Welcome

Featured

வணக்கம்.

வாழ்க்கையின் பரபரப்பு எல்லோரையுமே துரத்திக் கொண்டிருக்கிறது. நின்று நிதானிக்க, ஒன்றைப் பற்றி சிந்தித்துப் பார்க்க, யாருக்குமே நேரமில்லை என்றாலும் சிலவற்றை நாம் ஐம் புலன்களால் அனுபவிக்கின்றபோது, அடடா! இதை எல்லோருமே ரசிக்கலாமே! என்று ஓர் ஆவல் உள் தூண்டலின் விளைவே. யான் பெற்ற இந்த இன்பத்தை உங்கள் எல்லோருடனும் பகிர்ந்து கொள்ள வழக்கம் போல் உள் உணர்வு தூண்ட, இந்த முயற்சியை மேற்கொண்டிருக்கிறேன். படியுங்கள்! அனுபவியுங்கள்! சிந்தியுங்கள்! உங்களிலும் இன்பம் பெருகட்டும்!

 

என்றும் நட்புடன்,

விஜயா!

Please click on குருவைத்-தேடி to read the new articles, the posts in the Home page are based on the order of newer post.
The calendar on the right shows “dates highlighted” to indicate articles posted on those dates.
The recent posts on the right shows the most recent posts.
I have included pdf version of each article in the tab for the relevant topics for you to print .

Comments are always welcome.

குருவைத் தேடி – 32

தத்தனின் பெற்றோர்கள் பெரும் செல்வந்தர்களாக இருந்தபடியால் அநேக விதமான ஜபம், அனுஷ்டானம், மந்திரம், யாகம், பிராமண போஜனம், தான தர்மம் முதலியவற்றையெல்லாம் செய்தனர். ஊரிலுள்ள வைத்தியர்களையெல்லாம் வரவழைத்து வைத்தியம் செய்தனர். குலதேவதைகளுக்குப் பூஜைகள் செய்தனர். எதற்கும் அவன் வியாதி குணப்படவில்லை. வைத்தியர்கள், எங்களால் இனி எதுவும் செய்வதற்கில்லை. அந்த மகேசுவரன் தான் காப்பாற்ற முடியும் என்று கைவிட்டுவிட்டனர்.

இதைக்கேட்டு மாதா பிதா மிகவும் சஞ்சலப்பட்டு, ‘ஆ, ஜகந்நாதா! உம்மை ஆராதித்துத் தானே இந்தக் குழந்தையைப் பெற்றோம். ஏன் இவ்வளவு பாவ கர்மாக்களைச் சுமந்த குழந்தையை எமக்கு அளித்தாய்? இந்த ஒரு பிள்ளையாவது நீண்ட ஆயுசுடன் வாழக் கொடுத்து வைக்கவில்லையே. ஸத்குரு தத்தாத்ரேயரைப் பிரார்த்தனை செய்து விரதம் இருந்து பூஜித்துப் பெற்ற பிள்ளைக்குத் தத்தன் என்ற பெயர் சூட்டி அருமை பெருமையாய் வளர்த்து என்ன பிரயோஜனம்? ஏதோ கடன் வாங்கியிருந்தோம் போலிருக்கிறது. அந்தக் கடனைக் கழிக்கத்தான் இவன் இப்படிப் பிறந்தானா? என்றெல்லாம் அழுது புலம்பி மகனை அணைத்துக் கண்ணீர் வடித்தனர்.

மேலும் அவர்கள் பையனை நோக்கி, ‘குழந்தாய்! உன்னை மிகவும் செல்லமாகவும், சௌகரியமாகவும் வளர்த்தோம். வயதான காலத்தில் எங்களுக்கு உபகாரமாக இருப்பாய் என்று நம்பியிருந்தோம், இப்படியும் எம்மை ஏமாற்றலாமா?’ என்று கதறினர்.

இதைக்கேட்டு பையனும் துக்கமடைந்து தான் பிறந்தது முதல் ஒரு சுகத்தையும் இவர்களுக்குக் கொடுக்க முடியவில்லையே என்றும் இனி துக்கப்படுவதில் பயனில்லை என்றும், மனிதப் படைப்பு ஈஸ்வர விருப்பம். அதனால் எப்போது என்ன நடக்குமென்று சொல்ல முடியாது என்றும், தலைவிதி தேவர்களையும் விடுவதில்லை என்றும் ஏதேதோ கூறித் தாய் தந்தையை ஆசுவாசப்படுத்தினான்.

பிறகு அவன் தன் மனைவியை நோக்கி, ‘பிராணேஸ்வரி! இனி என் வாழ்நாட்கள் கொஞ்ச காலம் தான் இருக்கும். என்னால் நீ மிகவும் கஷ்டப்பட்டுவிட்டாய். உன் கஷ்டமெல்லாம் வீணாகிப் போய்விட்டன. போன ஜன்மத்தில் நான் உன் எதிரியாக அல்லது கடனாளியாக இருந்திருக்க வேண்டும். அந்தக் கடனைத் தான் நீ எனக்குச் செலுத்தியிருக்கிறாய். ஆனாலும் இனி சொல்வதற்கு ஒன்றுமில்லை. எனக்குப் பிறகு நீ என் பெற்றோருடனேயே இருக்கலாம். அது கஷ்டமென்று நீ நினைத்தால் உன் பிறந்த வீட்டிற்குச் செல்லலாம். உன் இளமையும் அழகும் வீணாகக் கழிந்தது. என் பாவ சம்பந்தத்தால் உனக்கு சௌபாக்கியம் இழக்கும்படி நேர்ந்து விட்டது’ என்று வருந்திப் பேசினான்.

இதைக் கேட்டவுடன் அந்தப் பதிவிரதை பதறிப்போய், “சுவாமி! ஏன் இப்படிப் பேசுகிறீர்கள்? நீங்கள் தான் எனது பிராண நாதர். எனது சம்பத்து, சௌபாக்கியம் எல்லாம் உம்முடைய தேகம் எவ்வளவு நாட்கள் இருக்குமோ அதுவரை தான். என் வாழ்வு உம்முடனேயே முடிந்துவிடும். நீங்கள் இறந்தால் உம்முடனேயே கூட வருவேன். இதில் எவ்வித சந்தேகமும் இல்லை’ என்று கூறினாள்.

இருவரும் பேசுவதைக் கேட்ட மகனின் பெற்றோர் பூமியில் விழுந்து புரண்டு அழுதனர். உடனே மருமகள் அவர்களைத் துhக்கி எடுத்து ஆறுதல் சொல்லி “நான் இப்போதே என் பதியை காணகாபுரத்தில் வசிக்கும் மகானாகிய ஸ்ரீ நரஸிம்ம ஸரஸ்வதியின் சந்நிதானத்திற்கு அழைத்துச் சென்று, அவருடைய கருணையால் இவரது வியாதியைக் குணப்படுத்தும் வழியை வேண்டுகிறேன். அப்படி நாங்கள் செல்ல அனுமதிக்க வேண்டும்” என்று அனுமதி கோரினாள். மேலும் அவள் ‘அங்கே ஏராளமான நோயாளிகள் வந்து சுகமடைவதாகவும், ஸத்குருவை தரிசித்தால் பாவ வினைகள் தீர்ந்து சுகமடையக்கூடும்’ என்றும் சொல்லி அவர்களை நமஸ்கரித்தாள்.

