Welcome

Featured

வணக்கம்.

வாழ்க்கையின் பரபரப்பு எல்லோரையுமே துரத்திக் கொண்டிருக்கிறது. நின்று நிதானிக்க, ஒன்றைப் பற்றி சிந்தித்துப் பார்க்க, யாருக்குமே நேரமில்லை என்றாலும் சிலவற்றை நாம் ஐம் புலன்களால் அனுபவிக்கின்றபோது, அடடா! இதை எல்லோருமே ரசிக்கலாமே! என்று ஓர் ஆவல் உள் தூண்டலின் விளைவே. யான் பெற்ற இந்த இன்பத்தை உங்கள் எல்லோருடனும் பகிர்ந்து கொள்ள வழக்கம் போல் உள் உணர்வு தூண்ட, இந்த முயற்சியை மேற்கொண்டிருக்கிறேன். படியுங்கள்! அனுபவியுங்கள்! சிந்தியுங்கள்! உங்களிலும் இன்பம் பெருகட்டும்!

 

என்றும் நட்புடன்,

விஜயா!

Please click on குருவைத்-தேடி to read the new articles, the posts in the Home page are based on the order of newer post.
The calendar on the right shows “dates highlighted” to indicate articles posted on those dates.
The recent posts on the right shows the most recent posts.
I have included pdf version of each article in the tab for the relevant topics for you to print .

Comments are always welcome.

குருவைத் தேடி – 29

குரு சரித்திரத்தின் இந்த அத்தியாயத்தில் எவை எவையெல்லாம் பாவங்களாக சாஸ்திரத்தில் சொல்லப்பட்டிருக்கின்றன என்பது பற்றிய ஒரு விவரமான பட்டியல் சித்தரின் வாயால் வெளிவந்திருக்கின்றது. நம் முன்னோர் நமக்குச் சொல்லித்தந்த அறவுரைகளின், பழக்க வழக்கங்களின் அடிப்படையில் தான் பெரும்பாலான குடும்பங்கள் அவற்றைப் பின்பற்றி வாழ்ந்து வருகின்றன.

அந்த வகையில் சின்ன வயதிலிருந்தே இதைச் செய், அதைச் செய்யாதே. இதைச் செய்தால் புண்ணியம். அதைச் செய்தால் பாவம் என்று ஒவ்வொரு செயலுக்கும் ஓர் அர்த்தத்தைக் கொடுத்து, அதைப் புரிந்துகொண்டு வாழச் செய்தார்கள். குடும்பத்தில் மூத்தவர்கள் சொல்பவற்றை இளையவர்கள் “மூத்தோர் சொல் வார்த்தை அமிர்தம்” என்று எதிர்க்கேள்வி எதுவும் கேட்காமல் அப்படியே கேட்டு வாழ்க்கையை நடத்தி வந்தனர்.

அன்றாட வாழ்க்கையைச் சிறப்பாக வாழ்வதற்கு ஏற்றவாறு நன்னெறி, மூதுரை, ஆத்திச்சூடி, கொன்றை வேந்தன், இன்னா நாற்பது, இனியவை நாற்பது போன்ற பழைய பாடல்கள் எல்லாம் நல்லவை தீயவை எவையென எடுத்துரைத்து வழி காட்டின. ஏதேனும் ஒரு குறளைத் திடமாகப் புரிந்துகொண்டு அதைக் கடைப்பிடித்தாலே போதும், உயர் வாழ்வு வாழ்ந்து விடலாம். இப்படிப்பட்ட அடித்தளம் போடப்பட்டதாக அமைந்திருப்பதால் தான், நமது இந்து மதம் இன்று வரை மங்காச் சிறப்புடன் பொலிவுற்றுத் திகழ்கின்றது.

இவ்வளவு விவரமும் எதற்கென்றால், இந்த நுhலில் இவ்வத்தியாயத்தில் பாவங்களின் பட்டியலும், அதற்கேற்பத்தான் ஒருவனின் பிறவி அமையும் என்றும் கூறப்பட்டிருக்கிறது. அப்பட்டியலில் பல பாவங்கள் மிகக் கடுமையாகவும், நடைமுறையில் இல்லாததாகவும், சொல்லத் தகாதவையாகவும் கூட இருக்கின்றன. எனவே தான் என்ன இப்படியெல்லாம் எழுதி இருக்கிறாளே என்று பிழையாகச் சிந்திக்காமல் அந்தக் காலத்தில் இவையெல்லாம் கூட வெளிப்படையாக மக்களுக்கு எடுத்துச் சொல்லப்பட்டிருக்கின்றன் அவர்கள் அவற்றைப் புரிந்துகொண்டு அதற்கேற்ப வாழ்ந்தனர் என்ற உண்மையைத் தான் நாம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். இந்த அளவில் உங்களைத் தயார் செய்துவிட்டுப் பிறகு இந்தப் பகுதியை நான் எழுதத் துவங்குகின்றேன்.

கர்வம் பிடித்து வாதத்திற்கு அலைந்து திரிந்த அந்த இரண்டு பிராமணர்களின் அகம்பாவத்தை அடக்குவதற்காகக் குரு நரசிம்ம ஸரஸ்வதி வழிப்போக்கனான ஒரு புலையனை அழைத்து வரச்செய்து, தமது மகிமையால் அவனை ஏழு பிறவிகளைக் கடக்கச் செய்து பிராமணன் ஆக்கி வேதம் கூற வைத்தார் அல்லவா?

இந்த அதிசயத்தால் அரண்டு போன அந்த கர்விகள் குருவிடம் சாபம் பெற்றுப் பிரம்மராட்சதர்களாக மாறி விட்டனர். இந்நிகழ்ச்சி முடிந்ததும் அந்த வழிப்போக்கனான புலையன், குருவிடம், ‘பிராமணனான நான் இப்படிப் புலையனாக ஜன்மம் எடுக்க அப்படி என்ன பாவம் செய்தேன்? தாங்களோ திரிகால ஞானியல்லவா? ஆகவே அருள்கூர்ந்து எனக்கு இதன் காரணத்தை விளக்க வேண்டும்! என்று பணிவுடன் கேட்டான்.

சத்குரு அவனை நோக்கி, மிகவும் விபரமாகச் சில விளக்கங்களைச் சொல்ல ஆரம்பித்தார். அதனை அங்கு கூடியிருந்த அனைவரும் மிகுந்த சிரத்தையுடன் கேட்டனர்.

