Welcome

Featured

வணக்கம்.

வாழ்க்கையின் பரபரப்பு எல்லோரையுமே துரத்திக் கொண்டிருக்கிறது. நின்று நிதானிக்க, ஒன்றைப் பற்றி சிந்தித்துப் பார்க்க, யாருக்குமே நேரமில்லை என்றாலும் சிலவற்றை நாம் ஐம் புலன்களால் அனுபவிக்கின்றபோது, அடடா! இதை எல்லோருமே ரசிக்கலாமே! என்று ஓர் ஆவல் உள் தூண்டலின் விளைவே. யான் பெற்ற இந்த இன்பத்தை உங்கள் எல்லோருடனும் பகிர்ந்து கொள்ள வழக்கம் போல் உள் உணர்வு தூண்ட, இந்த முயற்சியை மேற்கொண்டிருக்கிறேன். படியுங்கள்! அனுபவியுங்கள்! சிந்தியுங்கள்! உங்களிலும் இன்பம் பெருகட்டும்!

என்றும் நட்புடன்,

விஜயா!

 

The posts in the Home page are based on the order of newer post. Please check the menu on the top of the screen for various topics.
The calendar on the right shows “dates highlighted” to indicate articles posted on those dates.
The recent posts on the right shows the most recent posts.
I have included pdf version of each article in the tab for the relevant topics for you to print .

Comments are always welcome.

Advertisements

கங்கா ஒரு காவியம் – 11

இப்பொழுது குமரேச அய்யருக்கு அறுபது வயது நிறைவடைந்து விட்டது. காரைக்காலில் ஒரு முக்கிய பிரமுகராக அவர் திகழ்ந்தார். அவரை நம்பி ஏராளமான குடும்பங்கள் இருந்தன. வந்து கேட்பவர்களுக் கெல்லாம் வாரி வழங்கும் வள்ளலாக அவர் விளங்கினார். சிறந்த கலா ரசிகர். அவர் வீட்டில் திருமணமென்றால், கச்சேரிகளுக்கும், நாதஸ்வர இன்னிசைப் பொழிவுகளுக்கும் குறைவே இருக்காது. கல்யாணம் முடிந்து ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகும் கூட அங்கு நடைபெற்றக் கச்சேரிகளைப் பற்றிய விமர்சனங்களும், கல்யாணச் சாப்பாட்டின் ருசி பற்றிய வர்ணனைகளும் எங்கேயாவது ஓரிடத்தில் பேசப்பட்டுக்கோண்டிருக்கும்இப்பொழுது குமரேச அய்யருக்கு அறுபது வயது நிறைவடைந்து விட்டது. காரைக்காலில் ஒரு முக்கிய பிரமுகராக அவர் திகழ்ந்தார். அவரை நம்பி ஏராளமான குடும்பங்கள் இருந்தன. வந்து கேட்பவர்களுக் கெல்லாம் வாரி வழங்கும் வள்ளலாக அவர் விளங்கினார். சிறந்த கலா ரசிகர். அவர் வீட்டில் திருமணமென்றால், கச்சேரிகளுக்கும், நாதஸ்வர இன்னிசைப் பொழிவுகளுக்கும் குறைவே இருக்காது. கல்யாணம் முடிந்து ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகும் கூட அங்கு நடைபெற்றக் கச்சேரிகளைப் பற்றிய விமர்சனங்களும், கல்யாணச் சாப்பாட்டின் ருசி பற்றிய வர்ணனைகளும் எங்கேயாவது ஓரிடத்தில் பேசப்பட்டுக்கோண்டிருக்கும்       செல்வச் செழிப்பிலும் ஊராரின் கணிப்பிலும மிக உயர்ந்த நிலையிலிருந்த குமரேசனின் சஷ்டியப்த பூர்த்தி விழா, சாஸ்திர, சம்பிரதாயச் சடங்குகளில் எந்தவிதக் குறைவுமின்றி மிக அருமையாக ஹோமங்கள் வளர்க்கப்பட்டு, மந்திரங்கள் உச்சரிக்கப்பட்டு, பிராமணர்களுக்கு உரிய தட்சிணைகளை முறைப்படி வழங்கிக் கோவில்களில் அர்ச்சனைகள் செய்யப்பட்டுத் தான தர்மங்களும், அன்னதானமும் செய்து மிகச் சிறப்பாக நடைபெற்று முடிந்தது. எல்லோரும் அவரவர் தகுதிகளுக்கேற்ப உபசரிக்கப்பட்டு மன நிறைவுடன் அவரவர் இருப்பிடங்களுக்குத் திரும்பினர்.