பிறகு மாமனார், மாமியார், தாய், தந்தை ஆகியோரின் அனுமதி; பெற்றுத் தன் பதியை டோலி ஒன்றில் உட்கார வைத்துத் தூக்கிக்கொண்டு புறப்பட்டாள். போகும்போது உறவினர்களையெல்லாம் வணங்கித் தன்னைத் தீர்க்க சுமங்கலியாக வாழ ஆசிர்வதிக்கும்படியும், குலதேவதையைப்போல் தன் கணவனைக் காப்பாற்றுவதாகவும் மனம் சஞ்சலம் இல்லாமல் தங்களை வழியனுப்பும்படியும் வேண்டினாள். எல்லோரும் “உன்னுடைய மன உறுதியாலும், மாங்கல்ய பலத்தாலும், குருவின் அருளாலும் அவன் பிழைக்க வேண்டும்” என்று கூறி ஆசிர்வதித்து அனுப்பி வைத்தனர்.

பயணம் போகும்போது அவளது கணவனின் நோய் வழியிலேயே மிகவும் அதிகரித்துவிட்டது. எப்படியோ கஷ்டப்பட்டு அந்தப் பெண் காணகாபுரத்திற்குக் கணவனைக் கொண்டு வந்து விட்டாள். என்றாலும் அங்கு சென்றதும் அவனது தேக நிலை கவலைக்கிடமாகி விட்டது. அந்த ஊரை அடைந்ததுமே எப்படியாவது குருதேவரை சந்தித்து விட வேண்டும் என்று அந்தப் பெண் துடித்தாள். ஆனால் இவர்கள் சென்ற சமயம குருதேவர் சங்கமத்திற்குச் சென்றிருந்தார். அங்கேயே கொண்டுபோய் விடலாம் என்று அவள் கணவனைத் தூக்கினாள். ஆனால் அவனது பிராணன் ஒரு நொடியில் பிரிந்துவிட்டது.

அவள் பூமியின் மீது விழுந்து புரண்டு, வயிற்றிலும், மார்பிலும் அடித்துக்கொண்டு, தலைமயிரை விரித்துப்போட்டு அலற ஆரம்பித்துவிட்டாள். “ஆ!கடவுளே! நீ எப்படியும் காப்பாற்றிவிடுவாய் என்று மிக ஆசையுடன் நம்பி வந்தேனே! நீ இப்படி சோதித்துவிட்டாயே. பூஜை செய்யக் கோவிலுக்குப் போகும்போது கோபுரம் தலையில் இடிந்து விழுவது போலவும், கோடைகாலத்தில் நிழலுக்காக ஒரு மரத்தடியில் நிற்க, அந்த மரம் அவர்மீது முறிந்து விழுவது போலவும், அதிக தாகத்தால் தவித்து ஆற்றில் இறங்கி நீரைக் குடிக்கப்போகும்போது, முதலை வந்து இழுத்துக்கொண்டு போவதுபோலவும், புலிக்குப் பயந்து பசு கசாப்பு கடைக்காரனிடம் தஞ்சம் அடைந்தது போலவும் ஆகிவிட்டதே. நான் மகா பாவி. பதியின் பிராணன் என் துர்பாக்கி;யத்தாலேயே போய்விட்டது. என் பிடிவாதத்தால் அவரது பெற்றோரிடமிருந்து பிரித்துக் கூட்டி வந்து இப்படி இந்தத் துhர தேசத்தில் அவர் உயிர் பிரிய நானே காரணமாகி விட்டேன்” என்று அழுதாள்.

அங்கு நடந்த துயர சம்பவத்தைக் கண்ட கிராமவாசிகள் அவளை சமாதானம் செய்து, ‘பிராரப்தம் எப்படி இருக்கிறதோ அதன்படி நடந்தே தீரும். அவரவர் செய்த கர்மத்தின்படி காரியங்கள் நடக்கின்றன” என்று சொல்லித் தேற்றினர்.

அதைக் கேட்டு அந்தப் பெண், “பெரியோர்களே, என் கஷ்டத்தைக் கேளுங்கள். இங்கு அழைத்து வந்தால் பிழைப்பார் என்று நம்பி என் பதியை இங்கு அழைத்து வந்தேன். இங்கோ அவர் இறந்துவிட்டார். இவரை விட்டு இனி எப்படி உயிர் வாழ்வது? என்னை யார் காப்பாற்றுவார்கள்? சின்ன வயதில் கௌரியையும் சிவனையும் ஆராதித்தேன். திருமணமான பின் மங்களகௌரியைப் பூஜித்தேன். எனக்கு மஞ்சள் குங்குமம் நிரந்தரமாக இருக்க வேண்டும் என்று பவானியையும், சக்தி ஸ்வரூபமான சுமங்கலிகளையும் ஆராதித்து அனேக விரதங்களையும் அனுசரித்தேன். எல்லாம் இப்படி வீணாகி விட்டதே. என் மஞ்சள் குங்குமத்தைத் திருட யாரோ வந்துவிட்டானே. நான் செய்த புண்ணியமெல்லாம் என்னவாயிற்று? கௌரி ரமணனைப் பூஜித்தது பொய்யாகிவிட்டதா? என் உயிர் போல் விளங்கிய என் கணவன் இப்போது இல்லையே!” என்று கதறிப் புலம்பினாள்.

அடுத்த கணம் கணவனின் பிரேதத்தைக் கட்டிப்பிடித்து: ‘ஏ பிராணநாதா! என்னைவிட்டுப் பிரிய எப்படி மனம் வந்தது? பனிரெண்டு வயதிலிருந்து நீங்கள் என்னை ஒரு வினாடி கூடப் பிரிந்ததில்லையே. மேலும் இவ்வளவு அற்ப ஆயுளுடன் நீங்கள் போய்விடுவீர்கள் என்று நான் நினைக்கவே இல்லையே. தசரதன் சிரவணனைக் கொன்று அவனது தாய் தந்தையரைத் தவிக்க விட்டதைப்போல் இன்று செய்துவிட்டேனே. உங்களது பெற்றோரும் இந்தச் செய்தியை அறிந்தால் உடனே உயிர் துறந்து விடுவார்களே. எல்லாவற்றிற்கும் இந்தப் பாவிதான் காரணமென்றும், என்னை சண்டாளி என்றும் நிந்திப்பார்களே!”என்று சொல்லி அழுதாள்.

தானே தன் கணவன் உயிருக்கு எமன் என்றும், ஊரில் இருந்திருந்தால் உறவினரும், பெற்றோரும் அவன் முகத்தையாவது பார்த்து சமாதானம் அடைந்திருப்பார்களே. இப்படி தனக்கு ஒரு வழியும் சொல்லாமலே அவன் சென்றுவிட்டானே, இனி நான் எங்கு செல்வது? என்று சொல்லிக் கதறினாள்.

