இப்படியும் ஒரு பெண்

நான் கனடாவிற்கு வருவதற்கு முன்பே என் மகள் கடிதத்தில் தன் வீட்டிற்கு வரும் குட்டிக் குருவிகளைப் பற்றியும், அழகான புறக்களைப் பற்றியும் ஏதாவது சில வரிகள் எழுதிக்கொண்டே இருப்பாள். ஆவை கூட்டமாகப் பறந்து வந்து அமர்வதைப் பற்றியும், கீச் கீச் என்று சப்தமிடுவதைக் கேட்டுத் தான் ரசிப்பதையும், அரிசி, பருப்பு போன்றவற்றை ஒரு தட்டில் போட்டு ஒரு சின்ன கிண்ணத்தில் தண்ணீர் வைத்திருப்தைப்பற்றியும் ஒரு கடிதத்தில் எழுதியிருந்தாள். மற்றொரு கடிதத்தில் மருமகன் அதற்காக அட்டையிலேயே கூடு கட்டி வைத்திருப்தாகவும், ஏதாவது ஒரு பறவை அங்கு தன் குடும்பத்துடன் வந்து குடியேறாதா என்று தாங்கள் ஆவலுடன் காத்திருப்பதாகவும் எழுதியிருந்தாள்.

பிள்ளையில்லாத வீட்டில் கிழவன் துள்ளி விiளாயடினானாம்! அதுபோல உன் பெண் ஒரு குழந்தையை பெத்தெடுத்து அதைத் துாக்கி வெச்சுக் கொஞ்சி, அது விளையாடறெதெல்லாம் பத்தி உனக்கு எழுதி சந்தோஷப்படுத்தாம, இருக்கிற குருவி, புறாவையலெல்லாம் பத்தி இப்படி விழுந்து விழுந்து எழுதறாளே! ரொம்ப நன்னாருக்கு போ! ஏன்று என் மாமியார் தன் தோள் பட்டையில் இடித்துக்கொண்டு பேசினாலும், அவளது அடுத்த கடிதத்தை வந்ததும் நான் பிரிப்பதற்குள், என்ன, புறா வந்து கூண்டிலே குடியேறியதாமா….இல்லையா? என்று ஆவலுடன் கேட்பதில் ஒன்றும் குறைச்சலிருக்காது. அதோடு ‘அதுக்கு வெறும் அரிசி மட்டும் போடச் சொல்லாதே! நிறைய கம்பு, கேழ்வரகு, கோதுமை, சோளம் போன்ற தானியமெல்லாம் வாங்கி இறைக்சச் சொல்! ரொம்ப புண்ணியம்! அதுகள் வந்து அங்கு கூடு கட்டிக் குஞ்சு பொரித்தாலாவது அவளுக்கு ஒரு குழந்தைபிறக்கிறதா பார்க்லாம்!” என்று அவர் சொன்னதைக் கேட்டு, என் கணவர் ‘ஐயோ! புறாவும் குருவியும் கூடு கட்டி குஞசு பொரிக்கிறதுக்கும் நம்ம ஐஸ்வர்யா குழந்தை பெத்துக்கறதக்கும் என்ன சம்பந்தம்? வயசானலே எல்லார்க்கும் மூளை மழுங்கிப் போயிடறது!” என்று தலையில் அடித்துக் கொண்டார். உடனே அவர்களுக்குள் ஒரு சொற்போர் ஆரம்பித்து விட, என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் நான் விழித்தேன்!