‘அவரவர் செய்த புண்ணிய பாவங்களை அவரவரே தான் அனுபவித்துத் தீர்க்க வேண்டும் என நான் முன்பே சொல்லியிருக்கின்றேன். எனவே தான் அவரவர் கர்ம வினைப்படி மிகச் சிறந்தவர்களாகவும், நீசர்களாகவும் ஜன்மம் எடுக்கின்றனர். பொதுவாகப் பிராமணர், சத்திரியர், வைசியர், சூத்திரர் என நான்கு சாதிகள் தான் இருந்தன. ஆனால் இவை தவிர மக்கள் செய்த அளவிடமுடியாத பாபங்களுக்குத் தகுந்தபடி ஐந்தாவது சாதி உண்டாயிற்று. அவர்கள் தான் இப்படிப் புலையர்களாக, சண்டாளர்களாகப் பிறவி எடுக்கின்றனர். அவர்களை நீச சாதியென்று சமுதாயத்தில் ஒதுக்கி வைத்தனர். மிக அதிகப்பாவம் செய்தவர்கள் தான் இந்த ஐந்தாவது குலத்தில் பிறக்கின்றனர்.

பிராமணர்கள் நெறி தவறி வாழ்ந்தால், அவர்கள் இந்த நீச ஜாதியில் சென்று பிறப்பார்கள். குரு, தாய், தந்தை ஆகியோரை அலட்சியம் செய்தால் அவன் சண்டாளனாகப் பிறப்பான். கட்டிய மனைவியைக் கை விட்டாலும், எப்பொழுதும் பொய் சொல்கின்றவனும், கன்னியர்களை விலைக்கு விற்பவர்களும், பொய்; சாட்சி சொல்பவர்களும், சுத்தமில்லாதவர் வீட்டில் உணவு உண்ணுபவனும், குதிரை வியாபாரம் செய்கின்ற பிராமணனும், பிற ஜாதிப் பெண்களுடன் தொடர்பு வைத்துக்கொள்பவர்களும், தாசி வீட்டிற்குச் செல்பவர்களும் கீழ் ஜாதியில் பிறக்கின்றார்கள்.

காட்டில் தீ வைப்பவர்களும், தாயாரை அனாதையாக விடுபவர்களும், தாயை விட்டுக் குழந்தையைப் பிரிப்பவர்களும, தீர்த்த யாத்திரைக்கு எனச் சென்று, அந்தந்த இடங்களுக்கு உரிய கிரியைகளைச் செய்யாதவர்களும், நிச்சயம் நீசர்களாகப் பிறக்கின்றார்கள்.

ஒரு பிராமணன் ஆறு விதமான தனது நியம நிஷ்டைகளைக் கைவிட்டாலும், பசுவின் பாலை முதலில் கடவுளுக்கு அபிஷேகம் செய்யாமல் தானே குடித்தாலும், தந்தை தாயின் சேவையைச் செய்யாமல் விட்டாலும் சத்தியமாகச் சண்டாளனாகப் பிறந்து, பிறகு ஏழு ஜன்மங்கள் புழுவாகவும் பிறக்கிறான்.

முதல் மனைவி இருக்கும்போது, அவளைத் தள்ளி வைத்து மற்றொரு விவாகம் செய்து கொள்பவனும், நெடுந் துhரம் யாத்திரை செய்து களைத்து வந்த விருந்தாளியை வேதம் சொல்லச் சொல்லிப் பிறகு அவனுக்கு அன்னமிட்டால் அது ஈனப் பிறவியைத் தான் கொடுக்கும். விரதம் இருப்பவர்களைத் துன்புறுத்துபவர்களும், கேணி, கிணறு ஆகியவற்றை இடிப்பவர்களும், சிவன் கோவில் பூஜையைத் தடை செய்பவர்களும் இழிந்த பிறவி அடைவர்.

குரு பத்னியையோ, சத்துருக்களின் அல்லது நண்பரின் மனைவியரையோ தவறான விதத்தில் அணுகினால் அவன் பதீதனாகப் பிறக்கிறான். இரண்டு தாரமுள்ளவன் ஒருத்தியை மட்டும் உயர்வாகக்கொண்டாடி மற்றவளை அலட்சியப்படுத்தினாலும், மாலை வேளையில் வீடு தேடி வந்த அதிதியை ஆதரிக்காதவர்களும், ஒருவனுக்கு அரசன் அளித்த பூமி தானத்தை அபகரிப்பவர்களும், சந்தி வேளையில் படுத்துத் துhங்குபவர்களும் சண்டாளர்களாகப் பிறக்கிறார்கள்.

தனது வழிபாடுகளைச் செய்து முடித்த சமயத்தில் வருகின்ற அதிதியை மனப்பூர்வமாக வரவேற்காமல் மனதிற்குள் திட்டிக்கொண்டே உணவளிப்பவர்கள், கோழியாகப் பிறப்பார்கள். கங்கை நதியைப் பழித்தாலும், ஏகாதசியன்று சாப்பிட்டாலும், பருவ காலங்களிலும், ஹரி தினங்களிலும் உடலுறவு கொண்டாலும், நம் மதம் இல்லாதவனுக்கு வேதத்தைக் கற்பித்தாலும், தாய் தகப்பனாரின் சிரார்த்;தத்தை செய்யாவிட்டாலும், செய்த நற்காரியங்களை ஊரறிய சொல்லிக்கொண்டு திரிந்தாலும், பாகம் பிரிக்கும்போது பேதம் செய்துபங்கு கொடுத்தாலும் அவன் சண்டாளனாகப் பிறக்கிறான்.

பொய்யான மருத்துவர்கள் மகா பாதகர்களாகப் பிறக்கிறார்கள். பில்லி சூன்யம் போன்ற கெட்டக் காரியங்களைச் செய்பவர்கள், சற்குருவை சாதாரண மனிதனாக எண்ணுபவர்கள், சிவனுக்கும், விஷ்ணுவிற்கும் இடையில் பேதம் செய்பவர்கள், கங்கை நீரையோ, பாலையோ நாய்த்தோலில் இட்டு உபயோகிப்பவர்களும், விதவையைத் தொடர்பு கொள்பவர்களும், விருந்தாளிகளை வேண்டா வெறுப்புடன் உபசரிப்பவர்களும், திதி நாட்களில் பிண்டம் வைக்காதவர்களும், மாதா, பிதா, குரு, பிராமணர்கள் ஆகியோரைக் கண்டபடி நிந்திப்பவர்களும் சண்டாளர்களாகப் பிறக்கிறார்கள்.