இப்படி அந்த இடத்தில் மக்கள் கூட்டமாய்க் கூடி நின்று பார்க்க அந்தப் பெண் துயரமிகுதியால் கதறிக்கொண்டு கிடந்தபோது, அங்கு ஒரு சித்தர் ஜடைமுடி தரித்தவராய், உடல் முழுவதும் நீறணிந்தவராய், ருத்திராட்சங்களை ஆபரணங்களாகவும், திரிசூலத்தைக் கையில் ஏந்தியும் தோன்றினார். அவர் அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்து, “ என்ன? இந்த இடத்தில் அட்டகாசம் செய்கிறாய்? எப்படி தலையில் எழுதியிருக்கிறதோ அதன்படி காரியங்கள் நடக்கின்றன. பூர்வ ஜென்மத்தில் செய்த பாவ புண்ணியத்திற்குத் தகுந்தாற்போல் இந்த ஜென்மத்தில் எல்லாம் நிகழ்கின்றன. வீணாக அழுவதால் என்ன பயன்? எட்டு நாள் இப்படி துக்கப்பட்டாலும் போன பிராணன் திரும்பப் போவதில்லை. மூடர்கள் தான் துக்கப்படுவார்கள். சாவு என்பது எல்லோருக்கும் உண்டு என்பதை நீ அறிவாய். எவனாவது சாஸ்வதமாய் இருந்தான் என்று யாராவது சொல்ல முடியுமா?

நீ இவனை பிராணேஸ்வரன் என்று சொல்கிறாய். அவன் எங்கே பிறந்தான், நீ எங்கே பிறந்தாய்? கங்கை நதியில் வெள்ளம் வரும்போது அனேகக் கட்டைகள் மிதந்து வந்து ஓரிடத்தில் சேர்கின்றன. பிறகு நீர் ஓட்டத்தில் அவை பிரிந்து விடுகின்றன. பட்சிக் கூட்டங்கள் இரவில் ஒரு மரத்தில் வந்து தங்குகின்றன. பொழுது விடிந்ததும் நாலா திக்குகளிலும் பறந்து விடுகின்றன. அதுபோலத்தான் இந்த சம்சாரமும். எவனும் தன் குடுமபத்தினருடன் சாசுவதமாக இருந்ததில்லை.

இந்தத் தேகம் கங்கையில் தோன்றும் நீர்க்குமிழி போன்றது. பஞ்சபூதங்களால் இது உண்டாகி, ஒரு நிமிடத்தில் மறைந்து விடுகின்றது. அதற்குள் எவனெவன் என்னென்ன கர்மாக்களைச் செய்கிறானோ அதன்படி பலன்களை அனுபவிக்கிறான். இந்த உலகத்தில் எல்லாப் பிறவிகளுமே கர்மாவின் ஆளுகைக்கு உட்படுகின்றன. மேலும் மாயையின் பிடியில் அகப்பட்டு சத்வ, ரஜஸ், தமம் என்ற மூன்று குணதோஷங்களுடன் சேர்ந்து பிறக்கின்றனர். அவரவரின் குணத்திற்குத் தகுந்தபடி கர்மாக்களைச் செய்கின்றனர். செய்த கர்மாக்களுக்கு ஏற்றபடி சுக துக்கங்களை அனுபவிக்கின்றனர்.

தேவர்களுக்குக் கல்பகோடி வருஷம் ஆயுள் இருந்தாலும், அவர்களுக்கும் இறுதியில் காலமென்று ஒன்று இருக்கிறது. அது வந்ததும் அவர்களும் மடிய வேண்டியதுதான். அப்படி இருக்க மானிடர்களைப்பற்றி என்ன சொல்வது? கர்மத்தின் வசப்பட்டு பஞ்சபூதங்களினால் ஆக்கப்பட்ட இந்த சரீரம் பிறந்தவுடன் சந்தோஷப்படுகிறோம். இறந்தால் துக்கமடைகிறோம். சிலர் இளம் வயதிலும் பலர் முதுமையிலும் மரணமடைகி;ன்றனர். அவரவர் செய்த புண்ணிய பாவங்களுக்குத் துகந்த சுக துக்கங்களை அனுபவிக்கின்றனர். தேவர்களும், தேவதைகளும் கூடக் காலவரம்பிற்கு உட்பட்டவர்கள். இந்த சம்சாரமானது ஒருநீண்ட கனவு. இந்திரஜாலத்தைப் போன்றது. நீ அனேக ஜன்மங்களில் அனேகருடைய மனைவியாக வாழ்ந்திருப்பாய். இப்போது அவர்களையெல்லாம் நினைத்துத் துக்கப்பட முடியுமா?

பஞ்சபூதங்களால் ஆன இந்த உடல் மாமிசம், உதிரம், மஜ்ஜை, எலும்பு, மல மூத்திரங்களுடன் சேர்ந்து விளங்குவது. அதனால் இந்த சரீரத்தைக் குறித்துத் துக்கப்பட வேண்டாம். ஆகையால் நீ இந்த சம்சாரமென்ற கடலிலிருந்து தப்பி;க்கும் வழியை விசாரித்து அந்த மார்க்கத்தைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்!” என்று அந்த மகான் அந்த அபலைக்கு ஞான மார்க்கத்தை உபதேசித்தார்.

அந்தப் பெண் அவருடைய போதனைகளைக் கேட்டு ஞானம் பெற்று சோகத்தை விட்டு அவரை வணங்கி, எந்த வழியை அனுசரித்தால் இந்த சம்சாரக் கடலைத் தாண்டலாம்? என்று வினவினாள். அதைக்கேட்டு அந்த யோகி மகிழ்ந்து பெண் தர்மத்தைப்பற்றிச் சொல்ல ஆரம்பித்தார்.

குருவைத் தேடி – 31

‘நான் இதற்கு முன் இருபத்தைந்து ஜன்மங்கள் எடுத்து, அனேக தோஷங்களைச் செய்திருக்கிறேன். முதலில் நான் துர்ஜயன் என்ற பெயருடன் யவன தேசத்திற்கு அரசனாக இருந்தேன். அந்த நேரத்தில் நான் மிகக் கெட்டவனாகவும், கொடியவனாகவும் செயல்பட்டேன். எனக்குப் பிடிக்காதவர்களையெல்லாம் கொன்றும், துக்கத்தைக் கொடுத்தும் வாழ்ந்து வந்தேன். ஏராளமான பெண்களை நான் மணந்தேன். அதோடு மட்டுமில்லாமல் பார்க்கிற பெண்களையெல்லாம் என் வசப்படுத்தியிருக்கிறேன். ஒரு பெண்ணை ஒரு தரம் எனக்குரியவளாக ஆக்கினேன் என்றால் அதன் பிறகு அவளை ஏறெடுத்தும் பார்க்க மாட்டேன். அரண்மனை அந்தப்புரத்தில் வைத்து விடுவேன். இப்படி நுhற்றுக்கணக்கான பெண்களை அங்கு அடிமையாக வைத்திருந்தேன்.