line2
குமரேசன்-கங்காவின் அறுபதாம் கல்யாண வைபவத்திற்கு வந்த கங்காவின் தமையன் கோபாலசாமி தன் பெண் கீதாவை கங்காவின் மகன் கிருஷ்ணனுக்கு திருமணம் செய்து வைக்க வேண்டும் என்ற விண்ணப்பத்தை ஊருக்குப் புறப்படுவதற்கு முன் தன் தங்கையிடம் வைத்தார். கங்காவிற்கும் அதில் விருப்பமிருந்தது. சொந்தத்தில் திருமணம் செய்வது அப்போது சர்வ சாதாரணமாகஇருந்து வந்தது. ஆனால் குமரேசன் முன்பு போல் கங்காவிடம் நடந்து கொள்வதில்லை. அவரது வளர்ச்சி அவருக்குள் ஒரு மதிப்பை ஏற்படுத்தியிருந்தது. ஏழை மைத்துனனின் பெண்ணுக்கு நல்ல இடம் பார்த்துத் திருமணம் செய்து தர தன்னால் முடியும், ஆனால் தன் பையனுக்கு இப்படிப்பட்ட இடத்திலெல்லாம் பெண்ணெடுக்க முடியாது என்று உறுதியாகக் கூறிவிட்டார். கங்காவின் பேச்சு குமரேசனிடம் எடுபடவில்லை. கங்கா மனதிற்குள் உடைந்து போனாள். அவளது அண்ணன், தங்கை மீது மிகுந்த பாசம் கொண்டவர். அந்த வீட்டில் எதுவென்றாலும் முதலில் வந்து தோள் கொடுத்து நிற்பவர். அப்படிப்பட்டவரிடம் கங்கா மிக மன வருத்தத்துடன் “அவருக்கு இதில் இஷ்டமில்லை, சொந்தத்திலே வேண்டாம், பிறத்தியிலே பார்க்கலாம்னு சொல்லிட்டார்.” என்று கூறினாள்.
இதைக் கேட்டதும் கோபாலசாமிக்கு உடல் வியர்த்துக் கண் சிவந்தது. கீதாவுக்குத் தான் கிருஷ்ணன் என்று சொல்லிச் சொல்லி இருவரையுமே கணவன் மனைவி என்ற விதத்தில் கேலி செய்து ஆசையை வளர்த்துவிட்டிருந்தனர் இரண்டு குடும்பத்திலும். அதனால் தன் பெண்ணின் திருமணம் பற்றிய கவலையே இல்லாமல் அவர் இருந்து வந்தார். குமரேசனும் தன் மனதை வெளிக்காட்டாமலேயே இருந்தார். இப்போது திடீரென்று இப்படிப்பட்ட பதில் கிடைத்தவுடன், கோபால்சாமி ஆடிப்போய் விட்டார். சட்டென்று எழுந்துத் துண்டை உதறித் தோளில் போட்டுக்கொண்டு இந்த கணமே கிளம்புங்கோ! என்று மனைவியையும், குழந்தைகளையும் கிளம்பச் செய்து, கங்கா கொடுத்த கல்யாணப் பட்சணங்களைக் கூட வாங்காமல் எதுவுமே பேசாமல் புறப்பட்டுப் போய்விட்டார். அதன் பிறகு அவர் கங்காவின் வீட்டிற்கு வருவதே மிக மிக அரிதாகப் பொயிற்று. அந்தப் பெண் கீதா அத்தையைக் கண்ணீர் வழியப் பார்த்து விட்டு போய் விட்டாள்.  கங்காவின் மனம் படாத பாடு பட்டது. பிறந்த வீட்டுச் சொந்தம் ஏழ்மையில் வாடியதும், கணவனின் இந்தப் புதிய தோரணையும் அவளுக்குள் கலக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.
இந்நிலையில் தஞ்சாவூரிலிருந்து ஒரு பெண்ணின் ஜாதகம் வந்தது. குமரேசனைப் போலவே தஞ்சாவூரில் ஹோட்டல் வைத்துப் பெயரும் புகழும், பெருஞ்செல்வமும் படைத்த சுந்தர்ராமன் என்றவரின் மூன்றாவது பெண்ணான சித்ராவைக் கிருஷ்ணனுக்கு திருமணம் செய்யப் பேசி முடிக்கப்பட்டது  கங்காவிற்கு மனம் சிறிதும் சமாதானமாகவில்லை. என்றாலும் அவளைப்பற்றி கவலைப்படாமல் செயல்பட்டார் குமரேசன். கங்கா தானே நேரில் சென்று தன் அண்ணனிடமும் மன்னியிடமும் மன்னிப்புக் கேட்டுத் தன் நிலமையை விளக்கிக் கூறிக் குடும்பம் போகின்ற போக்கையும் தன் கணவனின் குண வேறுபாட்டையும், ராமலிங்கம், சுந்தரம் ஆகியோரின் விரும்பத்தகாத போக்கைப் பற்றியும் எல்லாம் பொறுமையாக எடுத்துக் கூறியும் கோபால்சாமி எதையும் காதில் வாங்கவில்லை. அவள் நீட்டிய அட்சதையையும் கலயாணப் பத்திரிக்கையையும் வாங்க மறுத்துவிட்டார். உனக்கு விரும்பியபோது நீ இங்கு வரலாம், போகலாம், ஆனால். நானோ என் குடும்பமோ இனி உன் வீட்டில் வந்து எதற்கும் நிற்க மாட்டோம்! என்று கடுமையாகக் கூறிவிட்டார். அவர் கூற்றிலிருந்த நியாயத்தையும், அவரது மனவேதனையின் அளவையும் புரிந்துகொண்டு கனத்த இதயத்துடன் திரும்பினாள் கங்கா.      சுந்தர்ராமன் பணத்தை வாரி இறைத்துக் குமரேசன் வீட்டுத் திருமண ஏற்பாடுகளை விட ஒரு படி மேல்! என்று ஊரார் மெச்சும்படி அமர்க்களமாக எல்லாம் செய்திருந்தார். காரைக்காலிலிருந்து இரண்டு பஸ் நிறையக் குமரேசன் குடும்பத்தினரும், உறவினரும், தெருவினரும் தஞ்சாவூருக்குச் சென்றனர். மாப்பிள்ளை அழைப்பன்று தஞ்சாவூர் பக்கிரிசாமிப் பிள்ளை கிளாரிநெட், பேண்டு வாத்திய இசையும், வாண வேடிக்கையும், ஊரையே வாய் பிளக்க வைத்தன. பெண் வீட்டார் தந்த வரதட்சிணைப் பணத்தில் குமரேசன் வைரத் தோடு வாங்கி, நிச்சயதார்த்த வேளையில் புடைவை சீரோடுத் தட்டில் வைரத் தோட்டையும் வைத்து அதைப் பெண் வீட்டாரிடம் வழங்கினார். அவர்களும் பெண்ணைப் பட்டாலும், தங்கத்தாலும் அலங்காpத்து அசத்தினர்.
நான்கு நாட்கள் கல்யாணமாக அமர்க்களப்பட்ட பிறகு, காரைக்காலில் இதை விட அட்டகாசமாக வரவேற்பு வைபவம் என்ற பெயரில் ஏற்பாடுகள் நடந்தன.  பெண்ணையும் மாப்பிள்ளையையும் திறந்த காரில் அமர வைத்து, நான்கு வீதிகள் வழியாகவும், வாண வேடிக்கை வர்ணஜாலத்துடன், திருமலைராயன் பட்டினம் சுந்தரராஜன்-பார்ட்டி நாதஸ்வர இசையுடன் குமரேச அய்யரா, சும்மாவா? என்று ஊரார் பேசும் அளவிற்குப் பிரமாதமாக ஊர்வலமாக அழைத்துச் சென்றனர்.  பிறகு, தெருவை அடைத்துப் போடப்பட்ட பந்தலில் திருவாரூர் சேதுராமன், மாயவரம் ராஜம் அய்யர் போன்ற பிரபல பாடகர்களின் இசைக் கச்சேரி ஆடாமல் அசையாமல் ரசித்துக் கேட்ட கூட்டத்தினரின் மத்தியில் பிரமாதமாக நடைபெற்றது.  பிறகென்ன! கச்சேரி கேட்ட அத்தனை பேருக்கும் இரவுச் சாப்பாடு அந்த வீட்டில் தான் என்று சொல்லவும் வேண்டுமா என்ன!
வெளியில் இத்தனை தடபுடலுடன் எல்லாம் அமர்க்களப்பட்டாலும் உள்ளே குடும்பத்தில் மன நிறைவு இல்லை. குடும்பத்தின் அனைத்து நிகழ்ச்சிகளிலும் முதல் ஆளாக நின்று கனத்த குரலில் உரத்துப் பேசி அனைவரையும் அதட்டி வேலை வாங்கும் மாமா இல்லாமல், மாலை மாற்றும் உரிமையைக்கூட வேண்டாம் என ஒதுக்கிவிட்ட மாமாவையும் அவரது குடும்பத்தையும், நினைத்து வருந்தியபடி கங்காவும், அவளது பெண்களும் மிக வருத்தத்துடனேயே எல்லாவற்றிலும் ஈடுபட்டனர்.
கிருஷ்ணனோ புதிய மனைவியின் அழகிலும் அலங்காரத்திலும் முற்றிலும் மயங்கிப் போய் கீதாவை அறவே மறந்துவிட்டிருந்தான்.  புதிய மருமகள் நல்ல அழகும், கலகலப்பான சுபாவமும், வீட்டு வேலைகளில் அக்கறையும் கொண்டவளாக இருந்தாள். எல்லோரிடமும் பயமும் தயக்கமுமின்றி நன்றாகப் பேசிப் பழகினாள். ஆனால் அவளுக்குப் படிப்பு இல்லை என்ற விஷயம் மட்டும் மூடி மறைக்கப்பட்டு விட்டது. கங்காவும்  படிப்படியாக மனம் தேறினாள். எல்லாமே நம் விருப்பப்படியே நடந்து கொண்டு போய் விட்டால் பிறகு வாழ்க்கையில் என்ன இருக்கிறது? எல்லாம் நல்லபடியாக நடந்தால் சரி! என அவள் மனம் எண்ணியது.
line2
அளவுக்கு மீறி உழைத்துக் களைத்த உடல், தளர்வும் சோர்வும் அடையத்தான் செய்யும்.  குமரேச அய்யருக்கும் முதுமை வந்தது. அவரால் முன் போல் ஓட்டலில் சென்று அமர்ந்து நிர்வகிக்க முடியவில்லை. பணியாளர்களைக் கண்காணித்து அதட்டி வேலை வாங்க முடியவில்லை. அதனால் காலை வேளைகளில் கிருஷ்ணனோ அல்லது ஸ்ரீராமோ கடையைக் கவனித்துக் கொள்ள ஆரம்பித்தனர். 9 அல்லது 10 மணிக்கு அவர் கடைக்கு வந்தால் பிறகு இரண்டு மணிக்கு வீட்டிற்குப் போய்விடுவார். சாப்பிட்டு ஓய்வெடுத்து மாலையில் கோயிலுக்குப் போய் வந்து, திண்ணையில் அமர்ந்து, தெருவினரோடு பேசுவார். பேரன் பேத்திகள் விளையாடுவதைக் கண்டு களிப்பார். குடும்பத் தலைவனின் உடல் தளர்வுற்றதும் வீட்டின் நிலையே தலைகீழாக மாறியது. எதிலும் ஒழுங்கு இல்லை. கட்டுப்பாடு இல்லை. பெரியவர்களின் கண்காணிப்பும் கவனமும் குறைந்த நிலையில், இளைஞர்கள் பெரியவர்களாக மாறினர். தந்தை கடைக்கு வருவது குறைந்து போனதும் நிர்வாகம் கிருஷ்ணனின் கைக்கு மாறியது. துரதிஷ்டவசமாக கிருஷ்ணன் எடுப்பார் கைப் பிள்ளையாக மாறிப்போனான்.    வாழ்க்கை என்றால் என்ன? புலன்களுக்குத் தீனிபோட்டு அவற்றின் போக்குக்குப் போய் வாழ்வது ஒரு வாழ்க்கை.  புலன்களை ஒன்று படுத்திப் புத்தி வழி செல்வது மற்றொரு வாழ்க்கை. யாருக்கு என்ன தெரியப்போகிறது என்று எண்ணிச் செயல்படுபவர் அனேகர்.  ஆனால் எப்படி வாழ்ந்தாலும் படைத்தவனுக்கு எல்லாம் தெரியும். அறிவைப் படைத்தவன் அனைத்தையும் அறிவான். கர்மாவின்படி இவன் வாழ்க்கை போகிறது என்று அவர்களுக்குள்ளிருந்து அவன் எல்லாவற்றையும் பார்த்துக்கொண்டு தான் இருக்கிறான்.