வேதங்களை அதிகமாக சர்ச்சை செய்தால் பிரம்ம ராட்சதர்கள் ஆவார்கள். ஒரு தெய்வத்தை வழிபடுபவன் மற்ற தெய்வங்களை நிந்தனை செய்தால் அபஸ்மாரம் என்ற நோய் ஏற்பட்டுத் தரித்திரன் ஆகிவிடுகிறான். குரு, மாதா, பிதா ஆகியோருக்குப் பணிவிடை செய்யாமல், அவர்களைத் துரத்திவிட்டுத் தானும் தன் மனைவியுமாகத் தனிக் குடித்தனம் செய்பவர்கள் கீழ்க் குலத்தில் பிறந்து எப்போதும் பிணியினால் அவஸ்தைப் படுவார்கள். வேதங்களையும் பிராமணர்களையும் அவமதித்து வாழ்பவன் சிறுநீரகப் பிணியால் அவதிப்படுகிறான்.

மக்களின் குற்றம் குறைகளைப் பகிரங்கப் படுத்தும் பாமரர்கள் இருதய நோயால் துன்புறுவார்கள். கர்ப்பத்தை அழிக்கும் பெண்கள் அடுத்த பிறவியில் மலடுகளாகப் பிறப்பார்கள். அப்படிப் புத்திர சந்தானம் ஏற்பட்டாலும் அவை சீக்கிரம் இறந்துவிடும்.

புராணங்கள், தர்மம் பற்றிய பிரசங்கங்கள் நடக்கும்போது, அவற்றைக் கேட்காதவர்களும், பசியோடு இருப்பவர்களை எதிரில் வைத்துக்கொண்டு தான் மட்டும் சாப்பிடுபவர்களும் ஊரின் வெளியே வசிக்கும் நீசர்களாகப் பிறக்கிறார்கள். கீழ்மையான குணமுடையவர்களுடன் பழகுபவர்கள் கழுதை ஜன்மத்தை அடைகிறார்கள். பிரம்மஹத்தி செய்தால் நிச்சயம் அவர்கள் சயரோகத்தைப் பெறுகிறார்கள். மதுபானம் போன்ற போதைப் பொருட்களைப் பயன்படுத்துபவர்கள் கறுப்புப் பற்களுடன் பிறக்கிறார்கள்.

குதிரை, பசு, மாடுகளை வதை செய்தால் பலவித வியாதிகள் வந்து சேரும். தான் செய்த குற்றங்களை உணர்ந்து வருந்தினால் பாபங்கள் தீருகின்றன. நம்பினர்வர்களைக் கை விடுபவர்கள் அடுத்த ஜன்மத்தில் உணவே விஷமாக மாறி சாப்பிட்டதை உடனே வாந்தி எடுப்பார்கள். ஒரு சேவகன் தன் எஜமானனை ஏமாற்றி அவனது செல்வத்தைத் திருடிவிட்டால் அவன் அடுத்த பிறவியில் சிறைவாசம் அனுபவிப்பான். பாம்பு வகைகளைக் கொன்றவன் பாம்பாய்ப் பிறப்பான்.

பெண்களைத் திருடிச் சென்றால் புத்தி இழந்தவர்களாகவும், எப்பொழுதும் மனக் குழப்பம் உள்ளவர்களாகவும் ஆவார்கள். தங்கத்தைத் திருடினவன் மேக ரோகம் பெறுவான் (தோல் வியாதி). புத்தகத்தைத் திருடினால் குருடனாகப் பிறப்பான். பிறர் வஸ்திரங்களைத் திருடினால் அவன் மனைவி எப்பொழுதும் நோயாளியாக இருப்பாள்.

ஒருவன் இறக்கும் தருணத்தில் இருக்கும்போது, அவனது பொருள்களை ஒருவன் திருடினால் அவனுக்கு எப்பொழுதும் சிறைவாசம் தான். பிறருடைய சொத்தையோ அல்லது தானம் கொடுத்த பொருள்களையோ திருடுபவனும், பிறருக்குக் கெடுதல் செய்பவனும் சந்ததி இல்லாமல் தவிப்பார்கள். அன்னத்தைத் திருடினால் குஷ்டரோகம் வரும். தானியங்களைத் திருடினால் துர்நாற்றமுள்ள சிகப்பு தேகத்தை அடைவான். எண்ணெயைக் களவாடினால் சரீரம் நாறும்.

முத்து, மாணிக்கம் முதலிய ரத்தினங்களைத் திருடினால் தாழ்ந்த குலத்தில் பிறக்கிறான். இலை, தழைகள், பழங்கள் போன்றவற்றைத் திருடினால் சொறி சிரங்கு வந்து சிகப்பு தேகத்துடன் விளங்குகிறான். வெங்கலம், இரும்பு, பஞ்சு, உப்பு இவற்றைத் திருடினால் வெண் குஷ்டம் வரும். ஒருவனது வாழ்க்கைக்குத் தேவையான பொருட்களைத் திருடினால், திருடுவோன் எப்போதும் சோகத்தில் மூழ்கியிருப்பான். பிறர் பொருள்களைக் கொள்ளையடித்தால் ஒட்டகமாகப் பிறப்பான்.

பழங்களைத் திருடினால் காட்டு மிருகங்களாகவும், நீரையோ வீட்டுப் பொருள்களையோ திருடினால், காக்கையாகவும் பிறப்பான். இப்படி பாவங்களுக்கேற்றபடியாக பிறவிகள் பெற்று துன்பத்தையும் வேதனைகளையும் அடைந்து திருந்த வேண்டும் அல்லது மேலும் மேலும் பாவங்களையே தொடர்ந்து செய்து திருந்தாமல் வாழ்ந்தால், மேலும் அதிக அளவில் கீழ் கதிக்கும் போக நேரிடும் என்பதையெல்லாம் சத்குரு விளக்கிக் கூறினார்.

குருவைத் தேடி – 28

வேதம் வெளிப்பட்ட கதை

வியாசருக்கு நான்கு சீடர்கள் இருந்தனர். அவர்கள் பைலர், வைசம்பாயனர், ஜைமனி, சுமந்து ஆகியோர். அவர்களிடம் வேத வியாசர், கல்பகோடி வருடங்கள் பயின்றாலும் கூட ஒரு வேதத்தை முழுவதும் உள் வாங்க முடியாது. இப்படி நான் கூறுவது உங்களால் நம்ப முடியாததாக இருக்கலாம். ஆனால் இந்த வேதங்களின் ஆதி அந்தம் பற்றிப் பிரம்மதேவன் பரத்வாஜ முனிவருக்கு சொன்ன வரலாற்றை நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். கேளுங்கள்” என்று கூறத் தொடங்கினார்.