அதோடு மட்டுமின்றி அனேக ராஜ்ஜியங்களை ஜெயித்து, அந்த நாட்டிலிருந்த பெண்களையும் அடிமைகளாக்கி அந்தப்புரத்தில் கொண்டு சேர்த்தேன். அவர்களெல்லாம் என்னைச் சபித்தனர். எந்த வகைப் பெண்களையும் நான் விட்டு வைக்கவில்லை. அதனால் நாட்டில் நல்ல நிலையில் வாழ்ந்தவர்களெல்லாம் நாட்டை விட்டு வெளியேறிவிட்டனர். என் அகங்காரத்தினால் நான் எதற்கும் கவலைப்படவில்லை. பெண்களிடம் இப்படிக் கேவலமாக நடந்து கொண்டதோடு, கள், மது முதலியனவற்றையும் பழக்கப்படுத்திக்கொண்டு மிக உன்மத்தனாக விளங்கினேன்.

இறுதியில் பல வகை வியாதிகளால் பீடிக்கப்பட்டு, இராஜ்ஜியத்தையும் இழந்து படாத வேதனைகளையெல்லாம் பட்டு உயிர் துறந்தேன். என்னை யம தூதர்கள் யம பட்டணத்திற்கு அழைத்துச் சென்றனர். அங்கு என்னால் நரகத்தில் வீழ்ந்த என் பித்ருக்களுடன் சேர்ந்து, தேவர்களுக்கு உரிய கணக்குப்படி ஆயிரம் வருடங்கள் கோர நரக கஷ்டத்தை அனுபவித்தேன்.

பிறகு பிசாசு ஜன்மம் எடுத்து அன்ன ஆகாரம் இல்லாமல் நூறு வருஷம் கஷ்டப்பட்டேன். அதிலிருந்து விடுபட்டுப் பிறகு புலியாகவும், மலைப் பாம்பாகவும், ஓநாயாகவும், பன்றியாகவும், உடும்பாகவும், நாயாகவும், குள்ளநரியாகவும், மானாகவும், முயலாகவும், குரங்காகவும், காட்டுப் பூனையாகவும், கீரியாகவும், காக்கையாகவும், கரடியாகவும், காட்டுச் சேவலாகவும், கழுதையாகவும், பூனையாகவும், தவளையாகவும், ஆமையாகவும், மீனாகவும், எலியாகவும், ஆந்தையாகவும், யானையாகவும் பிறந்து பிறந்துக் கடைசியில் இந்த ஜன்மத்தில் பிரம்ம ராட்சதனாகப் பிறந்திருக்கிறேன். இந்த நிலையிலும் நான் கொடியவனாகப் பசி பொறுக்க முடியாத நிலையில் எல்லாப் பிறவிகளையும் பிடித்துக் கொன்று புசிப்பவனாக வாழ்ந்து வந்தேன். இன்று மகா புனிதரான தங்களைத் தொட்டுத் தழுவியதால் எனக்குப் பூர்வ ஜன்மங்களைப் பற்றிய அறிவு ஏற்பட்டது. இனி எனக்கு ஜன்மங்கள் போதும்! என்னை அனுக்கிரகம் செய்து சகல பாபங்களிலிருந்தும் என்னை விடுவித்துக் காத்தருள வேண்டும்.

இந்த உலகத்தைக் காப்பாற்றும் வல்லமை பெற்ற உமது ஸ்பரிசத்தால் எனக்கு ஞானம் ஏற்பட்டுவி;ட்டது. நீர் சாதாரண மானிடரல்ல. ஒரு பெரிய யதியோ அல்லது தேவதையாகவோ இருக்க வேண்டும். இந்த மனித நடமாட்டமே இல்லாத காட்டில் தாங்கள் இந்த மகா பாவியான என்னைக் காப்பாற்ற வந்த கருணைக்கடல். தங்களைத் தொட்டதால் தானே என் நிலை புரிகின்ற ஞானம் எனக்கு ஏற்பட்டது. தங்களை நான் பரமேஸ்வரனாகவே கருதுகிறேன்” என்று ஏதேதோ சொல்லி வாமதேவரைப் பலமுறை வணங்கினான்.

அவன் கூறியவற்றைக் கேட்ட வாமதேவர் மகிழ்ந்து, ‘அப்பா! என் உடலில் பூசியிருக்கின்ற விபூதி உன் உடலில் பட்டதால் தான், அந்த பஸ்ம மகிமையால் உனக்கு இப்படிப்பட்ட ஞானம் ஏற்பட்டது. பஸ்மம் என்று சொல்லப்படுகின்ற விபூதியின் உயர்வைச் சொல்லிப் புரிய வைக்க முடியாது, பிரம்மாதி தேவர்களால் கூட இதை விவரிக்க முடியாது. விபூதியின் உயர்வைப் புரிந்துகொண்டதால் தான் பரமசிவன் எப்போதும் தன் மேனியில் அதைத் தரித்தவராய் இருக்கிறார். சதாசிவனான யோமகேசனே விபூதியை வணங்கும்போது அதன் மகிமையை வேறு எப்படி விவரிப்பது? எனக்குத் தெரிந்த சில சம்பவங்களைச் சொல்கிறேன், கேள்!” என்று கூறி சொல்லத் தொடங்கினார்.

திராவிட தேசத்தில் ஒரு பிராமணன் இருந்தான். ஆனால் அவன் ஆசாரம் இல்லாமல் கீழ்க் குலப் பெண்களுடன் வசித்துத் தன் குல தர்மங்களைக் கைவிட்டு விட்டான். அதனால் அவனது தாய் தந்தையும் மற்ற பிராமணர்களும் அவனை வெறுத்து ஒதுக்கினர். அந்நிலையில் அவன் ஒரு கீழ்க்குலப் பெண்ணை மணந்து, திருட்டுத் தொழிலைச் செய்து வாழ்ந்தான்.

ஒரு நாள் இவனுடன் எதற்கோ சண்டையிட்ட ஒரு கீழ்சாதிக்காரன் இவனைக் கொன்று, கிராமத்தின் எல்லையில் ஒரு மயானத்திற்கு அருகில் தூக்கி எறிந்துவிட்டுப் போய்விட்டான். மயானத்தில் சாம்பல் மேட்டின் மீது படுத்துக் கிடந்த ஒரு நாய் அந்த உடலைப் பார்த்து அதன்மீது ஏறி உட்கார்ந்து, தன் பசியைத் தீர்த்துக்கொள்ள ஆரம்பித்தது. அப்போது அதன் உடலில் ஒட்டியிருந்த சாம்பல் அந்த பிணத்தின் நெற்றியிலும், மார்பிலும் ஒட்டிக்கொண்டது. சில நாழிகைகளில் யம தூதர்கள் வந்து இந்த ஜீவனைப் பிடித்து எமபுரத்திற்குக் கொண்டு சென்றார்கள். அப்போது சிவ கணங்கள் அவர்களை மறித்து, இவனது நெற்றியிலும், மார்பிலும் விபூதி சின்னங்கள் இருப்பதால் இவன் கைலாயத்திற்கு உரிய சிவபக்தன் என்று சொல்லி யமதூதுர்களை மிரட்டி அவனைக் கைலாயத்திற்குக் கொண்டு சென்றனர். யமதூதுர்கள் யமனிடம் ஓடிச் சென்று, நாங்கள் எம் கடமையைச் செய்ய முடியாமல் சிவதூதர்கள் ஒரு தீயவனை எம்மிடமிருந்து பிடுங்கிக்கொண்டு போய்விட்டனர். அவர்களோடு சண்டையிட முடியவில்லை என்று முறையிட்டனர்.