செல்வச் செழிப்பான சூழ்நிலை. இளமைப் பருவம், படிப்பறிவில்லாத பெற்றோரின் வளர்ப்பு, நமது கலாச்சாரத்தின் உயர்வை, அதன் பெருமையை உணராத அறியாமை, தட்டிக் கேட்டுத் திருத்தக்கூடியவர்கள் யாருமில்லாத குடும்பச் சூழ்நிலை, திடீரென்று கிடைத்த சுதந்திரம் எல்லாமாகச் சேர்ந்து கிருஷ்ணனைப் படுகுழியில் தள்ளியது. கடைக்கு வருகின்ற அவனது நண்பர்களில் தீயவர்களான சிலருடன் கூடா நட்பு ஏற்பட்டது.  தீய நண்பர்கள் அவனைச் சூழ்ந்தனர். அவன் கையில் திடீரென்று புழங்கிய பணத்தைச் சுரண்டுவதற்காக என்னென்ன தீய பழக்கங்கள் ஊரில் உண்டோ அனைத்திற்கும் அவனை அறிமுகம் செய்ய முற்பட்டனர்.
புதிதாக நடந்தேறிய கல்யாண அமர்க்களமும், புது மனைவியும், புதிய நிர்வாகமும் கிருஷ்ணனை ஏதோ ஒரு மாயைக்கு உட்படுத்தின. தனக்கு எல்லாம் தெரியுமென்றும், தன்னை யாரும் எதுவும் கேட்க முடியாதென்றும் அவன் மனம் நினைத்தது. பகலில் பலகாரக் கடையாக விளங்கிய ஓட்டல் இரவில் குடிகாரக் கூடாரமாக மாறியது. சிகரெட்டும் சீட்டாட்டமும் ஓட்டல் மூடிய பின்பு ஓட்டலின் பின் புறத்தில் நடைபெறத் துவங்கின.  பழைய வேலையாட்கள் அதைச் சகிக்க முடியாமல் பணியை விட்டு விலகினர். வீட்டிற்கும் ஓட்டலுக்கும் அது வரை இருந்த தொடர்பு விட்டுப் போயிற்று. வீடு வேறு, கடை வேறு என்று ஆயிற்று. எனவே ஓட்டலில் என்ன நடக்கிறது என்பது வீட்டிலிருப்பவர்களுக்குத் தெரியவில்லை. அப்படித் தெரியவிடாமல் கிருஷ்ணனின் தயவை நாடியவர்கள் பார்த்துக்கொண்டனர். அவனும் வீட்டிற்கு வந்து விட்டால் நல்ல பிள்ளையாக நடந்துகொண்டான். தாயிடமும் மனைவியிடமும் அன்பைப் பொழிந்தான். வீட்டில் வளர்ந்து கொண்டிருந்த சகோதரிகளின் குழந்தைகளிடம் மிக மிக அன்புடையவனாக அவர்களுக்கு எல்லா விதத்திலும் ஒரு நண்பனைப் போல் நடந்துகொண்டான்.
இந்நிலையில் கிருஷ்ணனின் மனைவி சித்ரா தனது முதல் பிரசவத்திற்காகத் தாய் வீடு சென்றிருந்தாள். அவள் அங்கு அப்படிச் சென்றபின் கிருஷ்ணன் அவிழ்த்துவிடப்பட்ட காளை மாடாக மாறிவிட்டான்.  அதனால் ஓட்டல் வியாபாரம் குறைய ஆரம்பித்துவிட்டது. செலவுகள் பல மடங்காக பெருகின. குமரேசனும் உடல் தள்ளாமையால் படுத்த படுக்கையாகிவிட்டார். சுந்தரம் சண்டை போட்டுக் கூச்சல் குழப்பம் ஏற்படுத்தித்  தனிக் குடித்தனம் போவதும் பிறகு வாழ வழியின்றி மீண்டும் வீட்டில் வந்து புகுந்து கொள்வதுமாகத் தொல்லை கொடுத்துக் கொண்டிருந்தான்; அவன் மனைவியோ தன் தந்தையிடமிருந்து அவ்வப்போது ஆயிரக் கணக்கில் பணத்தை வாங்கித் தனக்காகத் தன் சுக சௌகரியங்களுக்காக மட்டும் செலவு செய்துகொண்டாள். அவளிடம் மதிப்பிழந்த கணவன் கெஞ்சிக் கூத்தாடிப் பணத்தை கேட்டு வாங்க வேண்டிய நிலையிலிருந்தான். அவள் அவனை ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்கவில்லை. நல்ல படிப்பும், உயர்ந்த உத்யோகமும் இல்லாத ஊதாரியான கணவனை, தினமும் குடித்து விட்டு வாயில் வந்தபடி உளறிக் கொட்டித் தன் கௌரவத்தைத் தானே குழி தோண்டிப் புதைத்துத் தன் குடும்பத்தின் முன்னிலையில் தானே தாழ்ந்து பரிதாபகரமான நிலைக்குத் தன்னை ஆளாக்கிக் கொண்ட தன் கணவனை அகிலா, இருந்தும் இல்லாத நிலையிலேயே வைத்திருந்தாள். உடல் தொடர்பைத் தவிர வேறு எந்த விதத்திலும் அவர்களுக்குள் ஒத்துப் போகாத நிலை உருவாயிற்று.      இதெல்லாம் ஏன் நடக்கிறது? ஒரு நல்ல குடும்பத்தில்  பெற்ற பிள்ளைகளால் தலைக்குனிவு ஏன் ஏற்படுகிறது? ஒருநல்ல தாய் தகப்பனுக்குப் பிறந்த பிள்ளைகள் ஏன் நன்றாகப் படிப்பதில்லை? சிலர் நன்கு படித்தும் நல்லொழுக்கமாக வளர்ந்தும் ஏன் பொருளாதார வசதியுடன் வாழ முடிவதில்லை? பொறுமையும் மிக அருமையான நிர்வாகத் திறமையும், அனுசரித்துப் போகும் குணமும் கொண்ட பெண்கள் ஏன் கணவனால் கொடுமைப் படுத்தப் படுகிறார்கள்? இப்படி நமது அன்றாட வாழ்வில் நாம் காணும் காட்சிகளில் ஆயிரம் ஆயிரம் கேள்விகள் நம் மனதில் எழுகின்றன. அதற்கு உரிய பதில் எவ்வளவோ ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பாகவே நமது வேத சாஸ்திரங்களில் மிகத் தெளிவாக எழுதி வைக்கப்பட்டுவிட்டன. ஆனால் அவற்றைத் தேடிப் பிடித்து அறிந்து கொள்ளும் ஆவல் நம்மில் எத்தனைப் பேருக்கு இருக்கின்றது? கண்டதே காட்சி, கொண்டதே கோலம் என்று தான் பெரும்பாலோரின் வாழ்க்கை ஓடிக் கொண்டிருக்கிறதே தவிர இதில் நின்று நிதானித்து எனக்கு ஏன் எல்லாம் இப்படித் தாறுமாறாகவே நடக்கிறது என சிந்திப்பவர்கள் எத்தனை பேர்?  அப்படியே சிந்தித்தாலும் சரியான பதிலைத் தேடிக் கண்டு கொண்டவர் எத்தனை பேர்? இந்த இடத்தில் கண்ணதாசனின் பாடல் வரிகள் தான் நினைவிற்கு வருகின்றன.  “நான் கேட்டுத் தாய் தந்தை படைத்தாரா? இல்லை எனைக் கேட்டு என் பிள்ளை பிறந்தானா?” எனக்கு இவர;கள் தான் பெற்றோராக அமைய வேண்டும் என்று நமக்குச் சாய்ஸ் தரப்படவில்லை.இப்படித்தான் பிள்ளைகள் பிறக்க வேண்டும் என்று கேட்டுப் பெறவும் முடியாது. படைப்புச் சூட்சுமம் இங்கு தான் இருக்கிறது. நமது பூர;வ ஜென்ம பாவ புண்ணியங்களுக்கேற்ப நமது பிறவி அமைகிறது. இந்தப் பிறவியில் நாம் எப்படி வாழ்கின்றோமோ, அதற்கேற்ப நமது கர்மப் பதிவு நடைபெற்று அடுத்த பிறவி அமைகின்றது. இறைவனே அனைத்திற்கும் ஆதார சக்தி. அவனது ஆணைப்படியே இந்தப் பிரபஞ்சம் முழுவதும் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதைப் புரிந்து கொண்டு, தர்ம நெறிப்படி நல்ல விதமாக வாழ்ந்தால் நமது வாழ்க்கை இப்போது துன்பமும் கஷ்டமுமாக இருந்தாலும் கூட அடுத்த பிறவி இன்னும் உயர்ந்த தரத்தில் அமையும்.  ஆனால் இந்த உண்மையைப் புரிந்து கொள்ளாமல் உணர்ச்சிகளுக்கு அடிமையாகி ஆட்டம் போட்டால் அதன் விளைவு விபரீதமாகத் தான் முடியும்.
என்ன! கொட்டாவி விட ஆரம்பித்துவிட்டீர்களா? சரி. சரி!  கதைக்கு வருகிறேன். கங்காவின் கஷ்டங்களைப் பார்க்கும்போது தானாகவே இத்தகைய எண்ணங்கள் மனதில் ஊற்றுப் பெருக்காகப் புறப்படுகின்றனவே! என்ன செய்ய? கங்காவிற்கும் வயதாகிக் கொண்டிருக்கிறது. படுத்த படுக்கையாகிப் போய்விட்ட கணவன், பிறந்தவீட்டுக்குப் போன பணக்கார மருமகள் குழந்தை பெற்ற பின்பும் திரும்பி வராத நிலை. சித்ராவின் வீட்டார் கிருஷ்ணனின் நடவடிக்கை சரியில்லையென்று தம் பெண்ணைப் புக்ககத்திற்கு அனுப்ப மறுத்து விட்டனர். அகிலா, சுந்தரத்தைப் பற்றிக் கங்காவிடமே ஊரார் இழித்தும் பழித்தும் பேச முற்பட்டனர்.  குடும்ப நிர்வாகச் செலவிற்குக் கங்கா, மகனின் கையை எதிர்பார்த்து நிற்க வேண்டிய நிலையும் ஏற்பட்டுவிட்டது. இதில் மூன்று பெண்களின் வாரிசுகளில் ஒன்றிரண்டாவது வீட்டில் வளர்கின்ற சூழ்நிலை, களைப்பின்றி உழைத்தும் கங்காவிற்கு என்ன செய்வதென்று தெரியாத ஒரு நிலை ஏற்பட்டது.