முன்னொரு காலத்தில் பரத்வாஜர் பிரம்மாவை நோக்கிக் கடும் தவம் செய்தார். பிரம்மா அவர் முன் தோன்றி என்ன வேண்டுமென வினவ, பரத்வாஜர், ‘நான் பிரம்மச்சாரியாக இருந்து வேதங்களை ஆதியோடு அந்தமாய்க் கற்க வேண்டும்! தாங்கள் தான் கற்பிக்க வேண்டும்!” என்று சொன்னார்.

பிரம்மதேவன், ‘எனக்கே வேதங்கள் எவ்வளவென்று தெரியாது. அப்படி இருக்கும்போது, உனக்கு எப்படி நான் கற்றுக் கொடுப்பது? ஆனால் அவற்றின் பரிமாணத்தைக் காட்டுகிறேன்! நீயே தெரிந்து கொள்!” என்று சொல்லி, திவ்ய பார்வையால் காண்பிக்க, அவை கோடி சூர்யப் பிரகாசமுள்ள மூன்று பெரிய மலைகளாகக் காணப்பட்டன. பரத்வாஜர் அவற்றைக் கண்டு பயந்து, திகைத்து, பிரம்மதேவரை வணங்கித் தன்னை மன்னிக்கும்படியும், ஆனாலும் தனக்கு ஆவல் மிக அதிகமிருப்பதால் பிரம்மாவின் விருப்பப்படி சில வேதங்களையாவது கற்பிக்கும்படியும் பக்தியுடன் வேண்டினார்.

பிரம்மா மகிழ்ந்து மூன்று குவியல்களிலிருந்தும் மூன்று பிடியளவு எடுத்து பரத்வாஜரிடம் கொடுத்து, அவற்றைப் பயிற்சி செய்யும்படி உத்தரவிட்டார். பரத்வாஜர் இந்த மூன்று வேதங்களின் மந்திரங்களை மாத்திரம் தனியாகப் பிரித்து அதனை நான்காவது வேதமாகச் செய்தார். அவை ருக், யஜூர், சாமம், அதர்வணம் என்று பிரகாசித்தன.

அப்படிப்பட்ட அந்த பரத்வாஜ முனிவரே வேதங்களை இன்னும் பயின்றுகொண்டு வருகிறார் என்றும், நான்முகனின் நான்கு வார்த்தைகள் நான்கு வேதங்களாக உருவெடுத்தன என்றும் வியாசர் தனது நான்கு சீடர்களிடமும் சொன்னார். அந்த சீடர்கள் வியாசரை வணங்கித் தங்களுக்கு அந்த நான்கு வேதங்களைப் பற்றி அவரால் எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவு விவரித்துச் சொன்னால், நாங்களும் எங்களால் ஆனதை அப்பியாசம் செய்கின்றோம் என்று வேண்டினர். வியாசரும் அவர்களின் பிரார்த்தனையை ஏற்று விவரித்தார்.

இந்த இடத்தில் சுமார் ஏழு பக்கங்களுக்கு வேத விவரணங்கள் விவரிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஆனால் நிச்சயமாக நமக்குப் புரியும் விதத்தில் அவை இல்லை. அவையெல்லாம் தகுந்த குரு விளக்கினால் மட்டுமே தகும். அந்தப் பகுதிகளை அப்படியே விட்டுவிட்டு அதற்கு அப்பால் உள்ளதைத் தொடர்கின்றேன்.

வேதங்களைப் பற்றி விஸ்தாரமாகத் தன் சீடர்களுக்குக் கற்பித்த வேத வியாசர் இப்படிப்பட்ட நான்கு வேதங்களையும் பூமியில் பரப்பும்படி அவர்களிடம் சொன்னார். இந்தப் பரதகண்டத்தில் மக்கள் முன்பு வர்ணாச்ரம தர்மங்களை அதாவது குலதர்மத்தைக் கடைப்பிடித்ததால் பாரதம் புண்ணிய பூமியாக விளங்கியது. இந்தக் கலியுகத்தில் பிராமணர்கள் தங்கள் அனுஷ்டானங்களைக் கை விட்டதால் வேதங்களும் மறைந்தன. மேலும் மிலேச்சர்களுக்கு வேதத்தின் அர்த்தங்களைச் சொன்னதால், பிராமணர்கள் கடமை தவறியவர்களாய் ஆகி, அவர்களது புத்தியும் மந்தித்து விட்டது. முற்காலத்தில் வேதங்களின் பலத்தால் பிராமணர்கள் தேவர்களுக்கு ஒப்பான பலமும், மகத்துவமும் பெற்றவர்களாகத் திகழ்ந்தனர். அவர்களைப் பூசுரர்கள் என்று போற்றி அரசர்களும் அவர்களை வணங்கினர்.

அவர்கள் எந்த தானத்தையும் அங்கீகரிப்பதில்லை. அதன் பொருட்டு மும்மூர்த்திகளும் அவர்களுடைய வசமடைந்தனர். இந்திராதி தேவர்களும் பிராம்மணர்களைப் பார்த்து பயப்பட்டனர். அவர்களது வாக்கில் காமதேனுவும், கற்பக விருட்சமும் தாண்டவமாடிக் கொண்டிருந்தன. பெரிய மலைகளைப் பொடியாக்கும் சக்தியையும், ஓர் அணுவைப் பெரிய மலையாக்கும் சக்தியையும் அவர்கள் பெற்றிருந்தனர். வேதத்தின் பொருட்டு மஹா விஷ்ணுவே பிராமணர்களைத் தெய்வமாகப் பூஜித்து வந்தார்.

இப்படிப்பட்ட சக்தியும் மகத்துவமும் பிராமணர்களுக்கு இருந்தது. ஆனால் அவர்கள் தங்களின் மேலான வேத மார்க்கத்தை விட்டு அஞ்ஞான மார்க்கத்தில் போகத் தொடங்கினர். எனவே தான் வேத ரகஸ்யங்கள் வெளிப்படை ஆயின. யார் வேதத்தைச் சொல்லிப் பணம் வாங்குகிறார்களோ அவர்கள் தகுதியை இழந்தவர்களாகிறார்கள். அந்நிய ஜாதிக்காரர்களுக்கு வேதம் உரைப்பவர்கள் பிரம்ம ராட்சதர்களாக ஆகிறார்கள் என்று இவ்வளவையும் வெகு விவரமாக அந்த இருவருக்கும் எடுத்துரைத்த குரு நரஸிம்ம ஸரஸ்வதி, பிறகு அவர்களை நோக்கி, நீங்கள் முழுமையாக அறிந்திராத வேதங்களைப் படித்ததாகப் பொய் சொல்லித் திரிவதோடு, வீணாக உங்கள் தற்புகழ்ச்சியைப் பேசிக்கொண்டு ஜய பத்திரங்களைக் காட்டித் திரிவிக்கிரம பாரதியிடமும் எழுதித் தரும்படி கேட்கிறீர்களே! முனிவரின் கோபத்திற்கு ஆளாகாமல் திரும்பிச் செல்லுங்கள்! என்று சொன்னார்.