அவள் அடுத்ததாக அனுப்பியிருந்த கடிதத்தைப் பிரித்ததும் அதிலிருந்து ஒரு போட்டோ வந்து விழுந்தது. அதில் பஞ்சு போல வெண்மையாக கொட்டியிருந்த பனியில் பால்கனி ஓரத்தில் ஒரு சின்ன அட்டையிலான வீடு வைக்கப்பட்டு அதன் மீது சாய்ந்தாற்போல் ஒரு புறா ஒண்டிக்கொண்டு இருக்க, அதையே பார்ப்பதுபோல எதிரில் ஒரு புறா அமர்ந்திருந்த காட்சியை மருமகன் சாமர்த்தியமாக அழகான புகைப்படமாக எடுத்திருந்ததை அனுப்பியிருந்தாள். காலையிலிருந்தே இதைப் புகைப்படமெடுக்க தவமான தவம் இருந்ததாகவும், கொஞ்சம் போது எடுத்திருந்தால் இன்னும் அழகாக இருந்திருக்குமென்றும், ஆனால் இரண்டும் ஏனோ முறைத்துக்கொண்டு உட்கார்ந்திருந்ததால், வந்தவரை சரியென்று இதை எடுத்து அனுப்பியதாகவும் விழுந்து விழுந்து ஒரு பக்கம் முழுவதும் சீறாப்புராணம் போல் புறா புராணம் பாடி விட்டு கடைசியாக ஒரு பாராவில் தான் இரண்டு மாதமாகக் குளிக்காம இருப்பதாகவும், டாக்டரிடம் பரிசோதித்து, கர்ப்பமாயிருப்பது நிச்சயமாகிவிட்டதென்று, இந்த நல்ல செய்தியை பாட்டியிடம் சொல்லும்படியும் ஐஸ்வர்யா எழுதியிருந்ததை படித்தேனோ இல்லையோ, என் மாமியாருக்கு சந்தோஷம் தாங்கவில்லை.

‘என்னமோ பிள்ளையாண்டன் தனக்குத்தான் தலையிருக்குன்னு பெரீசா அடிச்சின்டானே! பார்த்தியா! நான் சொன்னேனா இல்லையா? அந்தப் புறாக்களுக்கு அவா ரெண்டு பேருமா தாணியத்தை எறைச்ச புண்ணியம் தான் இப்போ நான் கொள்ளுபாட்டியாகப் போறேன்! என்னமோ பெரிசா படிச்சுட்டாப்போல இதெல்லாம் பொய்யாயிடுமா என்ன? அந்தக் காலத்திலே பெரியவா எதையும் சும்மா போற போக்கிலே சொல்லி வைக்கலே! எல்லாத்தையும் அர்த்தத்தோடத் தான் சொல்லியிருக்கா. விஞ்ஞானம் பெருத்துப் போனா அந்த நம்பிக்கையெல்லாம் மனுஷாளை விட்டுப் போயிடுத்து! நீ வேணாப் பாரு! ஆந்தப் புறாவும் அந்த கூட்டிலேயே குஞ்சு பொரிக்கும் பாரு!” என்று அவர் கூறியதும், என் கணவர், ‘அம்மா! உன்னை அடுத்த பிளேனில் ஏத்தி விடறேன், போய் புறாவுக்கும் உன் பேத்திக்குமா சேர்த்து பிரசவம் பார்த்துட்டு வா! பத்தியம் விடிச்சு போடு!” என்றார். சிரித்துக்கொண்டே! ஐயோ! தாத்தாவாகப் போறான்னா உடனே இருப்பு தாங்கல்லே! என்று பிள்ளையை பரிகாசம் செய்து விட்டு, ‘இந்தப் பாழாப் போற முட்டி வீக்கமும், முழங்கை வலியும் இல்லேன்னா சிடடாப் பறந்து போய்க் கனடாவில குதிச்சிட மாட்டேனா! ஆசையிருக்கு! ஆனா முடியல்லியே!”என்று புலம்ப ஆரம்பித்து விட்டார்.

ஓன்பதாம் மாதம் வரை அவர்கள் இருவருமே ஒருவருக்கொருவர் உதவியாக, ஒத்தாசையாக இருந்து மசக்கை, மயக்கம் எல்லாம் சமாளித்துக்கொண்டு விட்டனர். ஓன்பது மாதம் முடிகின்ற சமயத்தில் நான் எல்லா சடங்கு சம்பிரதாயங்களையும், அரசாங்கத்திற்கு செய்து விசாவைப் பெற்று கனடா வந்து சேர்ந்தேன். தாய்மைக் கோலத்தில் என் மகளைக் கண்டு எனக்கு பூரிப்பு தாங்கவில்லை. என்னைக் கண்டதும் அவளுக்கும் தலைகால் புரியாத சந்தோஷம்.

