஒன்றுதானா பிரச்னைகளுக்கு எதிரான தீர்வு? சங்கீதாவின் மனதில் மீண்டும் அதே கேள்வி எழுந்தது. அவள் மனம் துடித்தது.

அதோடு நம்; டீச்சரின் கணவன் என்று சர்வ சாதாரணமாகப் பழகிய தன்னிடமே சில சமயம், இப்படி பக்கத்தில் வந்து உட்கார்! என்று சொல்லி முதுகையும், தோளையும் தடவுவதையும், ஏதாவது பேசும்போது கன்னத்தில் செல்லமாகத் தட்டுவதையும், கிள்ளுவதையும், தன்னோடு சேர்த்து இறுக்கிக் கொள்வதையும் இப்போது அவள் மனம் எண்ணிப் பார்த்தது. அத்தையின் சொற்களில் உள்ள உண்மை அவளுக்குப் புலப்பட்டது.

“அடப்பாவி! சமுதாயத்தில நல்லவனா நடிச்சுக்கிட்டு மறைவிலே இப்படிக் கேவலமா நடக்கிறானே! இவனைப் போல எத்தனையோ நச்சுப் பாம்புகள் இந்த சமுதாயத்திலே உலவி அப்பாவிப் பெண்களின் வயிற்றெரிச்சலைக் கொட்டிக்கிறாங்க. எதிர்த்துத் தட்டிக் கேட்டாலும் அவ பெயர் தான் கெட்டுப்போகுதே தவிர, அந்த மாதிரி ஆட்களோட தன்மை மாறுவதில்லை. பயந்து ஒதுங்கிப் போனாலும் அதையே தனக்குச் சாதகமா பயன்படுத்திக்கத் தான் பார்க்கிறாங்க.
வீட்டிலேயும் சொல்ல முடியாம, வெளியேயும் காட்டிக்க முடியாம, அவனைக் கண்டிக்கவும் வழியில்லாம அந்த அபலை கடைசியில் செத்துப் போயிடலாமா என்ற முடிவுக்குத்தான் வர வேண்டியிருக்கு!”

தான் கூறியதையே சங்கீதா திரும்பக் கூறியதும், “அதனால தான் நானும் அப்படிச் சொன்னேன்” என்றாள் உமா.“இல்லை அத்தை! இதை இப்படியே விட்டுவிடக்கூடாது. நாம அடங்கிப் போகவும் கூடாது. அம்பிகா டீச்சர் இதைக் கேள்விப்பட்டா எப்படித் துடிச்சுப் போயிடுவாங்க?”

எனக்கும் அந்தக் கவலைதான் சங்கீதா! நான் வேணும்னா வேலையை விட்டு நின்னுடட்டுமா? என்னால முடியலேன்னு சொல்லிடுறேன்.”

சேச்சே! இவனுக்கெல்லாம் பயந்துகிட்டு வேலையை விட்டுடறதா? அது கூடாது. அதோட எங்கே போனாலும் நாட்டிலே இப்ப இந்த நிலமை தான். எதையும் எதிர்த்து சமாளிக்கத் துணியணுமே தவிர பயந்து ஓடக்கூடாது.
கவனமாவும் நியாயமாவும் நடந்துகிட்டா, அப்புறம் நடக்கிறது நமக்கு நல்லதாத்தான் நடக்கும்! நீங்க கவலைப்படாதீங்க. ஏதாவது வழி இருக்கும். யோசிப்போம்!
இப்படியே ஆறுதலாக நீண்ட நேரம் பேசிக்கொண்ட இருவரும், நன்றாக யோசித்து இதற்கொரு முடிவெடுப்போம் என்றும், அது வரை எதற்காகவும் கவலையோ பயமோ உமாவிற்கு ஏற்படக்கூடாது, அவள் சாதாரணமாக நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்றும் தீர்மானித்தனர்.
அதன் பிறகு உமாவின் முகத்தில் ஒரு தெளிவு ஏற்பட்டது. பிறகு இருவரும் சப்தமேற்படுத்தாமல் மெல்ல வீட்டிற்குள் நுழைந்து படுக்கைகளில் படுத்தனர். உமாவின் அருகில் படுத்த சங்கீதாவின் கை, உமாவின் கையை உறுதியாகப் பிடித்து அவளுக்கு ஆறுதலை வழங்கியது. சற்று நேரத்தில் இருவரும் தூங்கிப் போயினர்.

இரண்டு நாட்கள் கழித்து மறுநாள் மாலை, கல்லூரி முடிந்த பிறகு சங்கீதா , உமா வேலை பார்க்கும் கம்பெனியின் முதலாளி வீட்டிற்குச் சென்றாள்.
அவளை வரவேற்று என்னவென்று விசாரித்த முதலாளியின் மனைவியிடம் தான் பொறியியல் கல்லூரி மாணவியென்றும், தனது கல்லூரியில் நடைபெற இருக்கும் கலை விழா சம்பந்தமாக அவரது கணவரிடம் பேச வேண்டுமென்றும் கூறினாள்.

வீட்டின் முன்னறையில் அமர்ந்து ஏதோ அலுவலில் ஈடுபட்டிருந்த அவரிடம் அனுமதி பெற்று சங்கீதாவை அங்கு அழைத்துச் சென்று அமரச் சொன்ன அப்பெண்மணி உள்ளே சென்று விட்டாள்.
சிரித்த முகத்துடன் கரங்களைக் கூப்பி அவருக்கு வணக்கம் தெரிவித்து மரியாதையுடன் ஓர் இருக்கையில் அமர்ந்த சங்கீதா, சற்றே தாழ்ந்த குரலில். “ஐயா! என் பெயர் சங்கீதா! உங்களைப் பத்தி நிறைய கேள்விப்பட்டிருக்கேன். எல்லாருமே நல்ல விதமா ஒங்களப்பத்தி பேசும்படி நீங்க நடந்துகொண்டிருக்கீங்க! ஊருக்கு எவ்வளவோ பல நல்ல காரியங்களை நீங்க செய்திருப்பது எனக்குத் தெரியும்” என்று கூறி நிறுத்தினாள். திருத்தமான உடையுடன் தெளிவான முகத்துடன் அமர்ந்திருந்த அவர் சற்றே சிரித்தபடி, “உனக்கு என்னம்மா வேணும்? நான் என்ன செய்யணும்,” என்று கேட்டார்.

“ஐயா! நான் எனக்காக எதுவும் கேட்க வரலே! என் கல்லூரிக்காகவென்றும் நான் வரவில்லை. உங்களுக்கே தெரியாம ஒங்க கம்பெனியிலே நடந்துகிட்டிருக்கிற அக்கிரமத்தை ஒங்க கிட்ட எடுத்துச் சொல்லத்தான் வந்திருக்கேன்!” என்றாள்.

“என்னம்மா சொல்றே? எங்க கம்பெனியில அக்கிரமம் நடக்குதா? என்ன அக்கிரமம்? யார் செய்யறாங்க? உனக்கெப்படித் தெரியும்? என்று சமநிலை மாறியவராய் அவர் படபடத்தார்;.

சங்கீதா தணிந்த குரலில் அவரிடம், “ஐயா! நீங்க கொஞ்சம் அமைதியா இருந்து நான் சொல்றதைக் கேட்டீங்கன்னா, பிறகு உங்களுக்கே எல்லாம் புரியும். உங்க கம்பெனியில வேலை செய்ற ஒரு அபலைப் பெண் சம்பந்தப்பட்ட விஷயம் இது. அந்தப் பெண் ஒரு விதவை. இந்த நிலமையில் அவசர முடிவெடுக்காம, முழுசா எல்லாம் கேட்டுவிட்டுப் பிறகு என்ன செய்யலாம்னு யோசிக்கலாம். பதறாத காரியம் சிதறாது இல்லையா? என்றாள். சற்றே அமைதியடைந்த அவர் “சரி! சொல்லு! என்றார்.

“ஐயா! நான் சொல்லப்போற விஷயம் நம் இருவருக்கு மட்டுமே தெரிந்ததாக இருக்க வேண்டும். இந்தச் செய்தி வெளியில வந்தா ஒரு குடும்பமே அவமானம் தாங்காம தற்கொலை செய்து கொள்ளும். அதனால அந்தக் குடும்பத்தைக் காப்பாத்துகிற பொறுப்பு ஒங்க கையில தான் இருக்கு!” என்று கூறிய சங்கீதா தொடர்ந்து, அம்பிகா டீச்சரின் கணவனான குமாரின் கேவலமான நடவடிக்கைகள் பற்றியும், அது தன் அத்தையை எந்த அளவிற்குப் பாதித்து விட்டது என்பது பற்றியும், இப்படிப்பட்ட ஆட்களைப் பெண்கள், அதிலும் ஏழைப் பெண்கள் அதிகம் வேலை பார்க்கும் அவரது கம்பெனியில் தொடர்ந்து வேலைக்கு வைத்திருப்பது அபாயகரமானது என்பதையும், பணம் சம்பாதிப்பது பெரிய விஷயமில்லை, நல்ல பெயரைச் சமூகத்தில் பெறுவது தான் பெரிய விஷயமென்றும், வேறு வழியில்லாததால் தான் துணிந்து வந்து அவரிடம் எல்லாம் சொல்வதாகவும் விவரமாக எடுத்துக் கூறினாள்.
“உன் புத்திசாலித்தனத்தை நான் ரொம்பப் பாராட்டுகிறேன்! நல்லா யோசிச்சு சரியான நடவடிக்கை எடுத்திருக்கே! இனிமே இதைப் பத்தி நீ கவலைப்படாதே! நான் பார்த்து என்ன செய்யணுமோ அதைச் சரியாகச் செய்வேன்! இப்போ கவலைப்படாம நீ உன் வீட்டுக்குப் போ!” என்று அவர் கூறினார்.

அவருடைய இந்தச் சரியான பதிலால் சங்கீதாவின் மனதிலிருந்த சுமை சட்டென்று குறைந்தது போல அவளுக்குத் தோன்றியது.

அவள் விடை பெற்றுப் போகும் முன் அவர் அவளைப் பற்றியும், அவளது அத்தை உமாவைப் பற்றியும், அவளது குடும்பம் பற்றியும் விசாரித்துத் தெரிந்து கொண்டார். பிறகு இன்னும் ஒரு வாரத்தில் தன்னை வந்து பார்க்கும்படியும், தனது நடவடிக்கை யாரையும் பாதிக்காத விதத்தில் எடுக்கப்படுமென்றும் உறுதி கூறி அனுப்பி வைத்தார்.

நாட்கள் நகர்ந்தன. ஒரு நாள் மாலை அம்பிகா டீச்சர் சங்கீதாவின் வீட்டிற்கு வந்தார். அவரைப் பார்த்ததும் சங்கீதாவும் உமாவும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர்.

வந்தவர் அவர்களின் நலம், சங்கீதாவின் படிப்பு, உமாவின் வேலை பற்றியெல்லாம் விசாரித்துவிட்டுக் கடைசியில் உமாவிடம், “உமா! உனக்குச் செய்தி தெரியுமா! உங்க கம்பனியில வேலை பார்க்கிற என் வீட்டுக்காரரை ஹைதராபாத்துக்கு மாத்திட்டாங்க. செயற்கை வைரங்களை அங்க செலக்ட் பண்ற கம்பெனியும் இவங்களோடது தானாம். அந்த ஆபீஸ்ல வைரங்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் பிரிவில் இவரைப் போட்டிருக்காங்க!

அவ்வளவு துhரத்திலே போய் வேல பார்க்கணுமான்னு எனக்;குத் தோணுது. ஆனா அவரோ, நீ வேலையை விட முடியாது. மகள் இந்திராவோட படிப்பும் கெடக்கூடாது. அதனால நீங்க இரண்டு பேரும் இங்கேயே இருங்க, நான் மட்டும் போறேன்னு சொல்றாரு. எனக்கு என்ன சொல்றதுன்னு தெரியலே! என்றார்.

அப்படியா! என்று கேட்ட உமா, சங்கீதாவை வியப்புடன் பார்த்தாள். சங்கீதா தன் கண்களை மூடி மௌனமாகத் தலையை அசைத்தாள்.
அதற்குள் கோமதி, “அதெப்படி! எங்கேயோ புருசனை அனுப்பிட்டு நீங்களும் இந்திராவும் மட்டும் எப்படி இங்கே தனியா கஷ்டப்படறது? குடும்பத்தை விட்டுப் போக முடியாது, இங்கேயே வேலை பார்க்கிறேன்னு முதலாளியைப் பார்த்து அவரை கேட்கச் சொல்லுங்க” என்றாள்.
“அவரு கேக்க மாட்டாருங்க! அவர் குணம் பத்தி உங்களுக்குத் தெரியாது. நாங்க இல்லாம தனியா இருக்கத்தான் அவருக்கு ஆசை!” என்று மெல்லிய குரலில் அம்பிகா பதில் கூறினாள்.

சட்டென்று சங்கீதா, “அவரு போகட்டும் டீச்சர்! நீங்க எதற்கும் கவலைப்படாதீங்க! அவருக்கே உங்களை விட்டுப் போயி தனியா வேலை பார்க்க ஆசைன்னா அதை நீங்க ஏன் தடுக்கறீங்க? நீங்க இங்கே இன்னும் நிம்மதியா இருக்கலாம். இந்திராவை நல்லாப் படிக்க வெச்சு நீங்களும் பழகின இடத்திலேயே உங்க வேலைய சிறப்பாச் செய்யுங்க! உண்மையான அக்கறையோட மாணவருக்குப் பாடம் சொல்லிக் கொடுக்கும் ஆசிரியருக்குப் பஞ்சமாய்ப் போயிடுச்சு நாட்டிலே!” என்று சிரித்தபடி கூறினாள். அதைக் கேட்டு அம்பிகாவின் முகம் மலர்ந்தது.

சிறிது நேரம் பேசியிருந்துவிட்டு அம்பிகா சென்றதும் உமா, சங்கீதாவைத் தோட்டத்திற்கு இழுத்துச் சென்றாள். “என்னடி செய்தே! எப்படி இது நடந்தது? என்று ஆவலுடன் கேட்டாள்.