குருவின் அறிவுரைகளை நன்றாகக் கேட்டும் அதைக் காதில் வாங்காமல், அந்த கர்வம் பிடித்தவர்கள், எம்மோடு வாதம் செய்யுங்கள்! இல்லையேல் ஜய பத்திரம் எழுதிக் கொடுங்கள். அப்படிச் செய்யாவிட்டால் அவர்களை அரசன் தண்டிப்பான் என்று வற்புறுத்தினர்.

குரு ஸரஸ்வதி எவ்வளவோ எடுத்துச் சொல்லியும் அவர்கள் கேளாததால் அவருக்குக் கோபம் ஏற்பட்டது. ஓர் எலியானது பாம்பின் பெட்டியைத் துளைத்துக்கொண்டு தானே அதனிடம் போய் மாட்டிக்கொள்வது போல, விட்டில் பூச்சியானது விளக்கில் வந்து விழுந்து மடிந்துபோவது போலவும், அந்த மூடர்கள் குருவின் மகிமையை அறியாமல் தாமாகவே மரணத்தை நாடலாயினர்.

அந்நிலையில் சற்குரு தொலைவில் சென்று கொண்டிருந்த ஒரு வழிப்போக்கனைப் பார்த்தார். உடனே தன் சீடர்களிடம் ”போய் உடனே அவனை இங்கு அழைத்து வாருங்கள்!” என்றார். அவன் வந்ததும் குரு அவனிடம் என்ன ஜாதி என்று விசாரித்தார். அதற்கு அந்த ஆள், தான் கிராமத்திற்கு வெளிப்புறத்தில் வசிக்கும் புலையன் என்றும், இன்று அவரைத் தரிசிக்கும் பாக்கியம் கிடைத்ததால் தான் நற்கதி பெற்றதாகவும் சொல்லிக் குருவை வணங்கினான்.

week28குரு நரஹரி அவனைப் பார்த்தார். அப்படிப் பார்த்ததும் அவன் புனிதமானான். குரு ஒரு மாணவனை அழைத்துத் தன் கையிலுள்ள தண்டத்தால் ஏழுகோடுகளைத் தரையில் போடச் சொன்னார். அவன் அப்படிச் செய்ததும், குரு வழிப்போக்கனிடம் ஒரு கோட்டைத் தாண்டி வரும்படி சொன்னார். அவன் அப்படியே செய்தான். உடனே குரு அவனிடம், ‘நீ எந்த குலத்தில் பிறந்தாய்? என்று வினவினார். அதற்கு அவன், தான் வேடர் குலத்தில் பிறந்திருப்பதாயும், தன் பெயர் வனராகா என்றும் சொன்னான். அடுத்த கோட்டைத் தாண்டியதும் தான் கங்கைக்கரையில் பிறந்திருப்பதாகவும், தன் பெயர் கங்கா புத்திரனென்றும் சொன்னான். ஒவ்வொரு கோடாகத் தாண்டித் தன் குலம், கோத்திரம் சொல்லி ஏழாவது கோட்டைத் தாண்டியவுடன், தான் வேதம், சாஸ்திரம், வியாகரணம் முதலியவற்றைப் படித்த அத்யாபகன் என்னும் பிராமணன் என்று சொன்னான்.

அவன் அப்படிச் சொன்னதும் குரு அவனிடம், ‘நீ வேத சாஸ்திரங்களை அறிந்தவனென்று சொல்கிறாயே. இதோ! இந்த பிராமணர்களுடன் வாதம் செய்!” என்று உத்திரவிட்டு விபூதியை மந்திரித்து அவன் மீது வீசினார்.

மானஸரோவரில் விழுந்த காகம் அன்னப்பறவையாக மாறியதைப் போல், குருவின் அருள் கிடைத்தவுடன், அந்த வழிப்போக்கன் ஞானம் பெற்றவனாகிவிட்டான். அதனால் குரு சொன்னவுடன் முறையாக வேதங்களைச் சொல்ல ஆரம்பித்தான். அதைக்கண்டு சர்ச்சைக்கு வந்த இருவரும் ஆச்சர்யமும், பயமும் அடைந்தனர். அவர்களுக்குப் பேச முடியாமல் வாயடைத்துப் போனதோடு காதும் செவிடாகிவிட்டது. அதோடு சில நிமிடங்களில் நெஞ்சில் ஒரு வலி ஏற்பட்டுக் கடகடவென்று உடல் நடுங்கிற்று. அவர்களால் நிற்க முடியவில்லை.

உடனே இந்த இரு மூடர்களும் குருவின் சரணங்களில் விழுந்து புரண்டு அழுதனர். தங்களின் பிழை பொறுக்குமாறு கால்களைப் பிடித்துக்கொண்டு புலம்பினர். குருவோ அவர்களை நோக்கி, ‘நீங்கள் அப்பாவிகளான பிராமணர்களை அகம்பாவத்தால் அவமதித்ததாலும், மகா முனிவரான திரிவிக்கிரம பாரதியின் கோபத்திற்கு ஆளானதாலும் இருவரும் பிரம்மராட்;சதர் களாகக் கடவது! என்று சபித்து, உங்களுடைய பாவங்களை நீங்களே அனுபவித்துத் தீர்த்துக்கொள்ள வேண்டும்! என்று ஆணையிட்டார்.

அவர்கள் மறுபடியும் குருவின் கால்களில் விழுந்துத் தங்களை மன்னிக்கும்படிக் கதற, ‘பன்னிரண்டு வருடங்கள் பிரம்ம ராட்சதர்களாக இருந்து மிகவும் வருந்தியபிறகு விடுதலை ஏற்படுமென்றும், அவர்களது பாவம் தொலைந்தவுடன், ஒருவன் ‘சுக நாராயணா!” என்று உச்சரித்துக்கொண்டு அவர்களிருக்கும் இடத்திற்கு வருவானென்றும், அவனைக் கண்டதும் அவர்களுக்கு நற்கதி கிடைக்குமென்றும் சொல்லி, அவர்களைக் கங்கை நதிக்குச் சென்று அதில் ஸ்நானம் செய்யும்படி உத்தரவிட்டார்.

