Welcome

Featured

வணக்கம்.

வாழ்க்கையின் பரபரப்பு எல்லோரையுமே துரத்திக் கொண்டிருக்கிறது. நின்று நிதானிக்க, ஒன்றைப் பற்றி சிந்தித்துப் பார்க்க, யாருக்குமே நேரமில்லை என்றாலும் சிலவற்றை நாம் ஐம் புலன்களால் அனுபவிக்கின்றபோது, அடடா! இதை எல்லோருமே ரசிக்கலாமே! என்று ஓர் ஆவல் உள் தூண்டலின் விளைவே. யான் பெற்ற இந்த இன்பத்தை உங்கள் எல்லோருடனும் பகிர்ந்து கொள்ள வழக்கம் போல் உள் உணர்வு தூண்ட, இந்த முயற்சியை மேற்கொண்டிருக்கிறேன். படியுங்கள்! அனுபவியுங்கள்! சிந்தியுங்கள்! உங்களிலும் இன்பம் பெருகட்டும்!

 

என்றும் நட்புடன்,

விஜயா!

Please click on குருவைத்-தேடி to read the new articles, the posts in the Home page are based on the order of newer post.
The calendar on the right shows “dates highlighted” to indicate articles posted on those dates.
The recent posts on the right shows the most recent posts.
I have included pdf version of each article in the tab for the relevant topics for you to print .

Comments are always welcome.

குருவைத் தேடி – 24

அதனால் குருவிற்கு சங்கடங்கள் அதிகரிக்கவே அமரேஸ்வரரை வணங்கிவிட்டு, அந்த ஊரை விட்டுப் புறப்பட்டுவிட்டார். இப்போது அறுபத்து நான்கு யோகினிகளும் வந்து குருவை வணங்கி, தாங்கள் இந்த இடத்தை விட்டுச் சென்றால் நாம் எப்படி வசிப்பது? தங்களை தரிசித்து தங்களுக்குப் பணிவிடை செய்தாலல்லவோ எங்கள் தவம் பலிக்கின்றது. இனி நாங்கள் பூஜித்து வரும் அன்னபூரணி எங்கே தங்குவாள்? என்றெல்லாம் பக்தியுடன் வினவினர்.

குரு அவர்களின் அன்பை மதித்து அவர்களை ஆசிர்வதித்துப் பின்வரும் தகவல்களை எடுத்துக் கூறினார். ‘நான் இந்த இடத்தைவிட்டுச் சென்றாலும் என் சாந்நித்தியம் இந்த இடத்தில் இருக்கும். இந்த அத்திமரத்தடியில் நான் எப்பொழுதும் இருப்பேன். அதற்கு அடையாளமாக எனது பாதுகைகள் இங்கு இருக்கும். இந்த அத்திமரத்தையும் இந்த அமரபுரத்தின் மேற்கில் பிரதிஷ்டை செய்யப்படும் அன்னபூரணியையும், என் பாதுகைகளையும் யார் பக்தியுடன் வணங்கி பூஜை முதலியவற்றை செய்கிறார்களோ அவர்களுக்கு யோகினிகளாகிய நீங்கள் அருள் செய்து உதவி வர வேண்டும்.

மேலும் இந்த ஊரிலுள்ள புனித குளங்களில் ஸ்நானம் செய்தால் அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்ற நான்கு விதப் புருஷார்த்தங்களும் கிடைக்கும் என்றும், அமாவாசை, பௌர்ணமி, கிரஹண தினம் போன்ற நாட்களில் இங்கு வந்து ஸ்நானம் செய்து பூஜை செய்தால், மிகுந்த புண்ணியமும், நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்ட ஆயிரம் பசுக்களைக் கங்கைக் கரையில் தானம் கொடுத்த பலனும், இந்த இடத்தில் ஒரு பிராமணனுக்கு அன்னதானம் செய்தால் கோடிப் பேருக்கு அன்னதானம் செய்த பலனும், இந்த அத்தி மரத்தின் அடியில் அமர்ந்து ஒரு ஜபம் செய்தாலும் அது கோடி ஹோமம் செய்ததற்கு சமமாகும் என்றும், பதினோரு தடவை ருத்ரம் ஜபித்து மானசீகமாக சிவபூஜை செய்தால் அதிருத்ர யாகம் செய்த பலனும், இந்த அத்தி மரத்தை ஒரு தடவை அடிப் பிரதட்சணம் செய்தால் ஒவ்வொரு அடியும் வாஜபேயம் என்னும் மஹாயாகம் செய்த பலனும், இரண்டு அல்லது நான்கு முறை சுற்றி வந்து நமஸ்கரித்தால் பெரு வியாதி முதலான சகல நோய்களும் நீங்குமென்றும், லட்சம் தரம் பிரதட்சணம் செய்தால்,

தேவர்களுக்கு ஒப்பான சரீரம் ஏற்படுமென்றும் குரு அந்த யோகினிகளிடம் விவரமாகக் கூறி அந்த இடத்திலேயே அவர்களைத் தங்கி இருக்கும்படி சொன்னார். அந்த யோகினிகளும் குருவின் வார்த்தையை ஏற்று அவரை வணங்கினார். குரு யோகினிகளிடம் விடைபெற்று பீமா நதிக்கரையிலுள்ள காணகாபுரம் என்ற இடத்திற்குப் புறப்பட்டார். குரு எல்லா இடங்களிலிருந்தாலும் இங்கு இன்று வரை விசேஷமாக வசிக்கிறார். அந்த யோகினிகளும் அவருக்கு உரிய சேவைகளைச் செய்து வருகின்றனர்.

சாபம் தீர்த்த கதை

சித்தர் சொன்ன கதையைக் கேட்ட நாமதாரகன், குரு நரசிம்ம ஸரஸ்வதி அந்த ஊரை விட்டுச் சென்ற பின்பு அந்த அத்திமரத்தின் மகிமையும், குரு தேவரின் அருளும் அமராபுரத்தின் சங்கம ஸ்தானத்தில் நிலை பெற்று இருந்ததா? அதற்குரிய சான்றாக ஏதேனும் நிகழ்ந்ததா? என்று வினவினான்.

ஆம்! அதைப்பற்றி நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்! என்று சித்தர் சொல்ல ஆரம்பித்தார். கங்காதரன் என்ற சீலப் பிராமணன் சீராள என்ற கிராமத்தில் தனது மனைவியுடன் வசித்து வந்தான். அந்தப் பெண்மணி நற்பண்புகள் வாய்ந்த பதி விரதை. இப்படிப்பட்ட இவர்களுக்குக் குழந்தைகள் பிறந்து, இறந்துகொண்டே இருந்தன. ஐந்து குழந்தைகள் பெற்றும் ஒன்றாவது பிழைக்கவில்லை. மிகவும் துயரமடைந்த தம்பதியர் வேதமறிந்த பெரியவர்களை அணுகி, அவர்களிடம் தங்களின் வேதனையை எடுத்துரைக்க, அவர்கள் எல்லாவற்றையும் கேட்டு ஆராய்ந்து பார்த்து, இது முன் ஜென்மப் பாவத்தின் பலன் என்றும், பெண்கள் கர்ப்பத்தைக் கலைத்தாலும், குதிரை, பசு முதலியவற்றைக் கொன்றாலும், மலடியாகி விடுவார்கள். ஒருவருடைய பணத்தை அபகரித்தாலே, வாங்கின கடனைத் திருப்பிக் கொடுக்காவிட்டாலோ அவர்களுக்குப் பிறக்கும் குழந்தைகள் பிழைக்க மாட்டா.