line2
குமரேசனுக்கு நாளுக்கு நாள் உடல் நிலை மிக மோசமாகிக் கொண்டே போயிற்று. ஒரு நாள்…..இரவு எட்டு மணி. அவருக்கு நினைவு தடுமாறியது. ஏதேதோ பிதற்றிப் பேசத் துவங்கினார். மருத்துவரை அழைத்து வந்தனர். அவரோ ஒன்றும் செய்வதற்கில்லை யென்று கூறித் துhங்குவதற்காக ஒரு ஊசியை அவரது உடலில் செலுத்திவிட்டுப் போய்விட்டார்.
மறுநாள் பொழுது விடிந்தது காலை எட்டரை மணிக்குக் கண் விழித்த அவர் உடனே அரற்ற ஆரம்பித்துவிட்டார். “கங்கா! அதோ பார்! காயத்ரி வந்திருக்கா! என்னை வா..வா!ன்னு கூப்பிடறா!  சுவாமிக்குக் கற்பூரம் ஏத்துடி! நைவேத்தியமெல்லாம் திறந்து வெச்சிருக்கே! சுவாமியைக் காக்க வைக்கப்படாது. குழந்தைகள்லாம் பசியோட இருக்கா!” என்றெல்லாம் ஏதேதோ பேசினார்.  பிறகு திடீரென்று பிள்ளைகளெல்லாம் இப்படி வீணாப்போயிட்டாளே! மனசுக்கு நிம்மதி இல்லாம போயிடுத்தே! பணம் சம்பாதிக்கனும்னு படாத பாடு பட்ட நான், நல்ல பிள்ளைகளை உருவாக்கப் பிசகிவிட்டேனே! என அழுதார். மறு நிமிடம், “என் குழந்தையெல்லாம் வரிசையா வந்து இதோ நிக்கிறது!” என்று வெற்று வெளியை வெறித்துப் பார்த்தார். எல்லோரும் அவரைச் சுற்றி நின்றனர். கங்கா அவரது தலைமாட்டில் அமர்ந்து அவரை ஆறுதல்படுத்திக் கொண்டிருந்தாள். டாக்டர் வந்து பார்த்து விட்டுத் தலையை குனிந்து கொண்டு போய்விட்டார். எல்லோருக்கும் கண்ணீர் ஆறாகப் பெருகியது. கங்காவின் கண்களிலிருந்து நீர் அருவியாக வழிந்தாலும் அவள் மன உறுதியோடு எதுவும் புலம்பாமல் பொறுமையாக அவரிடம் ஆறுதலான வார்த்தைகளைத் தொடர்ந்து கூறினாள். ஸ்ரீராமா! ஸ்ரீ கீருஷ்ணா! என்று அவரைச் சொல்லச் சொன்னாள்.  ஒவ்வொருவராகத் துளசி இதழ்கள் போடப்பட்ட கங்கை நீரை குமரேசனின் வாயில் சொட்டு சொட்டாக அருந்தக் கொடுத்தனர். உழைத்து உழைத்து ஓடாய்ப் போன  ஓர் உத்தமர், கள்ளங்கபடமறியா வெள்ளை உள்ளம் கொண்ட கனவான், சேர்த்த செல்வத்தை, ஊரின் நல்ல காரியங்களுக்கு வாரி வாரி வழங்கிய வள்ளல், கங்கா என்னும் அழுத்தமான ஆணி வேரினால். தாங்கிப் பிடிக்கப்பட்ட அந்தக் குமரேசன் என்னும் ஆலமரம், அனைவரின் கையாலும் துளசி தீர்த்தத்தை வாங்கிக் கொண்டு இறைவன் நாமத்தோடு, கையைப்பற்றி அழுத கங்காவைக் கை விட்டு விட்டுக் கால தேவனோடு சேர்ந்து காணாமற் போய் விட்டார்.  காற்றில் அலைந்து அலைந்து ஆடிய தீபச் சுடர் அணைந்தது. அந்த வீட்டில் அழுகுரல் எழுந்தது.
கங்காவின் இந்த நிலையைக் கண்டு ஊரே அழுதது. தளதளவென்று நல்ல எலுமிச்சை நிறத்தில் குண்டாகக் கொழுக்கு மொழுக்கென்று பார்க்கவே லட்சுமிகரமாகத் திகழ்வாள் கங்கா. தலையில் மல்லிகைப் பூ இல்லாத நாளில்லை. வாசலில் நின்று அவள் தன் ஈரத்தலை முடியை அவிழ்த்து ஆற்றினால், காற்றோடு மல்லிகை மணம் கலந்து அருகில் இருப்பவர் நாசியில் பட்டுப் பெண்களுக்குக் கூந்தலில் கமழ்வது இயற்கை மணமா? செயற்கை மணமா? என்று சந்தேகப்பட்ட பாண்டியனின் கதையை நினைவூட்டும். முன் நெற்றிப் பகுதியில் உள்ள தலை முடியுpல், முகத்திற்குப் பூசுகின்ற மஞ்சள் பட்டுப் பட்டு, அந்த வௌ;ளை முடி பொன்னிறமாக மின்னும். அவள் நெற்றியில் செக்கச் சிவந்த வட்ட வடிவமாகக் குங்குமப் பொட்டு ஒளிரும். காதுகளிலும், மூக்கின் இரண்டு பகுதிகளிலும், மினுமினுக்கும் வைரங்கள் சுடர் விட்டுத் தெறிக்கும்.  கழுத்தில் பிடிப்பிடியாகத் தங்க நகைகள்: இரண்டு கைகளிலும் குலுங்கி குலுங்கிச் சிரிக்கும், தங்க வளையல்கள் என்று தீர்க்க சுமங்கலியாய், மடிசார்ப் புடவையுடன் வாய் நிறைய தாம்பூலம் மணக்க, ஒரு நல்ல காரியத்தில் நடுக்கூடத்தில் வந்து நின்றால் யார் இவர்? என்று நிமிர்ந்து பார்க்காதவர்களே இருக்க மாட்டார்கள். அந்த அளவிற்கு மங்கள ஸ்வரூபிணியாய், மகாலட்சுமியாய்த் திகழ்வாள்.  யார் வீட்டு விசேஷத்திலும எந்த விதத் தோரணையும் பந்தாவும் இல்லாமல் பட்டுப் புடவை சரசரக்க, அத்தனை வேலைகளிலும் ஈடு கொடுத்துச் செயல்படும் அவளது உயர்ந்த குணத்தைப் புகழாதவர்களே இல்லை. எந்த ஒரு நல்ல காரியத்திற்கும் கூப்பிடு கங்கா மாமியை! என்று ஆர்வத்துடன் ஓடி வரும் அளவிற்கு அம்சமாய்த் திகழ்ந்த கங்கா இப்போது அனலில் பட்ட மலர் போல் ஆனாள். அவளிடமிருந்த மங்கலச் சின்னங்கள் பறிக்கப்பட்டன. அறுபது ஆண்டுகள் அருமையாய் வாழ்ந்ததன் அடையாளமாகக் கழுத்தில் மின்னிய திருமாங்கல்யச் சரடும், மூக்கில் மின்னிய மீனாட்சியை நிகர;த்த மூக்குத்தியும் கழற்றப்பட்டுப் பாலில் இடப்பட்டன. துhரத்தில் விலகி நின்ற சுமங்கலிப் பெண்கள் அத்தனை பேரும் நடுங்கினர். பழுத்த சுமங்கலி! அவளுக்கு இப்படி ஒரு நிலையா! என அரற்றி அழுதனர். கங்காவோ தன் நினைவிழந்த நிலையில் ஒரு பொம்மை போல செயல் பட்டாள்.  தான் செய்வது என்ன என்றே தெரியாமல் கைப் பாவையாக மாறினாள்.
உயிரும் உணர்வுமாக உலவிக் கொண்டிருந்த ஒரு மனிதர் ஒன்றுமில்லாமல் போய்விட்டார். அவரது இழப்பு அந்த வீட்டின் ஆணிவேரையே பிடித்து ஆட்டிவிட்டது. பதின்மூன்று நாள் காரியங்கள் மிகச் சிறப்பாக எந்தவிதக் குறைவுமின்றி நான்கு பிள்ளைகளும், மூன்று பெண்களும் பேரன் பேத்திகளும், உறவினர்க் கூட்டமுமாகச் சூழ இருந்து சாஸ்திர சடங்குகள் குறைவு படாமல் தான தருமங்கள் செய்யப்பட்டு நடந்து முடிந்தன. கங்காவின் அண்ணன் கோபால்சாமி, நீண்டகாலமாக அந்தப் பக்கம் வராமல் ஒதுங்கியிருந்தவர், குடும்பத்தினருடன் வந்திருந்துத் தங்கையின் அவலநிலை கண்டுக் கண்ணீர் வடித்துக் கதறினார்.  ஆனால் கிருஷ்ணனின் மனைவியான அந்த வீட்டின் மருமகள் சித்ரா மாமனார் இறந்ததற்குக் கூட வராமல் இருந்து விட்டது தான் கொடுமை!. அவள் பிறந்த வீட்டினரின் பிடிவாதத்தின் பிடியில் சிக்கிப் புக்ககத்தில் தனது உரிமையை நிலை நிறுத்திக் கடமையைச் செய்யாமல் ஒதுங்கும்படி செய்தது அவளது விதி.

