Welcome

Featured

வணக்கம்.

வாழ்க்கையின் பரபரப்பு எல்லோரையுமே துரத்திக் கொண்டிருக்கிறது. நின்று நிதானிக்க, ஒன்றைப் பற்றி சிந்தித்துப் பார்க்க, யாருக்குமே நேரமில்லை என்றாலும் சிலவற்றை நாம் ஐம் புலன்களால் அனுபவிக்கின்றபோது, அடடா! இதை எல்லோருமே ரசிக்கலாமே! என்று ஓர் ஆவல் உள் தூண்டலின் விளைவே. யான் பெற்ற இந்த இன்பத்தை உங்கள் எல்லோருடனும் பகிர்ந்து கொள்ள வழக்கம் போல் உள் உணர்வு தூண்ட, இந்த முயற்சியை மேற்கொண்டிருக்கிறேன். படியுங்கள்! அனுபவியுங்கள்! சிந்தியுங்கள்! உங்களிலும் இன்பம் பெருகட்டும்!

 

என்றும் நட்புடன்,

விஜயா!

Please click on குருவைத்-தேடி to read the new articles, the posts in the Home page are based on the order of newer post.
The calendar on the right shows “dates highlighted” to indicate articles posted on those dates.
The recent posts on the right shows the most recent posts.
I have included pdf version of each article in the tab for the relevant topics for you to print .

Comments are always welcome.

குருவைத் தேடி – 27

ஞானஸ்வரூபியான குருநாதர் அந்த தபஸ்வியின்; மனதிலுள்ளதை அறிந்தார். உடனே அரசனை அழைத்துக் கும்சி என்ற கிராமத்தில் வசிக்கும் தபஸ்வியை தான் சந்திக்க விரும்புவதாகக் கூறி உரிய ஏற்பாடுகளைச் செய்யும்படி உத்திரவிட்டார். மன்னனும் குருவின் ஆணையை ஏற்று, நான்கு விதப் படைகளுடனும், வாத்தியங்களுடனும் மிக ஆடம்பரமான அலங்காரங்களுடனும் குருவைப் பல்லக்கில் அமர்த்தி ஊர்வலமாகப் புறப்பட்டான்.

அச்சமயத்தில் திரிவிக்கிரமபாரதி நரசிம்ம மூர்த்தியை மானச பூஜை செய்து கொண்டிருந்தார். ஆனால் எவ்வளவு முயன்றும் உபாசன மூர்த்தி அவர் உள்ளத்தில் தோன்றவில்லை. எவ்வளவு சிரமப்பட்டும் மனம் ஒன்றுபடாததைக் கண்டு, இதற்கு என்ன காரணம்? எனது தபோ பலம் குறைந்துவிட்டதா? ஏன் நரஹரி என்னை ஒதுக்குகின்றார்? என்றெல்லாம் அவர் சிந்தித்துக்கொண்டிருக்கும் போது, குருவின் ஊர்வலம் தூரத்தில் வருவதைக் கண்டார்.

என்ன என்று அவர் பார்த்தபோது பல்லக்கில் அவரது மானச மூர்த்தியின் உருவம் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டார். நடந்து வருபவர்களெல்லாம் அவர் கண்களுக்கு சந்நியாசிகளாகக் காட்சியளித்தனர். இக்காட்சியைக் கண்டு வியந்தார். தன்னையும் அறியாமல் வணங்கினார். உடனே பல்லக்கில் இருப்பவரும், அவருடன் ஊர்வலமாய் வந்தவர்களும் எல்லோருமே ஒரே தோற்றமாக குருநாதராகவே காட்சியளித்தனர். அவருக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை.

வேகமாக வந்து குருதேவரின் சரணங்களில் விழுந்து சாஷ்டாங்கமாக நமஸ்கரித்தார். யார், எவர் என்று ஒன்றுமே புரியாமல் திகைத்து, ஸ்வாமி! பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவனாகிய திரிமூர்த்தி தாங்கள் என்பதை நான் தெரிந்துகொள்ளவில்லை. அவித்யையினால் சொரூபஞானத்தை இழந்தேன். புறக் கண்ணால் உம்மை எப்படி அறிய முடியும்? நீரே எல்லா இடங்களிலும் வியாபித்து இருப்பதை நிரூபித்து விட்டீர்கள். இதில் யார் உண்மையான குரு நரஸிம்ம ஸரஸ்வதி என்று கண்டு பிடித்து வணங்கி, மன்னிக்கும்படி கேட்பது என்று எனக்குத் தெரிவில்லை. கருணைகூர்ந்து தாங்களே தங்களை எனக்குக் காண்பிக்க வேண்டும், என் பிழை பொறுத்துத் தாங்கள் எனக்குக் காட்சியளிக்க வேண்டும். உங்களின் மேன்மை தெரியாமல் நான் பழித்துப் பேசி விட்டேன். மன்னித்தருள வேண்டும்! என்றெல்லாம் பாரதி துதித்தார்.

குருநாதர் மனம் கனிந்து தனது உண்மையான வடிவத்தில் தோன்றினார். மற்ற சைன்யமெல்லாம் தத்தம் வடிவங்களில் தென்பட்டனர். குரு திரிவிக்கிரம பாரதியை நோக்கி, என்னை டாம்பீக சந்நியாசி என்று தினமும் நிந்திக்கிறாயே, உன்னைப் பரீட்சிக்கவே இங்கு வந்தோம். நீ என்னை மனதில் நினைத்து பூஜை செய்துகொண்டு, நிந்தனையும் செய்யலாமா? என்று வினாவினார்.

திரிவிக்கிரமபாரதி மிகவும் துக்கப்பட்டு குருவை வணங்கி, ‘சத்குருவே! நான் மாயை மோகமென்ற இருட்டில் கிடந்தேன். கண்களிருந்தும் ஆந்தை போலானேன். தங்கள் தரிசனத்தால் இருள் நீங்கி ஜோதியைக் கண்டேன். குழந்தையை மன்னிக்க வேண்டும். அவித்யை என்னும் கடலில் மூழ்கும்போது ஞானமென்ற கட்டையின்மீது ஏறி, கருணை என்ற காற்றினால் தள்ளப்பட்டு உம்முடைய கால்களில் விழுந்தேன். முன்பு மகா பாரதத்தில் அர்ச்சுனனுக்குக் கண்ணபெருமான் விஸ்வரூப தரிசனம் அளித்ததாகக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். இன்று நீங்கள் அப்படிப்பட்ட ஒரு தரிசனத்தை எனக்கு அருளினீர்கள்.

நான் எவ்வித முயற்சியையும் செய்யாமலிருக்கும்போதே, தாங்கள் அனைத்துமாகக் காட்சியளித்து என்னைத் தெளிவித்தீர்கள். இதற்கு நான் என்ன கைம்மாறு செய்வேன்? விதுரன்; வீட்டிற்குக் கோபாலன் வந்தது போல, கங்கை நதி பூலோகத்தை அடைந்தது போலக் கிருபாமூர்த்தியான தாங்கள் எனக்குத் தரிசனமளித்தீர்கள்! என்று பலவிதமாகத் துதித்தார்.

குரு அவரை ஆசுவாசப்படுத்தி அவரது இல்லத்திற்கு வருகை புரிந்து அவரது பூஜைகளை ஏற்றுக்கொண்டு பலவிதமான ஆசிகளை வழங்கினார். பிறகு அவரை அங்கேயே இருக்கும்படி சொல்லித், தனது பரிவாரங்களுடன் குரு காணகாபுரத்திற்குப் புறப்பட்டார். இவ்வாறு மகிமை அறியாமல் அவரைப் பழித்துப் பேசிய தபஸ்வியான திரிவிக்கிரம பாரதி அவரது பக்தரானார்.