நான் வந்த பத்து நாட்களில் ஐஸ்வர்யாவிற்கு அழகான ஆண் குழந்தை பிறந்தது. அதுவரை அதிக வேலையில்லாமல் எனக்கு 24 மணி நேரமும் போறவில்லை. ஆனால் இப்பொழுது கதை ஐஸ்வர்யாவின் குழந்தை வளர்ப்பு பற்றியதல்ல. அவள் சதா கடிதத்தில் எழுதிக் கொண்டிருந்த புறாவைப் பற்றியது. நான் கனடாவில் இருந்தவரை அந்தப் புறாக்களை வைத்து நாங்கள் அடித்த கூத்து இருக்கிறதே! அதைச் சொல்லாவிட்டால் என் தலையே வெடித்துவிடும்.

நான் கனடாவிற்கு வந்ததிலிருந்து சாதம் வடித்து சுவாமிக்கு நைவேத்தியம் செய்து விட்டு, அதில் ஒரு பிடி சாதத்தை எடுத்து வந்து, நம் ஊரிலெல்லாம் காக்காய்க்கு சாதம் போட்டுத் தான் சாப்பிடுவோம்! இங்கே காக்காயே காணோம். வெள்ளைக் காக்காதான் பறக்கிறது. அதுவும் வராது போலிருக்கு! புறாவுக்கு சாதம் போட்டா என்ன! அரிசி போடறதை விட, சாதம் போடறது எவ்வளவோ மேல்! என்று பால்கனியில் சாதத்தை வைப்பேன்! இரண்டொரு புறாக்கள் பயந்துகொண்டே வந்து அந்த சாதத்தை நிமிஷமாகக் காலி செய்துவிடும்.

நாளாக நாளாக சாதம் சாப்பிட வரும் புறாக்களின் எண்ணிக்கை அதிகமாயிற்று. ஐஸ்வர்யாவும் மருமகனும் அவை வருவதையும், சாதத்தை சாப்பிடும் அழகையும் பார்த்துப் பார்த்துச் சிறு குழந்தைகள் போல் ரசிப்பதைப் பார்த்து எனக்கு வேடிக்கையாக இருக்கும். புறா சாப்பிடறதிலே என்ன அதிசயம் இருக்கு? என்று மனதிற்குள் நினைத்துக் கொள்வேன்.

மருமகன் வேலை முடிந்து உள்ளே நுழையும்போதே, இன்னிக்கு எத்தனை புறா வந்தது? எத்தனை சிட்டுக் குருவி வந்தது? என்று கேட்டுக்கொண்டே வருவார். மகளும் அதை அக்கறையாக எண்ணி வைத்து அவரிடம் கூறி சந்தோஷப்படுவாள்.

சில சமயம் ஒரே புறா மட்டும் வந்து சத்தமே போடாமல் ஒரு பருக்கை கூட விடாமல் தான் மட்டும் தின்று விட்டுப் போய்விடும். காக்கயென்றால் கூடித் தின்னும்; இந்தப் புறாவைப் பாரேன்! எவ்வளவு சுயநலம்! என்று அங்களாய்ப்பாள். இந்தக் காலத்திலே காக்கா கூட கூட்டத்தைக் கத்தி கூப்பிடறதில்லே! தான் மட்டும் சாப்பிட்டாப் போறும்னு தின்னுட்டுப் போயிடறது. எல்லாம் கலிகாலம்! பறவைக்குக் கூட சுயநலம் வந்துடுத்து! என்று நான் சொல்வேன். அன்று மாலேயே பத்து புறா போல வந்து பால்கனியில் உட்கார்ந்து படபடவெனச் சிறகடித்து அமர்க்களப்படுத்தின. அம்மா! ஏதாவது போடும்மா! என்று ஐஸ்வர்யா சொல்ல, இதுகளுக்குப் போட்டு கட்டுபடியாகாது போ! என்று பார்த்தால் பால்கனி நிறைய சிட்டுக்குருவி! புறா!