“அதெல்லாம் கேட்கக்கூடாது! இனிமே நீங்க நிம்மதியா எந்தப் பிரச்னையுமில்லாம வேலைக்குப் போகலாமில்லே! ராத்திரியில துhங்காம அழுது என் படிப்பைக் கெடுக்க மாட்டீர்களே! என்று சங்கீதா குறும்பாகக் கேட்டாள்.
உமாவும் மகிழ்ச்சியுடன், “இனிமே தினம் ராத்திhp நீ படிக்கும்போது ரெண்டு தடவையாவது டீ போட்டுக் கொடுக்கப்போறேன்! தெரியுமா?” என்று கூறினாள். அவள் குரலில் நிம்மதி தெரிந்தது.

ஒரு வாரம் ஒரு நிமிடமாகக் கழிந்தது. உமாவின் கம்பெனி முதலாளி வீட்டிற்கு நன்றி தெரிவிப்பதற்காக சங்கீதா சென்றாள். சிறு பெண்ணான தான் கூறிய புகாரை அலட்சியமாகத் தள்ளி விடாமல் அதற்கு மதிப்பளித்து, எந்த விதக் குழப்பமுமில்லாத ஒரு முடிவை எடுத்த அவரின் பெருந்தன்மையை அவள் மிகவும் பாராட்டிக் கைகூப்பி வணங்கினாள்.
புன்னகையுடன் அவள் சொன்னதையெல்லாம் கேட்டவர், “அம்மா! சங்கீதா! நமக்குத் தெரியாமல் தவறுகள் நடந்தால் அதற்கு நாம் பொறுப்பில்லை. ஆனால் நமக்குத் தெரிந்துவிட்ட பிறகு அதைத் திருத்தாவிட்டால் நாம் மனிதரில்லை. உனக்கு ஒரு செய்தி தெரியுமா! குமாரை இப்போ மாத்தியிருக்கிற பகுதியிலே ஒரு பெண் ஊழியர் கூடக் கிடையாது!” என்று கூறிப் பலமாகச் சிரித்தார்.
வியப்பும் நன்றியுணர்வும் பொங்க சங்கீதா அவரை மீண்டும் மனம் நிறைந்து வணங்கி விடை பெற்றாள். தன்னுடைய வியப்பும், நன்றியுணர்வும் அன்றோடு முற்றுப்பெறப் போவதில்லை: அதிசயிக்கத்தக்க வகையில் அது தொடரப் போகிறது. என்பதை அப்போது அவள் அறியவில்லை.

வாரங்கள் மாதங்களாக மாறிப் போயின. ஒரு வௌ;ளிக்கிழமை: மாலை நேரம். சங்கீதாவின் வீட்டில் இரண்டு கிரைண்டரும் ஓடிக்கொண்டிருந்தன.வாசுவும் தீபாவும் ஒரு பாயை விரித்துப் போட்டு அதில் அமர்ந்து, கிரைண்டர் சத்தத்தைப் பொருட்படுத்தாமல், தமது பாடங்களைப் படித்துக் கொண்டிருந்தனர்.
உமா தோட்டத்தில் துணிகளைக் காயப் போட்:டுக் கொண்டிருந்தாள். சங்கரன் வீட்டு வாயிற்புறத்தில் தமது சைக்கிளை ஒரு துணியால்; துடைத்துக் கொண்டிருந்தார்.
சங்கீதா தெரு மாடத்தில் விளக்கை ஏற்றி வைத்துவிட்டு, அதிலிருந்து ஒரு தீபத்தை ஏற்றிச் சென்று சுவாமி அலமாரியில் இருந்த தட்டில் அதை வைத்தாள். பிறகு, சுவாமி படங்களுக்கு முன் கை கூப்பிக் கண்களை மூடி நின்று “இறைவா! இன்பமே வந்தாலும், துன்பமே வந்தாலும் இரண்டையும் சரி சமமாகப் பாவிக்கும் மன நிலையை எமக்குத் தந்தருள்வாய்! என்; குடும்பம் முழுவதையும், உந்தன் திருவடிகளில், சரணம்! என்று சமர்ப்பிக்கின்றேன். உன் அருளும் கருணையும் எங்களை எந்நாளும் காத்து நிற்க வேண்டும்!” என்று மனமுருகி வேண்டினாள்.
அப்போது வாசலில் யாரையோ சங்கரன், “அடடே! வாங்க! வாங்க!” என்று உரத்த குரலில் பரபரப்புடன் வரவேற்கும் ஒலி கேட்;டது. கார்க் கதவை மூடும் ஒலியும் கேட்;டது. எல்லோரும் தங்கள் கவனம் கலைந்து வாயிற்புறத்தைப் பார்த்தனர்.

சங்கரன் மிக அவசரமாக வீட்டிற்குள் வந்து, டேய்! வாசு! அந்த நாற்காலியை எடுத்திட்டு வந்து இங்கே போடுடா! கோமதி! இங்கே வா! யாரு வராங்கன்னு பாரு! என்று பரபரத்தார்.

உள்ளே நுழைந்தவரைப் பார்த்ததும் சங்கீதாவின் விழிகள் வியப்பால் விரிந்தன. தோட்டத்திலிருந்து வந்த உமா, அவரைப் பார்த்ததும், “ஐயா! நீங்களா! வாங்க – வணக்கம்! என்று மரியாதை கலந்த குரலில் கூறி வணங்கினாள்.
குழப்பத்துடன் தயங்கியபடி வந்து நின்ற கோமதியிடம் சங்கரன், “கோமதி! ஐயா தான் உமாவோட முதலாளி!” என்று கூறினார். வாங்க! வணக்கம்! என்று முகம் மலர கோமதி கூறினாள். உட்காருங்க ஐயா! என்று சங்கரன் அவரை உபசரித்துக் கொண்டே கோமதியைப் பார்த்தார்.
சரி! என்று ஒரு தலையசைப்புடன் கோமதி, ஓடிக்கொண்டிருந்த கிரைண்டரை நிறுத்திவிட்டு உள்ளே சென்றாள். சங்கீதாவும், உமாவும் அவள் பின்னால் சென்றனர். எல்லோர் மனதிலும் இவர் எதற்குத் திடீரென்று நம் வீட்டிற்கு வந்திருக்கிறார்? என்ற ஒரு கேள்வி எழுந்தது.
சிரித்த முகத்துடன் நாற்காலியில் அமர்ந்த உமாவின் முதலாளியான சோமசேகர், “பாப்பா! இங்கே வாம்மா!” என்று தீபாவை அழைத்துத் தமது கையிலிருந்த பையை அவளிடம் நீட்டினார். அவள் தயக்கத்துடன் சங்கரனை நிமிர்ந்து பார்க்க, அவர், வாங்கிக்கோ! என்று சாடையாய்த் தலையை அசைத்ததும், பையை வாங்கிக் கொண்டாள்.
வாசு இன்னொரு நாற்காலியை எடுத்து வந்து சங்கரனுக்கு அருகில் வைத்தான். அதில் அமர்ந்த சங்கரன், சோமசேகரிடம், “ஐயா! நீங்க எங்க வீட்டுக்குத் திடீர்னு வந்திருக்க்Pங்களே! உமாகிட்ட ஒரு வார்த்தை சொல்லியனுப்பியிருந்தா நானே வந்து உங்களைப் பார்த்திருப்பேனே!” என்று கேட்டு நிறுத்தினார்.

உடனே சோமசேகர் “இல்ல சங்கரன்! எனக்கே உங்களைப் பார்க்கணும், உங்க கிட்ட ஓரு விஷயத்தைப் பத்தி மனம் விட்டு பேசணும்னு தோணிச்சு. உங்களை முன்னே பின்னே எனக்குத் தெரியாவிட்டாலும் நீங்க நல்ல மாதிரியாத் தான் எனக்குப் பதில் சொல்வீங்க என்ற நம்பிக்கையோட நானே புறப்பட்டு வந்திட்டேன்!” என்றார்.

சமையலறையிலிருந்தபடி கேட்டுக்கொண்டிருந்த சங்கீதாவிற்கும், உமாவிற்கும் திக் திக்கென்று இருந்தது. குமார் விஷயமா ஏதாவது பூகம்பத்தைக் கிளப்ப இவர் வந்திருக்கிறாரோ என்று உமா பயந்தாள். இவர் அப்படிப்பட்டவராக இல்லையே! என்று சங்கீதா குழம்பினாள்.

சூடான காபியைக் கொண்டு வந்து அவரிடம் அளித்த கோமதி, தீபாவையும், வாசுவையும் அம்பிகா டீச்சர் வீட்டில் போய்ப் படிக்கும்படி சொல்லி அனுப்பி வைத்தாள்.

காபியைக் குடித்து முடித்த சோமசேகர், “ஒரு நல்ல விஷயமாத்தான் உங்களை நான் பார்த்துப் பேச வந்திருக்கேன்! நான் சொல்லப்போற விஷயத்தைப் பத்தி நீங்க தப்பா எதுவும் நினைச்சுக் கோபப் படக் கூடாது. நான் சொன்னப்புறம் நீங்க யோசிச்சுப் பாருங்க! வீட்டிலேயும் எல்லார் கிட்டேயும் கலந்து பேசுங்க!

காலத்துக்கேத்தாப்போல நாம நடந்துக்கிறதில தப்பில்லேங்கிறதை நீங்க ஒத்துகிட்டா, நான் சொல்றதைத் தப்பா எடுத்துக்க மாட்டீங்க” என்றார்.

சங்கரன் எதுவும் சொல்ல முயல்வதற்குள் அவரே தொடர்ந்து, “எனக்கு ஒரு தம்பி இருக்கான். சந்திரசேகர்னு பேரு. ரொம்ப நல்லவன். என் சொல் மீறி நடக்காத நல்ல பையன். ஆனா விதி அவன் வாழ்க்கையில் விளையாடிடுச்சு. ஒரு குழந்தையைப் பெத்துக் கொடுத்துட்டு அவன் பெண்டாட்டி செத்துப் போயிட்டா! அந்தக் குழந்தையை எங்க பொறுப்புல விட்டுட்டு அவன் துபாயில வேலை பார்க்கிறான்.

இதுவரைக்கும் மறு கல்யாணமே வேண்டாம்னு தனியாத்தான் இருக்கான். நாங்களும் அவனை வற்புறுத்தறதா இல்லே. ஆனா உமாவைப் பார்த்த பிறகு என் மனசு மாறிடுச்சு! என் தம்பிக்கு உங்க தங்கச்சியைக் கட்டி வெச்சா என்னன்னு எனக்குத் தோணிச்சு.

ஏற்கனவே உங்க குடும்பம் பத்தியெல்லாம் விசாரிச்சிட்டேன். உங்க பொண்ணு சங்கீதாவின் சாதனைகள் பற்றியும் கேள்விப்பட்டேன். நல்ல குடும்பம்னு தெரிய வந்தது. இரவு பகலா நல்லா யோசிச்சுப் பார்த்ததிலே இதுலே எந்தத் தப்பும் இல்லே! அவனோட பொண்ணுக்கு ஒரு தாய்; வேணும். உமாவோட பெண்ணுக்கு ஒரு தகப்பன் வேணும்! இதனால் ரெண்டு பேருமே நல்லா இருப்பாங்கன்னு எனக்குத் தோணிச்சு!
என் தம்பி கிட்டே பேசி அவன் சம்மதத்தை வாங்கிட்டேன். இனிமே நீங்க தான் உங்க முடிவைச் சொல்லணும்! அதான் நானே நேர்ல வந்தேன்!” என்று மூச்சு விடாமல் சொல்லி முடித்தார்.

சங்கரன் திகைத்துப்போய் உட்கார்ந்திருந்தார்.சமையலறையிலிருந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்த பெண்களின் மனதில் புயலடித்தது. சோமசேகரின் தெளிவான பேச்சிலிருந்த உண்மை அனைவர் உள்ளத்தையும் தொட்டது.

சில நிமிடங்கள் அந்த வீடே அமைதியில் ஆழ்ந்து விட்டது. யாருக்கும் என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை. சங்கீதா அத்தையைப் பார்த்தாள். அவள் தலை குனிந்து தன் கால் விரலைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அடுத்த நொடி சங்கீதா தன் அம்மாவின் தோளைப் பற்றி உலுக்கினாள். சரின்னு சொல்லுங்கம்மா! என்று அவளைத் தன் கண்களால் வேண்டினாள்.
ஒரு நிமிடம் உமாவை உற்றுப் பார்த்த கோமதி, சட்டென்று அவள் கைகளைப் பிடித்து அழைத்து வந்து சோமசேகரின் முன் நிறுத்தி அவரை நமஸ்கரிக்கும்படி கூறினாள். மறுபேச்சு பேசாமல் உமாவும் அவரை வணங்கி எழுந்தாள்.

சங்கரனுக்கு நொடியில் எல்லாம் புரிந்து போயிற்று. குழம்பியிருந்த அவர் முகத்தில் மலர்ச்சி ஏற்பட்டது. திகைப்பும் மகிழ்ச்சியுமாக அவர் திணறிப் போனார். சோமசேகருக்கும் அளவிடமுடியாத மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது.

ஏழ்மை நிலைமையிலும் அவர்களின் ஒற்றுமையும், அறிவுத் தெளிவும், நிலைமையைச் சட்டென்று புரிந்து கொண்டு முடிவெடுக்கும் திறமையும், குறிப்பறிந்து நடக்கும் மனப்பக்குவமும், அனுபவசாலியான அவருக்குத் தௌ;ளத் தெளிவாகப் புலப்பட்டது.

சட்டென எழுந்து சென்று காரில் வைத்திருந்த பழங்களும், பூக்களும் நிறைந்த தட்டை எடுத்து வந்து சங்கரனிடம் அவர் கொடுத்தார். சங்கரன் அதை வாங்கி உமாவின் கைகளில் அளித்தார். சங்கீதா ஒரு தட்டில் சர்க்கரை எடுத்து வந்து இருவருக்குமாக நீட்டினாள். சோமசேகரை அவள் பார்;த்த பார்வையில் நன்றிக் கண்ணீர் ததும்பியது. சோமசேகர் அவளைக் கனிவுடன் பார்த்துச் சிரித்தார்.