கங்கா ஒரு காவியம் – 10

கங்காவின் குடும்பம் இப்பொழுது ஆலமரம் போல் விரிந்து பரந்து பெருகிய நிலையில் இருந்தது. பிள்ளைகள் வளர்ந்து பெரியவராகி அவர்களுக்குத் திருமணம் நடந்து அவர்களின் குழந்தைகள், பேரக் குழந்தைகளாகத் தாத்தா பாட்டியிடம் வந்து தங்கி அவர்களது அரவணைப்பில் வளர்ந்து கொண்டிருந்தனர். மூத்த பெண் சீதா சேலத்திலும், இரண்டாவது பெண் கமலா மன்னார்குடியிலும், மூன்றாவது பெண் கல்யாணி சிதம்பரத்திலும் குடும்பம் நடத்திக் கொண்டிருந்தனர்.

சுந்தரத்திற்குத் திருமணமாகி அவன் சரியில்லாத நிலையில் இன்னமும் ஒரு வேலையில்லாமல் கடையைக் கவனிப்பதாகப் பெயர் பண்ணிக்கொண்டு ஊரைச் சுற்றித் திரிந்து கொண்டிருந்தான். சீட்டாட்டம் தான் அவனது பொழுது போக்கு. அவனது மனைவியும் எனக்கு சாதம் வடிக்கத் தெரியாது, எனக்கு மாவரைக்க வராது என்று வீட்டில் எந்த வேலையும் செய்ய மாட்டேன் என்று பிடிவாதம் பிடித்துக்கொண்டு நினைத்துக் கொண்டால் உடனே சுந்தரத்தைத் துhண்டிவிட்டுத் தாய் வீட்டிற்குப் போய்விடுவதும், இஷ்டப்பட்டபோது புக்ககம் வருவதுமாகப் பர்த்தாவிற்கேற்ற பத்தினியாக நடந்து கங்காவிற்குத் தலைவலியை ஏற்படுத்தினாள். சென்னையில் வசித்த ராமேஸ்வரனும் அவனது மனைவியும் ஏதாவது விசேஷமென்றால் வந்து ஓரிரு நாட்கள் இருந்து விட்டு உடனே போய்விடுவது தான் அவர்களது வழக்கம். கடைசி இரண்டு மகன்களான கிருஷ்ணனும், ஸ்ரீ ராமும் இளைஞர்களாகப் படித்துக் கொண்டிருந்தனர்.

வருடா வருடம் காரைக்காலில் நடைபெறும் மாங்கனித் திருவிழா, தஞ்சை ஜில்லாவில் மிகப் பிரசித்தமான ஒரு விழாவாகும். இதற்குச் சுற்று வட்டாரத்திலுள்ள எல்லா மக்களும் வந்து கலந்துகொண்டு மகிழ்வார்கள். திருவிழா என்றால் ஊர் முழுவதுமே சேர்ந்து கொண்டாடுகின்ற ஒரு மிகப் பெரிய கோலாகல நிகழ்ச்சியாக, நான்கு நாட்கள் ஊரே திமிலோகப்படுகின்ற ஒரு நிகழ்வாக அது அமையும். அச்சமயத்தில் குமரேசனின் ஓட்டலில் இரவும் பகலும் கூட்டம் சொல்லி மாளாது. கடையை சாத்தவே இயலாத வண்ணம் மக்கள் வந்து உணவருந்திச் சென்றபடி இருப்பார்கள். கங்காவின் வீட்டிலும் உறவினர் கூட்டம் பெருகி நிற்கும்.

சிவனடியாராம் புனிதவதி அம்மையாரின் வாழ்க்கை வரலாறு அந்த நான்கு நாட்களிலும் முழுமையாக நிகழ்த்தப்படும். உற்சவ விக்கிரகங்களைக் கொண்டு தனதத்த செட்டியாரின் மாப்பிள்ளை அழைப்பிலிருந்து புனிதவதி அம்மையாரின் திருமணம், சிவ பெருமான் சிவனடியார் வேடத்தில் எழுந்தருளுதல், கைலாசநாதருக்கு ஆறு கால அபிஷேகம், ஆராதனை, செட்டியாருக்கு இரண்டு பேர் மாங்கனிகளைக் கொண்டு வந்து கொடுத்தல், அந்த மாங்கனிகளை செட்டியார் தனது வீட்டிற்கு கொடுத்தனுப்புதல், கைலாசநாதர் பிச்சாண்டவ மூர்த்தியாய்ப் புனிதவதி அம்மையாரின் வீட்டிற்கு வந்து உணவு வேண்டுதல், அம்மையார் அமுதுபடைத்தல், செட்டியார் வருகை, புனிதவதி அம்மையாரின் தெய்வீகத் தன்மையைக் கண்டு அதிசயித்து நடுங்குதல் என வரிசை வரிசையாக எல்லாக் காட்சிகளும் கோவிலில் அரங்கேற, மிகச் சிறந்த பக்திச் சூழ்நிலையில் மக்கள் அவற்றில் ஆழ்ந்து கோவிலே கதியெனக் கிடப்பார்கள். மத வேறுபாடு இன்றி எல்லா இன மக்களும் இந்த மாங்கனி விழாவில் பங்கேற்பது இதன் மாபெரும் சிறப்பு. செட்டியார் மனைவியைத் துறந்து வியாபாரத்தைக் காரணமாக்கிப் பாண்டிய நாட்டுக்குப் பயணம் மேற்கொள்வதற்கு அவ்வூர் முஸ்லீம் சகோதரர்கள் ஏற்பாட்டில் கப்பல்கள் தயாரிக்கப்பட்டு அலங்கார ஊர்வலமாகக் கொண்டு செல்லப்படும். பார்க்கத் தெவிட்டாத அற்புதக் காட்சிகள் அவை.