போன ஜன்மத்தில் இந்தப் பெண்மணி சௌனகக் கோத்திரத்தில் பிறந்த ஒரு பிராமணனிடம் கடன் வாங்கினாள். ஆனால் அந்தப் பணத்தை இவள் திருப்பிக் கொடுக்காததால், அந்த மனிதன் மனமுடைந்து தற்கொலை செய்து கொண்டான். அதற்கு இவள் காரணமானதால் அந்தப் பாவம் இவளைச் சூழ்ந்து கொண்டது. அவன் தான் பிசாசு ரூபமாக இருந்து குழந்தைகளைக் கொன்று விடுகிறான்! என்று எடுத்துச் சொன்னார்கள். இதைக் கேட்டு அந்தப் பெண்மணி மிகவும் பயந்து, ஐயோ! நானே என் குழந்தைகளுக்கு யமனாகிவிட்டேனே! பூர்வ ஜன்மப் பாவத்தால் எனக்கு இப்படி ஆகி விட்டதே! இனி நான் என்ன செய்வேன்? நீங்கள் தான் இதற்கு ஒரு வழி கூற வேண்டும்! என்று பரிதாபமாகக் கெஞ்சினாள்.

அவர்களும் அவனுடைய செல்வத்தை நீ அபகரித்துவிட்ட காரணத்தால் அவன் இறந்து பிசாசு ரூபம் பெற்று அலைகிறான். அவன் இறந்த பிறகு அபரக் கிரியைகளை யாருமே செய்யவில்லை. ஆகவே நீங்கள் இருவரும் அவனுக்குரிய ஈமக்கிரியைகளை முறைப்படி செய்து, நுhறு ரூபாய்களை அவனது கோத்த்pரத்தில் பிறந்திருக்கும் ஒரு பிராமணனுக்குக் கொடுத்தால் இந்தத் தோஷம் நீங்கும். அதோடு அமராபுரத்திற்குச் சென்று, அங்குள்ள பாபவிநாசம் என்ற தீர்த்தத்தில் ஏழு தரம் ஸ்நானம் செய்து, மறுபடி காம்ய தீர்த்தத்தில் ஸ்நானம் செய்து, அத்திமரத்தை ஆராதனை செய்து, குரு பாதுகைகளுக்கு அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும். இவ்வாறு ஒரு மாதம் ஆராதித்தால் ஸ்ரீ நரஸிம்ம ஸரஸ்வதி உன்னுடைய தோஷங்களை நீக்கி, நீண்ட ஆயுளையுடைய புத்திரர்களை அளிப்பார்! என்று உரிய பரிகாரத்தைச் சொன்னார்கள். மேலும் அவர்கள், குரு பாதுகைகளைப் பூஜித்தால் பிரம்மஹத்தி தோஷம் முதலிய பாவங்கள் பறந்து போய்விடும்! என்றனர்.

இதைக்கேட்ட தம்பதியர் ஒருவரையொருவர் ஏக்கத்துடன் பார்த்து, எம்மிடத்தில் ஏது நுhறு ரூபாய்? இதை ஒரு காலத்திலும் சேர்த்து நாம் பார்த்தது கூடக் கிடையாதே! இனி எப்படி அவ்வளவு தொகையைச் சேர்க்க முடியும்? நமது ஏழ்மைத்தனத்தில் இந்த கர்மாவை எப்படி நிறைவேற்றுவது? ஆனால் உடலை வருத்தி உபவாசம் இருந்து ஒரு மாதத்தில் செய்ய வேண்டிய விரதத்தை மேற்கொள்ள முடியும்! என்று மிக மனவருத்தத்துடன் அந்தப் பெரியவர்களிடம் கூறினார்கள்.

அவர்களுக்கு ஒன்றும் சொல்லத் தெரியாமல், விதி பூர்வமாக உரிய ஆராதனை செய்யுங்கள். கடைசியில் உங்களுக்கு கிடைக்கின்ற பொருளை குருவின் ஆணையென்று ஏற்று ஒரு பிராமணனுக்குக் கொடுங்கள்! என்று சொல்லிவிட்டுப் போனார்கள்.

பெரியவர்கள் சொன்ன வார்த்தைகளை சிரமேற்கொண்டு இருவரும் அமராபுரத்திற்குப் புறப்பட்டுச் சென்று, குரு பாதுகை இருந்த இடத்தை அடைந்தனர். முதலில் சங்கமத்தில் ஸ்நானம் செய்து, அத்தி மரத்தைப் பிரதட்சிணம் செய்தாள் அந்தப் பெண். பிறகு காமிய தீர்த்தத்தில் ஸ்நானம் செய்து, பாதுகைகளைப் பக்தியுடன் பூஜித்து உபவாசம் இருந்தாள்.

week24மூன்றாம் நாள் அவளுடைய கனவில் அந்தக் கடன் கொடுத்த பிராமணன் வந்து தன் பணத்தைத் திருப்பிக் கொடுக்கும்படியும், அப்படிக் கொடுக்காத வரையில், அவளையும் அவளது வம்சத்தையும் நான் விடப்போவதில்லை என்றும் கூறி, அவளைப் பயமுறுத்தித் துரத்தினான்.

பயந்துபோன அந்தப் பெண் கனவிலேயே ஓடிப்போய் அத்திமரத்தைச் சரணமடைந்தாள். உடனே அந்த மரத்திலிருந்து குருநாதர் வெளிப்பட்டு அவளுக்கு அபயமளித்து, அந்தப் பிராமணனிடம், ஏன் இந்தப் பெண்ணைத் துன்புறுத்துகிறாய்? என்று கேட்டார். அதற்கு அவன் போன ஜன்மத்தில் தான் அவளுக்குக் கடன் கொடுத்த சமாச்சாரத்தைச் சொல்லி, நீங்கள் ஒரு தவசீலர். ஆகையால் நடுநிலையில் நின்று கடனை வாங்கிக் கொடுக்க வேண்டும்! என்று சொன்னான்.

என் பக்தர்களை உபத்திரவம் செய்தால், கட்டாயம் நான் தண்டிப்பேன். ஆனால் நான் சொல்வதைக் கேட்டால், உனது பிசாசு ரூபம் நீங்கி நற்கதி பெறுவாய். அந்தப் பெண் எவ்வளவு கொடுக்கிறாளோ அதைப் பெற்றுக்கொள். இல்லையேல் இந்த இடத்தை விட்டுச் சென்றுவிடு. நான் என் பக்தர்களைக் காப்பாற்றியே தீருவேன். இனி நீ அவளை ஹிம்சை செய்தால் என் தண்டனைக்குள்ளாவாய்! என்று சற்குரு அவனைக் கடிந்து பேசி எச்சரித்தார்.

