மார்ச் 03 – ஈழத்து வேதாந்தியின் பிறந்த நாள்


அன்பு உறவுகள் அனைவருக்கும் வணக்கம். நம் வாழ்வில் நிகழ்கின்ற அனைத்தும் ஒவ்வொருவருக்கு ஒவ்வொரு விதமாக நிகழ்ந்தாலும், பிறப்பு என்பது எல்லோருக்குமே நிச்சயமான ஒரு நிகழ்வு. ஏதாவது ஒரு விதத்தில் வாழ்வது அடுத்த நிச்சய நிகழ்வு. அதுபோல, ஆம்! மரணம் என்பதும் எல்லோருக்குமே நிச்சயம்! நிச்சயம்! நிச்சயம்! இன்றைய வாழ்க்கையில் பெரும்பாலும் இதை உணர்ந்துதான் ஒவ்வொருவரும் வாழ்கிறோம்! மரணத்தை வென்றவர்கள் என்று யாருமே இல்லை என்றே சொல்லலாம். மண்ணாளும் மன்னரும் மரணத்தை வெல்ல முடியாமல் மண்ணாகிப் போனது வரலாறு. மாண்டுபோனாலும் மக்கள் மனதிலே வாழ்பவர்களே மாமனிதர்கள் என்று போற்றப்படுகிறார்கள்.

அது சரி! பிறந்தநாள் என்று தலைப்பிட்டுவிட்டு, பிறகு ஏன் மரணத்தைப் பற்றிய சிந்தனை என்கிறீர்களா? காரணம் இருக்கிறது. சென்ற ஆண்டு (2017) தமது பிறந்த நாளில், எமது குருவாகிய, நயினாதீவில் பிறந்தவரும், துறவியாகி ஆன்மீக நெறியினை அநேக ஜீவன்களுக்கு உபதேசித்து உயர்த்தியவருமான சுவாமி பரமாத்மானந்த ஸரஸ்வதி எம்முடன் இருந்தார். இந்த ஆண்டு அவரது பிறந்த நாள் இருக்கிறது. அவர் எம்மிடையே இன்று இதயத்தில் நிறைந்த நிலையில் மட்டுமே.

சென்ற 2017ஆம் ஆண்டு இந்த மார்ச் 3ஆந் தேதியை ஒட்டி நடந்த ஆன்மீகப் பயிலரங்கத்தில் குருவின் 72ஆவது பிறந்த நாள், மிக எளிமையாக எந்தவித ஆரவாரமுமின்றி, புத்தக வெளியீடு இல்லாமல், மாணவர்களாகிய சில ஆன்மீக சாதகர்களின் முன்னிலையில் சிறு நிகழ்வாக நடந்தேறியது. அன்று அவர் சிரித்த முகத்துடன் எங்களிடையே இருந்தார். வேடிக்கையும், வெடிச் சிரிப்புமாக உரையாடுகின்ற அவர், தத்துவார்த்தமாக சிலவற்றை எடுத்துரைத்தார். “கடந்த பல ஆண்டுகளாக எனது பிறந்த நாளை ஒட்டிப் புத்தக வெளியீட்டு நிகழ்வு சிறந்த முறையில் நடந்து, அதன் மூலம் எனது பழைய மாணவர்களையும் ஆன்மீகத் தேடல் கொண்டவர்களையும் சந்திக்க முடிந்தது. சென்ற 2016ஆம் ஆண்டுடன் அந்தத் தூண்டல் என்னிலிருந்து நீங்கியது. கடைசியாக வெளியிட்ட புத்தகத்தின் தலைப்பு “முக்தி அல்லது வாழ்வின் நிறைவு”. இது தற்செயலாக என்று சொன்னாலும் பிரம்மத்தின் விருப்பமாக அது அமைந்து விட்டது. இந்த ஆண்டு புத்தக வெளியீடு இல்லை. இனி இருக்குமோ? தெரியாது!” என்று கூறிச் சிரித்தார்.

“நீங்கள் முக்தியடைந்துவிட்டீர்களா? ஜீவன் முக்தர்களாகிவிட்டீர்களா? வாழ்வில் நிறைவு நிலையை அடைந்துவிட்டீர்களா? இனியும் உங்களுக்குத் தேவை என்றிருக்கிறதா? தேடல் இருக்கிறதா? உபதேசம் என்ற பெயரில், நான் யார்? எனது என்பதன் பொருள் என்ன? இந்த வாழ்க்கையின் உண்மையான நோக்கம் என்ன? இந்த உலகம் என்பது யாது? நமது சனாதன தர்மத்தின் சிறப்புகள் யாவை? போன்ற ஏராளமான உண்மைகளை எனது குருநாதரின் ஆசிகளாலும், இறையருளாலும், வேதங்கள், உபநிடதங்கள் ஆகியவற்றின் துணைகொண்டு, இயன்றவரை உங்களிடம் விளக்கிக்கூறிவிட்டேன். இனியும் கூற என்ன இருக்கிறது?”
“மெய்யறிவு என்ற பயிரைப் பதியன்போட்டு உங்கள் உள்ளத்தில் ஊன்றிவிட்டேன். இனி அதனைப் பேணிப் பாதுகாத்துப் பயனடைய வேண்;டியது உங்கள் பொறுப்பு! பிரம்மம் என்னிடம் ஒப்படைத்த ‘ஒளிப் பணியாளர்’ என்ற பணியை என்னால் இயன்றவரை செய்தாயிற்று. உங்களில் ஞான விளக்கை ஏற்றிவிட்டேன். இனி அந்த ஒளியை நீங்கள் ஏந்தி, ஒளிப் பணி செய்ய வேண்டியது உங்கள் வேலை! இனி என்ன செய்வது? வகுப்பை நிற்பாட்டலாமா?” என்று கேட்டார்.
குருவின் வார்த்தைகளின் உட்பொருள் விளங்காததால், நாங்கள் திகைத்தோம். சம்சாரமென்னும் சகதியில் சறுக்கி விழாமல் இருக்க இன்னமும் குருவின் அரவணைப்பும், நேரடிக் கண்காணிப்பும் எங்களுக்குத் தேவை என்று புலம்பினோம். குரு சிரித்தார்.