கர்வம் பிடித்த பண்டிதர்களின் கதி

குருவைப் பற்றிய வரலாற்றினை மிகுந்த ஆர்வத்துடன் கேட்டுக்கொண்டிருந்த நாமதாரகன் மேலும் அவரது லீலைகளை விவரிக்கும்படி வேண்டினான். சித்தரும் சொல்லத் தொடங்கினார்.

அந்தக் காலத்தில் விதுரா என்ற நகரத்தில் ஒரு குரூரமான, கெட்ட புத்திகொண்ட மிலேச்சன் ( இந்து அல்லாத வேற்று நாட்டினன் – முகமதியன்) அரசு புரிந்து வந்தான். அவன் எப்போதும் பிராணிகளை வதை செய்து, மது, மாமிசம் அருந்தி முறையற்ற நிலையில் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தான். ஊரிலுள்ள பிராமணர்களை அழைத்து வரச் செய்து, தன் முன்னால் வேதங்களைக் கூறி அவற்றின் அர்த்தங்களைச் சொல்லும்படி வற்புறுத்தினான். அவனது தண்டனைக்கு பயந்து ராஜசபையில் வேதம் ஓதிய பிராமணர்களுக்குத் திரவியங்களைக் கொடுத்தான்.

மிலேச்சன் எதிரில் வேதம் சொல்வது சாஸ்திரப்படி பிழையானது என்பதால், ஞானிகளும், பண்டிதர்களும் தமக்கு வேதம் தெரியாது என்றும், சாஸ்திர ஞானம் எங்களுக்கு இல்லை என்றும் சொல்லிவிட்டனர். ஆனால் பணத்தில் ஆசையுள்ள சில மூடர்கள் அரசன் முன்பு வேதத்தைச் சொல்லி அர்த்தத்தையும் தெரிவித்தனர்.

வேதத்தில் சொல்லப்பட்டுள்ள சில சடங்குகiளைப் பற்றி அறிந்து மிலேச்சன் பிராமணர்களை நிந்தித்தான். கண்டபடி பேசினான். இருந்தாலும் தமது குலத்தொழிலையும், தமது மேன்மைகளையும் மறந்து, பணத்தின் மீது கொண்ட ஆசையால் பல ஊர்களிலிருந்தும் வேதாப்பியாசம் செய்திருந்த பிராமணர்கள் அரச சபைக்கு வந்து, அவன் முன்பு வேதத்தைச் சொல்லி, பரிசுகளைப் பெற்றுச் சென்றனர். இப்படிப்பட்டவர்கள் இறுதியில் யமபுரத்திற்குத் தான் செல்ல நேரிடும். மேலும் இவர்கள் கலிபுருடனுக்கு நெருங்கிய நண்பர்களாகவும் ஆனார்கள்.

இந்நிலையில் பேராசையும், வித்யா கர்வமும் கொண்ட இரண்டு மூட பிராமணர்கள், அந்த மிலேச்ச அரசனிடம் வந்து வேதம் சொல்லி தங்களைப் போல் வேத விற்பன்னர்கள் அவனது நாட்டில் வேறு யாருமே இருக்க முடியாது என்றும், இறுமாப்புடன் தங்களைத் தாங்களே புகழ்ந்து பேசினர். அரசனிடம், அவனது ஊரில் எவராவது பண்டிதர் இருந்தால் அவர்களுடன் வாதம் செய்யத் தயாராக இருப்பதாகவும் சொன்னார்கள். உடனே அந்த அரசன் தன் சபையினரை அழைத்து அந்த இரண்டு பிராமணர்களுடன் வாதம் செய்து ஜெயித்தால் ஏராளமான செல்வம் தருவதாகச் சொன்னான்.

ஊரிலுள்ள ஞானிகளும், பண்டிதர்களும், அவர்களுடன் வாதம் புரியும் தகுதி தங்களுக்கு இல்லை என்று தட்டிக் கழித்தனர். இதைக்கேட்ட அரசன் அவர்கள் இருவருக்கும் ஏராளமான சன்மானங்களை அளித்து யானை மீது அமர வைத்து ஊர்வலம் நடத்திப் பாராட்டினான்.

அவர்களைத் தன்னுடனேயே வைத்துக்கொண்டு ஆதரித்தான். மேலும் அவன் தன்னை யவனர்களுக்கு அரசன் என்றும் அந்த இரண்டு மூடர்களை பிராமணர்களுக்கு அரசர்களென்றும் சொல்ல ஆரம்பித்தான். அவர்களும் அரசனின் ஆதரவில் இருந்துகொண்டு மற்ற பிராமணர்களை அவமரியாதை செய்து வாழ்ந்தனர்.

ஒருநாள் அவர்கள் அரசரிடம், ‘அரசே! நாம் இந்த ஓர் இடத்திலேயே இருந்தால் நமது யோக்யதை எப்படி மற்றவர்களுக்குத் தெரியும்? நாங்கள் இவ்வளவு வேத சாஸ்திரங்களைப் படித்ததும் வீணாகப் போய்விடும். ஆகையால் நாங்கள் ஊர் ஊராகப் போய் வாதம் செய்து ஜெயித்து வர தாங்கள் அனுமதி தரவேண்டும்! என்று கூறினர். அதை அந்த அரசன் ஏற்றுக்கொண்டு தகுந்த ஏற்பாடுகளுடன் அவர்களை அனுப்பி வைத்தான்.

அந்த அகம்பாவம் பிடித்த பிராமணர்கள் இருவரும் அறியாமையால் பலப்பல ஊர்களுக்கும் சென்று அங்கிருந்தவர்களை வம்புக்கு இழுத்து வாதம் செய்து வென்றனர். அப்படி வென்றதற்கு அடையாளமாக அவர்களிடமிருந்து நாங்கள் இவர்களிடம் தோற்றுவிட்டோம் என்று ஜய பத்திரங்களை எழுதி வாங்கிக் கொண்டனர். இப்படி இவர்கள் ஊர் ஊராகச் சென்று வேதத்தை மாதாவாக நினைத்து மதித்துப் போற்றாமல், வேதம் படித்தவர்களை வாதத்திற்கு அழைத்து வேதனைக்கு உள்ளாக்கினர்.

இப்படி இவர்கள் தெற்கில் பீமாநதி திரத்திலுள்ள கும்சி என்ற கிராமத்தை அடைந்தனர். அங்கு வேத விற்பன்னரான திரிவிக்கிரமபாரதி இருப்பதை அறிந்து அவருடன் வாதம் செய்யச் சென்றனர்.

அவரிடம் சென்ற அவர்கள், ‘முனிவரே! உமக்கு மூன்று வேதங்களும் வருவதாகக் கேள்விப்பட்டோம். உம்முடன் சர்ச்சை செய்ய ஆவலாயிருக்கிறோம். அதற்கு மறுத்தால் எம்மிடம் தோல்வி அடைந்ததாக எழுதிக் கொடுத்து விட வேண்டும்” என்றனர்.