இதைக்கேட்டு யமராஜன் கோபமடைந்தவனாய், உடனே சிவ தூதர்களை வழி மறித்து, ஏட்டில் அடங்காத பாபங்களைச் செய்த இந்த பாவியை நீங்கள் ஏன் கைலாயத்திற்குக் கொண்டு போகிறீர்கள்? என் தூதர்களை ஏன் மிரட்டினீர்கள்? என்று விசாரித்தான்.

சிவ தூதர்கள் யமனை நோக்கி, ‘பிரபோ! அந்தப் பிரேதத்தின் நெற்றியிலும், மார்பிலும் பஸ்ம சின்னங்கள் இருக்கும்போது உமது தூதர்கள் எப்படி அதைத் தொட முடியும்? எமக்கு ஈஸ்வரனின் ஆணை என்னவென்றால், எவன் ஒருவன் பஸ்மம் பூசியிருக்கிறானோ அவனுக்கு எப்போதும் கைலாயத்தில் இடமுண்டு என்று சொல்லியிருக்கிறார். அந்த முறையில் இனி பஸ்மம் அணிந்தவர்களை உமது கணங்கள் நரகத்திற்குக் கொண்டு செல்ல முயற்சித்தால் அவர்களை சும்மா விட மாட்டோம். விபூதி அணிந்தவர்களை ஒரு பாபமும் சேர்வதில்லை. அவர்கள் சொர்க்கத்திற்குச் செல்ல அருகதையுள்ளவர்கள். ஆகையால் உமது தூதர்களுக்குப் புத்தி புகட்டி வையுங்கள்!” என்று எச்சரித்தனர்.

இதைக்கேட்டு யமன் தன் தூதர்களிடம், ‘இனி பூமியில் பஸ்மம் தரித்தவர்களையும், ருத்திராட்சங்களை அணிந்தவர்களையும், அவர்கள் எவ்வளவு தோஷம் உடையவர்கள் என்றாலும் அணுக வேண்டாம். இது பரமசிவனின் ஆணையாக இருக்கிறது!” என்று எச்சரித்துவிட்டான்.

வாமதேவர் இந்தக் கதையை ராட்சதனிடம் சொல்லி, ஈஸ்வரனால் தரிக்கப்பட்டும், புகழப்பட்டும் சிறந்த மகிமை கொண்டுள்ள விபூதியைத் தானும் மதித்துப் போற்றி உடலிலும், நெற்றியிலும் பூசிக்கொள்வதாகக் கூறினார். அதைக் கேட்ட ராட்சதன் முனிவரை வணங்கி, ‘இந்தக் கோலத்தில் நான் உங்களை அந்த சதாசிவனாகவே கருதுகிறேன். உம்மைத் தரிசித்ததால் தான் ஞானம் பெற்றேன். முன்பு நான் அரசனாக இருந்தபோது மூன்று கிணறுகளை வெட்டினேன். தானியங்களை பிராமணர்களுக்குத் தானமாகக் கொடுத்தேன். அந்தப் புண்ணியத்தால் தான் தங்களுடைய தரிசனம் இன்று எனக்குக் கிடைத்தது. அந்தப் பிறவியில் நான் கொடிய வியாதியால் துன்பப்பட்டுப் பரிதாபமாக இறந்த பின் என்னை யமபுரத்திற்கு அழைத்துச்சென்று சித்திரகுப்தன் என் பாவ, புண்ணியங்களைப் பற்றி தர்மதேவதையிடம் சொல்ல, ‘இவன் தன் பாவ பலன்களையெல்லாம் நன்றாக அனுபவித்துப் பிறகு தனது இருபத்தைந்தாவது பிறவியில் அந்தப் புண்ணியங்களுக்கு உரிய பலனை அனுபவிப்பான்!” என்று எமதர்மராஜன் சொன்னது இப்போது நினைவிற்கு வருகிறது. அதன் பலனாகத்தான் தங்களைத் தரிசிக்க நேர்ந்தது. ஆகவே, சுவாமி! இத்தனை பெருமை வாய்ந்தஇந்த விபூதியை எவ்வாறு முறையாகப் பூசிக்கொள்வது? அத்தருணத்தில் சொல்ல வேண்டிய மந்திரங்கள் யாவை?” என்று பக்தியுடன் வினவினான்.

வாமதேவரும் புன்னகையுடன,; விபூதியை எவ்வாறு தயாரிக்க வேண்டும், அதனை எப்படி எடுத்து, எந்த விரல்களால், எந்த விதத்தில் பூசிக்கொள்ள வேண்டும்? போன்ற பல விவரங்களைச் சொல்லி, இவையெல்லாம் சிவன் சனத்குமாரர் என்ற முனிவருக்கு எடுத்துச் சொன்னவை என்றும் கூறினார்.

பூசும் முறையைச் சரியாக அறிந்து அதன்படி திருநீற்றை அணிந்தால் மகேஸ்வரன் மகிழ்கிறார். எவ்விதப் பாகுபாடுமின்றி எல்லோருமே இதை அணியலாம். இப்படித் திருநீறை அணிவதால் சகல பாபங்களும் நீங்குகின்றன. பிணிகள் அகல்கின்றன. நான்கு வித நன்மைகளும் வாய்ப்பதோடு முக்தியும் பெறலாம்! என்று வாமதேவர் மகிமை வாய்ந்த திருநீற்றின் பெருமைகளை எடுத்துரைத்தார். பிறகு தன்னிடமிருந்த விபூதியை எடுத்து மந்திரித்து அவனுக்குக் கொடுத்தார். அவன் அதை வாங்கி பக்தியுடன் பூசிக்கொண்டதும், ராட்சத உருவம் நீங்கி ஒளி பொருந்திய உடலுடன் முனிவரை வணங்கினான்.

விபூதியே மகிமை வாய்ந்தது. அதிலும் குருவாகிய முனிவரின் கரத்தால் பெறப்பட்டதால் அதன் பெருமையை விவரிக்க முடியாது. அதன் விளைவாக ஒரு திவ்ய விமானம் அங்கு வந்து அந்தப் புனிதம் பெற்ற மனிதனை அழைத்துக்கொண்டு சொர்க்கம் சென்றது.