அந்த பிராமணன், குருவின் பாத கமலங்களைத் தரிசிக்கும் பாக்கியம் தனக்குக் கிடைத்ததால், இனி ஒரு குறையும் இல்லை என்றும், என்னுடைய பிசாசுத் தன்மை நீங்கி நற்கதி கிடைக்குமென்றால், அந்தப் பெண் கொடுக்கும் எதையும் தான் ஏற்றுக்கொள்வதாகவும் கூறினான்.

குருதேவர் அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்து, நீ இன்று முதல் வரும் பத்து நாட்களுக்கு அஷ்ட தீர்த்தத்தில் ஸ்நானம் செய்து, இந்த அத்தி மரத்தை வலம் வந்து ஆராதித்தால், உன் பிரார்த்தனையால் இந்தப் பிராமணனின் பிசாசு உருவம் நீங்கி அவன் நற்கதி பெறுவான். நீயும் பிரம்மஹத்தி தோஷம் நீங்கிப் பூரண ஆயுளுடன் கூடிய குழந்தைகளைப் பெறுவாய்! என்று சொல்லி மறைந்தார். அத்துடன் அந்தக் கனவு மறைந்தது.

உடனே அந்தப் பெண் கனவிலிருந்து விழித்துக்கொண்டு எழுந்து தன் கணவனிடம் தான் கனவில் கண்டதைச் சொல்லி பயப்பட்டாள். இருந்தாலும் குரு கனவில் சொன்னபடி செய்ய வேண்டும் என்று இருவரும் தீர்மானித்து, அதன்படியே பத்து நாட்கள் முறையாக எல்லாம் செய்தனர். குரு கனவில் சொன்னபடியே அந்தமனிதன் நற்கதி அடைய, இவளுக்குப் பிரம்மஹத்தி தோஷம் நீங்கிற்று.

பத்தாம் நாள் இரவு அவள் துhங்கும்போது, சொப்பனத்தில் குரு தோன்றி, கவலைப்பட வேண்டாம்! குழந்தைகள் பிறந்து, இனி உன் சந்ததி வளரும்! என்று சொல்லி, அவள் மடியில் இரண்டு தேங்காய்களை இட்டு மறைந்தார். அவள் மிகுந்த நன்றியுடனும் மகிழ்வுடனும் கண் விழித்துக் குருவை நினைத்து வணங்கினாள். மறுநாள் தம்பதியர் விரதம் முடித்துப் பாரணை செய்து, மரத்தையும், பாதுகைகளையும் வணங்கிப் போற்றிவிட்டு அந்த ஊரை விட்டுப் புறப்பட்டனர்.

காலம் சென்றது. நாளடைவில் அவர்களுக்கு இரண்டு பிள்ளைகள் பிறந்தன. இருவரும் மகிழ்வுடன் அவர்களைப் போற்றி வளர்த்தனர். இரண்டாவது பிள்ளைக்கு மூன்று வயது ஆனவுடன் உபநயன கர்மா செய்ய வேண்டுமென்று, அதற்குரிய ஏற்பாடுகளைச் செய்தனர். ஆனால் எதிர்பாராதபடி திடீரென்று அந்தக் குழந்தைக்கு தனுர் வாதம் என்னும் நோய் கண்டு கைகால்களில் இழுக்க ஆரம்பித்தது. மூன்று நாள் அவஸ்தைப்பட்டு குழந்தை மரணமடைந்து விட்டது.

தாயார் துக்கம் தாளாமல் குழந்தையின் சவத்தின் மீது, புரண்டு அழுது, என் கண்மணியே! எப்படி என்னை விட்டுப் பிரிந்தாய்? உன் மழலைச் சொற்களைக் கண்டு மகிழ்ந்தேனே. எல்லாம் கனவாகப் போய் விட்டதே. சற்குரு தந்த வரத்தாலல்லவோ, நீ என் வயிற்றில் வந்தாய். எனக்கு ஒரு குறையுமில்லை என்று வாழ்ந்தேனே. இப்படி என்னை ஏமாற்றி விட்டுச் செல்லலாமா? என்று அனேகவிதமாகச் சொல்லிப் புலம்பி அழுதாள்.

குருவைத் தேடி – 23

week23
ஒருநாள் குருதேவர் இந்தப் பிராமணனுடைய வீட்டிற்குப் பிட்சைக்குச் சென்றார். தன் ஏழ்மையான நிலையிலும் வருகின்ற அதிதிகளை ஆதரிக்கும் இயல்பைக் கொண்டிருந்த பிராமணன் குருவைத் தன் மனைவியுடன் வரவேற்று வணங்கினான். மிகுந்த பக்தியுடன் அவரைப் பூஜித்து உரிய உபசாரங்களைச் செய்து, அன்று அவன் மனைவி வெறும் அவரைக்காய் கறியை மட்டும் சமைத்திருந்தபடியால் அதை மட்டும் வெட்கத்துடன் அவருக்கு உணவாகப் படைத்தான்.

குரு அவனுடைய பக்தி சிரத்தையால் மகிழ்ந்து அவனுடைய வறுமையைக் கண்டு மனமிரங்கினார். இனி உன்னுடைய தரித்திரம் ஒழிந்து போய் விடும் என்று சொல்லிவிட்டுப் புறப்பட்டார். அப்படிப் போகும்போது அவர் வீடு முழுவதும் வளர்ந்து படர்ந்திருந்த அவரைக் கொடியை வேருடன் பிடுங்கி எறிந்துவிட்டுப் போனார். அவர் செய்கையைக் கண்டு அந்தப் பெண் பதறி விட்டாள்.

அவர் சென்ற பிறகு அவள் மிகவும் வேதனைப்பட்டு ‘ இந்த சந்நியாசிக்கு நாம் என்ன தீங்கு செய்தோம்? நம்முடைய உணவைத் தட்டிப் பறித்து விட்டுப் போகிறாரே. இந்த அவரைக்கொடி என்ன செய்தது?” என்றுகோபத்துடன் புலம்பினாள். இதைக்கேட்டு அவள் கணவன் அவளைக் கண்டித்து, ஆண்டவன் என்ன செய்வான்? சந்நியாசி தான் என்ன செய்வார்? நம்முடைய பிராரப்தம் இப்படி இருக்கிறது. அவனுடைய ஆணை இல்லாமல் ஓர் அணுவும் அசையாது. முத்தொழிலுக்கும் அவனே காரணமாக இருக்க ஒருவரை ஏன் நிந்திக்க வேண்டும்? எறும்பு முதல் யானை வரையிலுள்ள 84 லட்ச ஜீவராசிகளுக்கும் ஆகாரம் நிர்ணயம் செய்த பிறகு தான் அவற்றைப் படைத்திருக்கிறான்.

