கங்கா ஒரு காவியம் – 17

இங்கு நடப்பது எதுவும் தெரியாமல், சனிக்கிழமை ஆயிற்றே, என்று ஸ்ரீராமும் சக்தியும் ஆதித்யாவுடன் திருநள்ளாற்றிற்குச் சென்று சனீஸ்வர பகவான் சன்னதியில் எள் விளக்கு ஏற்றி, அர்ச்சனை செய்து, தமது குடும்ப நன்மைக்காகவும், தங்கள் அருமைத்தாயின் உடல் நலத்திற்காகவும், நீண்ட ஆயுளுக்காகவும் பிரார்த்தித்துத் திரும்பினர். வீட்டிற்கு வந்து மறுநாள் லஷ்மி பஸ்ஸில் புறப்படுவதற்காக எல்லாவற்றையும் எடுத்து வைத்து விட்டு இரவு பதினோரு மணி வரை தாத்தா குமரேசனின் நண்பரான ஜெயராம ஐயரிடம் தம் குடும்பத்தின் கதைகளையெல்லாம் பேசி மகிழ்ந்து விட்டுப் படுக்கச் சென்றனர்.
நல்ல துாக்கத்தில் சக்திக்குத் தன்னை யாரோ தொட்டு எழுப்புவது போலவும், அந்த உருவம் தன் கையில் ஒரு குழந்தையை வைத்திருப்பது போலவும் தோன்றியது. சட்டென்று கண் விழித்து எழுந்து உட்கார்ந்தாள். அவள் உடல் சிலிர்த்தது.  அதே சமயம் வாயிற் கதவை யாரோ தட்டுகின்ற சத்தம் கேட்டது.  உடனே ஸ்ரீராமை எழுப்பிக் கதவைத் திறக்கச் செய்து பார்த்தால் வாயிலில் தந்திச் சேவகன் நின்றிருந்தான். தந்தியை வாங்கி படித்ததும் இருவருக்கும் தலையில்; இடி  விழுந்ததைப் போலாயிற்று. அழுதனா் கதறினர், துடித்தனா் துவண்டனர், பதறினர் , தன்னிலை மறந்து தன் உணர்வையும் தாம் மறந்து நடைப்பிணமாய் சொல்லிழந்து. செயலிழந்து, உற்ற நேரத்தில் உறு துணையாய் உடனிருக்காமல் இப்படி ஒதுங்கி வரும்படியாயிற்றே என்று அரற்றினர். சக்திக்குத் தன்னைத் தொட்டு எழுப்பியது யாரென்று புரிந்துவிட்டது. கிருஷ்ணா போனபோதே நானும் புறப்பட்டுப் போயிருக்கக்கூடாதா! என்று கதறினாள். செய்யத் தவறியதை நினைத்து வருந்தி, எப்படியோ, ஒரு காரை ஏற்பாடு செய்து இரவோடிரவாகப் புறப்பட்டு அதிகாலையுpல் அழுது கொண்டே வீட்டை அடைந்தனர். ஊருக்கு மெதுமெதுவாகப் பொழுது புலர்;ந்தது. ஆனால் இவர்களுக்கோ எல்லாமே இருண்டு போயிற்று.  எங்கும் அழுகுரல்! எங்கும் அவலம்! எங்கும் புலம்பல்!
“அம்மா!” என்றும் “பாட்டி!” என்றும், “இப்படிப் போயிட்டியே!” என்றும், “இனி எங்களுக்கு கதி யாரென்றும்”, அவலக் குரல்கள் எழுந்து ஒலித்தன. செய்தி கேட்டு உறவுகள் எல்லாம் வந்தன. சிலர் புரண்டு அழுதனர், சிலர் ஆடாமல் அசையாமல் அப்படியே அந்தப் புனிதவதியை உற்றுப் பார்த்து நின்றனர். நண்பர் கூட்டம் குவிந்தது. ஜிப்மர் மருத்துவ மனையின் நடமாடும் மருத்துவ வாகனம் வாசலில் நின்று மருத்துவக் குழு ஒன்று உள்ளே வந்த பிறகு தான் தெரிந்தது, கங்கா தனது கண்களைத் தான்  இறந்த பிறகு தானமாக எடுக்கும்படி சொல்லி வைத்திருக்கிறாள் என்பது.
அரைமணி நேரத்தில் அவர்கள் தங்கள் பணிகளைப் படபடவென்று முடித்துப் புறப்பட்டுச் சென்றனர்.  போகும் முன் ஒரு மருத்துவர், அவருக்குக் கங்காவை மருத்துவ மனையில் இருந்தபோதே நன்றாகத் தெரியும். “உங்க அம்மா ஓர் அற்புதப் பெண்மணி!” என்று ஸ்ரீராமின் தோள்களைத் தட்டிப் பாராட்டி விட்டுச் சென்றார்.
நீட்டி நிமிர்ந்து இதழ்க் கடையில் விரிந்த புன்னகையுடன் மிக அழகாக அந்தச் சிரித்த முகம் மேலும் தெளிவு பெற்றுத், துயில்வது போல் நிறைவாகப் படுத்திருந்தாள் கங்கா. கிடந்த சிலையருகே அமர்ந்த சிலையாகக் கங்காவின் அருமைப்பேத்தி, அன்பு மருமகள் சக்தி அமர்ந்திருந்தாள்.     கடைசி நேரத்தில் அம்மாவின் அருகிலிருக்காத பாவியாகி விட்டாயேடி! என்று அவள் மனம் அவளை இடித்துரைத்து ரத்தம் சொட்ட வைத்தது. ஸ்ரீராமோ உயிர்ப் பிணமாகப் போய் விட்டான்.  தாயின் கடைசி நிமிடங்களில் தன் மடியில் அவளை ஏந்த முடியாமற் போயிற்றே! என அவன் ஆறாய்க் கண்ணீர் பெருக்கினான்.  இருவரும் ராஜாவின் கரங்களைக் கண்ணில் ஒற்றிக் கொண்டனர். சாந்தி, அவளது கணவன், நர்ஸ் கலா ஆகியோரை விழுந்து கும்பிட்டு வணங்கினர். யார் யாரோ வந்தார்கள். மலர் மாலைகளும், மலர் வளையங்களும் குவிந்தன. அந்தச் சின்னஞ் சிறிய வீட்டில் கூட்டம் அலை மோதியது. வீதியெங்கும் பெருங்கூட்டம்.  ஆயிரம் கதைகள் அங்கு அவளைப் பற்றிப் புகழந்துரைக்கப்பட்டன. நடக்க வேண்டிய சடங்குகள் எல்லாம் முறைப்படி ஆரம்பித்தன. வரவேண்டிய உறவினரல்லாம் வந்து சேர்ந்தனர். ஆனால் கடைசி நேரம் வரை மூத்த மகன் ராமேஸ்வரனும் அவனது குடும்பமும் வந்து சேர முடியவில்லை. கிருஷ்ணன் மகர ஜோதி தரிசனத்திற்காகச் சபரிமலைக்குப் போயிருந்தான். சுந்தரம் எங்கிருக்கிறான் என்று யாருக்குமே தெரியவில்லை.
அன்று போகிப் பண்டிகை. இதற்கு மேலும் வருபவர்களுக்காகக் காத்திருக்க முடியாதென்ற  நிலையில் உற்றாரும் உறவினரும், நண்பர்களும், ஊராரும் கூடி அழக் கங்கா என்ற ஜீவ நதியின் இறுதிப் பயணம் புறப்பட்டது.  மக்கள் வேண்டும், மனிதர் வேண்டும், நீயும் வேண்டும், அவனும் வேண்டும் என்று எல்லோரையும் தன் அன்பாலும், சொல்லாலும், செயலாலும் அள்ளி அள்ளி அணைத்து நட்புப் பாராட்டிப் பழகிய அந்த அன்புத் தாய், எல்லோரும் நன்றாக இருங்கள்! நான் போகிறேன்! என்று புறப்பட்டுவிட்டாள். தன்னைப் பொறுத்தவரை, தன் மனதிற்கு விரோதமில்லாமல், வஞ்சனையின்றி, நெஞ்சுரத்துடன் வாழ்ந்து, அன்பிற்குரியவர்களிடம் வாழ வேண்டிய நெறிமுறைகளைச் சொல்லித்தந்து எத்தனையோ குடும்பங்களுக்குப் பல விதத்திலும் உதவி செய்து, தன் கதை முடிந்ததெனக் காலனுடன் சென்றுவிட்ட அந்த கங்கையைக் கை நீட்டி அழைத்துக் கதறி அழுது தெருவில் புரண்டனர் அவளது வாரிசுகளும் வழித் தோன்றல்களும். பேரன்களும் நண்பர்களும் பெரும் பாக்கியமெனப் பாட்டியை நீண்ட நெடுந்துாரத்திலிருந்த மயானத்திற்குச் சுமந்து சென்றனர்.funeral1