உலகத்திலே எத்தனையோ அதிசயமெல்லாம் நடக்குது. ஆனா அதெல்லாம் எனக்குப் பெரிசாத் தோணல்லே! ஆனா நம்ம கோமதி வீட்டிலே நடக்கிறதெல்லாம் எனக்கு உலக மகா அதிசயமாத் தோணுது! சாண் ஏறினால் முழம் சறுக்கும்னு சொல்வாங்க. ஆனா கோமதி வீட்டிலேயோ முழம் சறுக்கினாலும் மீட்டர் மீட்டரா எல்லாம் ஒசந்துகிட்டேல்ல போவுது! இதை என்னன்னு சொல்றது?”.
பக்கத்து வீட்டு மாமி, தன் வீட்டு வாசலில் நின்று கொண்டு யாரிடமோ வம்பளத்துக் கொண்டிருப்பதைக் கேட்டுக் கொண்டே சங்கீதா தன் வீட்டிற்குள் நுழைந்தாள். முன்போலின்றி இப்போது சகல வசதிகளுடன் காட்சியளித்தாலும், உமாவும், தீபாவும் இல்லாமல் அந்த வீடே வெறிச்சென்றிருப்பதைப் போல சங்கீதாவிற்குத் தோன்றியது.

பாவம் அத்தை! இளம் வயதில் அவருக்கு மலை போல் வந்த பயங்கரமான சோதனை இறைவன் அருளால் பனிபோல் மறைந்துவிட்டதே! சோமசேகர் மாமா எவ்வளவு நல்லவர்? எத்தனை பெரிய மனிதர்! எவ்வளவு பெரிய உதவியை அவர் செய்திருக்கிறார்? மேன்மக்கள், மேன்மக்கள் தான் என்பதை அவர் தமது அடுத்தடுத்த முயற்சிகளால் நிரூபித்துவிட்டாரே!

அவரது அருமையான ஏற்பாடுகளால் உமா, சந்திரசேகரின் திருமணம் அழகாக நடந்து முடிந்து, இப்போது துபாயில் இரண்டு குழந்தைகளுடன் என் அத்தை, திருமதி உமா சந்திரசேகராக, மீண்டும் ஒரு புதிய வாழ்க்கையை ஆரம்பித்திருப்பாள் என்பதை நினைக்கும்போது சங்கீதாவிற்கு இனித்தது. முகம் நிறைந்த புன்னகையுடன் தனது மேசைக்கு முன்னால் அவள் சென்று அமர்ந்தாள்.

வாழ்க்கைதான் எத்தனை விதமாக மாறிக்கொண்டே போகிறது! உயர்வதும், தாழ்வதும், வருந்துவதும், துள்ளுவதும், ஒன்று சேர்வதும், வேறுபட்டுப் பிரிவதும், அன்பைப் பொழிவதும், வெறுப்பைக் காட்டுவதும், நட்பைப் போற்றுவதும், பகைமை பாராட்டுவதுமாக எத்தனை எத்தனை காட்சிகள் இதில்!

இவையெல்லாம் நாம் விரும்பியா வருகின்றன? நாம் வேண்டாமென்றால் போய் விடுமா? நடப்பதும், நடக்காததும் நம் கையில் இல்லை. வறுமைக் கொடுமை தாங்காமல் தற்கொலை செய்து கொள்ள வேண்டுமென்று எத்தனையோ முறை நான் நினைத்தேன்.

தனித்து வாழ முடியாமல், சமுதாயக் கொடுமை தாங்காமல் தற்கொலை செய்து கொள்ள அத்தையும் நினைத்தார். கோழைத்தனமாக அப்படிச் செய்திருந்தால் அவமானமும், வீண் பழியும் ஏற்பட்டுக் குடும்ப கௌரவமே பாழ்பட்டிருக்கும். அதோடு எங்கள் மீது அன்பு கொண்ட என் குடும்பத்தவருக்கு ஏற்படும் இழப்பு எவ்வளவு கொடுமையான விளைவுகளாக மாறிப் போயிருக்கும்!

முட்டாள்தனமான அந்த முடிவை இந்த உலகத்தில் இனி யாருமே சிந்திக்கக்கூடாது. தற்கொலை செய்து கொள்வது ஒரு பிரச்னைக்குத் தீர்வல்ல. அதற்குப் பதிலாக எதுவாக இருந்தாலும் வருவதை ஏற்று, நிலை குலையாமல் வாழ்க்கையின் போக்கில் அனுசரித்து வாழ்ந்தால், அதன் விளைவுகள் நல்லபடியாகவே வரும் என்பதை நான் இன்று மிக நன்றாகப் புரிந்துகொண்டேன்!

இனி, மேலும் நல்லாப்படிச்சு. என் தாய் தந்தைக்கு மேலும் பெருமையைக் கொடுக்கத்தான் பாடுபடுவேன்! கல்லூரியிலேயே முதல் மாணவியா வந்து திரும்பவும் ஒரு தங்க மெடல் வாங்குவேன்! என்னைப் பார்த்து வாசுவும் நல்லா வருவான்.

சிலை போல் அமர்ந்து ஆழ்ந்து யோசித்துக்கொண்டிருந்த சங்கீதாவைக் கோமதியின் குரல் அசைத்தது. “சங்கீதா! வாசுவைக் கூப்பிட்டுக்கிட்டு சாப்பிட வா! சாப்பிட்டுட்டுப் போய் விட்டகோட்டையைப் பிடிக்கலாம். கையைக் கழுவிக்கிட்டு ரெண்டுபேரும் சாப்பிட வாங்க!”

சங்கீதாவின் முகத்தில் மீண்டும் ஓர் புன்னகை மலர்ந்தது. உண்மையில் சொல்லப் போனால், அம்மாதான் கர்மயோகி. வருவது வரட்டும். போவது போகட்டும். எனக்குச் சமையலறையும், தோசை மாவும் இருந்தாப் போதும்னு இருக்காங்க! எவ்வளவு எளிமையா எல்லாத்தையும் எடுத்துகிட்டு யதார்த்தமாப் போய்க்கிட்டிருக்காங்க!

நிறைந்த மனதுடன் கோமதியின் பக்கத்தில் போய் நின்ற சங்கீதா, அவள் கையிலிருந்த தோசைக் கரண்டியைப் பிடுங்கிக் கொண்டு, “அம்மா! இன்னிக்கு நீங்க வாசுவோட உட்கார்ந்து சாப்பிடுங்க! நான் ஒவ்வொன்னா சுட்டு இரண்டு பேருக்கும் சூடாப் போடுறேன்!” என்றாள்.

“சங்கீதா! எனக்கும் ஒரு தட்டு வை! நானும் வந்திட்டேன்! எனக்கும் பசிக்குது!” என்று சங்கரனின் குரலொலி வாயிற்புறத்திலிருந்து கேட்டது. கையில் தட்டுடன் வாசு தாயையும், சகோதரியையும் பார்த்துச் சிரித்தான்.

அன்பெனும் மலர் ஏந்தி…

கனடாவில் டொரன்டோ நகரில் உள்ள மிகப் பெரிய அங்காடிகளில் (Mall)  அந்த ”மாலும்” ஒன்று. உடல் இளைக்க வேண்டும் என்று நினைப்பவர்கள் தினமும் இரண்டு முறை இந்த ”மாலைச்” சுற்றி வந்தால் போதும், உடம்பு தானாக இளைத்துவிடும்.

 

நடந்துகொண்டே இதை நினைத்த கீதாவிற்கு முகத்தில் கீற்றாகப் புன்னகை பூத்தது. வீட்டிற்குத் தேவையான சில பொருள்களை வாங்குவதற்காக அவள் இங்கு வந்திருந்தாள்.

 

கீதா நடந்து நடந்து களைத்துப்போய் ஓரமாக போடப்பட்டிருந்த ஒரு இருக்கையில் சென்று அமர்ந்தாள். அங்கு வந்திருந்த மக்கள் கூட்டம், வெவ்வேறு நாட்டினரின் விதவிதமான தோற்றங்கள், உடை அமைப்புக்கள், அவரவர் மொழியில் உரக்கப் பேசியபடி கொஞ்சிச் சிரித்தபடி இணைந்து செல்லும் இளைய தலைமுறையின் உற்சாகம் எல்லாவற்றையும் கண்டு ரசித்ததில் கீதாவின் மனதில் கரு மேகங்களெனச் சூழ்ந்திருந்த கவலைகள் சற்றே காணாமல் போய்விட்டன.

 

இருக்கையில் அமர்ந்ததும், “அடேயப்பா! இந்த ஊரில் ஒவ்வொரு ”மாலும்” தான் எவ்வளவு பெரியதாக இருக்கின்றது! உள்ளே நுழைந்துவிட்டால் ஒரு குட்டி நகரம் போல் தோன்றும் இவை போன்ற பல அடுக்கு அங்காடிகளை நம் நாட்டில் பார்க்க முடியுமா? நம் ஊர் கடைத்தெருவில் இருக்கும் சின்னச் சின்னக் கடைகளைப் பார்த்தவர்களுக்கு, இங்கு இந்தக் கடைப்பகுதிகளை  அழைத்து வந்து காண்பித்தால் அவர்கள் எப்படி மலைத்துப் போவார்கள்?
எட்டுத் திசைகளில் வாயிற்புறங்களையும், தொடாமலேயே திறக்கும் கதவுகளையும் கொண்ட இந்தக் கட்டிட அமைப்பைக் கண்டு வியப்பார்களா? அல்லது இங்குள்ள கடைகளில் ஆயிரக் கணக்கில் பொருள்கள் அழகுற அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கும் அழகைப் பாராட்டுவார்களா? அல்லது அந்தக் கடைகளில் விற்பனையாளராகப் பணிபுரியும் தங்க நிறப் பெண்களின் மேனியெழிலில் சொக்கிப் போய் வாயைப் பிளந்து கொண்டு வெறித்துப் பார்ப்பார்களா? என்ற எண்ணம் மனதில் எழுந்தது.

 

அடுத்த கணம் கீதாவின் உதட்டோரத்தில் மீண்டும் ஒரு புன்னகை அரும்பியது. அம்மாவும் தங்கைகளும் அவள் நினைவில் வந்தனர். அம்மாவின் நினைவு எழுந்ததும் கீதாவின் முகம் கூம்பிய மலர் போல் வாடிப் போனது.
“நான் இங்கு சுகமாக இருப்பதாக அம்மா நினைத்துக் கொண்டிருப்பாள்.. ஆனால்… இங்கு என்  நிலைமை?…”

 

பெரிதாக எழுந்த பெருமூச்சை அடக்கியபடி எதிரில் தற்செயலாகப் பார்த்த கீதாவிற்குத் தூக்கி வாரிப்போட்டது. அவளது இருக்கையின் எதிர்ப் புறத்தில், அப்பொழுதுதான் வந்து நின்ற லிஃப்டிலிருந்து சக்கர நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்த ஒரு வெள்ளைக்காரப் பெண்மணி வெளியில் வர முயன்று கொண்டிருந்தாள். எங்கேயோ எதுவோ சிக்கிக் கொள்ள, சக்கர நாற்காலி நகராமல் முரண்டு பிடித்த நிலையில் நின்றுவிட, அவளால் லிப்டிலிருந்து வெளியேற முடியவில்லை. லிப்டின் தானியங்கிக் கதவு, பாதி வழி வந்து மூடுகின்ற நிலை! அந்தப் பெண்மணி வெளியேற முடியாத நிலையில் தன் கைகளால் அதைத் தடுத்து நிறுத்த முயன்று கொண்டிருந்தாள்.

 

கீதா சட்டென்று பாய்ந்தோடிச் சென்று, கதவைப் பிடித்து நன்றாகத் தள்ளித் திறந்து சக்கர நாற்காலியின் பிடியைப் பிடித்து வலிமையாக அசைத்து, வெளியே இழுத்தாள். நாற்காலி சடாரென்று வெளியில் வர, அடுத்த நொடி தானியங்கிக் கதவு இறுக மூடிக் கொண்டு ”லிப்ட்’ விரைவாகக் கீழே இறங்கியது.

 

“தேங்க்ஸ்! என்று கூறிய அந்தப் பெண்மணியின் உடல் நடுங்கி, முகமெங்கும் வியர்த்துவிட்டது.  கீதா  தன் கைக்குட்டையை எடுத்து அவள் முகத்தை ஒற்றி வியர்வையைத் துடைத்துவிட்டாள்.

 

“ரிலாக்ஸ்! தட்ஸ் ஓகே! ரிலாக்ஸ்!” என்று இதமாகக் கூறியபடியே சற்றும் தாமதிக்காமல் பக்கத்திலேயே இருந்த தானியங்கிக் காபி இயந்திரத்தில் காசைப் போட்டு, காபியைப் பிடித்து எடுத்து வந்து அந்தப் பெண்மணியிடம் கொடுத்து வற்புறுத்திக் குடிக்கச் செய்தாள். மறுபேச்சின்றி அந்தக் காபியை வாங்கிக் குடித்த அந்தப் பெண்மணி பலவீனமான நன்றிப் பார்வையுடன் கீதாவைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தாள்.

 

கீதா அவள் அருகில் குனிந்து, “இப்போது எப்படி இருக்கிறது? படபடப்பு குறைந்ததா?” என்று பரிவுடன் ஆங்கிலத்தில் கேட்டாள். “எஸ்!” என்று கூறிய அந்தப் பெண், எல்லாவித இயக்கத்திற்கும் வாகாக வடிவமைக்கப்பட்டிருந்த அந்தச் சக்கர நாற்காலியில் எந்தெந்த விசைகளையோ இயக்கி, வண்டியை முன்னும் பின்னுமாக அசைத்து ஓட்டி, ஏற்பட்ட பிரச்னையைச் சரி செய்ய முயன்றாள். ஆனால் அவளால் முடியவில்லை.

 

அவளுக்கு இரண்டு கால்களும் இல்லை என்பதையும், அதற்குப் பதிலாகச் செயற்கைக் கால்கள் பொருத்தப்பட்டிருப்பதையும் கவனித்த கீதா, “நம்மை விடத் துன்பப் படுபவர்கள் எத்தனையோ பேர்!” என்று தன் மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டாள்.