ஆனால் அவர்கள் நதிக்கரையை அடைந்ததுமே பயங்கரமான நெஞ்சுவலி வந்து அங்கேயே உயிர் துறந்தனர். அங்கேயே பன்னிரண்டு வருடங்கள் பிரம்ம ராட்சதர்களாயிருந்து பிறகு நற்கதி பெற்றனர்.

குருவைத் தேடி – 27

ஞானஸ்வரூபியான குருநாதர் அந்த தபஸ்வியின்; மனதிலுள்ளதை அறிந்தார். உடனே அரசனை அழைத்துக் கும்சி என்ற கிராமத்தில் வசிக்கும் தபஸ்வியை தான் சந்திக்க விரும்புவதாகக் கூறி உரிய ஏற்பாடுகளைச் செய்யும்படி உத்திரவிட்டார். மன்னனும் குருவின் ஆணையை ஏற்று, நான்கு விதப் படைகளுடனும், வாத்தியங்களுடனும் மிக ஆடம்பரமான அலங்காரங்களுடனும் குருவைப் பல்லக்கில் அமர்த்தி ஊர்வலமாகப் புறப்பட்டான்.

அச்சமயத்தில் திரிவிக்கிரமபாரதி நரசிம்ம மூர்த்தியை மானச பூஜை செய்து கொண்டிருந்தார். ஆனால் எவ்வளவு முயன்றும் உபாசன மூர்த்தி அவர் உள்ளத்தில் தோன்றவில்லை. எவ்வளவு சிரமப்பட்டும் மனம் ஒன்றுபடாததைக் கண்டு, இதற்கு என்ன காரணம்? எனது தபோ பலம் குறைந்துவிட்டதா? ஏன் நரஹரி என்னை ஒதுக்குகின்றார்? என்றெல்லாம் அவர் சிந்தித்துக்கொண்டிருக்கும் போது, குருவின் ஊர்வலம் தூரத்தில் வருவதைக் கண்டார்.

என்ன என்று அவர் பார்த்தபோது பல்லக்கில் அவரது மானச மூர்த்தியின் உருவம் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டார். நடந்து வருபவர்களெல்லாம் அவர் கண்களுக்கு சந்நியாசிகளாகக் காட்சியளித்தனர். இக்காட்சியைக் கண்டு வியந்தார். தன்னையும் அறியாமல் வணங்கினார். உடனே பல்லக்கில் இருப்பவரும், அவருடன் ஊர்வலமாய் வந்தவர்களும் எல்லோருமே ஒரே தோற்றமாக குருநாதராகவே காட்சியளித்தனர். அவருக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை.

வேகமாக வந்து குருதேவரின் சரணங்களில் விழுந்து சாஷ்டாங்கமாக நமஸ்கரித்தார். யார், எவர் என்று ஒன்றுமே புரியாமல் திகைத்து, ஸ்வாமி! பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவனாகிய திரிமூர்த்தி தாங்கள் என்பதை நான் தெரிந்துகொள்ளவில்லை. அவித்யையினால் சொரூபஞானத்தை இழந்தேன். புறக் கண்ணால் உம்மை எப்படி அறிய முடியும்? நீரே எல்லா இடங்களிலும் வியாபித்து இருப்பதை நிரூபித்து விட்டீர்கள். இதில் யார் உண்மையான குரு நரஸிம்ம ஸரஸ்வதி என்று கண்டு பிடித்து வணங்கி, மன்னிக்கும்படி கேட்பது என்று எனக்குத் தெரிவில்லை. கருணைகூர்ந்து தாங்களே தங்களை எனக்குக் காண்பிக்க வேண்டும், என் பிழை பொறுத்துத் தாங்கள் எனக்குக் காட்சியளிக்க வேண்டும். உங்களின் மேன்மை தெரியாமல் நான் பழித்துப் பேசி விட்டேன். மன்னித்தருள வேண்டும்! என்றெல்லாம் பாரதி துதித்தார்.

குருநாதர் மனம் கனிந்து தனது உண்மையான வடிவத்தில் தோன்றினார். மற்ற சைன்யமெல்லாம் தத்தம் வடிவங்களில் தென்பட்டனர். குரு திரிவிக்கிரம பாரதியை நோக்கி, என்னை டாம்பீக சந்நியாசி என்று தினமும் நிந்திக்கிறாயே, உன்னைப் பரீட்சிக்கவே இங்கு வந்தோம். நீ என்னை மனதில் நினைத்து பூஜை செய்துகொண்டு, நிந்தனையும் செய்யலாமா? என்று வினாவினார்.

திரிவிக்கிரமபாரதி மிகவும் துக்கப்பட்டு குருவை வணங்கி, ‘சத்குருவே! நான் மாயை மோகமென்ற இருட்டில் கிடந்தேன். கண்களிருந்தும் ஆந்தை போலானேன். தங்கள் தரிசனத்தால் இருள் நீங்கி ஜோதியைக் கண்டேன். குழந்தையை மன்னிக்க வேண்டும். அவித்யை என்னும் கடலில் மூழ்கும்போது ஞானமென்ற கட்டையின்மீது ஏறி, கருணை என்ற காற்றினால் தள்ளப்பட்டு உம்முடைய கால்களில் விழுந்தேன். முன்பு மகா பாரதத்தில் அர்ச்சுனனுக்குக் கண்ணபெருமான் விஸ்வரூப தரிசனம் அளித்ததாகக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். இன்று நீங்கள் அப்படிப்பட்ட ஒரு தரிசனத்தை எனக்கு அருளினீர்கள்.

நான் எவ்வித முயற்சியையும் செய்யாமலிருக்கும்போதே, தாங்கள் அனைத்துமாகக் காட்சியளித்து என்னைத் தெளிவித்தீர்கள். இதற்கு நான் என்ன கைம்மாறு செய்வேன்? விதுரன்; வீட்டிற்குக் கோபாலன் வந்தது போல, கங்கை நதி பூலோகத்தை அடைந்தது போலக் கிருபாமூர்த்தியான தாங்கள் எனக்குத் தரிசனமளித்தீர்கள்! என்று பலவிதமாகத் துதித்தார்.

