“ஆன்மீகம் வேண்டும்” என்ற அகமாற்றம் தேவை – 15

“நினைக்கத் தெரிந்த மனமே உனக்கு மறக்கத் தெரியாதா?” என்று சுசீலாவின் இனிய குரலில் ஒரு பாடல் மிக அருமையாக வானொலியில் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது. கேட்டுக்கொண்டிருந்த எனக்குள் அந்த வரிகளின் ஆழமான பொருள் சிந்தனையைத் துாண்டியது.

இந்த மனம்தான் எவ்வளவு விசித்திரமானது!. எவ்வளவு அற்புதமானது! எவ்வளவு முரண்பாடுகளைக் கொண்டது! ஒரு கணமாவது இந்த மனம் எதையுமே நினைக்காமல் சும்மா இருந்திருக்கிறதா?

போன கதைகளைப் பற்றி நினைத்து வருந்தாமல் வரப்போகின்ற நிகழ்வுகளைப்பற்றிக் கனவு காணாமல் இப்போது செய்து கொண்டிருப்பவைகளைப் பற்றியும் நான் செய்வது சரியா அல்லது பிழையா? என்று குழம்பிக் கொண்டிருக்காமல் இந்த மனம் சும்மா இருந்திருக்கிறதா?

துாங்கும் போதும் எதையாவது ஒன்றைச் செய்யும் போதும் எதுவுமே செய்யாமல் சும்மா இருக்கும்போது கூட ஓயாமல் எதையாவது ஒன்றைப்பற்றி மனதில் ஏதோ ஒரு எண்ணம் அல்லது பல எண்ணங்கள் ஓடிக்கொண்டே தான் இருக்கின்றதே தவிர இந்த மனம் எப்போதாவது சும்மா இருந்திருக்கிறதா?

இந்த மனம் ஏன் இப்படி சதா அலைகடல்போல் அலை பாய்ந்து கொண்டே இருக்கிறது? “பொன்னியின் செல்வன்” என்ற புகழ் பெற்ற சரித்திர நாவலில் “பூங்குழலி” என்ற படகோட்டிப் பெண் பாடுகின்ற ஒரு பாடல் அடிக்கடி என் நினைவில் ஒலிக்கும்.

“அலை கடலும் ஓய்ந்திருக்க
அகக் கடல்தான் பொங்குவதேன்?”

ஒரு நிமிடம் யோசித்துப் பார்க்கிறேன். இந்த அகக்கடல் என்றாவது ஓய்ந்திருக்கிறதா? ஊஹூம்! “இல்லை” என்ற பதில்தான் வருகிறது. எப்போதிலிருந்து இந்த மனம் இப்படி ஓயாமல் சிந்திக்கத் துவங்குகிறது என்று யோசித்தால் எப்பொழுது ஆசை என்ற உணர்வு ஒருவனது எண்ணத்துள் எழத் துவங்குகின்றதோ அப்பொழுது முதல் இந்த மனமும் அலைபாயத் துவங்கிவிடுகின்றது என்ற உண்மை புலப்படுகிறது.

நாம் சிந்திக்கத் துவங்காத வரையில் இந்த வாழ்க்கை ஒரு விதத்தில் அது போகிற போக்கில் போய்க்கொண்டே இருக்கிறது. திடீரென்று ஒரு நேரத்தில் ஏன் இப்படி நடக்கிறது? அப்படி ஏன் நடக்கவில்லை? என்று ஒரு யோசனை தோன்றும்போது திடுக்கிடுகிறது. அந்த கணத்தில் தான் ஒரு விழிப்புணர்ச்சி ஏற்பட்டதுபோல் அறிவு சிந்திக்கத் துவங்குகிறது. அப்பொழுதுதான் அதுவரை வாழ்ந்து கொண்டிருந்த வாழ்க்கையின் அவலங்கள் புலப்படுகின்றன. எவ்வளவு அறியாமையில் சிக்கி ஒன்றும் புரியாமலேயே எதைப்பற்றியும் யோசிக்காமலேயே செயல்பட்டுக் கொண்டு வந்திருக்கிறோம் என்ற உண்மை பளிச்சிட்டுச் சுடுகிறது.

அந்த உண்மை புலப்படும் பொழுது தான் நான் அறிவின் வழி சென்று வாழவில்லை, ஆசையின் வசப்பட்டு வாழ்ந்திருக்கின்றேன்! இந்த ஆசைகளின் விளைவாகத்தான் இந்த மனம் அமைதி இழந்து அலை பாய்ந்து தவித்திருக்கிறது என்பதும் புரிகிறது.