மேலும் யாரையும் நாம் குறை சொல்லிப் பழிக்கக்கூடாது. அரசனும் பிச்சைக்காரனும், கடவுளுக்குச் சமமானவர்கள். முன் ஜன்மத்தில் செய்த புண்ணிய பாவங்களை அனுசரித்து, நாம் பலனை அடைகிறோம். அவரை விதைத்தவர்க்குத் துவரை கிடைக்குமா? கடவுளை நிந்தித்து என்ன பயன்? அந்த சத்குரு நம்மைக் காப்பாற்றுவார். அவர் சொன்னபடி நம்முடய ஏழ்மை நிலையை அவர் நிச்சயம் அகற்றுவார். கவலைப்படாமல் வேலையைப் பார்! என்று ஆறுதல் சொன்னான்.

இருவரும் சமாதானம் அடைந்து வாடிக்கிடந்த அவரைக்கொடியை அப்புறப் படுத்துவதற்கான வேலையில் ஈடுபட்டனர். கணவன் அந்த அவரைக் கொடியை வேருடன் பிடுங்கி எறியும் பொருட்டுத் தோண்டினான். அப்படித் தோண்டிய இடத்தில் ஒரு பானை தட்டுப்பட்டது. ஆச்சர்யப்பட்டு மேலும் தோண்டி அந்தப் பானையை வெளியில் எடுத்துப் பார்த்தபோது அது புதையல் என்பது தெரிந்தது. இருவரும் அப்படியே திகைத்துப் போய்விட்டனர்.

வந்த குருதேவரின் அருள்தான் இது என்று கண்ணீர் விட்டு அழுது கரம் கூப்பித் துதித்தனர். பிறகு அந்தப் பானையை ஒருவருக்கும் தெரியாமல் மறைத்து வைத்துவிட்டு சங்கமஸ்தானத்திற்கு ஓடினார்கள். அங்கு அத்தி மரத்தடியில் அமர்ந்திருந்த குருவின் திருவடிகளில் விழுந்து வணங்கி, நிகழ்ந்தவற்றைக் கூறினார்கள்.

குரு புன்சிரிப்புடன் அவர்களை ஆசீர்வதித்து இந்த சமாச்சாரத்தை எவரிடமும் சொல்ல வேண்டாமென்றும், அப்படிச் சொன்னால் லட்சுமி வீட்டில் தங்கமாட்டாளென்றும், இனி அவர்களுக்கு ஒரு குறையுமில்லை என்றும் கூறினார். குரு சொன்னவற்றை பக்தியுடன் தலை வணங்கி ஏற்றுத் தம்பதியர் வீடு திரும்பி அந்த செல்வத்தைப் பயன்படுத்தி நிறைவுடன் வாழ்ந்தனர்.

குரு கிருபை ஏற்பட்டால் அவருடைய தயவால் நம்முடைய எல்லாக் குறைகளும் தீரும். எவனுக்குத் தெய்வபலம் குறைவாக இருக்கிறதோ அவன் குருவை வணங்கி பூஜித்தால் இகத்திலும் பரத்திலும் சுகமடைந்து அஷ்ட ஐஸ்வர்யங்களுடன் நிறைவாய் வாழ்வான்.


ஒற்றன் பக்தனாகிய கதை

ஓர் ஏழை பிராமணன் குரு கிருபையால் செல்வ வளத்தைப் பெற்று சுகமாய் வாழ்ந்த கதையை சித்தர் சொல்லக் கேட்ட நாமதாரகன், சுவாமி! வேத சாஸ்திரங்களில், அஸ்வத்த மரம் என்று குறிப்பிடப்படுகின்ற அரசமரத்தைத் தான் மரங்களின் அரசன் என்று சொல்வார்கள். ஆனால் குருதேவர் ஔதும்ப மரத்தின் அடியில் ஏன் தங்கி அங்கு வசித்தார்? என்று வினவினான்.

சித்தர் அதற்குரிய விளக்கத்தை எடுத்துரைத்தார். முன்பு ஒரு காலத்தில் மகா விஷ்ணு நரசிம்ம அவதாரம் எடுத்து, அசுரனான ஹிரண்யகசிபுவை வதம் செய்தார் அல்லவா? அச்சமயத்தில் அவன் கேட்ட வரத்தின்படி எந்த வித ஆயுதத்தையும் பயன்படுத்தாமல் தன் கை நகங்களையே ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தி, அவனது வயிற்றைக் கிழித்துக் குடலை உருவி எடுத்துக் கொன்றார். அச்சமயத்தில் அவ்வசுரனின் வயிற்றில் இருந்த காளகூடம் என்ற விஷம் நரசிம்மரின் நகங்களில் பட்டு விரல்களின் வழியே உடலில் உக்கிரமான வெப்பத்தைக் கொடுத்தது. அத்தருணத்தில் மகாலட்சுமி அதைக் கவனித்து உடனே அத்திப்பழங்களைப் பறித்து வந்து நாராயணனின் நகங்களிலே புதைத்து வைத்தாள். அத்திப்பழம் பட்டதும் விஷமுறிவு ஏற்பட்டு, நகக் கண்களிலும் உடலிலும் ஏற்பட்ட எரிச்சல் அடங்கி உக்கிர நரசிம்மமூர்த்தி சாந்தமடைந்தார். அப்பொழுது மகா விஷ்ணுவும், லட்சுமியும் சமயத்தில் உதவிய அத்திமரத்திற்குப் பல வரங்களை அளித்தனர்.

கலியுகத்தில் அத்தி மரத்தைக் கற்பகத்தரு என்று கருத வேண்டும் என்றும் அந்த மரத்தில் தாங்கள் இருவரும் வாசம் செய்வதாகவும் இந்த மரத்தை எவர் பக்தியுடன் பூஜிக்கிறார்களோ, அவர்களது பிரார்த்தனைகள் எல்லாம் நிறைவேறும். சகல விஷங்களும் நீங்கும். மலடிகளுக்குப் புத்திரப் பேறு கிடைக்கும். இந்த மரத்தடியில் தியானம் செய்தால் ஞானமும், பக்தியுடன் வலம் வந்தால் சகல செல்வங்களும் வாய்க்குமென்று வாழ்த்தினர்.

இப்படிப்பட்ட மிகச் சிறப்பான அத்தி மரத்தின் அடியில் மும்மூர்த்திகளின் அவதாரமான ஸ்ரீ நரஸிம்ம ஸரஸ்வதி குரு தேவர் வந்து தங்கியதால் அதன் மகிமை மேலும் பெருகியது. அவர் அவ்விடத்தை விட்டு நீங்கிப் பிறகு வேறு இடங்களுக்குச் சென்றாலும் கூட அவரது சக்தி அங்கு நிறைந்து விளங்;கியது. அந்த ஊரும் அத்தி மரமும் மிகுந்த பிரசித்திப் பெற்ற புண்ணியப் பிரதேசமாக மாறி விட்டன.

இப்படி அந்தப் புனித மரத்தடியில் குரு நாதர் வாழ்ந்து வந்தபோது, அந்த கிராமத்திலிருந்த சில வேலையற்றவர்களுக்கு இவர் எப்படி சாப்பிடுகிறார், என்ன செய்கிறார், இவருக்கு என்ன பெருமை? என்றெல்லாம் வேண்டாத சந்தேகங்கள் ஏற்பட்டன. இதனைக் கண்டறிய வேண்டுமென்று ஓர் ஆளை ஏற்பாடு செய்தனர்.