இவ்வாறு நரசிம்ம சரஸ்வதி சத்குரு, திருவிக்கிரம பாரதிக்குச் சொன்ன வரலாற்றை சித்தர் நாமதாரகனுக்கு எடுத்துரைத்தார்.

கணவனை இழந்த காரிகையின் கண்ணீர்

விபூதியின் பெருமையை செவிமடுத்த நாமதாரகன் உள்ளம் நெகிழ்ந்து சித்தருடைய பாதங்களில் வணங்கி, ‘தேவரீர் எனக்குப் பரமனை அடைவதற்குரிய வழியைக் காண்பித்து விட்டீர்கள். நீரே என் குருதேவர். குரு சரித்திரத்தை எவ்வளவு கேட்டாலும் ஆவல் அடங்கவில்லை. தாங்கள் அருள் கூர்ந்து மேலும் குருவைப்பற்றிய வரலாறுகளை எனக்குச் சொல்ல வேண்டும்” என்று பணிவுடன் வேண்டினான்.

அவனது இதமான சொற்களைக் கேட்டு மகிழ்ந்த சித்தர் அவனை ஆரத் தழுவி, ‘நீ கொடுத்து வைத்தவன். யாருக்குக் குரு பாதுகைகளில் நம்பிக்கை ஏற்பட்டு விடுகிறதோ அவர்கள் இந்த சம்சாரக் கடலை எளிதில் தாண்டிவிடுகிறார்கள்!” என்று பாராட்டி விட்டு அடுத்த வரலாறை சொல்லத் துவங்கினார்.

உத்திரதேசத்தில் மாஹுர் என்ற இடத்தில் கோபிநாதன் என்ற வியாபாரி ஒருவன் இருந்தான். அவனுக்குக் குழந்தைகள் பிறந்து பிறந்து இறந்துகொண்டிருந்தன. மனம் வருந்திய தம்பதிகள், ஸ்ரீதத்தாத்திரேயரை வேண்டிக் கொண்டதில் ஓர் ஆண் குழந்தை பிறந்தது. அதற்கு தத்தன் என்று பெயர் வைத்து அன்பாகப் பாதுகாத்து வளர்த்தனர். ஐந்து வயதானவுடன் உபநயனமும், பனிரெண்டாவது வயதில் திருமணமும் செய்து மகிழ்ந்தனர். அந்தப் பெண்ணும் இவர்களை அனுசரித்து வாழ்ந்து வந்தாள். அந்தப் பையனுக்குப் பதினாறு வயது ஆனது. அந்த சமயத்தில் அவனுக்கு ஒருவித வியாதி ஏற்பட்டு என்ன மருந்து கொடுத்தும் குணமாகவில்லை. ஒரு வாய் அன்னம் கூட அவனால் சாப்பிட முடியவில்லை. அதனால் நாள் கணக்கில் பட்டினி கிடக்க வேண்டியதாயிற்று.

அவனது துன்ப நிலையைக் கண்டு துடித்த அவனது மனைவி கணவனுடன் பட்டினி கிடந்து அவன் என்ன சாப்பிடுகிறானோ அவற்றையே அவளும் உண்டு பதிசேவை செய்து வந்தாள். மூன்று ஆண்டுகள் ஆகியும் அவன் கஷ்டப்பட்டு, இறுதியில் அவனுக்கு சயரோகமும் பீடித்துவிட்டது. ஷயரோகத்தால் மிகவும் இளைத்துத் துரும்பாகப் போய்விட்டான். அவனது உடலில் துர்நாற்றமும் ஏற்பட்டுவிட்டது. வைத்தியர்களும் அவனிடம் நெருங்க யோசித்தனர். ஆனால் அந்தப் பெண்ணோ ஒரு கணமும் அவனை விட்டுப் பிரியாமல் கண்ணும் கருத்துமாகப் பேணி உரிய தேவைகளைச் செய்து கொடுத்து உறுதுணையாய் இருந்தாள்.

இவர்களின் இந்த கொடிய வேதனை பெற்றோர்களைப் பெரிதும் பாதித்தது. அவர்களின் வேதனைக்கு அளவே இல்லை. தமது மகனால் இந்தப் பெண் படும் கஷ்டங்களைப் பார்த்து சகித்துக்கொள்ள முடியாமல் கதறினர். ஆந்தப் பெண்ணோ தனது சுகங்களையெல்லாம் உதறித் தள்ளிவிட்டு, ஆபரணங்களைத் துறந்து தனது பதி எப்படியாவது பிழைத்தால் போதும் என்று பலவிதத்திலும் பாடுபட்டாள்.

குருவைத் தேடி – 30

அப்போது திரிவிக்ரம பாரதி குருவிடம், ‘ஸ்வாமி! சில சமயம் எதிர்பாராத விதத்தில் சில பாவங்களைச் செய்யும்படி நேர்ந்து விடுகிறது. அப்படித் தவறிச் செய்துவிட்டாலோ அல்லது அறியாமல் செய்து விட்டாலோ அதற்கு என்ன பரிகாரம்? என்று வினவினார். குருதேவர், அவரிடம், ‘பாவங்களுக்குப் பரிகாரங்கள் உண்டு. ஒருவன் தான் செய்த பாவத்தை உணர்ந்து உண்மையாகவே மனம் வருந்தினால் அந்தப் பாவம் போய்விடும். மேலும் துக்கப்பட்டு உரியமுறைப்படி சில பரிகாரங்களைப் பெரியவர்களிடம் விசாரித்துத் தெரிந்துகொண்டு அதைச் சரியாகச் செய்தால் பரிகாரம் தேடிக் கொள்ளலாம்!” என்றார். மேலும் அவர் தற்போது நடைமுறையில் இல்லாத, அந்தக் காலத்தில் கடைப்பிடிக்கப்பட்ட பலவிதமான கடுமையான பிராயச்சித்தங்கள் பற்றி எடுத்துக் கூறினார். அதன்பின் குரு அந்த வழிப்போக்கனைப் பார்த்து, ‘அவன் முன் ஜன்மத்தில் பிராமணனாக இருந்து, மாதா பிதா, குரு முதலியவர்களைத் துhற்றிப் பேசியதால் தான் இப்படி சண்டாள ஜன்மத்தில் பிறந்ததாகவும், அங்குள்ள சங்கமத்தில் தொடர்ந்து ஓரு மாத காலம் ஸ்நானம் செய்து வழிபட்டால் மறுபடியும் ஜன்மம் பெறலாம்என்று சொன்னார்.

அந்த மனிதன் குருவிடம், ‘தங்களின் அனுக்கிரகத்தால் நான் புனிதமாகிவிட்டேன். நான் இப்போது வேதம் படித்த பிராமணனாக உரு மாறிவிட்டேன். ஆகவே என்னையும் மற்ற பிராமணர்களுடன் நீங்கள் சேர்க்க அருளாசிகளை வழங்க வேண்டும்!” என்று பிரார்த்தித்தான்.