நான் ஊரிலிருந்து முறுக்கு. அதிரசம், மிக்சர், அல்வா என்று நிறைய பட்சணங்கள் கொஞ்சம் அதிகமாகவே செய்து எடுத்து வந்திருந்தேன். வந்த கொஞ்ச நாள் வரை ஆசை ஆசையாகத் தின்றவர்களுக்குப் பிறகு அலுத்து விட்டது. ஐஸவர்யாவும் பிள்ளை பெற்றுவிடடாள். எனவே அவள் தின்ன முடியாது. அவர்களின் நண்பர்களுக்கும் வேண்டிய மட்டும் கொடுத்தாயிற்று. மருமகனிடம் பட்சணத் தட்டைக் கொண்டு வைத்தாலே அலற ஆரம்பித்துவிடுவார். பார்த்தேன். அவற்றையெல்லாம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் புறாவிற்குப் போட ஆரம்பித்தேன்.

முறுக்கு அதிரசம் எல்லாம் தூள் தூளாக ஆக்கிப் பால்கனியில் தூவுவேன். உடனே ஏகப்பட்ட புறா பறந்து வந்து அவற்றைக் கொத்தி கொத்தித் தின்னும். ஆட! கனடா புறா முறுக்கு திங்கறதே! அதிரசம்னா அதுக்கு என்னன்னு தெரியுமா? துளி அல்வா இருந்தா அதையும் கொஞ்சம் போடுங்கோ! வாயில கொத்தின உடனே ஒட்டிக்கும்! வாயை திறக்க முடியாம அவஸ்த்தைப்படட்டும்! என்று இருவரும் கேலி பேசுவார்கள்.

ஒருமுறை, ஒரு புறா மிக்சரைத் தின்றுவிட்டு உட்கார்ந்த இடத்திலேயே பல முறை வட்டமடித்துச் சுற்றிக்கொண்டே இருந்தது. அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஐஸ்வர்யா, ‘போச்சுஇ அம்மா! நீ போட்ட காரல் அடிச்ச மிக்சரைத் தின்னுட்டு அதுக்கு தலையைக் கிறுகிறுன்னு சுத்தறது! இப்போ டமால்னு தயக்கம் அடிச்சு விழப் போறது! என்று கத்தினாள். அதற்கேற்றார்போல் அந்தப் புறா, ஊம்! ஊம்! என்று உறும ஆரம்பித்து விட்டது. மற்ற புறாக்கள் அதையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தன.

‘இப்போ மீட்டிங் நடக்கிறது. இனிமே இந்த வீட்டிலே எதைப் போட்டாலும் யாரும் சாப்பிடக்கூடாது. நம் வயத்துக்கு ஒத்துக்கலேன்னு அந்தப் புறா தீர்மானம் போடறது. ஏல்லாப் புறாக்களும் தீhமானத்தை ஒரு மனதா ஒத்துண்டாச்சு! ஆ, எல்லாம் பறந்து போச்சு பாருங்கோ! என்று அவள் ரன்னிங் காமெண்ட்ரி அடிக்க ஒரே சிரிப்பு.

நானும் அவள் பரிகாரம் செய்வதற்கு ஏற்றாறபோல பாழாய்ப் போறதைப் பசு மாட்டிற்குப் போடுன்னு; சொல்வா! நான் பசு மாட்டுக்கு எங்கே போறது? புறாவுக்குத் தான் போடறேன்! என்றபடி மிஞ்சிப் போன சாதம், வீணாய்ப் போன குழம்பின் அடியில் தங்கியிருக்கும் பருப்பு, உப்பு அதிகமாப் போயிடுத்துன்னு யாருமே சாப்பிடாத உப்புமா என்று எதெல்லாம் இருக்கோ அதையெல்லாம் கொண்டு போய் போட்டு விடுவேன். இவர்கள் இருவரும் கேலி செய்ய ஆரம்பித்து விடுவார்கள்.

‘அந்தப் புறா என்ன சொல்றது தெரியுமா? உன் வாழ்நாளிலேயே இந்த மாதிரியெல்லாம் சாப்பிட்டிருக்கியா? எத்தனை தினுசு சாப்பாடு போடறாங்க பாருன்னு சொல்றது. உடனே அந்தப் புறா கோபமா, இனிமே என்னை இந்த வீட்டுக்கு அழைச்சுகிட்டு வந்தீங்க, தெரியுத் சேதி! ரேண்டு நாளா ஜீரணமே ஆகாம வயித்தை வலிக்குது! நான் இனிமே இங்கே வரமாட்டேன்! என்று சொல்றது.
அதுக்குப் பக்கத்தில் இருக்கிற புறா எனக்கு இரண்டு நாளா வயிறே சரியில்ல. ஓரே வயிற்றுப் போக்கு! என்று சொல்லிக்கொண்டே எச்சமிடறது பாருங்கோ! என்று மாப்பிள்ளை சொல்லவும், உடனே கரேக்டாக ஒரு புறா எச்சமிடவே ஓவென்று சிரித்து விட்டோம்.