அவன் ஒருநாள் மத்தியான வேளையில் சங்கம ஸ்தானத்தை அடைந்து, ஓரிடத்தில் மறைந்து நின்றபடி அத்திமரத்தடியில் அமர்ந்திருந்த குரு என்ன செய்கிறார்? என்பதைக் கண்டறிந்தான். அப்பொழுது அவன் மனதில், ஒருவன் குருவின் செயல்களைக் கண்காணிக்க ஆரம்பித்தால், அவனுக்கு யமலோகம் தான் போக வேண்டியிருக்கும். அவன் அதோ கதிதான். எனக்கு இப்படி ஒரு சோதனை ஏற்பட்டதே என்று ஒரு பயம் உதித்தது. இருந்தாலும் வயல்புறமாகப் பதுங்கியிருந்து பார்த்தான்.

அச்சமயத்தில் அந்த பஞ்சகங்கா சங்கம ஸ்தானத்திலிருந்து அறுபத்து நான்கு யோகினிகள் வெளிப்பட்டு வந்து குருவை அடைந்து, அவரைக் கைகூப்பி வணங்கினர். முறைப்படி பலவிதமாகப் பூஜைகள் செய்தனர். பின்னர் அவரை நதிக்கரைக்கு அழைத்துச் சென்று நதியில் இறங்கி மறைந்து விட்டனர். சிறிது நேரம் சென்றதும் மறுபடியும் நதி இரண்டாகப் பிரிய, அதிலிருந்து குரு வெளியே வந்து அத்தி மரத்தடியை அடைந்தார்.

எல்லாவற்றையும் கவனித்த அந்த மனிதனுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. நதி எப்படி வழி விட்டது? எப்படி இவர் மீண்டும் வெளியில் வர முடிந்தது? என்றெல்லாம் எண்ணிக் குழம்பினான். பிறகு யாரிடமும் எதுவும் சொல்லாமல் வீட்டிற்குச் சென்றுவிட்டான். மறுநாள் சீக்கிரமாகவே நதிக்கரைக்கு வந்து மறைந்துகொண்டு என்ன நடக்கிறது என்று பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

மதிய வேளை வந்தது. முதல் நாளைப் போலவே அந்த யோகினிகள் நதியிலிருந்து வெளிப்பட்டு குருவை பூஜை செய்து அழைத்து வந்தனர். குரு அவர்களுடன் நதிக்கரையை அடைந்ததும் அங்கு ஒளிந்துகொண்டிருந்த மனிதன் மேலும் நெருக்கமாக வந்து மறைந்து நின்றான். அவ்வேளையில் அந்த நதி இரண்டாகப் பிரிந்தது. குருவை அழைத்துக்கொண்டு அவர்கள் உள்ளே நுழையும்போது சட்டென்று அந்த மனிதனும் திருட்டுத்தனமாக நுழைந்து விட்டான்.

அந்த நதியின் உள்ளே தேவேந்திரப் பட்டணமான அமராவதியைப் போல் பிரகாசிக்கும் நகரம் ஒன்று தென்பட்டது. அந்த ஊரிலுள்ளவர்கள் இவர்களைக் கண்டவுடன் ஆரத்திகொண்டு சுற்றி வரவேற்றனர். குருவை ஒரு ரத்தின சிம்மாசனத்தில் அமர்த்திப் பதினாறு விதமான பூஜைகளைச் செய்தனர். பிறகு அவருக்கு அறுசுவைகளுடன் கூடிய பிட்சையளித்தனர். மறைந்திருந்து எல்லாவற்றையும் கவனித்து வந்த மனிதன் குருதேவர் இறைவனின் அவதாரமானதால்தான் இத்தகைய அற்புதங்கள் நடக்கின்றன என்று நினைத்து வியந்தான்.

உபசாரங்களும் உணவும் முடிந்த பின் மீண்டும் அந்த யோகினிகள் குருவை அழைத்து வந்து நதியிலிருந்து வெளியில் கொண்டு வந்து விட்டுச் சென்றனர். அவர்களுடன் அந்த மனிதனும் வெளியில் வந்து விட்டான். அப்படி அவன் வந்ததைக் குரு பார்த்து விட்டார். உடனே அவனை வன்மையாகக் கண்டித்தார். அவனோ அவர் காலில் விழுந்து வணங்கித் தன்னை மன்னிக்கும்படியும், அவரை தரிசனம் செய்ய வேண்டும் என்ற ஆவலுடனேயே தான் வந்ததாகவும் கூறினான். மேலும் அவன் குருவை நோக்கி தாங்கள் மும்மூர்த்திகளின் அவதாரம். எனக்கு ஞானமில்லை. அறியாமையால் செய்த பிழையைத் தாங்கள் பொறுத்தருள வேண்டும். தங்களை தரிசித்தால் எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேறி நினைத்ததெல்லாம் நடக்கும் என்ற எண்ணத்தில் தங்களை சாதாரணமாகத் தரிசிக்கவே நான் வந்தேன். ஆனால் அப்படி வந்த இடத்தில் இந்த வைபவங்களெல்லாம் காணக்கூடிய பாக்கியம் கிடைத்தது. இந்த சம்சார பந்தங்களிலிருந்து தாங்கள் தான் என்னை விடுவிக்க வேண்டும் என்று பக்தியுடன் கூறி மீண்டும் வணங்கினான்.

அவன் உண்மையிலேயே மனம் மாறி வருந்துவதை உணர்ந்து கொண்ட குரு மகிழ்ந்து அவனை ஆசிர்வதித்தார். பிறகு அவர் நீ இன்று பார்த்த அதிசயங்களை யாரிடமாவது சொன்னால் உடனே உன் உயிருக்கு ஆபத்து நேரிடும், ஜாக்கிரதை! என்று எச்சரித்தார். தனக்கு அந்த எண்ணமே இனி இருக்காது என்று கூறியவன் பிறகு தன் மனைவியுடனும் குழந்தைகளுடனும் தினமும் குரு ஸ்தானத்திற்கு வந்து அவருக்குப் பூஜைகள் செய்தும் பணிவிடைகள் செய்தும் வந்தான். குருவின் ஆசியால் அவனுக்கு வயலிலிருந்து புதையல் கிடைத்து சுக வாழ்வுடன் வாழலானான்.

இப்படியிருக்க ஒருநாள் அந்த மனிதன் குருவிடம், இன்று மாசி மாதப் பௌர்ணமி தினமாக இருக்கிறது. மாசி மாதத்தில் பிரயாகையிலும் காசியிலும் ஸ்நானம் செய்தால் சிறப்பு என்று சொல்கிறார்களே, அது ஏன்? என்று கேட்டான். அதற்குக் குரு, அவற்றையெல்லாம் விட இந்த பஞ்சகங்கைளைப் பிரயாகை என்றும், குரு வசிக்குமிடத்தைக் காசி என்றும் கருத வேண்டும். கோல்ஹாபூர் என்ற ஊரைத் தட்சிணப் பிரயாகை என்றே சொல்லலாம் என்று அவற்றை விட சிறப்பானவை இவை என்பதை அந்த பக்தனுக்கு உணர்த்தினார்.