இதைக் கேட்டு குரு சிரித்து, ‘உன் உடல் சண்டாள வம்சத்தில் பிறந்திருக்கும்போது உன்னை எப்படி பிராமணனாக ஏற்க முடியும்? அது நியதிக்கு ஒவ்வாதது. இயற்கையின் விதிப்படியே நடக்க வேண்டும். மேலும் இந்தக் கதையைக் கேள்! முன் காலத்தில் விசுவாமித்திரர் என்னும் சத்திரிய அரசன் ஆயிரம் ஆண்டுகள் தவம் செய்து, தான் இனி பிராமணன் என்று சொல்ல ஆரம்பித்தார். இந்திராதி தேவர்களிடம் தமது தீவிர தவத்தை ஏற்றுத் தன்னைப் பிரம்மரிஷி என்று அழைக்க வேண்டும் என்று எனக் கேட்டுக்கொண்டார். தேவர்கள் அவரது வேண்டுகோளை ஏற்கவில்லை. பரமகுருவான வசிஷ்டர் அவரைப் பிரம்மரிஷி என்று ஒப்புக்கொண்டால், அதன்பின் தாங்களும் ஏற்றுக்கொள்வதாகக் கூறிவிட்டனர். விசுவாமித்திரர் வசிஷ்டரிடம் சென்று தான் அனேக ஆயிரம் வருடங்கள் தீவிரமான தவம் செய்ததால் தன்னை விப்ரன் எனப்படும் பிராமணனாக அழைக்க வேண்டும் என்று வேண்டினார்.

அதற்கு வசிஷ்டர் சத்திரியர்கள் தவத்திற்கு அருகதையுடையவர்கள் அல்ல. அவர்கள் ஒருக்காலும் பிராமணர்கள் ஆகமாட்டார்கள். இந்த சத்திரிய குலத்தில் பிறந்து, உடலை விட்டு நீங்கி மறுபடியும் பிராமண குலத்தில் பிறந்து, உபநயனம் ஆகிக் காயத்ரி மந்திரம் உபதேசமான பிறகு தான், அவர் பிரம்ம ரிஷி ஆவார் என்றும் சொல்லி மறுத்து விட்டார்.

இதனால் விசுவாமித்திரர் கோபமடைந்து வசிட்டரின் நுhறு புதல்வர்களையும் அழிக்க ஆரம்பித்தார். ஆசிரமத்தை அழித்தார். அவர் என்ன செய்தும் வசிஷ்ட்டர் விசுவாமித்திரரை பிரம்மரிஷி என்று அழைக்கவே இல்லை. கோபம் தாங்காமல் ஒரு பெரிய பாறாங்கல்லை வசிஷ்டர் தலையில் போட விசுவாமித்திரர் அருகில் வந்தார். வசிட்டர் கலங்கவில்லை.

அதைப் பார்த்த விசுவாமித்திரர் மனதில் ஓர் எண்ணம் உதித்தது. அதாவது இவரை நான் கொன்றுவிட்டால், பிறகு யார் எனக்குப் பிரம்மரிஷி என்ற பட்டத்தைத் தருவார்கள்? இந்திரன் முதலான தேவர்களெல்லாம் வசிஷ்டர் சொன்னால்தானே கேட்பார்கள். இப்படிப்பட்ட ஒரு மகரிஷியைக் கொன்றால் நமக்குப் பாபமும் பெரிய தோஷமும் வந்து சேருமே! என்றெல்லாம் யோசித்துப் பாறாங்கல்லை எறிந்துவிட்டு மிகவும் மனம் வருந்தித் தலை குனிந்தார். தம் பிழை அவருக்குப் புரிந்தது. சத்திரியனின் போர்க்குணம் தம்மில் இருக்கும்வரை என்ன தவம் செய்து என்ன பயன்? சத்வகுணம் ஏற்படவில்லையே என வருந்தினார்.

அவரது மனஓட்டத்தையும் அவர் உண்மையை உணர்ந்தததையும் அறிந்துகொண்ட வசிஷ்டர், பிரம்மரிஷியே! என அவரை அழைத்தார். விசுவாமித்திரர் அதனை ஏற்க மறுத்துத் தன் தேகத்தைச் சூரிய கிரணங்களினால் எரித்துச் சாம்பலாக்கிப் புதிய தேகத்தைப் பெற்றார். அதன்பின் விசுவாமித்திரர் பிரம்மரிஷியாக மூவுலங்களாலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டார்.

அதேபோல நீயும் உன் பிறப்பைப் பற்றி உணர்ந்து மனம் வருந்தி இந்த தேகத்தை விட்டுப் பிராமணனாகப் பிறந்தால் அதன்பின் உன்னைப் பிராமணர்களுடன் சேர்க்க முடியும் என்றார் ஸத்குரு ஸ்ரீ நரஸிம்ம ஸரஸ்வதி. தரித்திரன் புதையலைக் கண்டால் எப்படி அதை விட மாட்டானோ, நோயாளி அமிர்தத்தைப் பெற்றால் எப்படி தன் உயிரை விட மாட்டானோ, காய்ந்த மாடு வைக்கோலைக் கண்டால் எப்படி விடாதோ, அதேபோல அந்தச் சண்டாளனும் தன் பழைய மனநிலைக்கு மாறித் தன் வாழ்க்கைக்குத் திரும்புவதற்கு மனமில்லாதவனாய், குரு என்ன சொல்லியும் கேட்காமல் திரும்பத் திரும்பத் தன்னைப் பிராமணனாக அங்கீகரிக்கும்படி வேண்டினான். அந்த நேரத்தில் அவனது மனைவியும் குழந்தைகளும் அங்கு வந்து அவனைத் தங்களுடன் வீட்டிற்குத் திரும்பும்படி வற்புறுத்தி அழைத்தனர். அவனோ அவர்கள் தன்னைத் தொடக்கூடாது என்று சொல்லி விரட்டி அடித்தான். என்ன செய்வது என்று தெரியாத அவனது குடும்பத்தினர் குருவின் காலடியில் வந்து விழுந்து வணங்கி எப்படியாவது அவனைத் தங்களுடன் அனுப்பும்படி அழுது வேண்டினர். அவனில்லாவிட்டால் தங்களை கவனித்து ஆதரிக்க யாருமில்லை யென்றும், தாங்கள் உயிரைவிட வேண்டியதுதான் என்றும் புலம்பினர்.

குரு அந்த மனிதனைக் கூப்பிட்டு அவனுடைய வீட்டிற்குத் திரும்பிப் போகும்படியும், மனைவியை அக்னி, சூரியன், பூமி சாட்சியாக மணம் செய்து கொண்டதால் குடும்பத்தை விரட்டக்கூடாது என்றும் மனைவி குழந்தைகளின் விருப்பத்தை நிறைவேற்றி அவர்களைக் காப்பாற்றுவது அவன் கடமை என்றும் அறிவுரை கூறினார்.

ஆனால் அவனோ, ‘எனக்கு வேதம், சாஸ்திரம் முதலியவற்றில் ஞானம் ஏற்பட்டுவிட்டதே! இனி எப்படி அந்த ஈனஜாதியில் சென்று திரும்பவும் நான் இருக்க முடியும்? நீங்கள் எப்படி என்னைப் போகச் சொல்லலாம்?’ என்று கேட்டான்.