 

அவள் அந்தப் பெண்மணியிடம், “உங்களுக்கு மறுப்பு ஏதும் இல்லையென்றால், என்னால் உங்களுக்கு உதவ முடியும்!” என்று அன்புடன் கூறினாள். அந்தப் பெண்மணி மிகுந்த வருத்தத்துடன், “என்னால் உனக்கு மிகுந்த சிரமம்! ஆனால் உன் உதவி எனக்கு இப்போது மிகவும் தேவைதான்! ஏனென்றால் இதை இப்போது என்னால் இயக்க முடியாது’ யாராவது தள்ளினால் தான் இது அசையும்’ எனக்கு உதவ உனக்கு விருப்பமிருக்கிறதா? உன் நேரத்தை எனக்காகச் செலவிடுவாயா?” என்று கேட்டாள்.

 

“ஓ! நிச்சயமாக! ஒருவருக்கொருவர் உதவி செய்து கொள்ளத்தான் கடவுள் மனிதர்களைப் படைத்திருக்கிறார்!” என்று சிரித்த முகத்துடன் சொன்ன கீதாவை வியப்புடன் பார்த்த அந்தப் பெண், “எந்த நாட்டிலிருந்து நீ வந்திருக்கிறாய்?” என்று கேட்டாள்.

 

“இந்தியாவிலிருந்து! என் பெயர் கீதா! நாம் எந்தப் பக்கம் போக வேண்டும்?” என்று சகஜமாகப் பேசியபடியே கீதா அந்தச் சக்கர நாற்காலியைத் தள்ளிக்கொண்டு நடந்தாள்.

 

அந்தப் பெண் காட்டிய வழியில் சென்று, அவள் கூறிய பஸ்ஸில் சிலரது உதவியுடன் அவளைச் சக்கர நாற்காலியுடன் ஏற்றினாள். பயணிகள் ஏறுவதற்குள் பஸ்ஸைக் கிளப்புகின்ற நடத்துனர்களைத் தமிழ் நாட்டில் பார்த்துப் பழகிய கீதாவிற்குக் கனிந்த பார்வையுடன், முகத்தில் தேங்கிய புன்னகையுடன், ஊனமுற்ற ஒரு பயணி வசதியாக ஏறும் வரை காத்திருந்து, அவளைத் தலையசைத்து வரவேற்று, “ஆர் யூ ஓகே!” என்று அன்புடன் கேட்ட ஓட்டுனர் வித்தியாசமாகத் தெரிந்து வியப்பை ஏற்படுத்தினார். டொரொன்டோவில் பெரும்பாலும் கனிவுடன் பயணிகளுக்கு உதவுகின்ற பேரூந்து ஓட்டுனர்களும், அவர்களுக்கு நன்றி தெரிவித்துவிட்டுத் தான் இறங்குவது என்ற பழக்கத்தைக் கடைப்பிடிக்கும் பயணிகளும் மிக அதிகம்.

 

கீதாவின் சிந்தனைப் பயணம் தடைப்பட்டது. அந்தப் பெண்மணி கூறிய இடத்தில் இருவரும் இறங்கி, அவளுக்குப் பழக்கமான பழுது பார்க்கும் தொழிற் கூடத்திற்குச் சென்று, அந்த நாற்காலியில் ஏற்பட்ட சிக்கலைச் சரி செய்தனர்.  பலமுறை அதை இயக்கிப் பார்த்து நன்றாக இயக்க முடிகிறது என்று அறிந்துகொண்ட பின் பணியாளருக்கு நன்றி கூறி, உரிய தொகையைச் செலுத்திவிட்டு வெளிப்பட்டனர்.

 

பக்கத்தில் தான் தன் வீடு இருக்கிறது என்றும், கட்டாயம் கீதா தன் வீட்டிற்கு வந்துவிட்டுப் போக வேண்டும் என்றும் அப்பெண்மணி கீதாவை வற்புறுத்தித் தன் வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றாள்.

 

கனடா நாட்டின் கட்டிடக் கலையமைப்புடன் அந்த வீடு மிக அழகாகக் காட்சியளித்தது. வீட்டைச் சுற்றிலும் பரந்த, பசுமையான புல்வெளி.  இடையிடையே வண்ண வண்ணப் பூச்செடிகள். மஞ்சள், சிவப்பு நிற ரோஜா மலர்கள் செடிகளில் கொத்துக் கொத்தாக மலர்ந்து அவ்வீட்டின் சுற்றுப்புறத்தை மேலும் அழகுற எடுத்துக் காட்டின.

 

புல்வெளியைச் சீர்படுத்திக்கொண்டிருந்த ஒருவர் விரைந்து வந்து, தலை வணங்கி, அப்பெண்மணியிடமிருந்த சாவியை வாங்கிக் கதவைத் திறந்தார்.  கீதாவை நிமிர்ந்து நோக்கிய அவரிடம் நடந்த விவரத்தைச் சுருக்கமாகக் கூறி அவளை அறிமுகப்படுத்தியவள், தன் வேலைகளைக் கவனிப்பதற்காக நியமிக்கப்பட்ட பணியாளர் அவர் என்று அவரைக் கீதாவிடம் அறிமுகப்படுத்தினாள். அன்புடன் கீதாவிற்கு நல்வரவு கூறிய பின் இருவரும் வீட்டிற்குள் நுழைந்தனர். அவர் தம் பணியைத் தொடரச் சென்றார்.

 

வீட்டினுள் சென்றதும் கீதாவின் விழிகள் வியப்பால் விரிந்தன. வீட்டின் உட்புறம் அவ்வளவு அற்புதமாக அலங்கரிக்கப்பட்டுச் சகல விதமான வசதிகளுடன் காட்சியளித்தது.

 

சக்கர நாற்காலியில் இருந்தபடியே சகஜமாக அவள் வீட்டினுள் வளைய வருவதையும், அவளைத் தவிர அங்கு வேறு யாரும் இல்லை என்பதையும், கீதா கவனித்தாள்.

 

காபி, பிஸ்கட் என்று எதை எதையோ தட்டு நிறைய எடுத்து வந்து மேசை மீது வைத்து கீதாவை எடுத்துக்கொள்ளும்படி வேண்டினாள். பிறகு அவள் அருகில் வந்து, “கீதா! என்னைப் பற்றி நீ எதுவுமே கேட்கவில்லையே!” என்று வினவினாள்.

 

“நான் அதற்காகத்தான் பொறுமையுடன் காத்திருக்கிறேன்!” என்று மென்மையாகச் சிரித்தபடி கீதா கூறவும், “என் பெயர் மெடில்டா! நான் பிறந்து வளர்ந்தது எல்லாமே டொரொன்டோவில் தான்! மிக வசதியாக நான் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தாலும் உண்மையில் இன்று நான் ஓர் அனாதை!” என்று அவள் கூறினாள்.

 

“உலகில் யாருமே அனாதையில்லை! எல்லோருமே உறவினர் தான்!” என்று கீதா அவளிடம் ஆறுதலாகக் கூறினாள். அதைக்கேட்டு மெடில்டா ஏனோ ஒரு மாதிரியாகச் சிரித்துக்கொண்டாள்.

 

சிறிது நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்துவிட்டு கீதா விடைபெற்றுப் புறப்படும்போது, மெடில்டா அவளிடம், “ஒரு நிமிடம்!” என்று கூறித் தன் கைப்பையிலிருந்து நுhறு டாலர் தாள் ஒன்றினை எடுத்து அதை கீதாவிடம் நீட்டி, “தயவுசெய்து எனக்காக இதைப் பெற்றுக்கொள்!” என்று கூறினாள்.

 

கீதா திகைப்புடன் “எதற்காக இது? உங்களின் அன்பு மட்டும் எனக்குப் போதும்!” என்றாள்.

 

உடனே மெடில்டா, “இந்தக் காலத்தில் பலன் கருதித்தான் எல்லோருமே உதவி செய்கிறார்கள்’ நீ மட்டும் அன்புக்காக என்கிறாயா? எனக்குத் தேவையான சமயத்தில் ஓடி வந்து நீ உதவினாய்’ நான் என் நன்றியைத் தெரிவிப்பதற்காக இதைத் தருகிறேன்’ சரியென்று  நீ ஏன் இதை ஏற்கக்கூடாது?” என்று சற்றே உரத்த குரலில் கேட்டாள். அவள் குரலில் கோபம் ஒளிந்திருந்தது.

 

“இவளுக்குத் திடீரென்று ஏன் இவ்வளவு கோபம் வருகிறது?” என்று யோசித்தபடியே, “நான் எந்தப் பலனையும் எதிர்பார்த்து உங்களுக்கு உதவி செய்யவில்லை’ ஆபத்தில் சிக்கிய உங்களுக்குக் கைகொடுத்து உதவ வேண்டியது சகஜீவனாகிய  என் கடமை! அதைத் தான் நான் செய்தேன்! அந்த இடத்தில் யாராக இருந்தாலும் ஓடிப்போய் நான் உதவியிருப்பேன்! உங்கள் மீது கொண்ட பரிவினாலும், எனக்கு வேறு வேலை எதுவும் அப்போது இல்லாததாலும் தான், நான் உங்களை வீட்டு வரை  கொண்டு வந்து விட முடிந்தது. தயவு செய்து இதை நீங்களே வைத்துக் கொள்ளுங்கள். எனக்கு வேண்டாம்!’ என்று மென்மையாக, முகம் மாறாமல் கீதா கூறினாள்.

 

“உண்மையாகவா சொல்கிறாய்?” என்று வியப்புடன் வினவிய மெடில்டா, “என் பத்து வருடத்தனிமை வாழ்க்கையில் இதுவரை எனக்கு முழுமனதுடன் யாருமே உதவி செய்ததில்லை’ நான் தரும் பணத்திற்காகவென்று கனிவுடன் உதவியவர்களைத் தான் நான் இதுவரை பார்த்திருக்கிறேன். முன்பின் அறியாதவர்கள் எனக்கு உதவியபோது கூட நான் நன்றி கூறித் தரும் டாலர்களை மகிழ்ச்சியுடன் வாங்கிப் போவதை நான் கண்டிருக்கிறேன். வரவர மனிதர்கள் இப்படி இயந்திரங்களாக மாறி வருகிறார்களே! என்று பலமுறை நான் வருத்தத்துடன் நினைத்திருக்கிறேன்”

 

“வீட்டிற்கு வரும்படி நான் அழைத்ததும் நீ வந்ததைப் பார்த்து நான் தரும் அன்பளிப்பைப் பெற்றுப் போவதற்குத்தான் வருகிறாய் என்று தவறாக எண்ணிவிட்டேன்! ஐ ஆம் ஸாரி!” என்று கூறினாள்.

 

“உங்கள் போக்கில் நீங்கள் சிந்தித்திருக்கிறீர்கள்! இட்ஸ் ஓகே! எனக்கு எந்த பாதிப்பும் இல்லை! சரி, நான் வருகிறேன்” என்ற கீதாவிடம், முகத்தில் அடிப்பதுபோல் என் மனதில் தோன்றிய எண்ணங்களை இவளிடம் கூறிய பின்பும் எப்படி இவளால் சாதாரணமாக அதை எடுத்துக் கொள்ள முடிந்தது? என்று வியப்புடன் மனதில் நினைத்தபடி மெடில்டா “கீதா! இன்று உன்னைச் சந்தித்ததில் எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி! உனக்கு விருப்பமிருந்தால் உன் முகவரியையும், போன் நம்பரையும் எனக்கு எழுதிக்கொடு. உன்னிடம் பேசினால் ஆறுதல் கிடைக்குமென்று எனக்குத் தோன்றுகிறது” என்று அன்பு வெளிப்படும் குரலில் கேட்டாள்.

 

“ஓ எஸ்! என்னை எப்பொழுது வேண்டுமானாலும் நீங்கள் அழைத்துப் பேசலாம். நான் வீட்டில் தான் இருப்பேன். ஏதாவது உதவி தேவையென்றாலும் நான் நிச்சயமாக வந்து செய்து தருவேன்” என்று கூறித் தன் முகவரி, தொலைபேசி எண் எல்லாம் எழுதிக் கொடுத்துவிட்டு விடை பெற்றாள் கீதா.

 

ஒரு சில வாரங்கள் கழித்து மெடில்டாவிடமிருந்து கீதாவிற்கு அழைப்பு வந்தது. தனக்குக் காலையிலிருந்தே மனசு சரியில்லையென்றும், அவளைப் பார்த்துப் பேசினால் தனக்கு ஆறுதலாக இருக்குமென்றும், அவளால் தன் வீட்டிற்கு இன்று வர முடியுமா? என்றும் மெடில்டா போனில் வினவினாள். உடனே புறப்பட்டு வருவதாகக் கூறினாள் கீதா.

 

“ஹலோ! மெடில்டா எப்படி இருக்கீங்க? நலமா? என்று கையில் மலர்க்கொத்துடன், சிரித்த முகத்துடன் உள்ளே நுழைந்த கீதா, மெடில்டாவைப் பார்த்ததும் திடுக்கிட்டாள்.

 

உலகத்துச் சோகமெல்லாம் அவள் முகத்தில் தானோ? என்று நினைக்கும் விதத்தில் மெடில்டா காட்சியளித்தாள்.  அந்த ஹாலில் அவள் அமர்ந்திருந்த இடத்திற்கு எதிரில் சில புகைப்படங்கள் மலர்க்கொத்துக்களுக்கு நடுவில் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன. மெழுகுவர்த்திகள் ஏற்றப்பட்டு உருகிக் கொண்டிருந்தன. உணவு மேசைமீது கிடந்த தட்டுக்களையும், மதுபான வகைகளையும், டம்ளர்களையும் பணியாளர் எடுத்துச் சுத்தப்படுத்திக் கொண்டிருந்தார்.

 

கீதா தன் கையிலிருந்த மலர்க்கொத்தினை அந்தப் புகைப்படங்களுக்கு எதிரில் சமர்ப்பிப்பது போல் வைத்துவிட்டு மெதுவாக மெடில்டா அருகில் சென்று,  “இன்று ஏதாவது முக்கியமான நாளா? என்று மிக மெதுவாகக் கேட்டாள். கீதாவை நிமிர்ந்து பார்த்த மெடில்டா சிறு குழந்தை போல் தேம்பித் தேம்பி அழுதாள்.

 

கீதாவிற்கு என்ன செய்வதென்று புரியவில்லை. சரி! சிறிது நேரம் அழட்டும்! என்று அமைதியாகக் காத்திருந்து, அவளது உணர்ச்சிகள் அடங்கிச் சாதாரண நிலைக்கு வந்ததும் தண்ணீர் கொடுத்துக் குடிக்கச் செய்தாள். பிறகு “மெடில்டா! ஏன் இவ்வளவு வருத்தம்? உங்களைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்” என்று கூறினாள்.

