Welcome

Featured

வணக்கம்.

வாழ்க்கையின் பரபரப்பு எல்லோரையுமே துரத்திக் கொண்டிருக்கிறது. நின்று நிதானிக்க, ஒன்றைப் பற்றி சிந்தித்துப் பார்க்க, யாருக்குமே நேரமில்லை என்றாலும் சிலவற்றை நாம் ஐம் புலன்களால் அனுபவிக்கின்றபோது, அடடா! இதை எல்லோருமே ரசிக்கலாமே! என்று ஓர் ஆவல் உள் தூண்டலின் விளைவே. யான் பெற்ற இந்த இன்பத்தை உங்கள் எல்லோருடனும் பகிர்ந்து கொள்ள வழக்கம் போல் உள் உணர்வு தூண்ட, இந்த முயற்சியை மேற்கொண்டிருக்கிறேன். படியுங்கள்! அனுபவியுங்கள்! சிந்தியுங்கள்! உங்களிலும் இன்பம் பெருகட்டும்!

 

என்றும் நட்புடன்,

விஜயா!

Please click on குருவைத்-தேடி to read the new articles, the posts in the Home page are based on the order of newer post.
The calendar on the right shows “dates highlighted” to indicate articles posted on those dates.
The recent posts on the right shows the most recent posts.
I have included pdf version of each article in the tab for the relevant topics for you to print .

Comments are always welcome.

குருவைத் தேடி – 26

மலட்டு எருமை பால் கறந்த கதை

சித்தர் குரு தேவரின் கருணை உள்ளத்தையும், அவரது மகிமையையும் விளக்கும் மற்றொரு சம்பவத்தை, நாமதாரகனுக்குக் கூறினார். குரு தேவர் அமராபுரத்தை விட்டுக் காணகாபுரம் வந்து அக்கிராமத்திற்கு அருகில் பீமா நதி உத்திரவாஹினியாக ஓடுமிடத்திலும் அமரஜா சங்கமத்திலும் மறைந்திருந்து வசிக்கலானார்.

அந்த சங்கமமானது பிரயாகைக்கு சமமான இடம். அவர் அங்கே வசித்ததால் தீர்த்த மகிமை ஏற்பட்டது. எவர் பாத கமலங்களில் எல்லா தீர்த்தங்களும் உள்ளன என்று வேத சாஸ்திரம் சொல்கின்றதோ, அப்படிப்பட்ட குருநாதர் பக்தர்களை ரட்சிக்கும் பொருட்டு, ஓரோர் புண்ணியத் தலமாகப் போய்க் கொண்டிருக்கிறார். செல்லுமிடங்களில் எல்லாம் அவர் மறைந்து வாழ்ந்தாலும், சூரியனை யாராலும் மறைக்க முடியாது என்பதைப் போல், அவரது பெருமையை ஒளிக்க முடியாமல் தானாகவே பத்து திசைகளிலும் பரவலாயிற்று.

அவர் காட்டில் வசித்துக்கொண்டு காணகாபுரத்திற்கு மதிய வேளையில் பிட்சைக்குப் போவது வழக்கம். அவ்வூரிலே வேத அத்யயனம் செய்யும் நுhறு பிராமணக் குடும்பங்கள் இருந்தன. அவர்களில் ஒரு சீலப் பிராமணனும் அவனுக்கேற்ற மனைவியும் மிக ஏழ்மையான நிலையில் வசித்து வந்தனர். மிகவும் தரித்திரர்களான அவர்களிடம் வயதான மலட்டு எருமை ஒன்று இருந்தது. அந்த எருமையை ஆற்றங்கரையிலுள்ள உப்பு மண்ணைக்கொண்டு வர தினமும் வாடகைக்கு விட்டு அதனால் கிடைக்கும் திரவியத்தால் வாழ்ந்து வந்தனர்.

இந்நிலையில் ஒருநாள் குருநாதர் மிகுந்த விருப்பத்துடன் அவர்களது வீட்டிற்குப் பிட்சை ஏற்கச் சென்றார். அதைக்கண்டு அங்குள்ள சில பிராமணர்கள் நமது வீட்டில் விசேடமான ஏற்பாடுகளுடன் பிட்சை அளிக்க நாங்கள் தயாராய் இருக்கையில், இந்த சந்நியாசி அந்தத் தரித்திர வீட்டிற்கு ஏன் பிட்சைக்கு செல்கிறார்? என்று ஏளனமாப் பேசிச் சிரித்தனர்.