அதைக்கேட்டு முனிவர், எனக்கு ஒரு வேதமும் தெரியாது. சாஸ்திரங்களையும் அறியேன். வேத சாஸ்திரங்களை நன்றாய்ப் படித்திருந்தால் உம்மைப் போல ராஜாக்களாலும் ஜனங்களாலும் பூஜிக்கப்பட்டிருப்பேன். ஒன்றும் தெரியாததால் காட்டில் ஒரு சந்நியாசியாக இருந்து பிட்சை வாங்கிப் பிழைக்கிறேன். வெற்றி, தோல்வி இரண்டும் எனக்குச் சமம். உங்களைப் போன்ற மேலான பிராமணர்களுடன் எனக்கு என்ன வாதம் வேண்டிக்கிடக்கிறது” என்று சொன்னார்.

ஆனால் அவர்களோ அவரை விடாமல், வாதம் செய்ய வேண்டும் அல்லது ஜய பத்திரம் எழுதித் தரவேண்டும் என்று வற்புறுத்தினர். மேலும் அவர்கள் பெற்ற வெற்றிப் பத்திரங்களைக் காட்டி பெருமையடித்தனர். இதைக்கண்டு திரிவிக்கிரமபாரதி அவர்கள் மிகவும் கர்வமடைந்திருப்பதையும், அனேக அறிஞர்களை அவமரியாதை செய்து வருவதையும் புரிந்துகொண்டு அவர்களைத் தண்டிக்க எண்ணினார்.

அதன்படி, அந்தத் திமிர்பிடித்த பண்டிதர்களைப் பார்த்து, ‘உங்களுக்கு வெற்றிப் பத்திரம் வேண்டுமென்றால், என் குருநாதர் இருக்கின்ற காணகாபுரத்திற்கு வாருங்கள். அவர் முன்னிலையில் கொடுக்கின்றேன். அல்லது உங்களது வாதம் செய்ய வேண்டுமென்ற ஆசையைப் பூர்த்திப் செய்கிறேன்! என்று சொல்ல, அதற்கு இருவரும் இசைந்தனர். தவமுனிவரான திரிவிக்கிரமபாரதி நடந்து வர, அந்த மூடர்கள் பல்லக்கில் ஏறி அமர்ந்துகொண்டு எல்லோருமாகக் காணகாபுரத்தை வந்து அடைந்தனர்.

தன் குருவின் இருப்பிடத்தை அடைந்ததும், முனிவர் குரு நரஸிம்ம ஸரஸ்வதியை நோக்கி, ‘ஜய ஜயாதி ஜகத்குருவே! தங்களை தரிசிப்பதால் எல்லா தாபங்களும் அகல்கின்றன. அனாதையான என்னைக் காத்தருள வேண்டும்!” என்று மனம் உருகி வணங்கினார். பிறகு அந்த மூட பிராமணர்களின் பிடிவாதத்தைப் பற்றி விபரமாக குருவிடம் எடுத்துரைத்தார்.

குருதேவர் அவர்களைக் கூப்பிட்டு, ‘நீங்கள் ஏன் இப்படி அலைந்து திரிகிறீர்கள்? விருப்பமில்லாதவர்களை வாதத்திற்கு அழைத்து ஏன் வற்புறுத்துகிறீர்கள்? சந்நியாசிகளுடன் வாதம் செய்து ஜெயிப்பதால் உமக்கு என்ன பயன்? நாங்களோ காட்டில் பிச்சையெடுத்துப் பிழைப்பவர்கள். நம்முடைய ஜய பத்திரம் எதற்கு உதவும்?” என்று வினவினார்.

அவர்கள், ‘நாங்கள் உலகைச் சுற்றி வருகின்றோம். அதி பண்டிதர்களாகிய எங்களுடன் வாதம் செய்து இதுவரை எவரும் ஜெயிக்கவில்லை. வேத பண்டிதர்களே தோற்று விடுகின்றபோது, சந்நியாசிகளுக்கு என்ன வேதம் தெரியும்? அதனால் நீங்களிருவரும் தோல்வி அடைந்ததாக எழுதிக் கொடுத்து விடுங்கள்!” என்றனர்.

week27உடனே குரு அவர்களைப் பார்த்து, ‘உங்களுக்கு இவ்வளவு கர்வம் கூடாது. கர்வத்தினால் தான் தேவர்களும், அசுரர்களும் கூட நாசமடைய நேர்ந்தது. தன் கர்வத்தினால் பலிச் சக்கரவர்த்தி அனைத்தையும் இழந்து பாதாளத்தில் அழுந்த நேரிட்டது. பாணாசுரன், லங்கேஸ்வரன், கௌரவர்கள் போன்றோர் அடைந்த கதியை நினைவில் வைத்திருங்கள் அழிவையே தரக்கூடிய கர்வத்தையும், அகம்பாவத்தையும் உடனடியாக விட்டொழித்து விடுங்கள்! பிரம்மாவிற்குக் கூட வேதத்தின் முடிவு புலப்படாமலிருக்கும் போது, நீங்கள் எப்படி வேதங்களை அறிந்து விட்டதாகச் சொல்ல முடியும்? முழு வேதங்கள் இன்னவை என்று பிரம்மாவிற்கே தெரியாது. மேலும் ஸ்ரீமந் நாராயணனே வியாச முனிவராக அவதரித்து, வேதங்களை கொஞ்சம் சொல்லி வெளிப்படுத்தினார். அந்த வியாசருக்கு நான்கு சீடர்கள் இருந்தனர். அவர்களிடம் சொல்வதற்கு அரிதான வேதங்களைப் பற்றி வியாச முனிவர் விவரித்த வரலாறே நமக்குப் பிரமிப்பைத் தரக்கூடியது! அதை விவரிக்கின்றேன், கேளுங்கள்!” என்று சொல்லத் தொடங்கினார்.

குருவைத் தேடி – 26

மலட்டு எருமை பால் கறந்த கதை

சித்தர் குரு தேவரின் கருணை உள்ளத்தையும், அவரது மகிமையையும் விளக்கும் மற்றொரு சம்பவத்தை, நாமதாரகனுக்குக் கூறினார். குரு தேவர் அமராபுரத்தை விட்டுக் காணகாபுரம் வந்து அக்கிராமத்திற்கு அருகில் பீமா நதி உத்திரவாஹினியாக ஓடுமிடத்திலும் அமரஜா சங்கமத்திலும் மறைந்திருந்து வசிக்கலானார்.

அந்த சங்கமமானது பிரயாகைக்கு சமமான இடம். அவர் அங்கே வசித்ததால் தீர்த்த மகிமை ஏற்பட்டது. எவர் பாத கமலங்களில் எல்லா தீர்த்தங்களும் உள்ளன என்று வேத சாஸ்திரம் சொல்கின்றதோ, அப்படிப்பட்ட குருநாதர் பக்தர்களை ரட்சிக்கும் பொருட்டு, ஓரோர் புண்ணியத் தலமாகப் போய்க் கொண்டிருக்கிறார். செல்லுமிடங்களில் எல்லாம் அவர் மறைந்து வாழ்ந்தாலும், சூரியனை யாராலும் மறைக்க முடியாது என்பதைப் போல், அவரது பெருமையை ஒளிக்க முடியாமல் தானாகவே பத்து திசைகளிலும் பரவலாயிற்று.

அவர் காட்டில் வசித்துக்கொண்டு காணகாபுரத்திற்கு மதிய வேளையில் பிட்சைக்குப் போவது வழக்கம். அவ்வூரிலே வேத அத்யயனம் செய்யும் நுhறு பிராமணக் குடும்பங்கள் இருந்தன. அவர்களில் ஒரு சீலப் பிராமணனும் அவனுக்கேற்ற மனைவியும் மிக ஏழ்மையான நிலையில் வசித்து வந்தனர். மிகவும் தரித்திரர்களான அவர்களிடம் வயதான மலட்டு எருமை ஒன்று இருந்தது. அந்த எருமையை ஆற்றங்கரையிலுள்ள உப்பு மண்ணைக்கொண்டு வர தினமும் வாடகைக்கு விட்டு அதனால் கிடைக்கும் திரவியத்தால் வாழ்ந்து வந்தனர்.