பிறகு, அந்த இடங்களை இன்று நீ பார்க்கவேண்டுமென்று விரும்பினால் ஒன்று செய். நான் அமர்ந்திருக்கின்ற இந்த புலித்தோலைப் பிடித்துக்கொள்.! என்று சொன்னார். அவனும் அவ்வாறே செய்தான். ஒரு கணப் பொழுதில் இருவரும் பிரயாகையை அடைந்தனர். காலை ஸ்நானத்தை அங்கு முடித்து உடனே மத்தியானத்தில் காசிக்கு வந்தனர். அங்கு விசுவநாதரைத் தரிசித்து உடனே கயா சென்றனர். அங்கு இறைவனை ( ஸ்ரீ விஷ்ணு பாதம்) வணங்கிவிட்டு மீண்டும் காசி வந்து பிரயாகையையும் அடைந்து இரவு தங்களது சங்கம ஸ்தானத்திற்குத் திரும்பி விட்டனர். இந்த அதிசயத்தை நடத்திக் காட்டிய குருவின் பெருமை எப்படியோ ஊர் முழுவதும் பரவலாயிற்று.

குருவைத் தேடி – 22

கதிரவன் மறைந்ததும் உபமன்யுவும் பசுக்களும் வீடு திரும்பாததால் அவர்களைத் தேடிக்கொண்டு குரு காட்டிற்கு வந்தார். அங்கு ஒரு பாழுங் கிணற்றினருகே பசுக்கள் அழுது கொண்டு நிற்பதைக் கண்டு சஞ்சலமடைந்து உபமன்யுவைப் பெயரைச் சொல்லி கூப்பிட்டார். குருவின் குரலைக் கேட்ட உபமன்யு கிணற்றிலிருந்தவாறே, இங்கிருக்கிறேன் குருவே! என்று பதிலளித்தான்.

கருணையின் வடிவமான குரு அவனிடம் நடந்த விவரங்களைக் கேட்டு அசுவினி தேவதைகளைத் தியானிக்கும்படி சொன்னார். அவன் அவ்வாறு தியானிக்க, இழந்த பார்வையைத் திரும்பப் பெற்றான். உடனே மேலே ஏறிவந்து குருவை வணங்கிப் போற்றினான். அன்பே உருவான குரு அவனைக் கட்டித் தழுவி உச்சி மோர்ந்து, குழந்தாய் உன்னை நான் மிகவும் சோதித்து விட்டேன். உன் பக்தியை நான் மெச்சுகிறேன்! என்று சொல்லித் தன் வரத பூர்வ கரத்தை அவன் சிரசின் மீது வைக்க, அதே கணத்தில் எல்லா ஞானமும் பெற்று பண்டிதன் ஆனான். பசுக்களுடன் அவனையும் ஆசிரமத்திற்கு அழைத்து வந்த குரு அவனுக்கு உரிய ஆசிர்வாதங்களை வழங்கி, இனி நீ உன் தாய் தந்தையரை அடைந்து அவர்களுக்குப் பணிவிடைகளை செய்து, நல்லமுறையில் திருமணம் செய்து கொண்டு சுகமாய் வாழ்வாய்! என்று கூறி அவனை வழியனுப்பி வைத்தார்.

மேலும் அவர், உபமன்யு! நீ சிறந்த ஆச்சாரியனாக விளங்குவாய்! உனக்கு உத்தங்கன் என்னும் சீடன் அமைந்து அவனால் உனது புகழ் நான்கு திசைகளிலும் பரவும். அந்த உத்தங்கன் என்னும் சீடன் ஆதிசேடனை வென்று, ஜனமேஜயன் என்ற அரசனுக்கு சர்ப்ப யாகம் செய்ய உதவியளித்து, யாகத்தில் தட்சகனை இந்திரனுடன் கொண்டு வருவான். அதன் மூலம் உனது சாமர்த்தியத்தையும், புகழையும் பரப்புவான்! என்றும் சொல்லி ஆசி வழங்கினார்.

இந்த வரலாறுகளையெல்லாம் குரு நரஸிம்ம ஸரஸ்வதி அந்த முனிவரிடம் சொல்லி, குருத் துவேஷம் செய்கிறவர்களுக்குப் பரலோகமில்லை. கும்பி பாகம் என்ற நரகத்தை அவர்கள் அடைய நேரிடும். குருவின் மனதில் நிறைவு ஏற்பட்டால் அந்த சீடனுக்கு ஒரு கணத்தில் ஞானம் ஏற்பட்டு, சகல சாஸ்திரங்களையும் அறிய முடியுமென்று சொன்னார்.

பிறகு அந்த முனிவரிடம், உன் தகுதி என்னவென்று உன்னை விட உன் குருவிற்குத் தான் தெரியும். நீ மீண்டும் உனது குருவிடம் சென்று அவருக்குப் பக்தியுடன் பணிவிடை செய்து அவர் மனதைக் குளிரச் செய்! என்று உத்திரவிட்டார்.

அந்த முனிவர் குருவைப் பக்தியுடன் வணங்கி, ‘சத்குருவே! உம்முடைய விளக்கத்தால் நான் குருத்துரோகி என்ற உண்மையை அறிந்தேன். குருவின் பெருமையை அறியாமல் பெரிய அபராதம் செய்து விட்டேன். இப்போது என் பிழையை உணர்ந்தேன். தங்கம், இரும்பு முதலிய உலோகங்கள் உடைந்து விட்டால், அவற்றைக் காய்ச்சி உருக்கி ஒன்று சேர்த்து விடலாம். முத்து உடைந்து விட்டால் அதை எப்படி மீPண்டும் ஒன்று சேர்க்க முடியும்? குருவின் மனம் உடையும்படி செய்து விட்டேனே! நான் உயிர் வாழ்ந்து என்ன பயன்? என்று சொல்லிக் கண்ணீர் விட்டார். பிறகு வைராக்கியத்துடன் தன் பிராணனை மாய்த்துக்கொள்ள எண்ணிப் புறப்பட்டான்.

அவன் தன் பிழையை உணர்ந்து வருந்தியதால் அவனது எல்லாக் குற்றங்களும் மறைந்து போயின. வைக்கோல் போரில் தீ பட்டவுடன் எப்படி அது உடனே எரிந்து சாம்பலாகின்றதோ, பருத்தி மூட்டையில் நெருப்புப் பட்டதும் அது எப்படி எரிந்து விடுகிறதோ அதுபோலத் தன் பிழையை உணர்ந்து ஒருவன் மனப்பூர்வமாக வருத்தப்பட்டால், அவனது நுhறு ஜென்மப் பாவங்களும் கூடத் தொலைந்து விடும் என்பது ஆன்றோர் வாக்கு.