ஆனால் பக்தவத்சலனான குரு நாதர், பரமாத்மாவான கண்ணபிரான் ஆடம்பரமான துரியோதனனின் அரண்மனையை விட்டு பக்தரான விதுரரின் குடிசைக்குள் சென்று தங்கியதைப்போல, சாத்வீகப் புத்தியுடைய, குருவின் மீது மாறாத பக்தி கொண்ட சீலர்களின் வீட்டிற்குத் தான் செல்வார். அப்படிப்பட்டவர்களுக்குத் தான் இகபர சுகத்தை அருளுவார். பரம புருடரான சற்குருவிற்கு, ஏழைக்கு ராச்சியமளிக்கும் சக்தி உண்டு. கோபம் வந்தாலோ எல்லாவற்றையும் பஸ்மம் செய்துவிடுவார். பிரம்மன் தன் கையினால் எழுதிய கர்மவினைப் பயனை ஸ்ரீகுரு தனது இடது காலினால் தேய்த்து, அதை நல்ல எழுத்தாக மாற்றிவிடுவார். இந்தக் காரியங்கள் குருவைத் தவிர யாராலும் முடியாது. அவர் ஒருவரால் தான் ஒருவனது தலைவிதியையும் மாற்ற முடியும். ஸ்ரீ சற்குருவின் மகிமையை இதற்குமேல் என்னவென்று வர்ணிப்பது?

அந்த பிராமணனின் புண்ணிய வசத்தால் மிகவும் கோடைக்காலமான வைகாசி மாத மதிய வேளையில் ஸ்ரீ நரஹரி, அவனது வீட்டிற்குப் பிட்சைக்குச் சென்றார். அன்றைய தினம் அவனது எருமையை யாரும் வாடகைக்கு ஓட்டிச் செல்லாததால், பிராமணன் யாசகத்திற்காக வெளியில் சென்றிருந்தான். அச்சமயத்தில் குருதேவர் வந்ததும், அந்தப் பதிவிரதா சிரோமணி அவரை சாஷ்டாங்கமாய் வணங்கி, மிகவும் வினயத்துடன் தன் கணவன் யாசகத்திற்குச் சென்றிருப்பதாகவும், கொஞ்ச நேரத்தில் அனேக தானியங்களுடன் வருவார் என்றும், அதுவரை தயவு செய்து காத்திருங்கள்! என்று சொல்லி அவர் உட்காருவதற்கு ஒரு பீடத்தையும் போட்டாள்.

சிரித்த முகத்துடன் அதில் அமர்ந்த ஸ்ரீகுரு தனக்கு மிகவும் தாகமாக இருப்பதால் அந்த எருமை மாட்டின் பாலை ஏன் பிட்சையாகத் தரக்கூடாது? ஏன் ஒன்றுமில்லை என்று சொல்கிறாய்? என்று கேட்டார். உடனே அப்பெண்மணி, ‘அந்த எருமை பிறவி முதல் மலடு, வயதாகிப் பல்லும் விழுந்து விட்டது. அதை எருமைக்கடா என்று நினைத்துக்கொண்டுதான் வளர்த்து வாடகைக்கு விடுகிறோம். அதுதான் எங்களது வருவாய்க்கு உதவியாக இருக்கிறது. அதில் பால் கறக்க இயலாது!” என்று மறுமொழி சொன்னாள்.

அதற்கு குருதேவர், ‘நீ சொல்வது முற்றிலும் பொய். உடனே போய் அந்த எருமையைக் கறந்தால் பால் கிடைக்கும்” என்று சொல்ல, அவள் குருவின் வாக்கை சத்தியமென்று நம்பிக்கை வைத்து, ஒரு பாத்திரத்தை ஏந்திக் கறக்க ஆரம்பித்தாள். உடனே அந்த மாட்டிற்கு பால் சுரந்து ஏராளமாக நிரம்பி விட்டது. அந்தப் பெண்ணிற்கு ஆச்சர்யம் தாங்கவில்லை.. மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்து, வந்திருப்பவர் ஈசுவரராய்த் தான் இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்து, ஓடிப்போய் அந்தப் பாலை சுட வைத்துக் குருவிற்கு பிட்சையாக அளித்தாள்.