 

“கீதா! இந்தக் காலில்லாத மெடில்டாவின் சோகக்கதை என்னவென்று உனக்குத் தெரியுமா? உனக்கு தெரியுமா, இன்று என்ன நாளென்று? கீதா! என் அன்பிற்குரிய என் குடும்பத்தினர் அனைவரும் ஒட்டுமொத்தமாக என்னை விட்டுப் பிரிந்த மிக மோசமான நாள் இன்று! ஓ! அந்த மோசமான விபத்து! அந்த விபத்தில் நானும் அவர்களுடன் போயிருந்தால் எனக்கு இவ்வளவு பெரிய சோகமும், துயரமான அனுபவங்களும் ஏற்பட்டிருக்காது! என் கால்களை மட்டும் பறித்துக்கொண்டு, மற்றவர்களை வேருடன் பறித்து, என்னை நடைப் பிணமாக்கிவிட்டார் அந்தக் கடவுள்” என்று கூறி மீண்டும் அழுதாள், மெடில்டா.

 

பிறகு அவளே, ””கீதா! என் அப்பா, அம்மா, நான், என் கணவர், என் இரண்டு குழந்தைகள் என்று மிகவும் மகிழ்ச்சியாகத் தான் நான் இருந்தேன். அவர்கள் என்னை விட்டுப் பிரிந்து பத்து வருடங்கள் ஆகிவிட்டது ஆனால் அது இன்றுதான் நடந்தது போல் இருக்கிறது.”

 

””நாங்கள் எல்லோரும் நான்கு நாட்கள் கிடைத்த தொடர் விடுமுறையை மகிழ்ச்சியாகக் கழிப்பதற்காக ஒட்டாவாவிற்குக் கார்ப்பயணம் சென்றோம். எங்கள் பயணம் மிக அற்புதமாக, ரசிக்கும்படியான ஓர் இனிய பயணமாக இருந்தது. ஆனால்…ஆனால்.. அதுதான் நான் முழுமையாகப் பெற்ற கடைசி மகிழ்ச்சியாகவும் போய் விட்டது! அதன் பிறகு நான் மனம் நிறைந்து, வாய் விட்டுச் சிரிக்கவேயில்லை, தெரியுமா?” கன்னத்தில் வழிந்த கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டு தன் பேச்சைத் தொடர்ந்தாள் மெடில்டா.

 

“எங்கள் இனிய பயணம் முடிந்து நாங்கள் டொரொன்டோவிற்குத் திரும்பும்போது, பாதை ஓரத்தில் நிறுத்தப்பட்டிருந்த ஒரு டிரக் திடீரென்று முன்னறிவிப்பின்றிப் புறப்பட்டு விட்டது. இதை எதிர்பார்க்காத என் கணவர் வேகத்தைக் குறைக்க முடியாமல் நிலை தடுமாறியதால், கார் தாறுமாறாக ஓடி ஒரு பாறையில் சென்று மோதி உடைந்து நொறுங்கிவிட்டது.

 

“எங்கள் மகிழ்ச்சிப் பயணம் மற்றவர்களுக்கு மரணப் பயணமாகி விட்டது. என் கால்கள் மட்டும் சிதைந்த நிலையில் மயங்கிக் கிடந்த நான் காப்பாற்றப்பட்டேன்.  அவர்கள் யாரையுமே…என் அப்பா… என் அம்மா.. அன்பே உருவான என் கணவர்..மிக அருமையான என் இரண்டு குழந்தைகள்!…. இவர்கள் யாரையுமே… நான் திரும்பப் பார்க்கவில்லை! மெடில்டாவின் கண்களிலிருந்து அருவி போல் கண்ணீர் கொட்டியது. கீதாவின் கண்களும் கலங்கிப் போய் விட்டன. மெடில்டா தொடர்ந்தாள்.

 

“இரண்டு மாதங்கள்!… யாருடைய உதவியாலோ, இரண்டு மாதங்கள் அனாதைபோல் மருத்துவமனையில் நினைவிழந்த நிலையில் இருந்து சிகிச்சை பெற்று ஊர் திரும்பினேன். பயணம் சென்றவர்களைக் காணோமே என்று சிறிதும் கவலைப்படாத என் தம்பி குடும்பமும், என் கணவரின் உறவினர்களும் நான் கால்களிழந்து வீட்டிற்குத் திரும்பியதும் என்னை வந்து பார்த்தனர்.”

 

“என்ன நடந்தது என்பதை என்னிடமே கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டு என்னிடம் தங்கள் வருத்தத்தைத் தெரிவித்துவிட்டு, ஏதாவது உதவி தேவைப்பட்டால் கூப்பிடும்படி சொல்லிப் புறப்பட்டு விட்டனர்.”

 

“கால்களை இழந்த என்னைத் தங்களுடன் வந்து இருக்கும்படியாகவோ, தாங்கள் என்னை அன்புடன் பராமரிப்பதாகவோ ஒரு ஆறுதல் வார்த்தையாகக் கூட யாருமே கூறவில்லை. வந்த கடமை முடிந்ததுபோல் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டு புறப்பட்டுச் சென்று விட்டனர்”.

 

“கீதா! சற்றும் அறிமுகமில்லாத நீ அன்று எனக்காகப் பதறிக்கொண்டு ஓடி வந்து உதவி செய்தாயே! அது ஏன்? வீடு வரைக்கும் பத்திரமாக அழைத்து வந்து சேர்த்துவிட்டுப் போனாயே! நீ காட்டிய அந்த அன்பு அவர்களிடம் ஏன் இல்லாமற் போனது? உதவுவதற்குத் தான் உறவினர்கள் என்று சொல்கின்ற வார்த்தை இந்தக் காலத்தில் பொய்யாகப் போய் விட்டதே! நேற்றுவரை ஒட்டிப் பழகியவர்கள், குடும்பம் சாய்ந்த சமயத்தில் ஏன் என்னை விட்டு விலகி ஓடினார்கள்?”

 

“எனக்குள் ஆயிரம் ஆயிரம் கேள்விகள்! வேதனைக் குமுறல்கள்!  இனி இவர்கள் உதவி எனக்குத் தேவையில்லை என்ற மன உறுதியுடன் என்னை நானே திடப்படுத்திக் கொண்டேன்! தனியாக, எனக்கு நானே துணையாக வாழ்கிறேன்!”

 

“சிறிது நாட்கள் சென்று என் கணவரின் சொத்து முழுவதும் நாங்கள் செய்திருந்த பயணக் காப்பீட்டுத் தொகையும், எங்கள் கார் விபத்திற்குக் காரணமான டிரக் கம்பெனி கொடுத்த நஷ்ட ஈட்டுத் தொகையும் பெருஞ் செல்வமாக என்னை வந்து சேர்ந்தது. நான் பெரிய பணக்காரியானது தெரிந்ததும் எனக்கு உதவ என்று கூறி என் உறவினர்கள் ஓடி வந்தார்கள். என் மனதைக் கல்லாக்கிக் கொண்டு அவர்களிடம் கடுமையாகப் பேசி அவர்களை என்னிடம் நெருங்க விடாமல் செய்து விட்டேன். ஆனால் என் குடும்பத்தை இழந்த சோகமும், காலில்லாமல் பிறர் உதவியை நாடி நான் பெற்ற துன்பங்களும் சொல்லி முடியாது! என் பணியாளர்களின் உதவியுடன் எல்லாப் பிரச்னைகளையும் எப்படியோ நான் சமாளித்து வருகிறேன். ஆனால் என் மனதில் அமைதி என்பது சிறிதளவும் இல்லை”.

 

“அன்று உன்னைச் சந்தித்ததும், நீ அன்புடன் எனக்கு உதவியதும், நான் கொடுத்த டாலரை நீ வாங்க மறுத்ததும், நொந்து போயிருந்த என் மனதில் நிறைவான ஒரு நெகிழ்ச்சியை ஏற்படுத்தியது. உலகத்தில் உண்மையான அன்பு இன்னும் அழிந்து போய்விட வில்லை. அது  இன்னும் இருக்கிறது’ பரிவான உள்ளத்துடன் உதவி செய்யக்கூடிய மனிதர்கள் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள் என்பதை அன்று நான் உணர்ந்தேன். வறண்டு போய்க் கிடந்த என் மனதில் அன்று தான் ஒரு ரோஜா மலர் பூத்தது, அதனால் தான் மிகச் சோகமான இந்த நாளின் துயரத்தை உன்னுடன் பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டும் என்று உனக்கு போன் செய்து வரச் சொன்னேன”;.

 

“என் உறவினர்களெல்லாம் இன்று இங்கு வந்து ஒப்புக்கு ஜெபித்து, அஞ்சலி செய்து, சாப்பிட்டு குடித்துவிட்டுப் போனாhர்கள்! நீயும் வந்து எங்களுடன் சாப்பிடு! என்றோ, ஒரு நாளாவது நாம் எல்லோரும் சேர்ந்து சாப்பிடலாம் வா! என்றோ யாரும் சொல்லவில்லை. என்னைக் கூப்பிடக் கூட அவர்களுக்குத் தோன்றவில்லை. காலையிலிருந்து நான் எதுவுமே சாப்பிடவில்லை தெரியுமா?” என்று பெருமூச்சுடன் தன் நீண்ட பேச்சை முடித்தாள்.

 

கண்களில் நீருடன் திகைத்துப்போய் உட்கார்ந்திருந்த கீதா, அடுத்த நிமிடம் தன்னைச் சமாளித்துக்கொண்டு கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டு எழுந்தாள். ஒரு புன்னகையுடன் மெடில்டாவிடம், “ஓ, மெடில்டா..! உங்களைப்போல தைரியமாக யாராலும் இந்தச் சோகத்தைச் சமாளித்திருக்க முடியாது. இப்படிப்பட்ட தெளிந்த மனப்பான்மைதான் பெண்களுக்கு இருக்க வேண்டும்! நான் உங்களை மனதாரப் பாராட்டுகிறேன். மெடில்டா!  உங்களுக்கு ஒன்று தெரியுமா? நானும் காலையிலிருந்து இன்னும் எதுவுமே சாப்பிடவில்லை. எனக்குப் பசிக்கிறது. நாம் இருவரும் சேர்ந்து எதாவது சாப்பிடலாமா?” என்று கேட்டாள்.

 

கீதா சொன்னதைக் கேட்டதும் சோர்ந்து சிவந்து போயிருந்த மெடில்டாவின் முகத்தில் லேசாக ஒளி பிறந்தது. இருவரும் உணவு மேசைக்குச் சென்று, அமர்ந்து,  தட்டுக்களில் எடுத்துப் பரிமாறிக்கொண்டனர்.

 

சாப்பிடும்போது கீதா மெடில்டாவிடம், “எங்கள் தமிழ் மொழியில் மிக அருமையான ஒரு செய்யுள் இருக்கிறது. யார் நல்ல உறவினர் என்பதை உணர்த்திக் காட்டும் அச்செய்யுளின் பொருள், நீர் நிறைந்து தளும்பிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு குளத்தில் நிறைய மீன்களும், தாமரை, அல்லி போன்ற மலர்களும் மிக அழகாகக் காட்சி தருகின்றன. அந்த மீன்களைக் கொத்தித் தின்பதற்காக நீர்ப் பறவைகளும், பூவிலிருக்கும் தேனைக் குடிப்பதற்காக வண்டுகளும் அக்குளத்தைச் சுற்றிச் சுற்றிப் பறந்து கொண்டிருக்குமாம்! ஆனால் அதே குளத்தில் இருக்கும் நீர் வெப்பத்தால் வற்றிப் போய்விட்டால் அப்பொழுது, அந்தக் குளத்தை நாடி வந்த பறவைகளும், வண்டினங்களும் தமக்குத் தேவையானவை இங்கு இனிக் கிடைக்காதென்பது புரிந்து காணாமற் போய்விடுமாம். ஆனால் அந்த மீன்களும் மலர்களும் மட்டும் வற்றிப்போன குளத்திலேயே தாமும் வாடிப்போய்க் கிடக்கும். செல்வம் படைத்தவர்களை நாடிப் பழகி வரும் உறவினர்களிலும் இந்த மாதிரி இரண்டு வகையினர் இருக்கிறார்கள். முதல் வகை உறவினர் செல்வத்தால் வரும் பயனைக் கருதிப் பழகுபவர்கள். இரண்டாவது வகையினர் அந்த செல்வந்தர், வறுமையின் பிடியில் சிக்கிய காலத்திலும் அவர்களின் துன்பத்தில் பங்கு கொண்டு, உறுதுணையாக உடனிருந்து உதவுபவர்கள். உங்கள் கதையைக் கேட்டதும் இந்தச் செய்யுள் தான் என் நினைவிற்கு வருகிறது!” என்று கூறினாள்.

 

கீதாவின் விளக்கத்தை உன்னிப்பாகக் கேட்ட மெடில்டா, மிக அருமையான கருத்து என்று கூறி அவளைப் பாராட்டினாள். இப்படி  ஏதேதோ பேசியபடி இருவரும் சாப்பிட்டு முடித்தனர். பிறகு ஹாலில் அலங்கரிக்கப்பட்டு வைத்திருந்த புகைப்படங்களை ஒவ்வொன்றாகப் பார்த்து, யார், யார்? அவர்களின் உறவு என்ன? போன்றவற்றை கீதா மெடில்டாவிடம் கேட்டாள். அவளும் மிக உருக்கத்துடன், ஆர்வத்துடன் ஒவ்வொருவரைப் பற்றியும் சுருக்கமாகக் கூறினாள்.

 

இந்த உரையாடலின் முடிவில், “கீதா! நீ என்னுடன் வந்து இருந்தது எனக்கு நிம்மதியைத் தந்தது! நான் இன்றிரவு துhக்க மாத்திரை இல்லாமலேயே துhங்கப் போகிறேன்!” என்ற மெடில்டாவிடம், “தட்ஸ் குட்!” என்றாள் கீதா.