ஒருநாள் நான் பாலகனிப் பக்கமாகச் சென்றதும் அங்கு உலாவிக் கொண்டிருந்த புறக்காளெல்லாம் சட்டென்று பறந்து சென்றன. “அம்மா அந்தப் பக்கம் போனாலே இ;னனிக்கு என்னத்தப் போடுவாளோ, புண்ணியவதி என்று அரண்டு ஓடிப் போச்சுப்பா புறாவெல்லாம் அம்மாவைப் பார்த்தாலே பயம் வந்துடுத்து அதுஅதுகளுக்கு!”என்று கணவரிடம் சொல்லி என்னை வெறுப் பேற்றினாள் ஐஸ்வர்யா.

ஒரு மாலைப் பொழுது மழை பெய்து ஓய்ந்திருந்தது. ஐஸ்வர்யாவும் மாப்பிள்ளையும் குளிருக்கு ஏற்றாற்போல பகோடாவும், காபியும் டிபனாகச் சாப்பிட்டுகொண்டே பால்களிக்குப் பக்கதிலிருந்த கட்டிலில் அமர்ந்து, அங்குக் குளிருக்கு ஒண்டிக்கொண்டிருந்த புறாக்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர். எங்களுக்கு தொலைக்காட்சியைவிடப் புறாவை வேடிக்கை பார்ப்பது தான் சிறந்த பொழுது போக்கு.

திடீரென்று ஐஸ்வர்யா, “புறவைப் பற்றிய ஓர் ஆராய்ச்சி! என்று உரத்த குரலில் கூறினாள். உடனே என் மருமகன் வெங்கட், என்ன ஆராய்ச்சி?” என ஆவலுடன் கேட்டார். நான் பகோடா செய்து கொண்டே இவர்களின் பேச்சை கூர்ந்து கவனித்தேன்.

ஐஸ்வர்யா, “இந்தப் புறக்களெல்லாம் சைவப் புறாக்களா! அதுவும் போன ஜென்மத்தில் இந்தியாவைச் சேர்ந்தவை, இப்போது கனடாவில் பிறந்திருக்கின்றன. பழைய வாசனையால் நம் வீட்டுத் தீனிக்கு இப்படி லோ…லோ..ன்னு அலைகின்றன. புறாக்கௌல்லாம் தமக்கென்று ஏரியாவைப் பரித்துக்கொண்டிருக்கின்றன. அதன்படி தான் அவை போய் இறை எடுக்கும். வேறே ஏரியாவிலேருந்து தப்பித் தவறி இவங்க வீட்டிலே ஏதோ நிறைய கிடைக்குது போலிருக்குன்னு நம் பாசையோட வேறு புறா இங்க வந்திடுச்சுன்னா, இதெல்லாம் உங்க வயித்துக்கு ஒத்துக்காது. ஓடிப்போங்கன்னு அதுங்க தலையிலே கொத்திக் கொத்தியே விரட்டி விட்டுடும், இங்க இருக்கிற புறாக்கள்.! அடுத்து, ஒரு ஏரியாவிலே இருக்கிற புறாக்கள் மட்டும் ரொம்ப நின்ன இடத்திலேயே சுத்தி சுத்தி ரவுண்டு அடிக்க ஆரம்பித்திருக்கின்றன.

அதுக்கு என்ன காரணம்னு கண்டு பிடிக்க ஒரு பெரிய ஆராய்ச்சி வேற சொல்லப்பட்டிருக்குன்னு நேற்று டி.வியிலே நியுஸ்ல சொன்னார். அது வேற ஒன்னுமில்லே! ஒரு இந்தியன் லேடி வந்து போடற சாப்பிட்டிலே அதுக்குப் போதை தலைக்கேறி அப்படி தள்ளாடுது!ன்னு நான் பதில் எழுதிப் போட்டிருக்கேன்! யார் கண்டா? அது பற்றின விபரம் தேவைன்னு அம்மாவைத் தேடிண்டு யாராவது வந்தாலும் வருவா!” என்று மூச்சு விடாமல் சொல்லி முடிக்க, நான் அவளை அடிக்க கையை ஓங்கிக்கொண்டு போக, அவள் தன் கணவன் முதுகின் பின் ஓடிப்போய் ஒளிய சிரிப்பும் ஓட்டமும் தொடர்ந்தது.