ஸ்ரீகுரு அந்தப்பாலை மிகுந்த விருப்பத்துடன் பருகிவிட்டு, இனி இந்த வீட்டில் எந்தக் குறையுமே இருக்காது. அட்டலட்சுமிகளும் வாசம் செய்வார்கள். புத்திர பாக்கியம் உண்டாகி நீண்ட ஆயுளோடு இருவரும் வாழ்வீர்கள்! என்று வரமளித்து விட்டுத் திரும்பிச் சென்றார்.

யாசகத்திற்குச் சென்ற பிராமணன் வீட்டிற்குத் திரும்பி வந்து நடந்தவைகளைக் கேட்டு அதிசயித்துப் போனான். மானிட ரூபத்தில் இங்கு வந்தது, நாம் அன்றாடம் வழிபடும் பரந்தாமனே என்று சொல்லித் தன் மனைவியையும் அழைத்துக்கொண்டு பூஜைக்குரிய பொருட்களை சேகரித்துக்கொண்டு, குருதேவர் தங்கியிருக்கும் சங்கம ஸ்தானத்தை அடைந்தான். அங்கே குருவிற்கு விதி பூர்வமாய் பூஜை செய்து வணங்கி நன்றியுடன் பக்தி செய்தான். குருநாதர் இருவரையும் புன்னகையுடன் ஆசீர்வதித்தார்.

அரக்கனுக்கு முக்தி அளித்த கதை

மறுநாள் காலை வழக்கம்போல் ஒருவர் வந்து பிராமணனிடம் இருந்த எருமையை மண் சுமக்க வாடகைக்குக் கேட்டபோது, அவன் எருமையை இனி வாடகைக்குக் கொடுப்பதில்லை என்று கூறினான். வந்தவர் காரணத்தை விசாரிக்க, அந்த எருமை இப்போது பால் கறக்க ஆரம்பித்து விட்டதால், அதை இனி சுமை இழுக்க அனுப்ப இயலாது என்று பதில் சொன்னான்.

அதைக்கேட்ட வந்தவர் ஆச்சர்யமடைந்து திரும்பிப் போய் பார்த்தவர்களிடமெல்லாம் கேட்டீர்களா? மலட்டு எருமை பால் கறக்கிறதாம், அதனால் வண்டி இழுக்க அதை அனுப்ப மாட்டாராம், இது என்ன நம்பும்படியாகவா இருக்கிறது? என்று சொல்ல, உடனே செய்தி பரவி ஊர் மக்களெல்லாம் ஒன்றுகூடி பிராமணனின் வீட்டை அடைந்து அவர் சொன்னது உண்மையா என்று வினவினர்.

பிராமணன் முந்தின நாள் நம் ஊர்க் காட்டில் பீமா நதிக்கரையில் வசித்து வரும் சந்நியாசி, தங்கள் வீட்டிற்குப் பிட்சை கேட்டு வந்ததையும், வீட்டில் தானியமேதுமில்லாததாலும் தான் யாசகம் பெற்று வர வெளியில் சென்றிருந்ததாலும், தன் மனைவி என்ன செய்வது என்று தவிக்க, அவ்வேளையில் அந்த சந்நியாசி அந்த மாட்டின் பாலைக் கறந்து பிட்சையாக அளிக்கலாமே! என்று கேட்டதாகவும், அதற்கு என் மனையாள், அது கறவை மாடு அல்ல என்று பதில் சொன்னாள். உடனே அந்த யதி அதைக் கறந்து பார்க்கும்படி சொன்னார். என் மனைவியும் அதை ஏற்றுப் பாலைக் கறக்க காமதேனுவைப் போல பால் சுறக்க ஆரம்பித்தது என்று பரவசத்துடன் சொன்னான்.