இந்நிலையில் ஒருநாள் குருநாதர் மிகுந்த விருப்பத்துடன் அவர்களது வீட்டிற்குப் பிட்சை ஏற்கச் சென்றார். அதைக்கண்டு அங்குள்ள சில பிராமணர்கள் நமது வீட்டில் விசேடமான ஏற்பாடுகளுடன் பிட்சை அளிக்க நாங்கள் தயாராய் இருக்கையில், இந்த சந்நியாசி அந்தத் தரித்திர வீட்டிற்கு ஏன் பிட்சைக்கு செல்கிறார்? என்று ஏளனமாப் பேசிச் சிரித்தனர்.

ஆனால் பக்தவத்சலனான குரு நாதர், பரமாத்மாவான கண்ணபிரான் ஆடம்பரமான துரியோதனனின் அரண்மனையை விட்டு பக்தரான விதுரரின் குடிசைக்குள் சென்று தங்கியதைப்போல, சாத்வீகப் புத்தியுடைய, குருவின் மீது மாறாத பக்தி கொண்ட சீலர்களின் வீட்டிற்குத் தான் செல்வார். அப்படிப்பட்டவர்களுக்குத் தான் இகபர சுகத்தை அருளுவார். பரம புருடரான சற்குருவிற்கு, ஏழைக்கு ராச்சியமளிக்கும் சக்தி உண்டு. கோபம் வந்தாலோ எல்லாவற்றையும் பஸ்மம் செய்துவிடுவார். பிரம்மன் தன் கையினால் எழுதிய கர்மவினைப் பயனை ஸ்ரீகுரு தனது இடது காலினால் தேய்த்து, அதை நல்ல எழுத்தாக மாற்றிவிடுவார். இந்தக் காரியங்கள் குருவைத் தவிர யாராலும் முடியாது. அவர் ஒருவரால் தான் ஒருவனது தலைவிதியையும் மாற்ற முடியும். ஸ்ரீ சற்குருவின் மகிமையை இதற்குமேல் என்னவென்று வர்ணிப்பது?

அந்த பிராமணனின் புண்ணிய வசத்தால் மிகவும் கோடைக்காலமான வைகாசி மாத மதிய வேளையில் ஸ்ரீ நரஹரி, அவனது வீட்டிற்குப் பிட்சைக்குச் சென்றார். அன்றைய தினம் அவனது எருமையை யாரும் வாடகைக்கு ஓட்டிச் செல்லாததால், பிராமணன் யாசகத்திற்காக வெளியில் சென்றிருந்தான். அச்சமயத்தில் குருதேவர் வந்ததும், அந்தப் பதிவிரதா சிரோமணி அவரை சாஷ்டாங்கமாய் வணங்கி, மிகவும் வினயத்துடன் தன் கணவன் யாசகத்திற்குச் சென்றிருப்பதாகவும், கொஞ்ச நேரத்தில் அனேக தானியங்களுடன் வருவார் என்றும், அதுவரை தயவு செய்து காத்திருங்கள்! என்று சொல்லி அவர் உட்காருவதற்கு ஒரு பீடத்தையும் போட்டாள்.

சிரித்த முகத்துடன் அதில் அமர்ந்த ஸ்ரீகுரு தனக்கு மிகவும் தாகமாக இருப்பதால் அந்த எருமை மாட்டின் பாலை ஏன் பிட்சையாகத் தரக்கூடாது? ஏன் ஒன்றுமில்லை என்று சொல்கிறாய்? என்று கேட்டார். உடனே அப்பெண்மணி, ‘அந்த எருமை பிறவி முதல் மலடு, வயதாகிப் பல்லும் விழுந்து விட்டது. அதை எருமைக்கடா என்று நினைத்துக்கொண்டுதான் வளர்த்து வாடகைக்கு விடுகிறோம். அதுதான் எங்களது வருவாய்க்கு உதவியாக இருக்கிறது. அதில் பால் கறக்க இயலாது!” என்று மறுமொழி சொன்னாள்.

அதற்கு குருதேவர், ‘நீ சொல்வது முற்றிலும் பொய். உடனே போய் அந்த எருமையைக் கறந்தால் பால் கிடைக்கும்” என்று சொல்ல, அவள் குருவின் வாக்கை சத்தியமென்று நம்பிக்கை வைத்து, ஒரு பாத்திரத்தை ஏந்திக் கறக்க ஆரம்பித்தாள். உடனே அந்த மாட்டிற்கு பால் சுரந்து ஏராளமாக நிரம்பி விட்டது. அந்தப் பெண்ணிற்கு ஆச்சர்யம் தாங்கவில்லை.. மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்து, வந்திருப்பவர் ஈசுவரராய்த் தான் இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்து, ஓடிப்போய் அந்தப் பாலை சுட வைத்துக் குருவிற்கு பிட்சையாக அளித்தாள்.

ஸ்ரீகுரு அந்தப்பாலை மிகுந்த விருப்பத்துடன் பருகிவிட்டு, இனி இந்த வீட்டில் எந்தக் குறையுமே இருக்காது. அட்டலட்சுமிகளும் வாசம் செய்வார்கள். புத்திர பாக்கியம் உண்டாகி நீண்ட ஆயுளோடு இருவரும் வாழ்வீர்கள்! என்று வரமளித்து விட்டுத் திரும்பிச் சென்றார்.

யாசகத்திற்குச் சென்ற பிராமணன் வீட்டிற்குத் திரும்பி வந்து நடந்தவைகளைக் கேட்டு அதிசயித்துப் போனான். மானிட ரூபத்தில் இங்கு வந்தது, நாம் அன்றாடம் வழிபடும் பரந்தாமனே என்று சொல்லித் தன் மனைவியையும் அழைத்துக்கொண்டு பூஜைக்குரிய பொருட்களை சேகரித்துக்கொண்டு, குருதேவர் தங்கியிருக்கும் சங்கம ஸ்தானத்தை அடைந்தான். அங்கே குருவிற்கு விதி பூர்வமாய் பூஜை செய்து வணங்கி நன்றியுடன் பக்தி செய்தான். குருநாதர் இருவரையும் புன்னகையுடன் ஆசீர்வதித்தார்.

அரக்கனுக்கு முக்தி அளித்த கதை

மறுநாள் காலை வழக்கம்போல் ஒருவர் வந்து பிராமணனிடம் இருந்த எருமையை மண் சுமக்க வாடகைக்குக் கேட்டபோது, அவன் எருமையை இனி வாடகைக்குக் கொடுப்பதில்லை என்று கூறினான். வந்தவர் காரணத்தை விசாரிக்க, அந்த எருமை இப்போது பால் கறக்க ஆரம்பித்து விட்டதால், அதை இனி சுமை இழுக்க அனுப்ப இயலாது என்று பதில் சொன்னான்.

அதைக்கேட்ட வந்தவர் ஆச்சர்யமடைந்து திரும்பிப் போய் பார்த்தவர்களிடமெல்லாம் கேட்டீர்களா? மலட்டு எருமை பால் கறக்கிறதாம், அதனால் வண்டி இழுக்க அதை அனுப்ப மாட்டாராம், இது என்ன நம்பும்படியாகவா இருக்கிறது? என்று சொல்ல, உடனே செய்தி பரவி ஊர் மக்களெல்லாம் ஒன்றுகூடி பிராமணனின் வீட்டை அடைந்து அவர் சொன்னது உண்மையா என்று வினவினர்.