இராமாயணத்தில் ராமருக்குப் பட்டாபிஷேகம் செய்யப் போவதாக தசரதர் அறிவித்தவுடன் அயோத்தி மக்கள் எப்படி ஆடிப் பாடி, புத்தாடைகள் புனைந்து வீதிகள், வீடுகள் எல்லாம் அலங்கரித்துத் தோரணங்கள் கட்டிக் கோலங்களால் வீதிகளை அலங்கரிப்பார்களோ அதே போல அந்த மாங்கனித் திருவிழா சமயத்தில் புதிய தெருக்குழாய்கள் போடப்பட்டு, வீதி தோறும் புது மணல் பரப்பி தஞசாவூர்க் கலை வண்ணத்தில் மிக அற்புதமாகப் பந்தல் அலங்காரம் செய்யப் பட்டுக் கோவில்கள் புதுப்பிக்கப்பட்டு, ஏராளமான கடைகள் அணி வகுத்து மக்கள் மகிழ்ச்சி வெள்ளத்தில் மிதப்பார்கள். காரைக்கால் அம்மையாா் கோவிலின் திருக்குளம் துhர்வாரப்பட்டு மக்கள் குளிக்க வசதி செய்யப்படும். பிரெஞ்சு அரசு சிப்பாய்கள் டிப் டாப்பாக அலைந்து அனைத்தையும் கண்காணிப்பார்கள். அதுவும் பிக்ஷாண்டவர் அமுது படையலுக்கு ஊர்வலமாகப் பஞ்சமூர்த்திகளுடன் திருவீதி உலா வரும்பொழுது காணக் கண் கோடி வேண்டும்! பிரார்த்தனை செய்து கொண்ட மக்கள் தங்கள் பிரார்த்தனையைச் செலுத்துவதற்காகக் கூடை கூடையாக மாம்பழங்களை வீசுவார்கள். அதைப் பிடிக்க மக்கள் கூட்டம் அலை மோதும். சுவாமி ஊர்வலம் அம்மையாhpன் திருக்கோயிலுக்கு வந்து சேர நான்கு மணியாகிவிடும். இப்படி இந்தத் திருவிழாவைப் பற்றிச் சொல்லிக்கொண்டே போகலாம். ஆனால் கதைக்கு இது என்ன சம்பந்தமில்லாமல் போகிறதே என நீங்கள் நினைக்கக்கூடும.;

மனம் மேலும் விபரமாக எழுதும்படித் துாண்டினாலும் அதை நிறுத்திக் கங்காவின் வீட்டிற்குள் நாம் மீண்டும் நுழைவோம். அந்தப் பெருமாள் கோயில் தெருவில் அந்தத்திருவிழா சமயத்தில் வீதியை அடைத்து மிக அற்புதமான கோலங்கள் அந்தத் தெரு சிறுமிகள் போடுவார்கள். அந்தச் சித்திர வேலைப்பாடுகள் நிறைந்த அற்புதக் கோலங்களைக் கண்டுகளிக்க வென்றே மக்கள் வருவார்கள். வீட்டுக்கு வீடு போட்டிப்போட்டுக் கொண்டு அவ்வளவு அழகழகாக அந்தக் கோலங்கள் வாயிலை நிறைத்து வரையப்பட்டிருக்கும் காட்சி கண்கொள்ளா காட்சியாகும். இப்போதோ, கோலமா! அப்படின்னா? என்று கேட்கின்ற நிலைக்குப் போய்விட்டது யுக மாற்றம்.

கங்காவின் வீட்டில் உறவினர்க் கூட்டம் இந்த நான்கு நாட்களும் நெரியும். தெரிந்தவர், தெரியாதவர் என யாராக இருந்தாலும் கங்காவின் வீ;ட்டிற்குள் நுழையலாம். திண்ணையில் படுத்து ஆளோடியில் அமர்ந்து சாப்பிட்டு, ஓய்வெடுத்துத், தண்ணீர் கேட்டு வாங்கிக் குடித்து என்று அங்குக் கிராமத்து மக்கள் கூட்டம். அவர்களையும் கவனித்து உபசரிப்பார்கள். வீட்டிற்குள்ளும் சமையல் பெருமளவில் நடைபெறும். யாரும் சாப்பிடலாம், குளிக்கலாம், தோட்டத்திற்கு போய் வரலாம், ஓரமாய்ப்படுத்துத் துாங்கலாம். எல்லாவற்றிற்கும் உடனிருந்து உபசரிப்பார்கள் அவ்வீட்டில் உள்ளோர். கங்காதான் இவை எல்லாவற்றையும் ஒழுங்காகக் கணகாணித்துச் சீராகக் கொண்டு செல்கின்ற சிறந்த நிர்வாகி.

கங்கா ஒரு காவியம் – 9

ஒருவருக்கு மனம் திடமாகவும், சலனங்கள் இல்லாமலும், ஆழ்ந்து சிந்தித்து முடிவெடுக்கக்கூடிய கெட்டிக்காரத்தனமும் இருந்தால், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, வருவதை அப்படியே ஏற்றுக் கொள்ளும் மனப் பக்குவமும் இருந்தால், அவர்களது வாழ்க்கை மிகச் சிறப்பாக இருக்கும். வாழ்க்கையில் வருகின்ற எந்த நிகழ்ச்சியாலும் அவர் பாதிப்பு அடையமாட்டார். அவர் மன நலத்துடன் வாழ்வதால் உடல் நலமும் பாதிப்பு அடையாது. ஆனால் படிப்பறிவில்லாத, கள்ளங்கபடமற்ற, கங்காவிற்கு இப்பொழுது வாழ்க்கை சிக்கலாயிற்று..  வீட்டின் அன்றாடப் பிரச்னைகள் அவளை அலைக்கழித்ததால் மன பாதிப்பு ஏற்பட்டது.. கணவனும் கலந்து பேசிக் காரியத்தைக் கொண்டு போகாமல் விலகி நின்றார். அவளது மன உளைச்சல், உடல் நல பாதிப்பைக் கொண்டு வந்தது. அளவுக்கு மீறிப் பிள்ளைகளை அடுத்தடுத்துப் பெற்றும், குறைப் பிரசவத்தில் உடல் பல வீனப்பட்டும், நொந்துபோன கர்ப்பப்பையில் பலவிதமான கோளாறுகள் ஏற்பட்டன.  தகுந்த ஓய்வெடுக்க முடியாமல் ஓயாத வேலைப் பளு, குடும்பப் பிரச்னைகளால் ஏற்பட்ட மனவேதனையின் பிரதிபலிப்பு எல்லாமாகச் சேர்ந்து கங்காவின் வயிற்றில் சதா குத்துவலி, தாள முடியாத வயிற்றுவலி. மயிற்பீலி மென்மையானது தான் என்றாலும் அதைக் கூட அளவிற்கு மீறி ஏற்றினால், ஏற்றப்பட்ட வண்டியின் அச்சு முறிந்து தானே போகும்! அது போல அளவுக்கு அதிகமான குழந்தைகளைச் சுமந்த வயிறு நொந்து, கெட்டுப் போயிற்று. தொட்டாலே வலியென்று துடித்தாள். டாக்டரிடம் போனார்கள். கர்ப்பப்பை அழுகிவிட்டது, அதை அகற்றியாக வேண்டும். அதுவும் உடனடியாக! என்றனர் டாக்டர்கள். காரை மருத்துவ மனையில் அதற்கேற்ப வசதிகள் இலலாததால் புகழ் பெற்ற தஞ்சாவூர் மருத்துவ மனைக்குக் கங்கா அழைத்துச் செல்லப்பட்டாள்.

கங்காவின் நிர்வாகத்தில் அந்த வீடு செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்தவரை அங்கு இருந்தவர்கள் தங்கள் தங்கள் குணங்களையும் மன வேற்றுமைகளையும் வெளிப்படுத்திக் கொள்ளாமல், அப்படியே வெடித்துக் கிளம்பினாலும் கங்காவின் சரியான செயல்பாட்டினால் எதுவும் செய்ய முடியாமல் அடங்கியும் இருந்தனர். அவர்களின் முணுமுணுப்பும், பேராசையும் திரை மறைவில் இருந்தன. அம்மன்  கோவிலை விட்டு வெளியேறுவதைப் போல் ஆறு மாதங்கள் கங்கா ஆஸ்பத்திரி வாசியாகி விடவே, குமரேசன் இங்கு ‘எடுப்பார் கைப் பிள்ளை’ ஆகி விட்டார்.  மனைவி அருகில் இல்லாத நிலையில் வெள்ளை  மனம் கொண்ட அவர் உறவினரின் சூழ்ச்சி வலையில் சிக்கி விட்டார். ஆளாளுக்கு அவரை அணுகவேண்டிய முறையில் அணுகி அது வேண்டும் இது வேண்டும் என்று ஏராளமான சலுகைகளைப் பெற்றனர். ஓட்டலுக்காக மூட்டைக் கணக்கில் வாங்கி அடுக்கப்பட்ட மளிகைப் பொருட்கள் வெகு சீக்கிரத்தில் காணமற் போயின. கடையில் வாடிக்கையாளர் சாப்பிடுவதை விட ஓசியில் சாப்பிட்டுக் காசு கொடுக்காமல் வெளிpயேறிய உறவினரின் எண்ணிக்கை அதிகமாயிற்று. வீட்டில் இருந்த ஒழுங்கும் கட்டுப்பாடும், முறையாக நடைபெற்ற செயல்களும் தலை கீழாக மாறி நடைபெறத் தொடங்கின.