குரு அவரை ஆசுவாசப்படுத்தி அவரது இல்லத்திற்கு வருகை புரிந்து அவரது பூஜைகளை ஏற்றுக்கொண்டு பலவிதமான ஆசிகளை வழங்கினார். பிறகு அவரை அங்கேயே இருக்கும்படி சொல்லித், தனது பரிவாரங்களுடன் குரு காணகாபுரத்திற்குப் புறப்பட்டார். இவ்வாறு மகிமை அறியாமல் அவரைப் பழித்துப் பேசிய தபஸ்வியான திரிவிக்கிரம பாரதி அவரது பக்தரானார்.

கர்வம் பிடித்த பண்டிதர்களின் கதி

குருவைப் பற்றிய வரலாற்றினை மிகுந்த ஆர்வத்துடன் கேட்டுக்கொண்டிருந்த நாமதாரகன் மேலும் அவரது லீலைகளை விவரிக்கும்படி வேண்டினான். சித்தரும் சொல்லத் தொடங்கினார்.

அந்தக் காலத்தில் விதுரா என்ற நகரத்தில் ஒரு குரூரமான, கெட்ட புத்திகொண்ட மிலேச்சன் ( இந்து அல்லாத வேற்று நாட்டினன் – முகமதியன்) அரசு புரிந்து வந்தான். அவன் எப்போதும் பிராணிகளை வதை செய்து, மது, மாமிசம் அருந்தி முறையற்ற நிலையில் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தான். ஊரிலுள்ள பிராமணர்களை அழைத்து வரச் செய்து, தன் முன்னால் வேதங்களைக் கூறி அவற்றின் அர்த்தங்களைச் சொல்லும்படி வற்புறுத்தினான். அவனது தண்டனைக்கு பயந்து ராஜசபையில் வேதம் ஓதிய பிராமணர்களுக்குத் திரவியங்களைக் கொடுத்தான்.

மிலேச்சன் எதிரில் வேதம் சொல்வது சாஸ்திரப்படி பிழையானது என்பதால், ஞானிகளும், பண்டிதர்களும் தமக்கு வேதம் தெரியாது என்றும், சாஸ்திர ஞானம் எங்களுக்கு இல்லை என்றும் சொல்லிவிட்டனர். ஆனால் பணத்தில் ஆசையுள்ள சில மூடர்கள் அரசன் முன்பு வேதத்தைச் சொல்லி அர்த்தத்தையும் தெரிவித்தனர்.

வேதத்தில் சொல்லப்பட்டுள்ள சில சடங்குகiளைப் பற்றி அறிந்து மிலேச்சன் பிராமணர்களை நிந்தித்தான். கண்டபடி பேசினான். இருந்தாலும் தமது குலத்தொழிலையும், தமது மேன்மைகளையும் மறந்து, பணத்தின் மீது கொண்ட ஆசையால் பல ஊர்களிலிருந்தும் வேதாப்பியாசம் செய்திருந்த பிராமணர்கள் அரச சபைக்கு வந்து, அவன் முன்பு வேதத்தைச் சொல்லி, பரிசுகளைப் பெற்றுச் சென்றனர். இப்படிப்பட்டவர்கள் இறுதியில் யமபுரத்திற்குத் தான் செல்ல நேரிடும். மேலும் இவர்கள் கலிபுருடனுக்கு நெருங்கிய நண்பர்களாகவும் ஆனார்கள்.

இந்நிலையில் பேராசையும், வித்யா கர்வமும் கொண்ட இரண்டு மூட பிராமணர்கள், அந்த மிலேச்ச அரசனிடம் வந்து வேதம் சொல்லி தங்களைப் போல் வேத விற்பன்னர்கள் அவனது நாட்டில் வேறு யாருமே இருக்க முடியாது என்றும், இறுமாப்புடன் தங்களைத் தாங்களே புகழ்ந்து பேசினர். அரசனிடம், அவனது ஊரில் எவராவது பண்டிதர் இருந்தால் அவர்களுடன் வாதம் செய்யத் தயாராக இருப்பதாகவும் சொன்னார்கள். உடனே அந்த அரசன் தன் சபையினரை அழைத்து அந்த இரண்டு பிராமணர்களுடன் வாதம் செய்து ஜெயித்தால் ஏராளமான செல்வம் தருவதாகச் சொன்னான்.

ஊரிலுள்ள ஞானிகளும், பண்டிதர்களும், அவர்களுடன் வாதம் புரியும் தகுதி தங்களுக்கு இல்லை என்று தட்டிக் கழித்தனர். இதைக்கேட்ட அரசன் அவர்கள் இருவருக்கும் ஏராளமான சன்மானங்களை அளித்து யானை மீது அமர வைத்து ஊர்வலம் நடத்திப் பாராட்டினான்.

அவர்களைத் தன்னுடனேயே வைத்துக்கொண்டு ஆதரித்தான். மேலும் அவன் தன்னை யவனர்களுக்கு அரசன் என்றும் அந்த இரண்டு மூடர்களை பிராமணர்களுக்கு அரசர்களென்றும் சொல்ல ஆரம்பித்தான். அவர்களும் அரசனின் ஆதரவில் இருந்துகொண்டு மற்ற பிராமணர்களை அவமரியாதை செய்து வாழ்ந்தனர்.

ஒருநாள் அவர்கள் அரசரிடம், ‘அரசே! நாம் இந்த ஓர் இடத்திலேயே இருந்தால் நமது யோக்யதை எப்படி மற்றவர்களுக்குத் தெரியும்? நாங்கள் இவ்வளவு வேத சாஸ்திரங்களைப் படித்ததும் வீணாகப் போய்விடும். ஆகையால் நாங்கள் ஊர் ஊராகப் போய் வாதம் செய்து ஜெயித்து வர தாங்கள் அனுமதி தரவேண்டும்! என்று கூறினர். அதை அந்த அரசன் ஏற்றுக்கொண்டு தகுந்த ஏற்பாடுகளுடன் அவர்களை அனுப்பி வைத்தான்.

அந்த அகம்பாவம் பிடித்த பிராமணர்கள் இருவரும் அறியாமையால் பலப்பல ஊர்களுக்கும் சென்று அங்கிருந்தவர்களை வம்புக்கு இழுத்து வாதம் செய்து வென்றனர். அப்படி வென்றதற்கு அடையாளமாக அவர்களிடமிருந்து நாங்கள் இவர்களிடம் தோற்றுவிட்டோம் என்று ஜய பத்திரங்களை எழுதி வாங்கிக் கொண்டனர். இப்படி இவர்கள் ஊர் ஊராகச் சென்று வேதத்தை மாதாவாக நினைத்து மதித்துப் போற்றாமல், வேதம் படித்தவர்களை வாதத்திற்கு அழைத்து வேதனைக்கு உள்ளாக்கினர்.