பிராமணன் முந்தின நாள் நம் ஊர்க் காட்டில் பீமா நதிக்கரையில் வசித்து வரும் சந்நியாசி, தங்கள் வீட்டிற்குப் பிட்சை கேட்டு வந்ததையும், வீட்டில் தானியமேதுமில்லாததாலும் தான் யாசகம் பெற்று வர வெளியில் சென்றிருந்ததாலும், தன் மனைவி என்ன செய்வது என்று தவிக்க, அவ்வேளையில் அந்த சந்நியாசி அந்த மாட்டின் பாலைக் கறந்து பிட்சையாக அளிக்கலாமே! என்று கேட்டதாகவும், அதற்கு என் மனையாள், அது கறவை மாடு அல்ல என்று பதில் சொன்னாள். உடனே அந்த யதி அதைக் கறந்து பார்க்கும்படி சொன்னார். என் மனைவியும் அதை ஏற்றுப் பாலைக் கறக்க காமதேனுவைப் போல பால் சுறக்க ஆரம்பித்தது என்று பரவசத்துடன் சொன்னான்.

அவன் சொன்னதை ஊரார் நம்பாமல் ஏதேதோ பேச, அவர்களது சந்தேகம் தீர அவர்களெதிரில் ஏராளமாகப் பால் கறந்து காண்பித்தான். இந்தச் செய்தி காட்டுத் தீ போல ஊர் முழுவதும் பரவியது. அவ்வூரின் சிற்றரசனுக்கும் இது எட்டியது. அவன் உடனே தன் குடும்பத்தை அழைத்துக்கொண்டு சகல பரிவாரங்களுடனும், ஊர் மக்களுடனும் ஒன்று சேர்ந்து சகலவிதமான மரியாதைகளுடன் குருவைக் காணப் புறப்பட்டான்.

அனைவரும் சங்கமத்திற்குச் சென்று குருவை நமஸ்கரித்து, ‘ஐய ஜயாதி ஸத்குருவே! நாங்கள் அஞ்ஞானமென்னும் கடலில் மூழ்கிக் கிடக்கிறோம். அவித்யை, மாயை என்ற இருளிலிருந்து எம்மைக் கடைத்தேற்ற வேண்டும். மந்த புத்தியுடைய எங்களுக்கு நீங்கள் மும்மூர்த்திகளின் அவதாரமான வியோம கேசன், சின்மய ஆத்மா, பரமகுரு என்று அறிய முடியவில்லை. நாங்கள் ஏதும் பிழை செய்திருந்தால் மன்னித்து எங்களைக் காத்தருள வேண்டும்!” என்று பலவிதமாகத் துதித்தனர்.

குருதேவர் மகிழ்ந்து, ‘ நான் ஒரு தபஸ்வி. நான் காட்டில் வசிக்கிறேன். என்னால் உங்களுக்கு என்ன செய்ய முடியும்? இவ்வளவு பரிகாரங்களுடன் இங்கு வந்த காரணம் யாது? என்று வினவினார்.

அரசன் குருவை வணங்கி, ‘எங்களுக்குத் தாங்கள் ஒரு வரம் அளிக்க வேண்டும். எங்களுடைய வேண்டுகோளுக்கு இணங்கி ஊருக்குள் வந்து அங்கு ஓர் மடத்தை அமைத்துக்கொண்டு எங்களுக்கெல்லாம் நல்வழி காண்பிக்க வேண்டும்!” என்று பக்தியுடன் வேண்டினான். குரு சிறிது நேரம் யோசித்து, பக்தர்களின் ஆசைக்கு இணங்கி, நாம் சில காலம் பிரபலமாய் வாழவேண்டியிருக்கிறது என்று நினைத்து ராஜாவினுடைய விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவதாக ஒப்புக்கொண்டார்

அந்த அரசன் குருநாதரை ஒரு பெரிய ரதத்தில் அமர்த்தி, அனேக வித வாத்யங்களுடனும், யானை, குதிரை பரிவாரங்களுடனும் வேத மந்திரங்கள் ஒலிக்க அதி விமரிசையாகப் பவனியாக அழைத்து வந்தான். அதற்குள் ஊரிலிருந்த பெரியவர்களும் பெண்களும் பலவிதப் பூஜைப் பொருட்களுடன் பூரண கும்பத்துடனும், ஆரத்திகளுடனும் குருவை எதிர்கொண்டு வரவேற்கப் புறப்பட்டனர். கிராமத்தின் எல்லையில் குருவை முறையாக வரவேற்றனர்.

week26அந்த இடத்தில் ஒரு மிகப் பெரிய அரச மரமும், பாழடைந்த ஒரு வீடும் இருந்தது. அந்த மரத்தின் மீது பயங்கரமான ஒரு பிரம்மராட்சதன் இருந்துகொண்டு அந்தப் பக்கத்தில் வருகின்றவர்களையெல்லாம் பிடித்து அடித்துத் துன்புறுத்தி வந்தான். அதனால் அந்த இடமே பாழடைந்து போயிருந்தது. அப்படிப்பட்ட இடத்திற்குக் குரு ஊர்வலமாக வருவதைக் கண்டு, அந்த பிரம்மராட்சதன் மனித உருவெடுத்து மரத்தை விட்டு இறங்கி வந்து குருவை வணங்கித் தான் பெரிய பாவியென்றும், தன்னைக் குரு காப்பாற்ற வேண்டும் என்றும் குருவைத் தரிசித்து விட்டதால் இனி தனது சகல பாபங்களும் தொலைந்து தான் விடுதலையடைய வேண்டுமென்றும் அழுது வேண்டி அவரது சரணக் கமலங்களில் விழுந்து வணங்கினான்.

சற்குரு அவனது பிரார்த்தனையை ஏற்று, ‘ஸங்கமத்திற்குச் சென்று நதியில் ஸ்நானம் செய்! உனக்கு நற்கதி கிடைக்கும்!” என்று கூறினார். அவன் அப்படியே செய்தான். பார்த்தவர்கள் பிரமிக்கும்படி அவன் ஒளியுடன் முக்தியடைந்தான்.

அங்கு சூழ்ந்திருந்த மக்களும் அரச பரிவாரங்களும், ஜய, ஜய போற்றி! என்று குருநாதரின் மகிமையைப் போற்றிப் புகழ்ந்தனர். பிறகு எல்லோரும் கிராமத்தை அடைந்தனர்.அந்த அரசனின் ஏற்பாட்டின்படி குருவிற்கு ஒரு மடம் கட்டித்தரப்பட்டது. அரசன் தினமும் அந்த மடத்திற்கு வந்து குருவைப் பல்லக்கில் ஏற்றி சகலவிதமான பரிவாரங்களுடன் அவரை ஸ்நானம் செய்ய ஸங்கமத்திற்கு அழைத்துச் செல்வான். அங்கு பூஜை மரியாதைகள் எல்லாம் செய்து அவரைப் போற்றி ஆராதனை செய்து, மீண்டும் மத்தியானத்தில் ஆடம்பரமான ஊர்வலமாக மடத்திற்கு அழைத்து வருவான். விருப்பு வெறுப்பு அற்றவரான குருநாதர் அவனது பக்திக்குக் கட்டுப்பட்டு அவனது உபசாரங்களை ஏற்று வந்தார். ஊர் மக்களும் அவரது அருளால் உயர்வடைந்தனர். குருவின் புகழ் நான்கு திசைகளிலும் பரவியது.