“ஒரு காடு தீப்பிடிக்க ஒரு பொறி போதுமே! நான் இவ்வளவு ஆண்டுகளாக அடிமேல் அடி போட்டும், ஒன்றும் நிமிர்கிற வழியாய்க் காணோமே! எனக்கு அலுத்துப் போயிற்று. பேசாமல் ஒரு மஞ்சள் பையை எடுத்துக்கொண்டு ரிஷிகேஷிலே போய்க் கங்கைக்கரையிலே உட்கார்ந்து விடலாமா என்றிருக்கிறது. அங்கேயெல்லாம் துறவிகளுக்கு மதிப்பும், மரியாதையும் உண்டு. பக்தியுடன் வணங்கி, சப்பாத்தி, சப்ஜி கொடுப்பார்கள். அதைச் சாப்பிட்டு, கங்கைக் கரையிலே சிவனே! என்று இருக்கலாம்” என்றும் சொன்னார்.

இன்று அவற்றை நினைத்துப் பார்க்கிறேன். பிரம்மத் தொடர்புகொண்ட உண்மைத் துறவியான அவரது வாக்கு பலித்துவிட்டது. அதுவரை இல்லாத ஒரு நிகழ்வாக மஹா சிவராத்திரியை சென்ற ஆண்டு மிக அற்புதமான விளக்கங்களுடன் சிவ வழிபாடாக எங்களுடன் சேர்ந்து, இரவு ஒரு மணிவரை கூட இருந்து செய்து சிவானுபவம் பெறச் செய்தார்.

குருபூர்ணிமாவை மிக அழகாக நிகழ்த்தினார். வியாச பூசை செய்து, குரு பரம்பரையை வணங்கி, நன்றி கூறச் செய்தார். “சிஷ்யர்களாகிய உங்களால் நானும், குரு பரம்பரை வழியில் வந்த என்னால் நீங்களும் உய்வடைய இறையருள் துணை நின்றது!” என அனைவரையும் வாழ்த்தினார்; அதோடு சரி.

இந்தப் பிறந்த நாளுக்கு குரு எம்மிடையே இல்லை. அவருடைய வாழ்க்கைப் பயணம் அவரது விருப்பப்படி, ரிஷிகேசத் திருத்தலத்தில், கங்கைக் கரையிலேயே, தெய்வீகக் கோலாகலமாக சென்ற ஆண்டு ஆகஸ்டு 16ஆம் நாளன்று நிறைவுபெற்றது. “எண்ணிய எண்ணியாங்கு எய்துவர் எண்ணியர் திண்ணியராகப் பெறின்” என்ற ஒரு திருக்குறள் தான் நினைவிற்கு வருகிறது.

இப்போது புரிகிறதா, நான் ஏன் மரணத்தைப் பற்றிச் சிந்தித்தேன் என்று? ஈழத் திருநாட்டிலே எத்தனையோ மகான்கள், சித்த புருஷர்கள், யோகிகள் அவதரித்திருக்கிறார்கள். அவர்களில், நயினாதீவு மக்கள் பெருமைப்பட்டுக் கொள்ளத்தக்க அற்புத ஞான யோகியாகிய ஈழத்து வேதாந்தியும் ஒருவராகிவிட்டார். இவர் இறைவனால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஞான ஒளிச் சித்தர். இன்றைய காலகட்டத்திற்கேற்ப, நவீன விஞ்ஞானத் தொழில்நுட்பங்களுடன், அறிவியல் பாணியில் மெய்ஞ்ஞானத்தைத் தெளிவுபட விளக்கியவர். அச்சமில்லாதவர்; உலகப் பார்வையின் ஊடுருவலைத் துச்சமெனத் தூக்கி எறிந்தவர். அறியாமையில் உழன்ற ஜீவன்களுக்கு ஆத்மாவை உணர்த்தியவர். “நீ என்பது அவனே” என்ற தத்வமஸி மகா வாக்கியத்திற்குப் பொருள் உரைத்தவர். அவரை அறிந்த ஆன்மீகப் பெருமக்கள் அனைவருடனும் அடியேன் இன்று இந்த நினைவலைகளைப் பகிர்ந்துகொள்கிரேன்

Advertisements