 

பிறகு தான் மட்டும் தனியாகத்தான் இருப்பதாகவும், தன் கணவர் வெளியூருக்குப் போயிருப்பதாகவும், மெடில்டாவிற்கு மறுப்பு ஏதும் இல்லையென்றால், தான் அங்கேயே இரவு தங்கிவிட்டு மறுநாள் காலையில் வீட்டிற்குப் போனால் போதுமென்றும், இப்படிப்பட்ட சோகமான மன நிலையில் அவளைத் தனியாக விட்டுச்செல்லத் தனக்கு விருப்பமில்லையென்றும், இதுவும் நட்பிற்காக மட்டுமே! என்று சொல்லி கீதா சிரித்தாள். அதைக்கேட்ட மெடில்டாவிற்கு மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது.

 

இரவு படுக்கும்போது, “கீதா உன்னைப்பற்றி நீ எதுவுமே சொல்லவில்லையே!” என்று மெடில்டா கேட்டபோது, சொல்லும்படியாக எதுவுமே இல்லை! நாளைக் காலையில் நானே எல்லாம் விவரமாகச் சொல்கிறேன்! இப்போது அதைப்பற்றியெல்லாம் யோசிக்காமல் நிம்மதியாகத் துhங்குங்கள்!” என்று கீதா அவளைக் கேட்டுக்கொண்டாள்.

 

மறுநாள் காலை கீதா! தன்னைப்பற்றிய விவரங்களை மெடில்டாவிடம் கூறினாள். “இந்தியாவில் என் அம்மாவும் மூன்று தங்கைகளும் இருக்கிறார்கள். அப்பா இல்லாத குடும்பம்! இப்போது அவர்கள் மாமாவின் அரவணைப்பில் வாழ்கின்றனர். என் மாமாவின் நண்பர் மூலமாக இங்கு வேலை பார்த்திருந்த ஹரிக்கு என்னைப் பெண் பார்த்துத் திருமணம் செய்து, அவர்தான் இங்கு என்னை அழைத்து வந்தார். நான் இங்கு வந்து மூன்று வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. ஒழுங்காக சென்று கொண்டிருந்தது, எங்கள் வாழ்க்கை’ ஆனால் ஒப்பந்த அடிப்படையில் வேலை பார்த்து வந்த ஹரிக்கு இப்போது வேலை போய்விட்டது. இரண்டு மாதங்களாக வேலையில்லை’ அவரது நண்பரின் அழைப்பின் பேரில் ஹரி வேலை தேடி மாண்ட்ரியல் போயிருக்கிறார். அங்கும் இதுவரை எந்த வேலையும் சரியான விதத்தில் கிடைக்கவில்லை’ அப்படிக் கிடைத்துவிட்டால், நானும் அங்கே போய் விடலாம். அந்த நல்ல செய்திக்காகத் தான் நான் இங்கு தனியாகக் காத்திருக்கிறேன். இந்தியாவில் மாமாவின் தயவில் வாழும் என் குடும்பத்திற்கு நான் எப்படியாவது உதவி செய்ய வேண்டும் என்று நான் கொண்டிருந்த உறுதி இப்போது போய் நாங்களே நிலைத்து நிற்க ஒரு நல்ல வழி பிறக்காதா? என்று இறைவனை தினமும் வேண்டிக் கொண்டிருக்கிறேன்! சுருக்கமாக இது தான் என் கதை!” என்று இலேசாக சிரித்தபடி கீதா முடித்தாள்.

 

அடுத்த நிமிடம் ஒளிரும் கண்களுடன் மெடில்டா, “கீதா! அந்த இறைவன் தான் உன்னை என்னிடத்தில் அனுப்பியிருக்கிறார் என்று நினைக்கிறேன்? ஏன் தெரியுமா? எனக்கு சொந்தமான இரண்டு டிபார்டமெண்ட்டல் ஸ்டோர்களை நிர்வகிக்கச் சரியான நிர்வாகி இல்லாமல் நான் மிகவும் கஷ்டப்படுகிறேன். இப்போது அவற்றை நிர்வகிப்பவன் என்னுடைய இயலாமையைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு என்னை மிகவும் ஏமாற்றிக் கொண்டிருக்கிறான்.  நீ சரியென்று சொன்னால் உன் கணவரை அந்த ஸ்டோர்களுக்கு நிர்வாகியாக நான் ஆக்குகிறேன். உங்கள் உதவி எனக்கு இப்போது மிகவும் தேவை. ஹரி ஸ்டோர்களைக் கவனித்துக் கொள்ளட்டும். நீ என்னுடனேயே தங்கி எனக்கு உதவியாளராக என் எல்லா வேலைகளிலும் எனக்கு உதவு. என் வீட்டின் பேஸ்மெண்டில் நீங்கள் இருவரும் தங்கிக் கொள்ளலாம். எனக்கு நம்பிக்கையாக யாருமே இல்லாத நிலையில் உங்கள் வருகை எனக்கு நன்மை தரும்! தயவு செய்து மறுக்காதே” என்று கூறினாள்.

 

ஒரு துரும்பு கிடைத்தாலும் போதும். அதைப் பற்றிக்கொண்டு கரையேறி விடலாம் என்று தண்ணீரில் தத்தளிப்பவன் நிலையில் இருந்தாலும் கீதா சற்றே தயங்கினாள்.

 

என்னதான் தன் செயல் மெடில்டாவின் மனதைக் கவர்ந்ததாக ஏற்றுக் கொண்டாலும், வேறு நாட்டிலிருந்து வந்தவளான தன் உறவு கனேடியப் பெண்மணியான அவளுக்கு ஒத்துப் போகுமா? இதுவரை பணத்தால் மட்டுமே மனிதர்களைப் பார்த்து வந்திருக்கும் இவள் தனது உண்மையான நல்ல உள்ளத்தைப் புரிந்து கொள்வாளா? ஏதாவது ஒரு சூழ்நிலையில் இவளது செல்வத்திற்காகத்தான் நான் இவளிடம் வந்து ஒட்டிக்கொண்டதாக எண்ணி ஏதாவது சொல்லிவிட்டால்! தன்னால் அதைத் தாங்க முடியுமா? ஹரி சரியென்று ஒப்புக்கொள்வாரா? மாட்டாரா?

 

கனடாவில் பல நாட்டு மக்கள் கனடியர்களாகக் குடியுரிமை பெற்று மாறி வாழ்ந்தாலும், அரசாங்கம் கனடிய மக்கள் என்ற எண்ணத்தை மக்களிடையே உருவாக்க எல்லா விதத்திலும் பாடுபட்டாலும், நிறவேற்றுமை காட்டும் மனப்பான்மை ஆங்காங்கே அதிகம் தென்படுவதை நானே இங்குக் கண்கூடாகப் பார்த்திருக்கிறேனே! இந்நிலையில் நான் செய்த சிறு உதவிக்காக இவ்வளவு பெரிய உதவியை வழங்க இவள் முன் வருகிறாளே – இது சரிதானா? என்று நொடியில் நூறு எண்ணங்கள் எழுந்து அவள் அறிவைக் குழப்பியது.

 

கீதாவின் எண்ண ஓட்டத்தைச் சரியாகப் புரிந்து கொண்டவள் போல் மெடில்டா சட்டென்று, “கீதா! மனிதர்கள் இல்லாத சோகத்தை நான் மிக நன்றாகப் புரிந்துகொண்டவள், ஐ..மீன், என்னிடம் இருக்கும் அன்பையும், பாசத்தையும் புரிந்துகொண்டு அதே அன்பையும், பாசத்தையும் எனக்கு வழங்க எனக்கென்று மனிதர்கள் யாருமே இல்லை! அதனால் உன் உண்மையான அன்பு உள்ளத்தையும் பரிவையும் புரிந்துகொண்டு தான் உன்னை என்னுடன் வந்து எனக்கு உதவும்படி நான் மனப்பூர்வமாகக் கேட்கிறேன்”.

 

   “உண்மையான உணர்ந்துகொள்ளுதலுக்கு அன்பு தான் முக்கியமே தவிர வேறு எந்த சமுக வரையறைகளும் தேவையில்லை” என்று பரிவுடன் கூறினாள்.

 

   அதன்பிறகு, தான் ஹரியிடம் இது பற்றிப் பேசுவதாகவும், அவன் என்ன சொல்கிறானோ அதன்படி தான் செய்வதாகவும், இதில் அவனது கருத்து முக்கியம் என்றும் கீதா அவளிடம் சொன்னாள்.

 

   வீட்டிற்குத் திரும்பும்போது, ஒவ்வொரு செயலுக்கும் ஒரு உள்ளர்த்தத்தை இறைவன் வைத்திருக்கிறான்’ அதைப் புரிந்துகொள்ள நம்மால் தான் முடியவில்லை! என்று அவள் தன் மனதிற்குள் நன்றியுடன் நினைத்துக்கொண்டாள்.

 

   கீதாவிடமிருந்து வந்த டெலிபோன் அழைப்பு மூலம் எல்லா விபரங்களையும் கேட்டறிந்த ஹரி மறுநாளே மாண்ட்ரியலிலிருந்து புறப்பட்டு வந்துவிட்டான். ஒரு நாள் முழுவதும் இருவரும் கலந்து பேசிக் கடைசியில் மெடில்டாவின் வேண்டுகோளை ஏற்பதென்று முடிவுக்கு வந்தனர். பிறகு போன் செய்துவிட்டு, கீதா, ஹரியை அழைத்துக்கொண்டு மெடில்டாவின் வீட்டிற்குச் சென்றாள்.

 

கீதா, ஹரியை மெடில்டாவிற்கு அறிமுகம் செய்து வைத்ததும், அவனை அன்புடன் வரவேற்ற மெடில்டா, “என் குடும்பத்தில் நீங்கள் இருவரும் வந்து சேர்வது எனக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது. கூடிய விரைவில் மேலும் ஒருவர் வந்து நம்முடன் சேர உங்களை வாழ்த்துகிறேன்” என்று புன்சிரிப்புடன் கூறினாள். அவளது வாழ்த்தின் மூலம் உண்மையான அவளது  உள்ளத்தைப் புரிந்து கொண்ட ஹரியும் கீதாவும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துச் சிரித்துக் கொண்டனர்.

 

   மூவரும் நீண்ட நேரம் பேசி, அந்த மாத இறுதியிலேயே அவர்கள் தங்கள் இருப்பிடத்தை அவள் வீட்டிற்கு மாற்றிக் கொண்டு விட வேண்டுமென்றும், மேலும் உடனடியாக முடிக்க வேண்டிய சிலவற்றைப் பற்றியும் திட்டமிட்டு அதை எப்படிச் செய்வது என்றும் முடிவு செய்தனர்.

 

கெட்டிக்காரனான ஹரி வெகு விரைவில் ஸ்டோர் நிர்வாகத்தைப் பற்றி கற்றுக் கொண்டான். கீதா ஹரிக்கும், மெடில்டாவிற்கும் எல்லா விதத்திலும் உதவியாக இருந்து செயல்பட்டாள். நாள் முழுவதும் மெடில்டாவுடனேயே அவள் பொழுது கழிந்தது. கீதா, ஹரியின்  மாசற்ற அன்பும், உண்மையான உழைப்பும், மெடில்டாவிற்கு வியப்பையும், ஆனந்தத்தையும் அளித்தது.

 

இப்போது  மெடில்டாவிற்கு வாழ்க்கையில் ஒரு பிடிப்பும் புதுச் சுவையும் ஏற்பட்டன. கால்களற்ற தன் துயர நிலை இப்போதெல்லாம் அவள் நினைவுக்கு வருவதேயில்லை. கால்கள் இருப்பதைப்போலவே கீதாவின் உதவியால் அவள் செயல்பட்டாள்.

 

ஒரு வருடம் கழிந்தது. மீண்டும் அந்தத் துயர தினம் வந்தது. வழக்கம் போல் மெடில்டா தன் உறவினர் அனைவரையும் அன்று வரவழைத்தாள். அன்பு என்பதன் உண்மையான பொருளை கீதாவின் மூலம் தெரிந்துகொண்ட அவள் அன்று தன் வீட்டிற்கு வருகை புரிந்த அனைத்து உறவினரிடமும் அன்பாகப் பேசினாள்’ ஒவ்வொருவரின் நலன் பற்றியும் அக்கறையுடன் விசாரித்தாள். மனம் உருகி, உள்ளம் தோய்ந்த பிராhத்தனையும் அஞ்சலியும், மெடில்டாவின் மறைந்த குடும்பத்திற்குச் செலுத்தப்பட்டது.

 

மெடில்டாவின் மாற்றத்தை வியப்புடன் கவனித்த அவளது உறவினர், அது கீதா ஹரியின் வரவால் ஏற்பட்டது என்ற விவரம் அறிந்ததும், அவளையும், ஹரியையும் பொறாமையுடன் பார்த்தனர். எங்கேயோ இருந்து வந்த வேற்று நாட்டினர், நாதியற்றுக் கிடந்த மெடில்டாவிடம், அவள் பணக்காரி என்பதைத் தெரிந்து கொண்டு அட்டை போல் ஒட்டிக்கொண்டு விட்டனர். அவர்கள் நாடகமெல்லாம் மெடில்டாவிடம் சொத்தைக் கொள்ளையடிக்கப் போடும் நடிப்பு! என்றெல்லாம் கீழ்த்தரமாகப் பேசித் தங்களுக்குள் முணுமுணுத்துக் கொண்டனர். புதையலை பூதம் காப்பது போல், தங்களையெல்லாம் நெருங்க விடாமல் தனியாகவே அனுபவித்து வாழ்ந்திருந்த இவள் இவர்களை எப்படிச் சேர்த்துக்கொண்டாள்? என்று மறைமுகமாகப் புலம்பிக் கொண்டனர்.

 

மெடில்டாவிற்குப் பெருமிதமாக இருந்த அந்தச் சூழ்நிலை, கீதாவிற்கு மூச்சுத்திணறுவதைப் போலத் தோன்றியது. மெடில்டாவின் அன்பையும், நட்பையும் நினைத்து எல்லாவற்றையும் அவள் சகித்துக் கொண்டாள்.