அந்த கிராமத்திற்கு அருகில் கும்சி என மற்றொரு கிராமம் இருந்தது. அங்கே ஸ்ரீ நரஸிம்மமூர்த்தியைத் தியானித்து வழிபட்டு வந்த ஒரு தபஸ்வி வாழ்ந்து வந்தார். அவரது பெயர் திரிவிக்கிரம பாரதி, அவர் வேத பண்டிதராயும், பற்றற்ற தவ முனிவராயும் திகழ்ந்தார். அவர் காணகாபுரத்திலுள்ள சந்நியாசியைப் பற்றியும், அவருடைய ஆடம்பரங்களைப் பற்றியும் கேள்விப்பட்டார். ஒரு சன்னியாசிக்கு ஏன் இந்த ஆசை? அவருக்கு எதற்கு இந்தப் பல்லக்கு, சைன்யம், ஆடம்பரம் எல்லாம்? நான்காம் ஆசிரமத்திற்கு வந்தவருக்கு டம்பமே கூடாது, இவரெல்லாம் என்ன சன்னியாசி? என்றெல்லாம் சொல்லிக் குருவைப் பழித்தார்.

குருவைத் தேடி – 25

ஜனங்கள் அவளை சமாதானப்படுத்தி, எதுவும் நம் கையில் இல்லை. பிரம்மதேவன் தலையில் எழுதிய எழுத்துப்படி தான் எல்லாம் நடக்கும். தேவர்கள், தானவர்கள், முனிவர்களுக்கும் கூட பிராப்தம் என்பது விடுவதில்லை என்றால் மனிதர்களாகிய நாம் என்ன செய்ய முடியும்? வருவது வந்தே தீரும். எனவே துக்கப்பட்டுப் பயனில்லை என்று ஆறுதல் கூறித் தேற்றினர்.

அதற்கு அவள், சற்குரு நரசிம்ம ஸரஸ்வதி வரமாகக் கொடுத்த பிள்ளையாயிற்றே. அவர் உன் குழந்தைகள் நீண்ட ஆயுளுடன் வாழ்ந்து உன் சந்ததி வளரும் என்று வாக்களித்தாரே, அவர் வாக்கு பொய்யாகுமா? மும்மூர்த்திகளின் அவதாரமாகிய குருதேவர், சத்தியத்திலிருந்து விலக முடியுமா? இனி யார் அவரை நம்புவார்கள்? அத்திமரத்தைச் சுற்றி வந்து பூஜை முதலியன செய்து வேண்டிக்கொள்;கிறார்களே! நானும் அப்படி விரதமிருந்து தானே இந்தக் குழந்தையைப் பெற்றேன்? இந்தக் குழந்தையோடு நானும் என் பிராணனை விட்டு விட்டால், இனி இந்த ஸங்கம ஸ்தானத்தையும் அத்திமரத்தையும் யார் நம்புவார்கள்? குருவின் வரத்தால் குழந்தை பிறந்து இருவரும் குருவாலேயே மாண்டனர் என்ற அபகீர்த்தி அவரைச் சேருமல்லவா?

புலிக்குப் பயந்து ஓடின பசு மிலேச்சன் வீட்டை அடைய, அங்கு அவன் அதைக் கொன்ற கதைபோல, அந்தப் பிசாசுக்குப் பயந்து குழந்தையைக் குருவிற்கு பறி கொடுத்தேனே. தெய்வத்தை வணங்க வேண்டும் என்று கோவிலுக்குப் போகும்போது, அந்தக் கோபுரமே இடிந்து தலையில் விழுந்தது போலாகிவிட்டதே! என்றெல்லாம் ஏதோ சொல்லிக்கொண்டு சற்றும் ஆறுதலடையாமல் இரவு முழுவதும் கதறி அழுதுகொண்டிருந்தாள்.

மறுநாள் காலை ஊராரும் கணவனும் இறந்த குழந்தைக்கு இறுதிச் சடங்குகளைச் செய்ய முற்பட்டபோது, அவள் அதை விடாமல் தன் மார்போடு அணைத்துக்கொண்டு, தன்னையும் அதோடு சேர்த்து அக்கினியில் சேர்த்துவிடும்படியும், குழந்தையைப் பிரிந்து இருக்க முடியாதென்றும் அழுது புரண்டாள்.

ஊரார், இது என்ன, விபரீதமாக இருக்கிறதே! குழந்தை இறந்தால் இப்படியும் மூர்க்கத்தனமாக நடப்பார்களா? நீ ஆத்மஹத்தி செய்து கொண்டால் தோஷம் ஏற்படுமே! இதை விட நூறு பங்கு துன்பம் அனுபவிக்க நேருமே! என்றெல்லாம் சொல்லிப் பார்த்தார்கள். நேரமோ போய்க்கொண்டிருந்தது. அவளை எவ்வளவு தேற்றியும் குழந்தையைத் தர இணங்கவில்லை. அச்சமயத்தில் ஒரு பிரம்மச்சாரி அங்கே தோன்றி அவளைத் தேற்றி ஆத்மஞானத்தைப் போதிக்கத் தொடங்கினார். அந்த பிரம்மச்சாரி ஸ்ரீ நரஸிம்ம ஸரஸ்வதியைத் தவிர வேறு யாராக இருக்க முடியும்.

உயிரிழந்த குழந்தைக்கு உயிர் தந்த கதை

துக்க வீட்டில் இனி என்ன செய்வது என்று புரியாத நிலையில் அங்கிருந்த அனைவரும் துக்கத்துடன் திகைத்திருக்க, அவ்வேளையில் குரு பிரம்மச்சாரி ரூபத்தில் அங்கு தோன்றினார். அவர் அந்தப் பெண்ணிடம் வந்து, நீ ஏன் இப்படி மூடத்தனமாகத் துன்பப்படுகிறாய்? இந்த உலகத்தில் எவன் என்றும் பிழைத்திருக்கிறான்? எவன் பிறக்கிறான்? எவன் இறக்கிறான்? நீரில் தோன்றும் நீர்க்குமிழி போல் நமது தேகம் நாசமடையக்கூடியது. பஞ்சபூதங்களால் ஆன இந்த உடல் ஒரு வடிவத்தைப் பெறுகிறது. அந்த பூதங்கள் விலகியவுடன், இந்த சடவுடல் சரிந்து விடுகிறது. உள்ளிருப்பவன் அவ்யக்தமாகி விடுகிறான். அவன் இருந்தாலும் தெரிவதில்லை. பஞ்சபூதங்கள் மாயையுடன் சேர்ந்து அழியக்கூடிய இந்த உடல் மீது பற்றை ஏற்படுத்துகின்றது. அதனால் தான் மனைவி, மக்கள், உற்றார், உறவினர், நண்பர் என்று சம்பந்தம் ஏற்படுகிறது.

குணங்கள் மூன்று. அவை சத்யம், ரஜஸ், தமஸ் என்பவையாகும். தேவர்கள் சத்வ குணமுடையவர்கள். மானிடர் ரஜோ குணத்தையும், அசுரர்கள் தமோ குணத்தையும் கொண்டவர்களாக இருக்கின்றனர். இந்த முக்குணங்களின்படி அவரவர் கர்மாக்களை அனுசரித்து பலனைப் பெறுகின்றோம்.

ஒருவனுடைய குணங்களின்படி அவனது இந்திரியங்களும் (புலன்கள்) ஆடுகின்றன. பூமியில் மேற்சொன்ன மூன்று குணங்களை வைத்து மக்கள் பிறக்கின்றனர். அவரவர் முன் செய்த கர்ம விளைவாக சுக துக்கங்களை அனுபவிக்கிறார்கள். அவனவன் செய்ததை அவனவனே அனுபவித்துத் தீர வேண்டும்.