குரு உடனே இவன் ஏன் இப்படிப் பேசுகிறான் என்று மனதிற்குள் நினைத்து ஞானதிருஷ்டியால் பார்க்க அப்போது, தான் அவன் உடம்பில் விபூதியைத் துhவியது தெரிந்தது. அந்;த விபூதியால் தான் இப்படிப் பேசுகிறான் என்று அறிந்து ஒருவனைக் கூப்பிட்டு ஒரு குடம் நீரைக் கொண்டு வந்து அவன் தலையில் கொட்டும்படி சொன்னார்.

week30குருவின் ஆணைப்படி நீரைத் தலையில் ஊற்றவே விபூதி கரைந்து போய்விட்டது. உடனே அவன் தன் மனைவி குழந்தைகளிடம் சென்று கட்டித் தழுவி, நான் ஏன் இங்கு வந்தேன்? என்ன நடந்தது?”என்று அவர்களிடம் கேட்டான். அவர்கள் ஏதோ சமாதானம் சொல்லி அவனைக் கூட்டிக்கொண்டு வீட்டிற்குப் புறப்பட்டுச் சென்றனர்.

நடந்த அத்தனை நிகழ்ச்சிகளையும் நம்ப இயலாத வியப்புடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்த சகலஜனங்களும் விக்கிரமபாரதி முனிவரும் மிக்க ஆச்சர்யமடைந்தனர். முனிவர் குருநாதனிடம் மிகுந்த பக்தியுடன் குருவே! ஒரு பதீதனுக்கு எப்படி அவ்வளவு ஞானம் ஏற்பட்டது? அவனைக் குளிப்பாட்டியவுடன் எப்படி அது மறைந்து போயிற்று? என்று கேட்டார்.

அதற்கு குருதேவர், அவனது உடம்பின் மீது விபூதி இருந்தவரையில் பூர்வ ஞானம் ஏற்பட்டது. நீரில் விபூதி கரைந்து போனதும் ஞானமும் மறைந்து விட்டது. விபூதி மகிமை மிக அபாரமானது என்று சொன்னார். முனிவர் குருவின் பாதங்களில் வணங்கி விபூதி மகிமையைத் தமக்குச் சொல்லும்படி வேண்டினார்.

விபூதியின் சிறப்பு

முனிவர் விக்கிரம பாரதியின் வேண்டுகோளை ஏற்று குரு நரஸிம்ம ஸரஸ்வதி விபூதியின் மகிமையைச் சொல்ல ஆரம்பித்தார் என்று அபூர்வ சித்தர் நாமதாரகனிடம் கூறினார். அவனும் ஆர்வமுடன் கேட்க அந்த வரலாற்றை சித்தர் அவனுக்குச் சொன்னார்.

கிருத யுகத்தில் வாமதேவர் என்னும் முனிவர் காமக் குரோதங்களை ஒழித்து, வீடு வாசலைத் துறந்து காடு மேடுகளில் அலைந்து திரிந்தார். அவர் ஒரு பிரம்ம ஞானி. ஜடையுடன், மரவுரியையும், புலித்தோலையும் ஆடையாக அணிந்தும், தலை முதல் கால் வரை விபூதியை அணிந்தும், அவர் மிக்க வைராக்கியத்துடன் மௌனமாக அனேக இடங்களைத் தரிசித்துக்கொண்டு, கிரௌஞ்ச ஆரண்யம் என்ற காட்டை அடைந்தார்.

அந்தக் காட்டில் ஒரு பயங்கரமான பிரம்மராட்சதன் வருகிறவர்களை எல்லாம் அடித்துக் கொன்று புசித்து வாழ்ந்து வந்தான். அவன் முனிவரைக் காட்டில் கண்டதும், அவரைக் கொல்வதற்காகப் பற்களைக் கடித்துக்கொண்டு அருகில் நெருங்கினான். அவன் அப்படி வருவதைக் கண்ட வாமதேவர், கவலையற்றவராய் அப்படியே நின்று விட்டார். அந்த ராட்சதன் அவரைக் கட்டிப்பிடித்து அவருடலை நெருக்கிக் கொல்ல நினைத்தான். அப்படி அவன் அவரைக் கட்டிப்பிடித்துத் தழுவியபோது, அவர் பூசியிருந்த விபூதி அவனுடலில் பட்டது. அடுத்த நொடி அவனது ஜன்மாந்திரத்தில் செய்த பாவங்களெல்லாம் பஸ்பமாகிவிட்டன. அவன் ஞானியாக மாறிவிட்டான்.

மானஸரோவரம் என்ற ஏரியில் விழுந்த காக்கை ராஜ அன்னமாக மாறுவதைப் போலவும், அமிர்தத்தைக் குடித்த பாமரன் தெய்வீகத் தன்மையைப் பெறுவதைப் போலவும், ஜம்புநாதம் என்ற நதியிலிட்ட மண் பொன்னாக மாறுவதைப் போலவும், விபூதி தன்மீது பட்டதனால் அந்தப் பாவி புனிதன் ஆனான். வாமதேவருடைய உடம்பைத் தழுவியதால் சகல பாபங்களிலிருந்தும் விடுதலை அடைந்தான்.

யானைகளையும், குதிரைகளையும், மனிதர்களையும் புசித்து சமுத்திரத்தின் நீரை அப்படியே குடித்தும் பசி, தாகம் அடங்காத அந்த அரக்கனுக்குப் பசி என்பதே மறந்துபோய் ஞானியாகி மாறி, முனிவரின் பாதகமலங்களில் விழுந்து வணங்கித் துதித்தான்.

‘குரு சிரோமணியே! என்னைக் காப்பாற்றும்! காப்பாற்றும்! நீங்கள் சாட்சாத் ஈஸ்வரன். நான் மிகப் பெரிய பாவக்கடலில் மூழ்கிக் கிடந்தேன். கருணைக் கடலான தாங்கள் தான் என்னைக் கரையேற்ற வேண்டும். தங்களது தரிசனத்தால் என் பாவங்களெல்லாம் தொலைந்தன. இந்தப் பாவியை ஒரு பக்தனாக ஏற்றுக் காத்தருள வேண்டும்!” என்று வேண்டினான்.

இதைக்கேட்டு அந்த முனிவர், அவன் யார் என்றும், இப்படிப்பட்ட காட்டில் அவன் வசிக்கக் காரணம் என்ன என்றும் வினவ, அவன் தன் கரங்களைக் கூப்பி வாமதேவரை வணங்கி ‘தங்களுடைய தொடுதலால் எனக்குப் பூரண ஞானம் ஏற்பட்டுவிட்டது. எனது இந்த கதிக்குக் காரணமான என் ஜன்ம வரலாறுகள் நினைவுக்கு வருகின்றன” என்று தன் கதையைச் சொல்ல ஆரம்பித்தான்.