அவன் சொன்னதை ஊரார் நம்பாமல் ஏதேதோ பேச, அவர்களது சந்தேகம் தீர அவர்களெதிரில் ஏராளமாகப் பால் கறந்து காண்பித்தான். இந்தச் செய்தி காட்டுத் தீ போல ஊர் முழுவதும் பரவியது. அவ்வூரின் சிற்றரசனுக்கும் இது எட்டியது. அவன் உடனே தன் குடும்பத்தை அழைத்துக்கொண்டு சகல பரிவாரங்களுடனும், ஊர் மக்களுடனும் ஒன்று சேர்ந்து சகலவிதமான மரியாதைகளுடன் குருவைக் காணப் புறப்பட்டான்.

அனைவரும் சங்கமத்திற்குச் சென்று குருவை நமஸ்கரித்து, ‘ஐய ஜயாதி ஸத்குருவே! நாங்கள் அஞ்ஞானமென்னும் கடலில் மூழ்கிக் கிடக்கிறோம். அவித்யை, மாயை என்ற இருளிலிருந்து எம்மைக் கடைத்தேற்ற வேண்டும். மந்த புத்தியுடைய எங்களுக்கு நீங்கள் மும்மூர்த்திகளின் அவதாரமான வியோம கேசன், சின்மய ஆத்மா, பரமகுரு என்று அறிய முடியவில்லை. நாங்கள் ஏதும் பிழை செய்திருந்தால் மன்னித்து எங்களைக் காத்தருள வேண்டும்!” என்று பலவிதமாகத் துதித்தனர்.

குருதேவர் மகிழ்ந்து, ‘ நான் ஒரு தபஸ்வி. நான் காட்டில் வசிக்கிறேன். என்னால் உங்களுக்கு என்ன செய்ய முடியும்? இவ்வளவு பரிகாரங்களுடன் இங்கு வந்த காரணம் யாது? என்று வினவினார்.

அரசன் குருவை வணங்கி, ‘எங்களுக்குத் தாங்கள் ஒரு வரம் அளிக்க வேண்டும். எங்களுடைய வேண்டுகோளுக்கு இணங்கி ஊருக்குள் வந்து அங்கு ஓர் மடத்தை அமைத்துக்கொண்டு எங்களுக்கெல்லாம் நல்வழி காண்பிக்க வேண்டும்!” என்று பக்தியுடன் வேண்டினான். குரு சிறிது நேரம் யோசித்து, பக்தர்களின் ஆசைக்கு இணங்கி, நாம் சில காலம் பிரபலமாய் வாழவேண்டியிருக்கிறது என்று நினைத்து ராஜாவினுடைய விருப்பத்தை நிறைவேற்றுவதாக ஒப்புக்கொண்டார்

அந்த அரசன் குருநாதரை ஒரு பெரிய ரதத்தில் அமர்த்தி, அனேக வித வாத்யங்களுடனும், யானை, குதிரை பரிவாரங்களுடனும் வேத மந்திரங்கள் ஒலிக்க அதி விமரிசையாகப் பவனியாக அழைத்து வந்தான். அதற்குள் ஊரிலிருந்த பெரியவர்களும் பெண்களும் பலவிதப் பூஜைப் பொருட்களுடன் பூரண கும்பத்துடனும், ஆரத்திகளுடனும் குருவை எதிர்கொண்டு வரவேற்கப் புறப்பட்டனர். கிராமத்தின் எல்லையில் குருவை முறையாக வரவேற்றனர்.

week26அந்த இடத்தில் ஒரு மிகப் பெரிய அரச மரமும், பாழடைந்த ஒரு வீடும் இருந்தது. அந்த மரத்தின் மீது பயங்கரமான ஒரு பிரம்மராட்சதன் இருந்துகொண்டு அந்தப் பக்கத்தில் வருகின்றவர்களையெல்லாம் பிடித்து அடித்துத் துன்புறுத்தி வந்தான். அதனால் அந்த இடமே பாழடைந்து போயிருந்தது. அப்படிப்பட்ட இடத்திற்குக் குரு ஊர்வலமாக வருவதைக் கண்டு, அந்த பிரம்மராட்சதன் மனித உருவெடுத்து மரத்தை விட்டு இறங்கி வந்து குருவை வணங்கித் தான் பெரிய பாவியென்றும், தன்னைக் குரு காப்பாற்ற வேண்டும் என்றும் குருவைத் தரிசித்து விட்டதால் இனி தனது சகல பாபங்களும் தொலைந்து தான் விடுதலையடைய வேண்டுமென்றும் அழுது வேண்டி அவரது சரணக் கமலங்களில் விழுந்து வணங்கினான்.