தேவர்களுக்கும், ரிஷிகளுக்கும் கல்பகோடி ஆண்டுகள் ஆயுள் என்று இருந்தாலும், அவர்கள் செய்த கர்மா அவர்களை விடுவதில்லை. இப்படி நியதி இருக்கும்போது மனிதனைப்பற்றிச் சொல்ல வேண்டுமா? மானிடர்கள் தேகத்தின் மீது பற்றுடையவர்களாதலால் அதன் குணப்படி எல்லாக் காரியங்களையும் செய்கின்றனர். அதனால் அவர்களுக்கு எல்லாமே துக்கத்தில் முடிகிறது.

ஞானிகள் சந்தோஷப்படுவதுமில்லை. துக்கப்படுவதுமில்லை. அவர்கள் பிறப்பையும் இறப்பையும் சமமாகப் பாவிக்கின்றனர். கர்ப்பமுறுதல் நிகழ்கின்றபோது ஆகாரமில்லாதது (கரு) கர்ப்பப் பையில் உருவாகின்றபோது ஆகாரம் பெறுகின்றது. உருவமில்லாத ஒன்று உருவமாகக் காணப்படுகின்றது. வளர்கின்றது, வாழ்கின்றது, தேய்கின்றது. மரணத்தில் மீண்டும் உருவமற்றதாக மாறி விடுகின்றது. இதனிடையில் அவரவர் செய்த கர்மாவின்படி அவரவர் வாழ்கின்றனர். எவருமே நிலைத்திருப்பதில்லை. சிலர் சிறு வயதிலும், சிலர் முதுமையடைந்தும் மரணமடைகின்றனர். ஆனால் ஒருவன் பிறந்தால் சாவு என்பது சத்தியமாக உண்டு. நாம் மாயையால் சூழப்பட்டுத் தாய், தந்தை, குழந்தை முதலியவற்றை எனது, எனது என்று கருதுகிறோம். இந்தத் தேகமானது மாமிசம், உதிரம், மல மூத்திரம் சேர்ந்ததாய்ப் பிறந்து, பிரம்மதேவன் தலையில் எழுதியபடியும், பாப புண்ணியங்களுக்குத் தகுந்தபடியும், அவற்றிற்குரிய பலனை அனுபவிக்கின்றது. யமனை இதுவரை யாரும் ஜெயித்ததில்லை. தேகம் நிம்மதியானது என்று சொல்ல முடியாது. உடல் அழியக்கூடியதே.

எப்படிக் கனவில் ஒருவன் புதையலைக் கண்டு மகிழ்கிறானோ, வானவில் கண்ணைக் கவர்வதாகத் தோன்றினாலும், சில கணங்களில் எப்படி மறைந்து விடுமோ அது போலத்தான், நம் வாழ்க்கையும். நீ போன ஜன்மத்தில் யாருக்குத் தாயாகவும், மனைவியாகவும் இருந்தாய் என்பதை அறிவாயா? நமக்கு எவ்வளவு ஜன்மம், எவ்வளவு தாய் தந்தையர் என்று தெரியுமா? அதையெல்லாம் நினைத்துப் பார்த்துத் துக்கப்படுகிறோமா? அப்படியிருக்க இந்தக் குழந்தை போனதைப்பற்றி நீ துக்கப்பட என்ன காரணம்?

தேகம் பஞ்சபூதங்களால் ஆனது என்று முன்பு சொன்னேன். மேலும் இது தோல், மாமிசம், எலும்பு, மஜ்ஜை முதலியவற்றுடன் கூடிய மலமூத்திரப் பை. இதன் மீது ஆசை வைக்கலாமா? உண்மை இப்படி இருக்கும்போது மகனாவது, மரணமாவது? எல்லாம் மாயை செய்வது. இது புரியாமல் நீ ஏன் வீணாகத் துக்கப்படுகிறாய்? உண்மையைப் புரிந்துகொள். மேற்கொண்டு செய்ய வேண்டிய சம்ஸ்காரங்களுக்காகக் குழந்தையை இவர்களிடம் கொடுத்து விடு! என்று அந்தப் பிரம்மச்சாரி கூறினார்.

இதைக்கேட்டு அந்தப் பெண், ‘ஸ்வாமி! தாங்கள் இவ்வளவு நேரம் ஞானோபதேசம் செய்தீர்கள். ஆனால் என் மனம் சமாதானமடையவில்லையே! பிராரப்தம் என்று சொன்னீர்களே. அது அப்படியே நடக்கும் என்றால் பிறகு தெய்வம் எதற்கு? அதனை நாம் ஏன் வழிபட வேண்டும்? இரும்பை சிந்தாமணியோடு சேர்த்தால் அது பொன்னாகிவிடும் என்கிறார்கள், அப்படி அது மாறாவிட்டால் எதைப் பழிப்பார்கள்? சிந்தாமணி ரத்தினத்தைத் தானே!

நான் முதலில் தெய்வ பலம் இல்லாதவளாய் இருந்ததால் தான் அந்தப் பிசாசாக அலைந்து கொண்டிருந்த பிராமணனிடம் பயந்து ஸ்ரீகுருவைத் தஞ்சம் அடைந்தேன். அவரும் அபயமளித்து எனக்குப் பிள்ளை வரம் அளித்தார். மும்மூர்த்திகளின் அவதாரமான ஸ்ரீ நரஸிம்ம ஸரஸ்வதி கொடுத்த வரம் பொய்யாகுமா? அவர் கொடுத்த வாக்கு வீண் போகாது என்று நான் பூர்ணமாக நம்பியிருந்தேனே! இப்போது அந்த நம்பிக்கை வீணாகிவிட்டதே! நீங்கள் என்னை மூடப்பெண் என்று சொன்னாலும் பரவாயில்லை. நான் இந்தக் குழந்தையுடனேயே என் பிராணனை விடப்போகிறேன். குருநாதர் நலமாக வாழட்டும்!” என்று சொன்னாள்.

அவளுடைய தைரியமான சொற்களைக் கேட்டு அந்தப் பிரம்மச்சாரி, அவளது திட சித்தத்தைப் புரிந்து கொண்டவராய், ‘அம்மா! நான் ஒரு உபாயம் சொல்கிறேன். முடியுமானால் அதன்படி செய்து பார்!” என்று சொன்னார். பிறகு அவர், ‘குரு உனக்கு எந்த இடத்தில் நீண்ட ஆயுளுடன் கூடிய குழந்தைகள் பிறக்கும் என்று வரமளித்தாரோ, அந்த அமரபுரத்தில் பஞ்சகங்கைக் கரையிலுள்ள ஔதும்பர (அத்தி) மரத்தடியில் சவத்துடன் போய், அவரிடம் முறையிட்டுப் பிரார்த்தனை செய்!” என்று சொல்லிவிட்டு மறைந்தார்.