இந்த ஆசை என்பது என்ன? என்று இப்போது ஆராய வேண்டும். முற்பிறவிகளில் நான் விரும்பிய எனது விருப்பங்கள் நிறைவேறாத நினைவின் ஏக்கங்களாக என் ஆழ் மனதில் படிகின்றன. அந்தக் கர்மப் பதிவுகளே எனது இந்தப் பிறவிக்கு அடிப்படைக் காரணமாக அமைகின்றன. அந்த எனது ஆசைகளுக்கு ஏற்றபடி எனது குலம், தாய் தந்தையர், உடன் பிறந்தவர்கள், உறவுகள், சூழ்நிலைகள் எல்லாம் அமைகின்றன.

இப்படி உள்ளத்தில் உறைந்திருக்கும் ஆசைப் பதிவுகள்தான் மனதில் எண்ணங்களாக உருவாகின்றன. அந்த எண்ணங்களை நிறைவேற்ற நான் செயல்படுகின்றேன்’ ஓடியாடித் திரிகின்றேன். இப்படிச் செய்யப்படும் இந்த செயல்கள் எனக்கு நிறைவையும் நிம்மதியையும் தருகின்றனவா என்று பார்த்தால் தருவதில்லை என்ற பதில் தான் பெரும்பாலும் வருகின்றது.

இந்த நிலையில் எனது செயல்கள் எனக்கு நிறைவையும் நிம்மதியையும் தருகின்றன என்று ஒரு சிலர் மட்டும் உறுதியாகக் கூறுகின்றனர். அப்படிச் சொல்பவர்கள் யார்? என்று உற்று நோக்கினால் அப்பொழுது மீண்டும் ஒரு உண்மை வெளிப்படுகின்றது.

நிம்மதியிழந்து அல்லலுற்று அவதிப்பட்டு அலைபாய்ந்து துன்புறுவதாகவே சதா புலம்பிக்கொண்டிருக்கும் மக்கள் கூட்டத்தின் நடுவில,; இந்த வாழ்க்கை சுகமாக இருக்கிறது. நிறைவாகவும் நிம்மதியாகவும் இருக்கிறது. எனக்குக் கஷ்டங்களும் பிரச்னைகளும் இருக்கின்றன என்றாலும் அவை என்னை பாதிப்பதில்லை என்று புன்னகையுடன் சொல்பவர்களும் இருக்கிறார்கள்.

இவர்கள் யார்? இவர்களால் மட்டும் எப்படி இவ்வாறு சொல்ல முடிகிறது? பெரும் பணக்காரர்களால் இந்தப் பதிலை சொல்ல முடிவதில்லை. பெரும் சாதனையாளர்களால் இப்படிக் கூற இயலுவதில்லை. உலகப் புகழ் பெற்ற எவராலும் இதை ஒப்புக்கொள்ள முடிவதில்லை. ஆனாலும் இப்படி ஒரு பதிலைச் சொல்பவர்களும் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் யார் என்று பார்த்தால் “ஆன்மீகவாதிகள்” என்பது தெரியவரும்.

ஆன்மீகவாதி என்றவுடன் பூஜை, புனஸ்காரம், மந்திர தந்திரங்கள், அகத்தாய்வுப் பயிற்சியாளர்கள் என்றெல்லாம் அர்த்தங்களைத் தேடி ஓடக்கூடாது. பெரும்பாலும் ஆன்மீகம் என்ற சொல்லே சமுதாயத்தில் அலர்ஜி உண்டாக்கக்கூடிய ஒரு சொல்லாக அர்த்தம் கொள்ளப் படுகிறது. இது பிழை. இதனைப் பிழை என்பதை விவரிக்கப் போனால் நம்மை அது வேறு எங்கோ இழுத்துக் கொண்டு போய்க் குழப்பத்தில் ஆழ்த்திவிடும். எனவே இதை விடுவோம்.

உண்மையில் ஆன்மீகம் என்பது ஆன்மாவாகிய தன்னை அறிந்து அந்த அறிவால் தெளிந்து வாழ்வது. அவ்வாறு வாழ்பவர்கள் ஆன்மீகவாதிகள். அவ்வளவுதான்! இந்த ஆன்மீகவாதிகள் தான் நான் நிம்மதியாக நிறைவுடன் வாழ்கிறேன் என்று மகிழ்வுடன் கூறுகின்றனர். இவர்களுக்கு இந்த நிலை ஏற்பட்டது எப்படி?