சற்குரு அவனது பிரார்த்தனையை ஏற்று, ‘ஸங்கமத்திற்குச் சென்று நதியில் ஸ்நானம் செய்! உனக்கு நற்கதி கிடைக்கும்!” என்று கூறினார். அவன் அப்படியே செய்தான். பார்த்தவர்கள் பிரமிக்கும்படி அவன் ஒளியுடன் முக்தியடைந்தான்.

அங்கு சூழ்ந்திருந்த மக்களும் அரச பரிவாரங்களும், ஜய, ஜய போற்றி! என்று குருநாதரின் மகிமையைப் போற்றிப் புகழ்ந்தனர். பிறகு எல்லோரும் கிராமத்தை அடைந்தனர்.அந்த அரசனின் ஏற்பாட்டின்படி குருவிற்கு ஒரு மடம் கட்டித்தரப்பட்டது. அரசன் தினமும் அந்த மடத்திற்கு வந்து குருவைப் பல்லக்கில் ஏற்றி சகலவிதமான பரிவாரங்களுடன் அவரை ஸ்நானம் செய்ய ஸங்கமத்திற்கு அழைத்துச் செல்வான். அங்கு பூஜை மரியாதைகள் எல்லாம் செய்து அவரைப் போற்றி ஆராதனை செய்து, மீண்டும் மத்தியானத்தில் ஆடம்பரமான ஊர்வலமாக மடத்திற்கு அழைத்து வருவான். விருப்பு வெறுப்பு அற்றவரான குருநாதர் அவனது பக்திக்குக் கட்டுப்பட்டு அவனது உபசாரங்களை ஏற்று வந்தார். ஊர் மக்களும் அவரது அருளால் உயர்வடைந்தனர். குருவின் புகழ் நான்கு திசைகளிலும் பரவியது.

அந்த கிராமத்திற்கு அருகில் கும்சி என மற்றொரு கிராமம் இருந்தது. அங்கே ஸ்ரீ நரஸிம்மமூர்த்தியைத் தியானித்து வழிபட்டு வந்த ஒரு தபஸ்வி வாழ்ந்து வந்தார். அவரது பெயர் திரிவிக்கிரம பாரதி, அவர் வேத பண்டிதராயும், பற்றற்ற தவ முனிவராயும் திகழ்ந்தார். அவர் காணகாபுரத்திலுள்ள சந்நியாசியைப் பற்றியும், அவருடைய ஆடம்பரங்களைப் பற்றியும் கேள்விப்பட்டார். ஒரு சன்னியாசிக்கு ஏன் இந்த ஆசை? அவருக்கு எதற்கு இந்தப் பல்லக்கு, சைன்யம், ஆடம்பரம் எல்லாம்? நான்காம் ஆசிரமத்திற்கு வந்தவருக்கு டம்பமே கூடாது, இவரெல்லாம் என்ன சன்னியாசி? என்றெல்லாம் சொல்லிக் குருவைப் பழித்தார்.

குருவைத் தேடி – 25

ஜனங்கள் அவளை சமாதானப்படுத்தி, எதுவும் நம் கையில் இல்லை. பிரம்மதேவன் தலையில் எழுதிய எழுத்துப்படி தான் எல்லாம் நடக்கும். தேவர்கள், தானவர்கள், முனிவர்களுக்கும் கூட பிராப்தம் என்பது விடுவதில்லை என்றால் மனிதர்களாகிய நாம் என்ன செய்ய முடியும்? வருவது வந்தே தீரும். எனவே துக்கப்பட்டுப் பயனில்லை என்று ஆறுதல் கூறித் தேற்றினர்.