அந்தப் பிரம்மச்சாரியின் வார்த்தையில் நம்பிக்கை வைத்து, அந்தப் பெண்மணிதிட வைராகக்கியத்துடன், இறந்த குழந்தையை ஒரு துணி மூட்டையில் வைத்து முதுகில் கட்டிக்கொண்டு, தன் கணவனையும் அழைத்துக்கொண்டு குரு ஸ்தானமாகிய அத்திமரத்தை அடைந்தாள். பிணத்தை சடங்குகள் செய்யக் கொடுக்காததால் ஊராரும், உற்றாரும், சாஸ்திரிகளும் அவளை மிகவும் கடிந்து, சாகஸக்காரி இவள். இவளது பிடிவாதத்தால் நாம் ஒரு நாள் முழுவதும் உபவாச் இருக்கும்படி ஆயிற்று. இனியும் இவளோடு நாம் அலைய முடியாது. இவள் பின்னால் சென்று யாருமில்லாத அந்தக் காட்டுப்பகுதியில் சிக்கித் தவிக்க முடியாது. அப்படிச் சென்றால் வழியில் திருடர்களுக்கும், காட்டு மிருகங்களின் பயத்திற்கும் ஆளாகும்படி நேரிடும்! என்று சொல்லி அவளுடன் வர மறுத்து விட்டனர்.

மனித நடமாட்டமே இல்லாத அந்த இடத்தில் தனியாகத் தன் கணவனுடன் துணிவாகச் சென்ற அந்தப் பெண், குரு ஸ்தானத்தை அடைந்தவுடன், பிணத்தைக் கீழே வைத்துவிட்டு ஓடிப்போய் மரத்தடியில் வைக்கப்பட்டிருந்த குரு பாதுகைகளில் தலையை மோதிக்கொண்டு, அந்த இடத்தை ரத்தமயமாகச் செய்து விட்டாள். இரண்டு நாட்களாக உணவு, உறக்கமில்லாததால் மிகுந்த களைப்புடன் அன்றிரவு மூன்றாம் ஜாமத்தில் அவள் சற்றே கண் அயர்ந்தாள். அவள் அயர்ந்த நிலையில் ஒரு ஜடாதாரி யோக தண்டத்தையும், திரிசூலத்தையும் கையில் ஏந்தி, ருத்திராட்சங்களை அணிந்து, புலித்தோலை ஆடையாக அணிந்து, உடல் முழுவதும் சாம்பலைப் பூசியவராய் அந்த (ஔதும்பர) அத்தி மரத்திலிருந்து தோன்றினார். அவர் அவளை நோக்கி, ‘பெண்ணே! நீ ஏன் இங்கு வந்து அழுது கோபித்துப் பிரலாபிக்கிறாய்? உனக்கு என்ன வேண்டுமென்று சொல். பரிகாரம் செய்கிறேன்!” என்று அபயமளித்தார். பிறகு ‘அந்த சிசுவின் மீது பஸ்மத்தைப் பூ+சு!’ என்று கொடுக்க அவள் அதை வாங்கி அதன் உடல் முழுவதும் பூசினாள். பின்பு அதன் வாயில் காற்று வரும்படி ஊத ஆணையிட்டார். ‘பிராணன் என்பது ஒரு வாயு. அது வெளியேறிவிட்டதால் தான் இந்த விபரீதம் ஏற்பட்டது. அதை மறுபடியும் உட்செலுத்தினால் ஜீவன் வரும்;!’ என்று உரைத்தார்.

இந்த இடத்தில் அந்தத் தாய்க்கு விழிப்பு வந்து விட்டது. அந்தப் பிணத்தின் மீது தான் கிடப்பதைக் கண்டு, அவளுக்கு பயம் ஏற்பட்டது. குருவையே தியானித்ததால் தான் அப்படிப்பட்ட கனவு தனக்கு வந்தது. இனி குழந்தை பிழைப்பதாவது? என் பிராரப்தம் இப்படி என்று இருக்கும்போது, பாவி நான் குருவைப் பழித்தேனே? அது தவறல்லவா! என்றெல்லாம் யோசித்துப் பதற்றமுற்றாள்.அந்த வேளையில் அந்தப் பிணம் அசையலாயிற்று. அதைக் கண்ணுற்ற தாய் தன் மனப்பிரமையோ என்று சந்தேகித்து மீண்டும் பார்த்தாள். குழந்தையோ எழுந்து உட்கார்ந்துகொண்டு எனக்குப் பசிக்கிறது என்று அழ ஆரம்பித்தது. அவளுக்கு உடனே மார்பகத்தில் பால் தாராளமாக சுரக்க ஆரம்பித்தது.

அவளுக்கு அதுவரை ஏற்படாத பயமும் சந்தேகமும் மனதில் தோன்றி துhரத்தில் துhங்கிக் கொண்டிருந்த தன் கணவனிடம் ஓடி நடந்த சங்கதியெல்லாம் கூறி, இது கனவா? நிஜமா? என்று கேட்டாள். அவன் குழந்தையைத் துhக்கி அணைத்து எல்லாம் குரு கிருபையால் நிஜம் தான்! என்று சொல்லி அவளிடம் கொடுத்தான் இருவரும் குரு மகிமையைக் கண்டு அத்திமரத்தை வலம் வந்து வணங்கினர். பிறகு மூவருமாகப் பஞ்ச கங்கையில் நீராடி, அந்தப் பாதுகைகளை நன்கு கழுவி சுத்தம் செய்து, அபிஷேக ஆராதனைகளைச் செய்தனர்.

week25bw‘குரு மூர்த்தியே! எம்மை மன்னிக்க வேண்டும். அஞ்ஞானத்தால் உம்மை பழித்தோம். பக்த வத்சலனான தங்களின் கருணையை எப்படி வர்ணிப்பது? குழந்தை தாயாரைக் கடிந்து பேசினால் தாயார் எப்படி கோபிக்க மாட்டாளோ, அப்படி பிழையாகப் பேசிய எங்களைக் கோபிக்காமல் காப்பாற்ற வேண்டும்!” என்று பலவாறாகத் துதித்து தீபாராதனை செய்தனர். அதற்குள் பொழுது நன்றாக விடிந்து விட்டது. மறுநாள் சென்றால் பிணம் நாற்றமடித்து அவளாகவே அதைக் கொடுத்து விடுவாள் என்று தீர்மானித்து அவளது உறவினர்களும், கர்மா செய்பவர்களும், ஊரிலிருந்து புறப்பட்டுக் குழந்தையை சம்ஸ்காரம் செய்யும் பொருட்டு சங்கம ஸ்தானத்தை அடைந்தனர். அப்போது அந்தக் குழந்தை உயிரோடு இருப்பதையும், தம்பதியர் குரு பாதுகைக்கு பூஜை செய்ததையும் கண்டு மிக்க ஆச்சர்யமும் ஆனந்தமும் அடைந்தனர்.

குருவின் மகிமை இந்த அதிசயித்தால் திக்கெட்டும் பரவியது. ஔதும்ப மரத்தை வலம் வந்து பாதுகையைப் பூஜித்ததால் மலடிக்குப் புத்திர சந்தானமும், வியாதிக்காரர்களுக்கு உடல் நலமும், தரித்திரக்காரர்களுக்கு அளவிலா செல்வமும், மரண பயம் கொண்டவரை யம பயம் இல்லாமலும் செய்வது இந்தக் குருபீடம். யார் யார் என்னென்ன நினைக்கின்றார்களோ அவை எல்லாம் பூர்த்தி செய்யக்கூடிய இடம் அது. ஆனால் ஸ்ரீ நரஹரியின் மீது, பூரண நம்பிக்கை வைத்து பக்தியுடன் சேவை செய்து வணங்க வேண்டும், இச்சரித்தி;ரத்தைக் கேட்டாலே எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேறும்! என்று ஸித்தர் மிக்க உணர்ச்சி பூர்வமாக இக்கதையை நாமதாரகனுக்குச் சொன்னார். பக்தி சிரத்தையுடன் நாமதாரகனும் வணங்கிக் கேட்டான்.