 

எல்லோரும் சென்ற பிறகு அன்றிரவு மெடில்டா கீதாவிடம், “சென்ற வருடம் கண்ணீரும், சோகமும், தனிமையும் என்னை மிக மோசமாகப் பயமுறுத்தின. சாரமில்லாத இந்த வாழ்க்கையை, நீங்கள் எல்லாம் இல்லாத இந்த வெற்று வாழ்க்கையை நான் எத்தனை காலம் வாழ வேண்டியிருக்கும்? என்று என் குடும்பத்தினரிடம் கேட்டுக் கதறி அழுதேன்.  அந்த வேதனையைப் பொறுக்க முடியாமல் தான் அன்று உனக்கு போன் செய்து உன்னை வரவழைத்தேன். அப்பொழுது இந்தப் புகைப்படங்களில் இருப்பவர்கள் என்னைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தனர். அது வெறும் உயிரற்ற புன்னகையில்லை’ எனக்கு அளிக்கப்பட்ட வாழ்த்துப் புன்னகை என்பதை இப்பொழுது நான் புரிந்து கொண்டு விட்டேன். உன் வருகை என் வாழ்க்கையில் ஒரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்தப் போகிறது என்று தான் அவர்கள் என்னைக் கனிவோடு பார்த்துப் புன்னகைத்திருக்கின்றனர்.” என்று உருக்கமாகச் சொன்னாள்.

 

உடனே கீதா அவளிடம், “மெடில்டா! இன்று அவர்கள் தங்கள் புன்னகை மூலம் எந்த நல்ல செய்தியையும் தெரிவிக்கவில்லையா?” என்று கேட்டாள்.

 

“டியர் மெடில்டா! நீ இப்போது எங்கள் பிரிவுத் துயரிலிருந்து சற்றே விடுபட்டு நிம்மதியாக இருக்கிறாயா? என்று தான் இவர்கள் என்னைக் கேட்பதுபோல் இருக்கிறது’ என்றாள் மெடில்டா.

 

எனக்கென்னவோ அவர்கள் உங்களிடம், மெடில்டா! உனக்கு மேலும் ஒரு மகிழ்ச்சியை நாங்கள் எங்கள் ஆசியாக வழங்கியிருக்கிறோம்! என்று சொல்வதுபோல் இருக்கிறது என்று கூறிய கீதா, வெட்கத்துடன் குனிந்து கொண்டாள்.

 

ஒரு வினாடி குழப்பத்துடன் கீதாவைப் பார்த்தவள் அடுத்த நொடி முகம் செம்மலராக மலர, “ஓ மை காட்! அப்படியா? அப்படியா? கங்கிராஜூலேஷன்ஸ்! இந்த இனிய செய்தி ஹரிக்குத் தெரியுமா?” என்று மகிழ்ச்சி பொங்கக் கேட்டாள்.

 

   “ஊஹூம்! உங்களிடம் தான் முதலில் இதைச் சொல்ல வேண்டும்! அதுவும் இன்றைக்குத் தான் சொல்ல வேண்டும்! என்று நான் பொறுமையாகக் காத்திருந்தேன்’ என்று கூறிய கீதாவை அருகில் இழுத்து அன்புடன் தழுவி அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டு விட்டு, நன்றியுடன் அந்தப் புகைப்படங்களை ஒரு முறை பார்த்தாள், மெடில்டா.

 

மெடில்டாவின் வற்புறுத்தலினாலும், வேறு வழி இல்லாததாலும் கீதா தன் தாயையும், தங்கைகளையும் இந்தியாவிலிருந்து கனடாவிற்கு வரவழைத்துவிட்டாள். கீதாவின் மாமா இறந்துவிட்டதாகவும், தனக்கு இனி என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை என்றும், அவர்கள் குடும்பத்திற்குத் தாங்கள் பாரமாக இருக்க விரும்பவில்லையென்றும், தங்கைகளுக்கும் சரியான வேலை ஏதும் கிடைக்கவில்லை என்றும் கீதாவின் அம்மா புலம்பி எழுதியிருந்த கடிதத்தைப் பற்றி ஹரியிடமும் மெடில்டாவிடமும் கீதா வருத்தத்துடன் கூறிய போது, மெடில்டா அவர்களை, ஸ்பான்ஸர்ஷிப்பில் இங்கு வரவழைக்க ஆவன செய்யும்படி கூறினாள்.

 

அவர்கள் ஆண் துணையில்லாமல் அங்கு, ஏன் தனியாகக் கஷ்டப்பட வேண்டும்? கீதாவே வரவழைப்பது என்றால் சிரமம் தான்! உதவுவது தனக்கு எந்த சிரமமும் தருவதாக இல்லை. ஒரு குடும்பம் தன்னால் ஒன்றாக இணைகிறது என்றால் அதற்காகாத் தான் எதுவும் செய்யத் தயார்! படித்த உன் தங்கைகள் மூவரும் விற்பனைப் பெண்களாக என் ஸ்டோர;களில் பணியாற்றலாம்! அவர்கள் வருகை, பிறக்கப் போகின்ற உன் குழந்தைக்கும் மிகவும் பாதுகாப்பைத் தரும். அவர்கள் எல்லோரும் அருகிலிருந்து குழந்தையைக் கவனித்துக் கொண்டால் நீயும் நிம்மதியாக உன் வேலைகளைச் செய்ய முடியும்! இதனால் எனக்கு எந்தவித சிரமமுமில்லை, மாறாக அதிக மகிழ்ச்சி! ஒரு நல்ல குடும்பத்துடன் சேர்ந்து வாழ்கின்ற மகிழ்ச்சி தான் எனக்குக் கிடைக்கிறது.! என்றெல்லாம் கூறி, ஹரியையும் கீதாவையும் அவள் சம்மதிக்கச் செய்தாள். மெடில்டாவின் இந்த ஏற்பாட்டினால் கீதாவின் மனதிலிருந்த தன் குடும்பத்தைப் பற்றிய மாபெரும் கவலை மறைந்து, மெடில்டாவின் மீதிருந்த அன்பும், நன்றியுணர்வும் மேலும் பெருகியது.

 

ஒரு சில மாதங்களுக்குப் பிறகு மெடில்டாவைப் பார்க்கவென்று அவளது குடும்ப வக்கீல் வந்தார். அப்பொழுது கீதாவும் ஹரியும் வெளியில் சென்றிருந்தனர்.

 

வழக்கமான உபசரிப்புகள், உடல் நல விசாரணைகள் எல்லாம் முடிந்த பிறகு, அவளது குடும்ப வரவு செலவுக் கணக்குகள் எல்லாவற்றையும் சரி பார்த்து நெறிப்படுத்தி எந்தப் பிரச்னையுமில்லாமல் எல்லாமும் சரியாக நடைபெற்று வருவதை உறுதிப் படுத்தினார். எல்லா வேலைகளும் முடிந்த பிறகு மெடில்டா அவரிடம், “மிஸ்டர் பெர்னாண்டஸ்! கீதாவும் ஹரியும் வந்த பிறகு நான் எல்லா விதத்திலும் நிம்மதியாக இருப்பதை உணர்கிறேன். முன்பு எனக்கிருந்த மன அழுத்தமும் சோகமும் இப்பொழுது என்னிடம் இல்லை. கடவுளுக்கு நன்றி!” என்று சிரித்துக்கொண்டே கூறினாள்.

 

புன்சிரிப்புடன் அதைக் கேட்ட அவளது வக்கீல், “உன் வார்த்தைகள் எனக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருகின்றன. ஆனால் நான் உன்னிடம் சொல்லப்போகின்ற செய்திக்காக வருத்தப்படுகிறேன். அதை உன்னிடம் தெரிவிக்கத்தான் நான் முக்கியமாக இன்று வந்தேன். சில நாட்களுக்கு முன்பு உன் தம்பியும் அவன் மனைவியும் என் அலுவலகத்திற்கு வந்தார்கள். நீ உயில் ஏதும் எழுதி வைத்திருக்கிறாயா? சொல்ல முடியுமா? உன் ஐடியா என்ன? என்றெல்லாம் தற்செயலாகக் கேட்பது போல் சிரித்துப் பேசிக் கேட்டார்கள். உன் சொத்து தங்களுக்கு வந்து சேர்ந்துவிடும் என்று எண்ணியிருந்ததாகவும், அந்த எண்ணம் வெறும் கனவாகப் போய் விடுமா என்றும், இந்த வீட்டில் என்ன நடக்கிறது என்று குழப்பமாக இருப்பதாகவும் ஏதேதோ புலம்பினார்கள். நானும் சிரித்துக்கொண்டே எதையோ சொல்லி அவர்களை அனுப்பி வைத்தேன்.

 

“மெடில்டா! சீக்கிரம் நீ ஒரு முடிவுக்கு வருவதற்கு இது சரியான நேரமாக எனக்குப் படுகிறது. நீ புத்திசாலி. வாழ்க்கையைப் பற்றி நன்றாகப் புரிந்து கொண்டவள். எதையும் காலத்தோடு செய்துவிட்டால் பிறகு வருவதைப் பற்றிக் கவலைப் பட வேண்டியிருக்காது” என்று கூறி முடித்தார்.

 

வாடிப் போன முகத்துடன் எதையோ யோசித்தவள், “ஓகே! நான் கொஞ்சம் சிந்திக்க வேண்டும். அடுத்த முறை நாம் சந்திக்கும்போது இதுபற்றி நாம் மீண்டும் பேசலாம்!” என்று கூறி அவருக்கு விடை கொடுத்து அனுப்பினாள். கீதாவும் ஹரியும் வரும் வரை அவளது சிந்தனை தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது

 

கீதாவின் குழந்தைப்பேறு, கீதாவின் அம்மாவும் தங்கைகளும் வீட்டிற்கு வந்து சேர்ந்த பரபரப்பு, கனடாவின் பனிக்காலத் தொந்தரவுகள், பனிக்கால வியாபாரப் பிரச்னைகள் என்று அடுக்கடுக்கான நிகழ்ச்சிகள் நடந்துகொண்டே போனதில் காலம் பறந்தது என்றே மெடில்டாவிற்குத் தோன்றியது.

 

ஒரு நாள்… அன்று சூரியன் இதமான வெப்பத்தை வழங்கிப் பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்தான். குளிர்ந்த காற்று எங்கும் சூழ்ந்திருக்க ஓர் இதமான நண்பகலாக அன்று இருந்தது. வீட்டின் வெளிப்புறத்தில் பச்சைப் புல்வெளிக்கு பார்டர் கட்டியது போல் ரோஜா மலர்கள் பல வண்ணங்களில் பூத்துக் குலுங்கின. இடையிடையே பாதையோரச் சின்னச்செடிகளில் குட்டி குட்டியாக வௌ;ளை, மஞ்சள், நீல நிறங்களில் கொத்து கொத்தாகப் பூக்கள் மலர்ந்து காற்றில் தலையாட்டிச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தன. மெடில்டாவின் புதிய குடும்பம் முழுவதும் அந்தப் புல்வெளியில்! எல்லோருக்கும் நடுவில், பூத்த புதிய பூவைப்போல கீதாவின் நான்கு மாத ஆண் குழந்தை மலர்ந்து சிரித்து அனைவரையும் மகிழ்வித்துக் கொண்டிருந்தது.

 

இந்த ரம்யமான சூழ்நிலையைக் கெடுப்பது போல் மிக வேகமாக ஒரு கார் வந்து நின்றது. அதிலிருந்து மெடில்டாவின் தம்பியும், அவளது மைத்துனனும் இறுகிப் போன முகத்துடன் இறங்கி வந்தனர். புன்னகையுடன்  அவர்களை வரவேற்ற மெடில்டாவிடம் அவளுடன் தனியாகப் பேசவேண்டுமென்றும்,  வீட்டிற்குள் வரும்படியும் கூறினர்.  குழப்பமான மனநிலையில் கீதாவின் குடும்பத்தினர் திகைத்து நிற்க, மெடில்டா எந்தவிதச் சலனமுமில்லாமல் தன் சக்கர நாற்காலியை இயக்கிக் கொண்டு உள்ளே சென்றாள்.

 

வீட்டினுள் மெடில்டாவிடம் அவர்கள் ஏதோ வாக்குவாதம் செய்தனர். அடைக்கப்பட்ட கதவிற்கு வெளியில் ஒன்றும் கேட்காத நிலையில் கீதாவின் அம்மா கீதாவிடம், “நாம யாரு? அவங்க யாரு? எதை நம்பி இவங்களோட இந்த அளவுக்கு நீ நெருங்கிப் பழகினே? இப்ப இவங்க சொந்தக்காரங்களெல்லாம் வந்து ஏதேதோ பேசறாங்க! நீயானா எல்லாம் நான் பார்த்துக்கிறேன்! நீங்க பேசாம இருங்கன்னு என் வாயை அடைச்சிடுறே. இவங்க பாஷையும்! புரியலே! சும்மா இருக்காம எங்களையும் வரவழைச்சுட்டே! இப்ப என்ன பண்ணப்போறே?” என்று படபடவென்று பேசினாள். அவளது தங்கைகளும் கீதாவின் முகத்தையே பார்த்தனர். கீதா மெதுவாக “இப்பவும் நான் அதைத் தான் சொல்கிறேன்! நீங்க யாரும் எந்தக் கவலையும் படாதீங்க, அவங்கவங்க வேலையைப் பாருங்க! அது போதும்” என்று கூறினாள்.

 

சற்று நேரத்தில் வந்தவர்கள் குரோதத்துடன் வெளியில் இருந்த இவர்களைப் பார்த்துக் கொண்டே புறப்பட்டுச் சென்றனர்.  குழந்தையைத் துhக்கிக் கொண்டு மற்ற நால்வரும் பேஸ்மெண்டிற்குப் போய்விட, கீதா மட்டும் வீட்டினுள் சென்றாள்.

 

சிவந்து குழம்பிய முகத்துடன் காட்சியளித்த மெடில்டா, தன்னைப் பார்க்க இன்று அவரால் இங்கு வர முடியுமா? என்று தனது வக்கீலுக்கு போன் செய்து கொண்டிருந்தாள்.

 

கீதா அவளருகில் சென்று, “என்னால் ஏதாவது பிரச்னையா?” என்று கேட்டாள். அவள் கரங்கள் மெடில்டாவின் தோள்களை மென்மையாகப் பற்றியிருந்தன.