line2
தஞ்சையில் மிகப் பெரிய ஆபரேஷன் நடைபெற்றுக் கர்ப்பப் பை நீக்கப்பட்டு  வீடு வந்து சேர்ந்தாள் கங்கா. ஆனால் வீட்டிற்கு வந்தும் பழையபடி நடமாடி அன்றாட அலுவல்களைக் கவனிக்க முடியாத நிலையில் அவள் பலவீனமாகவும் நடக்க இயலாமலும் இருந்ததால் படுக்கையில் இருந்து, தனது வேலைகளுக்கே பிறர் கைகளை எதிர்பார்க்க வேண்டியிருந்தது.  பெண்கள் மூவரும் புக்ககத்தில் பிடுங்கல் பட்டுக் கொண்டு இருந்தனர். அவர்களால் பிறந்த வீட்டிற்கு வந்து தாய்க்கு உதவ முடியாது. மூத்த மருமகளோ சென்னையில் தன் குடும்பம் தன் காரியம் என்று ஒதுங்கிவிட்ட நிலை. கட்டுப்பாடின்றி எல்லாம் நடந்து கொண்டிருந்தன.
கங்கா வீட்டில் நடப்பவற்றை இருந்த இடத்திலிருந்தே கவனித்து எதையாவது கேட்கப் போனால், ‘உனக்கு ஒண்ணும் தெரியாது, நீ பேசாம இரு, எல்லாம் நாங்க பார்த்துக்கறோம். எங்களுக்குத் தெரியாதா என்ன?” என்று கூறி அவளைப் பேசவொட்டாது அடக்கினர் உறவினர். தன் கணவரும் அவர்களின் முகஸ்துதியில்  மயங்கித் தன் பேச்சைக் காதில் வாங்குவதை அறவே தவிர்க்க முற்பட்டதையும் அவள் கவனித்துக கலங்கினாள்.  இருந்தாலும் அவள் எதையும் பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. எதற்காகவும் வருந்தவில்லை. உடல் நிலை தேறிச் சரியாகும் வரை இருந்த இடத்திலிருந்தே அனைத்தையும் கண்காணித்தாள். தெரியாமல் நடக்கின்ற பல காரியங்களையும் நோட்டமிட்டுத் தடுத்து நிறுத்தினாள்.
அதட்டி உருட்டிப் பேசி அவரவரை நிறுத்த வேண்டிய இடத்தில் கொண்டு நிறுத்தினாள். அதனால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் மனதில் விஷம் ஏறியது. குமரேசனிடம் கங்கா தங்களை ஆட்டி வைப்பதாகவும் அவமானப்படும் விதத்தில் நடத்துவதாகவும் ரகசியமாகச் சென்று முணுமுணுத்தனர். கங்காவிற்கு ஒரு நாள் போவது பெரும் பாடாகப் போயிற்று.
சில மாதங்களில் கங்கா பூரண குணமடைந்தாள். உடம்பு தேறி நன்றாக வேலை செய்ய ஆரம்பித்ததும் முதல் வேலையாகக் குமரேசனின் தம்பிகள் குடும்பத்தைத் தனிக் குடித்தனமாக வைக்கும் ஏற்பாடுகளில் பிடிவாதமாக இறங்கினாள். அவர்களோ போக மறுத்து எத்தனையோ வாக்கு வாதங்கள், சண்டைகள் நடந்தன. இறுதியில் கங்காவின் உறுதியே வென்றது. ஆயிரம் சாபங்கள் விட்டபடிக் குமரேசனின் தம்பிகள் தம் குடும்பத்துடன் வெளியேறினர்.
ஒரு பைசா காசில்லாமல் நின்ற நிலையிலிருந்து வீடு, நிலம் எல்லாம் மனைவியின் அதிர்ஷ்டத்தாலும், தங்களின் அயராத உழைப்பாலும் பெற்று உயர்ந்த குமரேசன், சொத்தில் பங்கு கேக்கும் தம்பியாpன் போக்கைப் பார்த்துத் திகைத்துப் போனார். தனது ஒரு வெத்து வேட்டுத் தம்பியின் மூன்று பெண்களுக்கும், தன் பெண்களைப் போலவே திருமணம் செய்து கொடுத்த குமரேசன், அவரது மோசமான நடத்தையைக் கண்டு கூசிக் குறுகினார். அவருக்கு யாரைக் கோபிப்பது என்பதே புரியாமல் தலையைச் சுற்றியது. கங்கா செய்ததெல்லாம் பிழையாகவே அவருக்குத் தோன்றியது.-நநநநநநந–     இந்த நிலையில் தான் ஒருமுறை இதுவும் நடந்தது. குமரேசன் தனது பண்ணையை இரண்டாவது பெண் கமலாவின் கணவனான சுப்ரமணியிடம் ஒப்படைத்து அவரது நிர்வாகத்தில் பண்ணை வேலைகள் எல்லாம் நடைபெறும்படிஏற்பாடு செய்திருந்தார். மிக நல்லவரும் பொறுப்பானவருமான மாப்பிள்ளையும் மிகத் திறம்படப் பண்ணையை நிர்வகித்து வந்தார். இப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில்  ஒரு நாள் கமலா தன் மகனுடன் காரைக்காலுக்கு வந்தாள். அவள் அப்படி திடீரென்று வந்தது, கங்காவிற்கு வியப்பளித்தது. ஏனெனில் குமரேசன் முதல் நாள் தான் பண்ணைக்குப் புறப்பட்டுப் போயிருந்தார். மேலும் கமலா வெகு அப்பாவியான பெண். தனியாக எங்கும் சட்டென்று போக மாட்டாள். தன் கணவனும் தன் குழந்தைகளும் மட்டுமே தன் உலகம் என்று வாழ்ந்தவள்.
சீதா ‘அம்மா-பெண்’ என்று பெயரெடுத்தது போலக் கமலா ‘அப்பா-பெண்’; என்றே சகலராலும் அறியப் பட்டவள். அப்படிப்பட்ட கமலா வந்ததும் வராததுமாகத் தன் அம்மாவிடம் “அம்மா! நான் மாப்பிள்ளை அனுப்பித்தான் வந்திருக்கேன். ஆனா நான் வந்தது அப்பாவிற்குத் தெரியாது. நீயும் தப்பித் தவறி எப்பவாவது சொல்லிடாதே! அம்மா! உங்கிட்டே சொல்லாம மறைக்க எங்களுக்குப் பயமாயிருக்கு.அப்பாவோ அம்மாகிட்டே எதுவும் சொல்ல வேண்டாம்னு, என்கிட்டேயும் உன் மாப்பிள்ளை கிட்டேயும் கண்டிப்பா சொல்லியிருக்கா. ஆனா நான் இதைச் சொல்லாம நாளைக்கு எதாவது தப்பாப் போச்சுன்னா அப்புறம் நீ உன் மாப்பிள்ளையைத் தானே கேப்பே! அதனால உங் காதுல விஷயத்தைப் போட்டுடணும்னு புறப்பட்டு வந்தேன்!” என்றாள். “என்னடி! என்னென்னமோ சொல்றே? என்று வினவினாள் கங்கா.
“அப்பா கிட்டே யாரோ ஜோசியக்காரன் உங்க நெலத்துல புதையல் இருக்குன்னு புரளியைக் கிளப்பி விட்டிருக்கான். அப்பாவும் அதை நம்பி, வயல்ல எங்கே பார்த்தாலும் பள்ளம் தோண்டிப் பார்க்கச் சொல்றார். முன்னே பின்னே தெரியாதவா நிறைய பேர் அப்பாவை அப்பப்போ வந்து பார்த்துப் பேசிட்டுப் போறா.  கடையில நஷ்டம் வந்துடுத்தாம்.  அதுக்காக நிலத்தையெல்லாம் அடமானம் வைக்கப் போறதா ரகசியமாப் பேச்சு நடக்கிறதாம். இவர் தெரிஞ்சுண்டா பிரச்னையாப் போயிடுமேன்னு அப்பா இவரை வெரட்டிண்டே இருக்கார்.  அவாள்லாம், பேசரப்போ இவரை பக்கத்தில் இருக்க விடறதில்லே! காரியஸ்தர; வேலையிலிருந்தே இவரை எடுத்துடப் போறதா வேற ஜாடை மாடையாகச் சொல்லிண்டிருக்கார். அதான் எல்லாத்தையும் உங்கிட்டே சொல்லச் சொல்லி இவர்  என்னை அனுப்பினார். நான் கும்பகோணத்தில நாத்தனார் ஆத்துக்குப் போறதாச் சொல்லிட்டு இங்க வந்தேன்!” என்றாள்.    கமலா சொன்னதையெல்லாம் கேட்டு அதிர்ந்த கங்கா குழப்பத்திலும் கவலையிலும் ஆழ்ந்தாள். பிறகு கமலாவையும் பேரனையும் சாப்பிடச் சொல்லி அடுத்த பஸ்ஸிலேயே ஊருக்கு அனுப்பினாள். மறுநாள் தற்செயலாகப் போவது போல் புறப்பட்டுக் கிராமத்திற்குப் போனாள். அடிக்கடி அவள் தன் மகள் வீட்டிற்கு அவ்வாறு போவது வழக்கம். பண்ணை வீட்டு வாசற்படியில் கங்கா ஏறும்போது அந்த வீட்டுத் திpண்ணையில் எட்டு, பத்துப் பேர் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். அந்தத் திண்ணைக்கு எதிரில் சின்னத் திண்ணையில் குமரேசன் அமர்ந்திருந்தார். அவருக்குப் பக்கத்தில் நில அடமானப் பத்திரம் வைக்கப்பட்டிருந்தது.