ஆதிகாலத்திலிருந்தே மனிதனுக்குப் போராட்டங்கள் துவங்கி விட்டன. அவற்றை வென்றுதான் மனிதன் வாழ்ந்தான். அப்படி வாழக்கூடிய முறையை நம் முன்னோர் அறிந்திருந்தனர். அவர்களின் வாழ்க்கை தர்ம வாழ்க்கையாகவே அமைந்திருந்தது. ஆனால் எப்பொழுது ஆசை என்ற உணர்வு உள்ளத்தில் தலை துhக்கியதோ அப்பொழுதே அதன் துணைக் குணங்கள் எல்லாமும் உள்ளத்தில் குடிபுகத் துவங்கிவிட்டன. அதனால் துன்பம் என்பது தொடர் கதையாயிற்று. இந்த நிலையில் ஆன்மாவை அறிந்து வாழ்ந்த தர்ம வாழ்க்கை மெல்ல மெல்ல மறைந்து போயிற்று. ஆன்மீக வாழ்க்கை என்பது நடைமுறையிலிருந்து விலகி வேறான ஒன்றாகத் தனியாக்கப்பட்டு விட்டது.

நாளடைவில் தான் வாழ வேண்டிய ஆன்மீக அற வாழ்க்கையை மறந்த நிலையில் எல்லாம் ஒன்று என்ற உண்மையை மறந்த நிலையில் மனிதன் அறியாமையில் வாழத் துவங்கினான் அந்த வாழ்க்கை இன்று வரை தொடர்ந்து கொண்டு இருக்கிறது. தன்னை அறிவதற்காகவென்று வைக்கப்பட்ட மனமென்னும் கருவி ஆசையின் நிலைக்கலனாயிற்று. அலை பாயத் தொடங்கியது. இந்த நிலை அந்த கருவிக்குத் துயரத்தைத் தந்தது. எனவே அது தன் இயல்பாகிய அமைதியையும் நிம்மதியையும் தேடி அலைய ஆரம்பித்தது. அது தான் இன்றைய மனித வாழ்க்கை!

இந்த நிலையில் ரிஷி பரம்பரை என்ற ஒரு பாரம்பரியம் காலங்காலமாகத் தொடர்ந்து இந்த சனாதன தர்ம நெறியைப் பற்றி, மனிதன் வாழ வேண்டிய வாழ்க்கை முறை பற்றி, எப்படி வாழ்ந்தால் நிம்மதியாகவும் நிறைவாகவும் ஆனந்தமாகவும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக சமுதாய நன்மைக்காக என்றும் வாழ முடியும் என்பதை மிக அருமையாக எடுத்துச் சொல்லிக்கொண்டே வருகிறது.

அந்த ரிஷி பரம்பரையில் வருபவர்கள் தன்னலமற்றவர்கள், தமது வாழ்க்கையைச் சமுதாய விழிப்புணர்ச்சிக்காக அர்ப்பணித்தவர்கள். தனி மனிதனின் ஆளுமையை மறுசீரமைப்பு செய்பவர்கள். தன்னை அறியாமல் தவித்து வாழ்ந்து கொண்டிருப்பவனைத் தடுத்து நிறுத்தி அவனை யாரென்று அவனுக்கே உணர்த்தி இனி அவன் வாழ வேண்டிய விதம் பற்றிய ஞானத்தைத் தாய்போல் எடுத்துரைத்து நன்மை சேர்ப்பவர்கள்.

தாகம் எடுத்தவன் தண்ணீரைத் தேடி அடைவதைப் போல் தன்னை அறிய விரும்புபவன் அல்லது தன் மனம் படுத்தும் பாடு தாளாமல் தவிப்பவன். இப்படிப்பட்ட ரிஷி பரம்பரையில் வந்த குருவை அணுகி அவர் கூறுகின்ற உபதேசங்களை நன்றாகக் கேட்டு அங்கு நடைபெறுகின்ற உரையாடல்களில் தனது அறியாமையை அறவே நீக்கித் தன்னை யாரென்றும், தான் வாழ வேண்டிய முறை எப்படி என்றும் தெரிந்து கொண்டால் அதன் பின் அவன் ஆன்மீகவாதியாகத் தன்னை உணர்கின்றான்.

அந்த ஆன்மீகவாதியின் மனம் உபதேசத்தால் பெற்ற ஞானத்தால் விழிப்படைந்து அமைதி பெறும். சும்மா இருக்கும் சுகத்தை அந்த மனம் அறியும். அலை பாயாது. அகக்கடல் பொங்காது. வாழ்வில் தனக்கு ஏற்படும் பிரச்னைகளை அவனால் அமைதியாக எதிர்கொள்ள முடியும். உரிய தீhவுகளைச் சரியான முறையில் எடுக்க முடியும். தான் எடுத்த முடிவு பிழையாகிப் போனால் அதையும் அமைதியாக ஏற்க அவனால் முடியும்.

இப்படி நம்மை நாம் புரிந்துகொண்டு, சமாளிக்க முடியாதவற்றைக் கூடச் சரியாகக் கையாண்டு நமக்கு வருபவற்றை ஏற்றுக்கொண்டு நிறை வாழ்க்கை வாழ்வதே ஆன்மீகம் வேண்டும் என்னும் அகமாற்றத்தால் ஏற்படும் விளைவு ஆகும்.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s