 

அந்தக் கரங்களைத் தன் கையால் தட்டிக் கொடுத்து “உன்னால் எனக்கு எப்பொழுதுமே பிரச்னையில்லை! எனக்குக் கொஞ்சம் ஜூஸ் எடுத்துக்கொண்டு வா!” என்று மெடில்டா கூறிவிடவே, கீதா எதுவும் கேட்டு அவளைத் தொல்லைப் படுத்தாமல் அவள் கூறியதைச் செய்துவிட்டுத் தன் வேலைகளைச் செய்ய ஆரம்பித்தாள்.

 

அடுத்த அரை மணி நேரத்தில் மெடில்டாவின் குடும்ப வக்கீலான பெர்ணான்டஸ் அங்கு வந்தார். அவரை அன்புடன் வரவேற்ற மெடில்டா அவரிடம், தனது தம்பியும், தன் கணவனின் சகோதரனும் நன்றாகக் குடித்துவிட்டு வந்து தன்னை மனம் புண்படும்படி பேசிவிட்டுச் சென்ற விவரத்தைக் கூறினாள்.

 

அவற்றை வருத்தத்துடன் கேட்ட அவர், “மனித மனங்கள் மரத்துப்போய் விட்டன’ அவர்களுக்கு உன் துயரமும், தனிமையும் தெரியவில்லை’ தங்கள் கடமை என்னவென்றும் தெரியவில்லை. ஆனால் உன் சொத்தும், வருமானமும் தான் அவர்கள் கண்களுக்குத் தெரிகின்றன. அவற்றை அடையத் தங்களுக்குத் தான் உரிமை இருப்பதாக அவர்கள் நினைக்கின்றனர்!”

 

அவர் தன் பேச்சை முடிக்கும் முன் மெடில்டா குறுக்கிட்டு, “அதனால் தான் நானும் ஒரு முடிவுக்கு வந்துவிட்டேன்! எனக்கு எந்தவிதத்திலும் உதவாத இவர்களை விட, என் நிம்மதிக்காகவே வாழ்கின்ற என் அருமைத் தோழி கீதாவிற்கு என் சொத்து, இந்த வீடு என் டிபார்மெண்டல் ஸ்டோர்ஸ் எல்லாவற்றையும் எழுதி வைத்துவிடத் தீர்மானித்துவிட்டேன். இதைப்பற்றி முடிவாகப் பேசத்தான் உங்களை இன்று வரச் சொன்னேன்!” என்று கூறினாள்.
ஒரு புறம் நின்று அவர்கள் இருவரும் பேசுவதை எல்லாம் அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த கீதா, “மெடில்டா! இடையில் நான் குறுக்கிடுவதற்காக என்னை மன்னிக்கவும்!” என்றாள்.

 

“நோ! நோ! நீ என்ன  சொல்வாய் என்பது எனக்குத் தெரியும்! உன் பேச்சைக் கேட்க ஒரு நிமிடம் கூட நான் தயாரில்லை!” என்று மெடில்டா கிறீச்சிட்டாள்.

 

“மிக முக்கியமான ஒரு விஷயத்தில் இவ்வாறு பிடிவாதம் பிடிப்பது உங்களைப் போன்ற புத்திசாலிகளுக்கு அழகல்ல! தயவு செய்து  நான் சொல்வதை முதலில் கேளுங்கள். பிறகு நீங்கள் என்ன முடிவுக்கு வந்தாலும் அதற்கு நான் கட்டுப்படுகிறேன்!” என்று அழுத்தமான குரலில் கீதா சொன்னதும், மெடில்டாவால் மறுப்பு ஏதும் சொல்ல முடியவில்லை.

 

“இதோ பாருங்க மெடில்டா! உணர்ச்சி வசப்பட்டு செய்கின்ற செயல்கள் என்றுமே நல்ல பலனைத் தருவதில்லை. அறிவுபூர்வமாகச் சிந்தித்து, அது நன்மையைத் தருமா? என்று பல விதத்திலும் யோசித்துச் செய்கின்ற செயல்கள் நல்ல வெற்றியைத் தரும். உங்களுக்கே தெரியும், நான் உங்கள் சொத்துக்கோ, டாலருக்கோ ஆசைப்பட்டு உங்களிடம் வரவில்லை. அன்பும் ஆதரவுமின்றி, பற்றிப் படரப் பந்தல் இல்லாத கொடி போல் என் கண்களுக்கு நீங்கள் தெரிந்தீர்கள்! எனக்கும் நிமிர்ந்து நிற்க ஓர் ஊன்றுகோல் தேவைப்பட்டது. நம் இருவரையும் அன்று இணைத்து வைத்தது அன்பு எனும் பாலம்!

 

உங்களிடம் அன்பு காட்டி, அரவணைத்து, உங்கள் செயல்பாடுகளுக்கு உறுதுணையாய் இருக்க நானும் என் கணவரும் இங்கு வந்தோம். நான் அப்போது உங்கள் நண்பியாக இங்கு வரவில்லை. உங்கள் உதவியாளராக நானும், உங்கள் ஸ்டோருக்கு நிர்வாகியாக என் கணவரும் வந்தோம். பணிபுரியும் இடத்தில் எங்கள் விசுவாசத்தையும் நன்றியையும் காட்டி, உங்களிடம் உண்மையாக அன்புடன் நடந்துகொள்கிறோம்.

 

இது உங்கள் மனதைக் கவர்ந்ததால் நீங்கள் எங்கள் மீது மேலும் அக்கறை காட்டினீர்கள். உங்கள் மகிழ்ச்சியை, அன்பை வெளிப்படுத்த என் குடும்பத்தையும் இங்கு வரவழைத்து, எங்களை மேலும் உங்களுக்குக் கடமைப்பட்டவர்களாக ஆக்கிவிட்டீர்கள். அதனால் என் குழந்தை உட்பட நாங்கள் எல்லோருமே உங்கள் நன்மைக்காக மன நிறைவுடன் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறோம். இலையெல்லாம் மெடில்டா என்ற நல்ல பெண்மணியின் நல்ல இதயத்திற்காக மட்டும் தான். அவரது சொத்துக்காகவோ, சொகுசான வாழ்விற்காகவோ அல்ல.

 

இதே நல்ல இதயத்துடன் ஏன் நீங்கள் உங்கள் உறவினர்களைப் பார்க்கக்கூடாது? அவர்கள் விரும்பும் இந்தச் சொத்தை நீங்கள் ஏன் அவர்களுக்கு அளிக்கக்கூடாது? உங்களுக்குப் பிறகு எல்லாச் சொத்தும் தங்களுக்குத் தான் வந்து சேரும் என்ற எண்ணத்தில் வாழ்ந்து வரும் அவர்களுக்கு, இடையில் வந்த நானும் என் குடும்பமும் உங்களுடன் ஒட்டி உறவாடுவதைப் பார்த்ததும், எங்கே நான் நடித்து உங்களை ஏமாற்றி அத்தனையையும் சுருட்டிக்கொண்டு விடுவேனோ என்ற பயம் ஏற்படுவது இயற்கை தானே! மேலும் என் பெரிய குடும்பம் அவர்களை இன்னும் மிரட்டியிருக்கும்.

 

பிறர் உன்னிடம் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டுமென்று நீ விரும்புகிறாயோ, அப்படி நீ அவர்களிடம் நடந்துகொள்ள முதலில் முயற்சி செய்! என்று இயேசுநாதர் கூறயிருக்கிறார். நீங்கள் உங்கள் செல்வத்தை உங்களுக்குப் பிறகு அவர்கள் தான் அடைவார்கள் என்று எழுதி வைப்பதன் மூலம் உங்கள் அன்பு உள்ளத்தை அவர்களிடம் வெளிப்படுத்துங்கள். அதன் பிறகு பாருங்கள்! அவர்கள் தங்களின் சிறுமையான போக்கைத் தாங்களே உணர்ந்து வெட்கித் தலை குனிவார்கள்.

 

அதுமட்டுமல்ல! நீங்கள் அன்போடு தத்தெடுத்து வாழ வைத்துக்கொண்டிருக்கும் கீதா என்ற பெண்ணின் குடும்பம் உங்கள் சொத்துக்கு ஆசைப்பட்டு உங்களுடன் வாழவில்லை. அவர்கள் மறந்துவிட்ட கடமையைச் செய்து, அதை அவர்களுக்கும் உணர்த்தத்தான் அவள் உங்களுடன் வாழ்கிறாள் என்ற உண்மையையும் அவர்கள் பிறகு புரிந்துகொள்வார்கள்!

 

பணமும் காசும் இன்று வரும்! நாளை போகும்!  ஆனால் மனிதர்கள் கிடைக்க மாட்டார்கள்! என்று என் அம்மா அடிக்கடி சொல்வார். இப்படிப்பட்ட இந்த அற்ப செல்வத்திற்காக நீங்கள் உங்கள் மனிதர்களை இழக்க வேண்டாம்! அன்பால் வெல்ல முடியாத அவர்களை நீங்கள் உங்கள் அன்பளிப்பால் வெல்லுங்கள்! அந்த அன்பையே ஆயுதமாகக் கொண்டு அவர்களை வெட்டி வீழ்த்துங்கள்!

 

ஆனால் மெடில்டா! நாங்கள் உங்களை விட்டுப் பிhpந்துபோக மாட்டோம்!  எங்கள் மகன் வளர்ந்து அவனது திருமணம் உங்களுக்கு முன்னால் தான் நடக்கும்! போதுமா? உங்கள் சொத்தை நான் நேசிக்கவில்லை. உங்களைத்தான் நான் நேசிக்கிறேன் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள், மெடில்டா!” என்று தழுதழுத்த குரலில் பேசி முடித்தாள், கீதா.

 

மெழுகுச் சிலைகளைப்போல் வக்கீலும், மெடில்டாவும் அப்படியே உறைந்து போய் அமர்ந்திருந்தனர். சில நிமிடங்கள் கழித்து, “ஆம்! இதுதான் சரி! உன்னோடு பழகிய எனக்கு உன் உயர்ந்த உள்ளம் வாய்த்திருக்க வேண்டும். அது தான் நான் கொண்ட நட்பிற்கு அடையாளமாக இருந்திருக்கும். என்றாலும் பரவாயில்லை” என்று கூறிய மெடில்டா, “மிஸ்டர் பெர்னாண்டஸ்! என்  சொத்தின் பாதிப் பகுதியை உடல் ஊனமுற்ற அனதைகளுக்கு அளிக்க நான் விரும்புகின்றேன். மீதிப் பகுதியை என் மறைவுக்குப் பின், என் உறவினர்கள் சமமாகப் பங்கிட்டு எடுத்துக் கொள்ளும்படி உயில் எழுதி விடுங்கள்.

 

நான் வசித்து வரும் இந்த வீட்டை எனக்குப் பிறகு என் அன்பிற்குரிய கீதாவின் மகனுக்கு அன்பளிப்பாகத் தருகிறேன்! இந்த முறையில் நீங்கள் எல்லாவற்றையும் எழுதி முடித்து வந்து என் ஒப்பத்தைப் பெற்றுக் கொள்ளுங்கள! இனி உங்களைத் தேடி வந்து யார் என்ன கேட்டாலும் எனது உயில் பற்றிச் சொல்லிவிடுங்கள்!” என்று தெளிவாகக் கூறினாள்.

 

அந்த அறையில் அதுவரை சூழ்ந்திருந்த இறுக்கமான சூழ்நிலை சற்றே தளர்ந்தது. வேண்டாத வீண் வழக்குகளையும், பிரச்னையான மனிதர்களையுமே சந்தித்துப் பழகிப் போன பெர்ணான்டஸிற்கு இன்றைய அனுபவம் ஓர் இனிய தென்றலைப் போல சுகமாக இருந்தது. கையில் காபிக் கோப்பைகளைத் தட்டில் வைத்து எடுத்து வந்த கீதா, அவர் கண்களுக்கு அன்பெனும் மலர் ஏந்தி நடந்து வரும் தேவதை போல் தோன்றினாள். நல்ல முடிவை எடுத்ததாகக் கூறி இருவரிடமும் சிறிது நேரம் கலகலப்பாகப் பேசியிருந்துவிட்டு அவர் விடை பெற்றுச் சென்றார்.

 

கீதாவும் மெடில்டாவும் ஒருவரையொருவர் மௌனமாகப் பார்த்துக் கொண்டனர். பின் இருவர் முகத்திலும் புன்னகை மலர்ந்தது.

 

அன்று மெடில்டாவின் குடும்பத்தினர் மறைந்த இருபதாவது ஆண்டு நினைவு நாள். அந்த வீடு முழுவதும் விளக்குகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு அழகாக இருந்தது. ஹாலில் இருந்த மெடில்டாவின் குடும்பத்தினரது புகைப்படங்கள் பெரிதாக்கப்பட்டு, மலர் மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, அவற்றின் கீழே மலர்க்கொத்துக்கள் அழகாக வைக்கப்பட்டிருந்தன. அவற்றை அடுத்து மெழுகு வர்த்திகள் ஒளிர்ந்துகொண்டிருந்தன. அந்த இடமே தெய்வீகமாகக் காட்சியளித்தது.

 

மெடில்டாவின் உறவினர்கள் கார்களில் வந்து இறங்கிய வண்ணம் இருந்தனர். அவர்களின் கைகளில் மலாக்கொத்துகளும், மெழுகுவர்த்திகளும் காட்சியளித்தன. குடும்ப நண்பரான வக்கீல் பெர்ணான்டசும், பாதிரியாரும் வந்த பின் அங்குப் பிரார்த்தனை ஆரம்பமாயிற்று.

 

கருணையும், அன்பும் பெருகும் முகத்துடன் மெடில்டா கண்களை மூடிப் பிரார்த்தனை செய்ய, அவளது சக்கர நாற்காலியின் இரு புறங்களிலும் கீதாவின் மகனும், மகளும் நின்றிருந்தனர். அவர்களுக்கு அருகில் கீதாவின் குடும்பம் முழுவதும் அமர்ந்திருந்தது.

 

அன்பு மட்டுமே அகிலத்தை ஆளக்கூடியது என்று உணர்த்துவதுபோல் அனைவரும் அந்த அமைதியான பிரார்த்தனையில் முழுமையாக ஆழ்ந்திருந்தனர் புகைப்படங்களிலிருந்த மெடில்டாவின் குடும்பத்தினர், எப்பொழுதும் போல் மிக அழகாகப் புன்னகை புரிந்துகொண்டிருந்தனர்!