“ஒரு விதவைப் பார்ப்பனப் பெண்மணியின் சாவிற்கு இவ்வளவு பெரிய அளவிலான பெருங்கூட்டம் பின்னால் சென்ற விந்தையை என் வாழ்நாளிலேயே நான் கண்டதில்லை, இன்று தான் என் கண்களால் நேரிடக் கண்டேன்” என்று ஒரு பெரியவர் பக்கத்தில் நின்றவரிடம் கூறி வியந்தார்.

line2
கங்கா என்ற காவியம் முடிந்து விட்டது.  இப் பாரதப் புண்ணிய பூமியில் எத்தனையோ பெண் நதிகள் இப்படித்தான் புனிதமாக வாழ்ந்து வளம் சேர்த்து மறைந்துகொண்டிருக்கின்றன.  இப்பெண்மணிகளின் வாழ்க்கை முறைகளால் வளம்பெற்ற குடும்பங்கள் எத்தனை எத்தனையோ! இப்படிப்பட்டவர்கள் தான் நம் பாரதத்தின் கலாச்சாரப் பெட்டகங்கள். இன்றைய பெண்கள் தங்கள் நிஜத் தன்மையை உணர்ந்து திருந்தி வாழ இவர்கள் தான் என்றுமே வழிகாட்டிகளாக இருந்திருக்கிறார்கள். இதனைப் படிக்கும் யாரும் தங்கள் பரம்பரையில் வாழ்ந்தயாராவது ஒர் ஒப்பற்ற மங்கையர் திலகத்தை நிச்சயம் எண்ணிப் பாhப்பார்கள். அது தான் இந்த நெடுங்கதையின் வெற்றியாக இருக்கும்.            –

ஓம் சாந்தி –

line1

Advertisements