குரு தேவர் அந்த முனிவனின் திட வைராக்கியத்தைக் கண்டு அவரைக் கூப்பிட்டு அவருக்கு அளவற்ற ஆறுதல் வார்த்தைகளைச் சொல்லித் தன் குருவை அவன் மனதில் நினைத்து, அவருடைய சரணங்களில் வணங்கும்படி சொன்னார். அதைக் கேட்டு, தங்களின் கிருபையால் தான் நான் திருந்தினேன். எனக்குத் தாங்கள் நல்வழி காட்டினீர்கள்! என்று அந்த முனிவர் மேலே பேச முடியாமல் தழுதழுத்து அவரை நமஸ்கரித்தான். அதே சமயம் தன் குருவையும் மனதில் தியானித்து அவரது திருவடிகளையும் வணங்கினார். ஸ்ரீ நரஸிம்ம ஸரஸ்வதி அவனது மனமாசு நீங்கிற்றென்று சொல்லி அவரது தலையில் தன் கரத்தை வைக்க, மறுகணம் அவர் எல்லா ஞானமும் பெற்று, வேதம், சாஸ்திரம், மந்திரம் முதலியவற்றில் பண்டிதனானான். மேலும் ஸத்குரு, நீ உனது குருவிடம் போய்ச் சேர்ந்து, அவரை மனப்பூர்வமாக வணங்கு. நிச்சயம் அவர் உன்னை மன்னித்து ஏற்றுக் கொள்வார்! என்று விடை கொடுத்து அனுப்பினார்.

பிறகு ஸ்ரீ குருதேவர் அந்த ஊரை விட்டு நீங்கிக் கிருஷ்ணா நதி மேற்குத் திக்கை நோக்கிப் பாயுமிடமான புவனேஸ்வர் என்ற புண்ணிய தலத்திலுள்ள பில்லவடி என்ற கிராமத்தில் ஔதும்பரம் என்று அழைக்கப்படுகின்ற அத்தி மரத்தடியில் மறைவாகத் தங்கி வசிக்கலானார்.

மூடன் ஞானம் பெற்ற கதை

ஸ்ரீ நரஸிம்ம ஸரஸ்வதி ஸத்குருவின் சரித்திரத்தை ஸித்தர் இப்படி விவரமாகச் சொல்லிக்கொண்டே வர, வழிப்போக்கனான நாமதாரகன் தணியாத தாகத்துடன் மிகுந்த அக்கறையுடன், அதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். அவனது சிரத்தையைக் கவனித்த ஸித்தர் மகிழ்ந்து, குரு பக்தி சிகாமணியான நாம தாரகா! உனக்குக் குரு கிருபை சீக்கிரமே கிடைக்கும். எப்படி மழை வருவதற்கு முன்பு குளிர்ந்த காற்று வீசுகிறதோ, அதுபோலக் குரு கிருபை ஏற்படும் முன், குரு சரித்திரத்தைப் படிக்கவோ, கேட்கவோ ஒருவனுக்கு ஆர்வம் ஏற்படும். அப்படிப்பட்ட ஆர்வமே உன்னிடம் காணப்படுகிறது! என்று அவனைப் பாராட்டினார்.

பிறகு குருவின் கதையைத் தொடர்ந்து சொல்ல ஆரம்பித்தார். முன்பு இருந்த ஊரில் அவர் புகழ் பரவ ஆரம்பித்து விட்டபடியால், குரு தொடர்ந்தும் அங்கிருக்க விரும்பாமல் முன் சொன்ன பில்லவடி கிராமத்திற்குச் சென்று தங்கினார். சந்நியாசிகள் சாதுர் மாஸ்ய விரத காலத்தில் எங்கும் செல்லாமல் ஓரிடத்திலேயே தங்கி இருந்து விரதமிருப்பார்கள். அதன்படி குரு அந்த ஊரிலேயே ஒருவரும் அறியா வண்ணம் எளிமையாக வசித்து வந்தார். இருந்தபோதிலும் அவர் அங்கு தங்கியதாலேயே அந்த இடத்திற்கு மகிமை வந்தது.

உலகில் சூரியனை ஒளித்து வைக்க முடியாது. கஸ்தூரியை மூடி மறைத்தாலும் அதன் வாசனை வெளி வராமல் இருக்காது. அதுபோல் குரு மறைவாக இருந்தாலும், ஊர் மக்களுக்கு இவர் ஒரு மகான் என்பது தெரிந்து விட்டது. கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் பக்தர்கள் தேடி வந்து வணங்க ஆரம்பித்தனர். தாங்கள் நினைத்ததையெல்லாம் வரமாகக் கேட்டனர்.

இது இப்படி இருக்கக் கரவீரம் என்ற ஊரில் ஒரு பண்டிதன் மிகப் பிரசித்தமாக இருந்தான். அவன் கல்வி கேள்விகளிலும் சிறந்து விளங்கி புகழ் பெற்றிருந்தாலும், அவனது ஒரே மகன் நேர் விரோதமாக மூடனாக இருந்தான். தந்தை எவ்வளவோ முயற்சி செய்து அவனுக்கு வேதங்களைக் கற்பிக்க முயன்றும் அவனுக்கு ஏறவேயில்லை. மூடன் மகனாக வாய்த்தானே என்ற ஏக்கத்திலேயே பண்டிதன் இறந்து போனான். தாய் முன்பே இறந்துவிட்டாள்.

இந்நிலையில் அனாதையாகிவிட்ட சிறுவனை ஊரார் நிந்திக்கத் தொடங்கினர். “ஏ! மூடனே! எதைக் கற்றுக்கொண்டாலும் மறந்து விடுகிறாயே! உன் தந்தை இருந்த இருப்பென்ன? அவருக்கு இப்படி ஒரு பிள்ளையா? நீ வாழ்ந்து என்ன பயன்? வித்தை இல்லாவிட்டால் உன்னை யார் மதிப்பார்கள்? செல்வனுக்கு அவனது ஊரில் மதிப்பு. பண்டிதனுக்கோ சென்ற இடமெல்லாம் சிறப்பு என்பார்கள். மன்னரும் படித்தவர்களத் தான் கொண்டாடி சபையில் வைப்பார்கள். நீ இப்படி மூடனாய் இருக்கிறாயே!” என்று ஏசிப்பேசி கேலி செய்ய, அவன் மனம் உடைந்தவனாய், இனி வித்தை கற்காமல் ஊர் திரும்புவதில்லை என்று வைராக்கியம் கொண்டு புறப்பட்டான்.

அனாதையான அந்தச் சிறுவன் ஊர் ஊராக அலைந்து திரிந்து கடைசியில் பில்லவடி கிராமத்தை வந்தடைந்தான். அங்கு புவனேச்வரி அம்மன் கோவிலுக்குச் சென்று சந்நிதியில் அமர்ந்து விட்டான். ஊண், உறக்கமின்றி, ஸ்நானம், சந்தி என்ற எவ்வித நியமமுமின்றி ஒரே பிடிவாதமாக அம்பாளிடம் தனக்கு ஞானம் தரும்படி சத்தியாக்கிரகம் செய்தான். மூன்று நாட்களாகியும் அவனுக்கு அம்பாள் தரிசனம் தராததால், தன் நாக்கை அறுத்து சமர்ப்பணம் செய்தான். அம்பாள் அவனுக்குக் காட்சி தரவில்லை. கோபம் கொண்ட அவன் தன் தலையை வெட்டி அம்பாளுக்குக் காணிக்கை செலுத்தப் போவதாக சபதம் செய்து வாளை ஓங்கினான்.