சற்றும் எதிர்பாராத வகையில் கங்காவைக் கண்டதும் குமரேசன் திடுக்கிட்டார். திகைத்தார். நில அடமான விவகாரம் அவளுக்குத் தெரிந்துவிட்டால்! என எண்ணி நடுங்கினார். தான் செய்வது தவறு என்பது அவரது மனதிற்கே விளங்கிவிட்டதால் குற்றமுள்ள நெஞ்சு குறுகுறுத்தது. எல்லோரிடமும் ஏதோ சாதாரணமாகப் பேசுவது போல அவர் நடித்தார்.
கங்காவின் திறமை, சாமர்த்தியம் பற்றி அங்கு அமர்ந்திருந்த  மனிதர்களுக்கும் தெரிந்திருந்தது. ஏமாளியான ஐயரைத் தாஜா செய்து, கற்பகத் தருவான அந்த நிலத்தை அடமானம் என்ற பெயரில் எழுதி வாங்கி ஏப்பம் விட இருக்கும் அந்தப் பொன்னான தருணத்தில் ஐயர் வீட்டம்மா இப்படிப் பூஜை வேளையில் கரடி போல் குறுக்கிட்டு விட்டாளே! என்று எண்ணி அமர்ந்த நிலையிலேயே அவர்கள் நெளிந்தனர்.
“என்ன! எல்லாருமா ஒன்னாச் சேர்ந்து வந்திருக்கேள்? பண்ணையில் ஏதாவது விசேஷமா? ” என்று சிரித்த முகத்துடன் கேட்டபடியே படியேறிய கங்கா, ‘அவ நேரா உள்ள போயிடணும்’ என்று மனதாரப் பிரார்த்தித்துக் கொண்டிருந்த தன் கணவருக்கு அருகில் வந்தாள். சிரிப்பு மாறாமல் திண்ணை மேலிருந்த பேப்பர்களைப் பார்த்துவிட்டு, “என்ன இது! ஏதோ தாளெல்லாம் எழுதிவெச்சிருக்கே! சர்க்காருக்கு எதாவது தெமாந்தா? (மனு) ”   என்று கேட்டபடியே அவற்றைச் சட்டென்று கையிலெடுத்தாள். “அது ஒனக் கொண்ணுமில்லை! எடுக்காதே! வை, அப்படியே”, என்று குமரேசன் அதட்டினார். “நன்னாயிருக்கே! எடுத்தா என்ன? தப்பா! அப்படி என்ன எனக்குத் தெரியாம ரகசியமான விவகாரம்! அப்படிக் கூட நீங்க செய்வேளா என்ன?” என்று கேட்டுவிட்டுச் சட்டென்று உள் நோக்கி, “மாப்பிள்ளே, இங்க சித்த வாங்கோ! இது என்னன்னு தான் படியுங்கோ! ” என்று தன் மருமகனையும் கூப்பிட்டு விட்டாள்.
கங்காவின் குரல் கேட்டதுமே வாசல் கதவு மூலையுpல் வந்து நின்றிருந்த சுப்பிரமணியும் கமலாவும் சற்றே வெளிப்பட்டனர். குமரேசன் பற்களை நறநறவென்று கடிக்க, மற்றவர்கள் நெளிய, சுப்பிரமணி தயக்கத்துடன் வந்து, கங்காவிடமிருந்து பத்திரத்தை வாங்கிப் படிக்க ஆரம்பித்தார். அவர் பாதி படிக்கும்போதே கங்கா பத்திரகாளியானாள். “ரொம்ப நன்னாயிருக்கே! யார் நெலத்தை யார், யாருக்கு அடமானம் வைக்கிறது? எதுக்காக அடமானம் வைக்கிறது? இங்கென்ன பிள்ளையில்லா சொத்தா பாழாய்ப் போறது? யாரு எங்கே ஏமாந்திருக்கான்னு கழுகு மாதிரி அலையறவா உங்க ஏமாளித்தனத்தை நன்னாப் புரிஞ்சுண்டு உங்களுக்கு வேப்பிலை அடிச்சிருக்கான்னா, என்னண்டை ஒரு வார்த்தை கூடக் கேட்காம இந்த நிலத்தை நீங்க என்னமா அடமானம் வெக்கப் போனேள்? யாரண்டையாவது ஒரு வார்த்தை கேட்டேளா? இவா கிட்டே சொத்து போயிடுத்துன்னா, அப்புறம் நாம கொட்டிக் கொடுத்தாலும் அது திரும்பக் கிடைக்குமா? நீங்க பாட்டுக்கு யோசிக்காம இவ்வளவு பெரிய காரியத்தை சர்வ சாதாரணமா ஏற்பாடு செய்திருக்கேளே! இது உங்களுக்கே நியாயமாப் படறதா?” என்று படபடவென்று பேசிக்கொண்டே, சுப்பிரமணி கையிலிருந்த பத்திரத்தை வாங்கி இரண்டாக, நாலாக, எட்டாகக் கிழித்து திண்ணையின் மீது பொத்தென்று போட்டாள்.
“எல்லாக் குடும்பத்தையும் கெடுத்தாப்பலே எங்களையும் ஏமாத்திக் கிடைச்சதைச் சுருட்டிண்டு போயிடலாம்னு பார்த்தேளா! இந்த கங்கா இருக்கிற வரைக்கும் அது நடக்காது! எழுந்து போங்கோ எல்லாரும்”! என்று பொதுவாக ஒரு அதட்டல் போட்டாள். அடுத்த நிமிடம் அவரவர; ஓடாத குறையாக இடத்தைக் காலிசெய்தனர். பக்கத்து கிராமத்துப் பண்ணையார் லட்சுமிநாராயண அய்யர் இந்த விவரம் கேள்விப்பட்டு வந்து குமரேசனிடம் “ஓய்!உங்காத்து மாமி, செய்யமுடியாத பெரிய சாதனையை சர்வ சாதாரணமா செய்திருக்காங்காணும்! ஆனை வாயில போன கரும்பும் இவா கையில சிக்கின நிலமும் போனது போனது தான்! திரும்பவும் கிடைக்கவே கிடைக்காது.! உங்க குலதெய்வம் தான் உம்ம பொண்டாட்டி ரூபத்திலே வந்து உங்க சொத்தைக் காபந்து பண்ணியிருக்கு! புரிஞ்சுக்குங்கோ!” என்று வாயாரப் பாராட்டினார்.
ஆனால் குமரேசனோ எல்லோர் முன்னிலையிலும் தான் அவமானப்பட்டுவிட்டதாக எண்ணிப் பல மாதங்கள் வரை கங்காவிடம் பேசுவதையும், அவள் கையால் சாப்பிடுவதையும் கூட நிறுத்திவிட்டார். கங்காவோ எதைப் பற்றியும் கவலைப்படவில்லை. தன் மனதுக்குச் சரியென்று பட்டதைக் குடும்ப நன்மைக்காக என்று செய்துகொண்டே போனாள். கணவன் பேசவில்லை என்றதும் கத்திக் கூச்சல் போடாமல் பேரக் குழந்தைகளைப் பயன்படுத்தித் தன் கணவனைத் தள்ளி நின்று கவனித்துக் கொண்டாள்.
கணவன் எது செய்தாலும் அது முற்றிலும் சரியே என்று பெண்கள் அடிமை போலத் தம் கருத்தை வெளியிடக் கூட உரிமையற்றிருந்த வேளையில் தன் கணவன் அறியாமையால் செய்த தவறான செயலைச் சரியான நேரத்தில் தடுத்து நிறுத்தி, அந்த இடத்திலேயே பத்திரத்தைச் சுக்கு நுhறாகக் கிழித்துப் போட்ட கங்காவின் துணிவு வியந்து பாராட்டக்கூடிய ஒன்று தான்.