இப்படி இவர்கள் தெற்கில் பீமாநதி திரத்திலுள்ள கும்சி என்ற கிராமத்தை அடைந்தனர். அங்கு வேத விற்பன்னரான திரிவிக்கிரமபாரதி இருப்பதை அறிந்து அவருடன் வாதம் செய்யச் சென்றனர்.

அவரிடம் சென்ற அவர்கள், ‘முனிவரே! உமக்கு மூன்று வேதங்களும் வருவதாகக் கேள்விப்பட்டோம். உம்முடன் சர்ச்சை செய்ய ஆவலாயிருக்கிறோம். அதற்கு மறுத்தால் எம்மிடம் தோல்வி அடைந்ததாக எழுதிக் கொடுத்து விட வேண்டும்” என்றனர்.

அதைக்கேட்டு முனிவர், எனக்கு ஒரு வேதமும் தெரியாது. சாஸ்திரங்களையும் அறியேன். வேத சாஸ்திரங்களை நன்றாய்ப் படித்திருந்தால் உம்மைப் போல ராஜாக்களாலும் ஜனங்களாலும் பூஜிக்கப்பட்டிருப்பேன். ஒன்றும் தெரியாததால் காட்டில் ஒரு சந்நியாசியாக இருந்து பிட்சை வாங்கிப் பிழைக்கிறேன். வெற்றி, தோல்வி இரண்டும் எனக்குச் சமம். உங்களைப் போன்ற மேலான பிராமணர்களுடன் எனக்கு என்ன வாதம் வேண்டிக்கிடக்கிறது” என்று சொன்னார்.

ஆனால் அவர்களோ அவரை விடாமல், வாதம் செய்ய வேண்டும் அல்லது ஜய பத்திரம் எழுதித் தரவேண்டும் என்று வற்புறுத்தினர். மேலும் அவர்கள் பெற்ற வெற்றிப் பத்திரங்களைக் காட்டி பெருமையடித்தனர். இதைக்கண்டு திரிவிக்கிரமபாரதி அவர்கள் மிகவும் கர்வமடைந்திருப்பதையும், அனேக அறிஞர்களை அவமரியாதை செய்து வருவதையும் புரிந்துகொண்டு அவர்களைத் தண்டிக்க எண்ணினார்.

அதன்படி, அந்தத் திமிர்பிடித்த பண்டிதர்களைப் பார்த்து, ‘உங்களுக்கு வெற்றிப் பத்திரம் வேண்டுமென்றால், என் குருநாதர் இருக்கின்ற காணகாபுரத்திற்கு வாருங்கள். அவர் முன்னிலையில் கொடுக்கின்றேன். அல்லது உங்களது வாதம் செய்ய வேண்டுமென்ற ஆசையைப் பூர்த்திப் செய்கிறேன்! என்று சொல்ல, அதற்கு இருவரும் இசைந்தனர். தவமுனிவரான திரிவிக்கிரமபாரதி நடந்து வர, அந்த மூடர்கள் பல்லக்கில் ஏறி அமர்ந்துகொண்டு எல்லோருமாகக் காணகாபுரத்தை வந்து அடைந்தனர்.

தன் குருவின் இருப்பிடத்தை அடைந்ததும், முனிவர் குரு நரஸிம்ம ஸரஸ்வதியை நோக்கி, ‘ஜய ஜயாதி ஜகத்குருவே! தங்களை தரிசிப்பதால் எல்லா தாபங்களும் அகல்கின்றன. அனாதையான என்னைக் காத்தருள வேண்டும்!” என்று மனம் உருகி வணங்கினார். பிறகு அந்த மூட பிராமணர்களின் பிடிவாதத்தைப் பற்றி விபரமாக குருவிடம் எடுத்துரைத்தார்.

குருதேவர் அவர்களைக் கூப்பிட்டு, ‘நீங்கள் ஏன் இப்படி அலைந்து திரிகிறீர்கள்? விருப்பமில்லாதவர்களை வாதத்திற்கு அழைத்து ஏன் வற்புறுத்துகிறீர்கள்? சந்நியாசிகளுடன் வாதம் செய்து ஜெயிப்பதால் உமக்கு என்ன பயன்? நாங்களோ காட்டில் பிச்சையெடுத்துப் பிழைப்பவர்கள். நம்முடைய ஜய பத்திரம் எதற்கு உதவும்?” என்று வினவினார்.

அவர்கள், ‘நாங்கள் உலகைச் சுற்றி வருகின்றோம். அதி பண்டிதர்களாகிய எங்களுடன் வாதம் செய்து இதுவரை எவரும் ஜெயிக்கவில்லை. வேத பண்டிதர்களே தோற்று விடுகின்றபோது, சந்நியாசிகளுக்கு என்ன வேதம் தெரியும்? அதனால் நீங்களிருவரும் தோல்வி அடைந்ததாக எழுதிக் கொடுத்து விடுங்கள்!” என்றனர்.

week27உடனே குரு அவர்களைப் பார்த்து, ‘உங்களுக்கு இவ்வளவு கர்வம் கூடாது. கர்வத்தினால் தான் தேவர்களும், அசுரர்களும் கூட நாசமடைய நேர்ந்தது. தன் கர்வத்தினால் பலிச் சக்கரவர்த்தி அனைத்தையும் இழந்து பாதாளத்தில் அழுந்த நேரிட்டது. பாணாசுரன், லங்கேஸ்வரன், கௌரவர்கள் போன்றோர் அடைந்த கதியை நினைவில் வைத்திருங்கள் அழிவையே தரக்கூடிய கர்வத்தையும், அகம்பாவத்தையும் உடனடியாக விட்டொழித்து விடுங்கள்! பிரம்மாவிற்குக் கூட வேதத்தின் முடிவு புலப்படாமலிருக்கும் போது, நீங்கள் எப்படி வேதங்களை அறிந்து விட்டதாகச் சொல்ல முடியும்? முழு வேதங்கள் இன்னவை என்று பிரம்மாவிற்கே தெரியாது. மேலும் ஸ்ரீமந் நாராயணனே வியாச முனிவராக அவதரித்து, வேதங்களை கொஞ்சம் சொல்லி வெளிப்படுத்தினார். அந்த வியாசருக்கு நான்கு சீடர்கள் இருந்தனர். அவர்களிடம் சொல்வதற்கு அரிதான வேதங்களைப் பற்றி வியாச முனிவர் விவரித்த வரலாறே நமக்குப் பிரமிப்பைத் தரக்கூடியது! அதை விவரிக்கின்றேன், கேளுங்கள்!” என்று சொல்லத் தொடங்கினார்.