அவனது பக்தியையும் வைராக்கியத்தையும் கண்ட ஜகன்மாதா அவனைத் தடுத்து நிறுத்தி, உனக்கு என்னால் எதுவும் செய்ய இயலாது. கிருஷ்ணாநதியின் எதிர்க்கரையில் ஓர் அத்தி மரம் இருக்கிறது. அந்த மரத்தடியில் ஒரு மகான் எளிய தோற்றத்தில் வாசம் செய்கிறார். அவரிடத்தில் சென்று ஞானத்தைப் பெற முயற்சி செய்! அவர் மனம் வைத்தால் உன் கோரிக்கை நிறைவேறும்! என்று சொன்னாள்.

அவன் உடனே அக்கோயிலிலிருந்து வெளியேறிக் கிருஷ்ணா நதியில் குதித்து நீந்தி அக்கரையை அடைந்தான். அங்கே மரத்தடியில் அமர்ந்திருந்த குருவின் சரண கமலங்களில் நமஸ்கரித்து தன் வேண்டுதலைத் தெரிவித்தான். அம்பாள் அனுப்பி வைத்ததைக் கூறினான். அவன் சொன்னவற்றைச் செவி மடுத்த குரு அவனைத் துhக்கி நிறுத்தி ஆசீர்வதித்தார்.

மானசரோவரில் மூழ்கி எழுந்த காகம் அன்னமாக மாறிவிட்டதைப் போல, ஜம்புநாதமென்ற தெய்வீக நதியில் உள்ள மண்ணாங்கட்டி தங்கமாக மாறிவிட்டதைப் போல, குருநாதரின் கரம் பட்டதும் இந்த மூடச் சிறுவன் சகல வேத சாஸ்திரங்களிலும் வல்ல பண்டிதனாக மாறிவிட்டான். உடனே மந்திரங்களைச் சொல்லி குருநாதரைத் துதிக்கத் தொடங்கினான்.

வறுமையை ஒழித்த கதை

சித்தர் இந்தக் கதையைச் சொல்லி முடித்துவிட்டு, நீ இப்படிக் கேட்கக் கேட்கத்தான் எனக்கு ஒவ்வொரு கதையாக நினைவிற்கு வருகிறது என்று சொல்லிச் சிரித்தார். நாமதாரகன் மகிழ்ந்து சத்குருவின் சரித்திரத்தை எவ்வளவு கேட்டாலும் திருப்தி ஏற்படவில்லை, நீங்கள் சொல்லிக்கொண்டே இருங்கள்! என்று அவரை வணங்கினான்.

சித்தரும் சொல்லத் துவங்கினார். பில்லவடி கிராமத்திலும் குருவின் மகிமை வெளிப்பட்டுப் பிரசித்தமாகி விட்டது. எனவே அவர் இந்த இடத்தை விட்டு வெளிப்பட்டு, தட்சிணகாசி என்று புகழப்பட்ட வருணா சங்கமத்தை அடைந்தார். நீர் வளம் மிகுந்து காணப்பட்ட பஞ்சகங்கா என்ற இடத்தில் கிருஷ்ணா நதிக்கரையில் வசிக்கலானார். குரு தங்கிய இடம் காசி, பிரயாகை போன்று மிகவும் புண்ணியத்தலம். அங்கு இருந்த குரவபுரம் என்ற கிராமம் குரு சேத்திரம் போன்ற சிறப்பு பெற்றது. அங்கு சிவா, பத்ரா, போகவதி, கும்பி நதி, சரஸ்வதி என்ற ஐந்து நதிகள் ஒன்றாகச் சேர்கின்றன. பொதுவாக ஒரு நதி கடலில் சங்கமமாகின்ற இடமே புனிதமானது என்று சொல்வார்கள். அந்த இடத்தில் ஐந்து நதிகள் ஒன்றாக இணைந்து ஒரு நதியாக மாறிக் கடலை நோக்கிச் செல்லுகின்றன என்றால் இதன் சிறப்பைச் சொல்லவும் வேண்டுமா? இந்த இடத்தில் ஒருதரம் ஸ்நானம் செய்தாலும் எல்லாப் பாவங்களும் நசித்துப் போகும்.

அப்படிப்பட்ட சங்கம ஸ்தானத்தில் அமராபுரம் என்றொரு புனித கிராமமும் இருந்தது. அந்த ஊரிலே கற்பக மரத்தைப் போன்ற ஒரு புண்ணிய அத்தி (ஔதாம்பரம்) மரம் இருந்தது. மேலும் அவ்வூரில் இருக்கும் அமரேஸ்வரன் என்னும் சிவன் கோவில் அவ்விடத்தின் மகிமையால் பிரசித்தி பெற்றது. அந்த ஊரிலே ஏராளமான தீர்த்தக் குளங்கள் இருந்தன. அவற்றிலே அத்தி மரத்தின் எதிரிலே அமையப் பெற்ற மூன்று முக்கிய தீர்த்தங்கள் மனோகரத் தீர்த்தம், பாபவிநாசத் தீர்த்தம், சித்த வரத தீர்த்தம் என்பவை. இவை தவிர பிரயாகை தீர்;த்தம், சக்தி தீர்த்தம், அமர தீர்த்தம், கோடி தீர்த்தம் முதலியவையும் முக்கியமானவை. இப்படி அமைந்த ஓர் அருமையான புண்ணியத்தலத்தைத் தேர்ந்தடுத்து அங்கு குரு ஸ்ரீ நரஸிம்ம சரஸ்வதி 12 வருடங்கள் வாசம் செய்தார்.

குரு குரவபுரத்திலும் அமரபுரத்திலும் நடமாடிக்கொண்டு இருந்தபடியால் அவ்வூர் மக்களுக்கு அவரிடத்தில் பக்தியும் பணிவும் உண்டாயிற்று. அவ்வூர் மக்கள் குருவிற்குப் பிட்சையளித்து அவரது தேவைகளைக் கவனித்து அனுக்கிரகத்தைப் பெற்றனர். இப்படி இருக்கும்போது அவ்வூரிலே ஓர் ஏழைப் பிராமணன் தன் மனைவியுடன் வசித்து வந்தான்.

அவன் பிராமண தர்மப்படி பிட்சையெடுத்து அதைக்கொண்டு வாழ்;ந்து வந்தான். அவன் வீட்டில் ஒரு பெரிய அவரைக்கொடி வளர்ந்து ஏராளமாய்க் காய்த்தது. பிட்சை சரியாகக் கிடைக்காத காலங்களில் இந்த அவரைக் காய்களைப் பறித்து சமைத்து அவர்கள் உண்பார்கள். அவன் குருபக்தி மிகுந்தவன். ஆகையால் எத்தகைய உணவு என்றாலும் குருவைப் பிரார்த்தித்து அவரை பூஜை செய்து அதை நிவேதனம் செய்துவிட்டுப் பிறகுதான் சாப்பிடுவான்.