இப்போது எல்லாம் குழந்தை அரவிந்தனைக் கவனிப்பதும், அந்தப் புறாக்களைப் பயம் போக்கிப் பழக வைக்கவும் நேரம் சரியாக இருக்கிறது. ஆரவிந்தன் தவழத் துவங்கி விட்டான். புறாக்களும் என் கையில் வைத்திருக்கும் உணவைப் பயப்படாமல் எடுத்துச் சாப்பிடும் அளவிற்குப் பயமும் படபடப்பும் போய்த் தெளிந்துவிட்டன. பால்கனி வலைக்கதவைத் திறந்து வைத்தால் உள்ளேயெ பறந்து வந்து நடை பழகும் அளவிற்கு ஆகிவிட்டது. பழைய வீடு மாடலில் அவை தங்காததால் தொட்டில் போல கட்டித் தொங்கவிட்டிருக்கும் அட்டைப் பெட்டியில் இரவில் குட்டிப் புறாக்கள் பட்டுப்போல் படுத்ர்h; துhங்கின. நுhன் எதைப் போட்டாலும் அதைத் தின்றுவிட்டுப் போய்விடும் எல்லாம். நாங்கள் இன்னதென்று தெரியாமல் வாங்கி நன்றாக இல்லாத தின்பண்டங்கள் எல்லாம் புறாவிற்குத் தான் போய்ச சேரும். புறாவுக்குன்னு தினுசா தினுசாப் பலகாரம் போடற குடும்பம் இதுவாகத்தான் இருக்கும்னு வெங்கடேஷ் புலம்பும் அளவிற்குச் சிலசமயம் போய்விடும்.

கடைசியில் நான் இந்தியாவிற்குத் திரும்பும் நாளும் நெருங்கியது. அரவிந்தனை அவர்களே தனியாக நன்றாகக் கவனித்துக்கொள்ள முடியும் என்ற நிலைக்கு அவர்களைப் பழக்கிவிட்டு நான் புறப்பட்டேன். குழந்தை ‘பாத்தி..பாத்தி! ஏன்று சொல்லி என் கண்களைக் கலங்க வைத்தான். அப்போதும் என் மகள், ‘பாவம்! இந்தப் புறாவெல்லாம்! நைட்டி போட்டுண்டு ஒரு குண்டம்மா இங்கே பார்த்து பார்த்து வீணாப் போன சாமானெல்லாம் கொட்டி கொட்டி வேளா வேளைக்கு உபசரித்தாளே! திடீர்னு அவளை காணுமே என்று தேடித்தேடி ஏங்கிப் போயிடுமே! என்று புறாக்களின் ஏக்கத்தைப் பற்றியே பெரிதாகப் பேசியது எனக்கு எல்லையற்ற வியப்பை அளித்தது.  “தன் மகன் ஏங்கிப்போவானே, அவனை விட்டுட்டு போகிறாயே!” என்று சொல்லி வருந்தாமல், “உன் பின்னாலேயெ பிளேனைத் துரத்திண்டு பறந்து வந்து இந்தியாவில் நம் வீட்டு வாசலில் எல்லாம் வந்து நிக்கப் போறது!”என்று புறாவைப் பற்றியே பேசிய என் மகளை இப்படியும் ஒரு பெண்ணா? இவளிடம் என்ன சொல்வது? என்று எண்ணித் திகைத்துப் போய் நின்றேன். யார் கண்டது? ஊருக்குப் போனதும் கொள்ளுப் பேரன் நன்னாயிருக்கானா! என்று கேட்பதற்குப் பதிலாக என் மாமியார் புறாவெல்லாம் வந்து போயிண்டிருக்கா? என்று கேட்டாலும் கேட்கலாம்.

Advertisements