அதற்கு அவள், சற்குரு நரசிம்ம ஸரஸ்வதி வரமாகக் கொடுத்த பிள்ளையாயிற்றே. அவர் உன் குழந்தைகள் நீண்ட ஆயுளுடன் வாழ்ந்து உன் சந்ததி வளரும் என்று வாக்களித்தாரே, அவர் வாக்கு பொய்யாகுமா? மும்மூர்த்திகளின் அவதாரமாகிய குருதேவர், சத்தியத்திலிருந்து விலக முடியுமா? இனி யார் அவரை நம்புவார்கள்? அத்திமரத்தைச் சுற்றி வந்து பூஜை முதலியன செய்து வேண்டிக்கொள்;கிறார்களே! நானும் அப்படி விரதமிருந்து தானே இந்தக் குழந்தையைப் பெற்றேன்? இந்தக் குழந்தையோடு நானும் என் பிராணனை விட்டு விட்டால், இனி இந்த ஸங்கம ஸ்தானத்தையும் அத்திமரத்தையும் யார் நம்புவார்கள்? குருவின் வரத்தால் குழந்தை பிறந்து இருவரும் குருவாலேயே மாண்டனர் என்ற அபகீர்த்தி அவரைச் சேருமல்லவா?

புலிக்குப் பயந்து ஓடின பசு மிலேச்சன் வீட்டை அடைய, அங்கு அவன் அதைக் கொன்ற கதைபோல, அந்தப் பிசாசுக்குப் பயந்து குழந்தையைக் குருவிற்கு பறி கொடுத்தேனே. தெய்வத்தை வணங்க வேண்டும் என்று கோவிலுக்குப் போகும்போது, அந்தக் கோபுரமே இடிந்து தலையில் விழுந்தது போலாகிவிட்டதே! என்றெல்லாம் ஏதோ சொல்லிக்கொண்டு சற்றும் ஆறுதலடையாமல் இரவு முழுவதும் கதறி அழுதுகொண்டிருந்தாள்.

மறுநாள் காலை ஊராரும் கணவனும் இறந்த குழந்தைக்கு இறுதிச் சடங்குகளைச் செய்ய முற்பட்டபோது, அவள் அதை விடாமல் தன் மார்போடு அணைத்துக்கொண்டு, தன்னையும் அதோடு சேர்த்து அக்கினியில் சேர்த்துவிடும்படியும், குழந்தையைப் பிரிந்து இருக்க முடியாதென்றும் அழுது புரண்டாள்.

ஊரார், இது என்ன, விபரீதமாக இருக்கிறதே! குழந்தை இறந்தால் இப்படியும் மூர்க்கத்தனமாக நடப்பார்களா? நீ ஆத்மஹத்தி செய்து கொண்டால் தோஷம் ஏற்படுமே! இதை விட நூறு பங்கு துன்பம் அனுபவிக்க நேருமே! என்றெல்லாம் சொல்லிப் பார்த்தார்கள். நேரமோ போய்க்கொண்டிருந்தது. அவளை எவ்வளவு தேற்றியும் குழந்தையைத் தர இணங்கவில்லை. அச்சமயத்தில் ஒரு பிரம்மச்சாரி அங்கே தோன்றி அவளைத் தேற்றி ஆத்மஞானத்தைப் போதிக்கத் தொடங்கினார். அந்த பிரம்மச்சாரி ஸ்ரீ நரஸிம்ம ஸரஸ்வதியைத் தவிர வேறு யாராக இருக்க முடியும்.

உயிரிழந்த குழந்தைக்கு உயிர் தந்த கதை

துக்க வீட்டில் இனி என்ன செய்வது என்று புரியாத நிலையில் அங்கிருந்த அனைவரும் துக்கத்துடன் திகைத்திருக்க, அவ்வேளையில் குரு பிரம்மச்சாரி ரூபத்தில் அங்கு தோன்றினார். அவர் அந்தப் பெண்ணிடம் வந்து, நீ ஏன் இப்படி மூடத்தனமாகத் துன்பப்படுகிறாய்? இந்த உலகத்தில் எவன் என்றும் பிழைத்திருக்கிறான்? எவன் பிறக்கிறான்? எவன் இறக்கிறான்? நீரில் தோன்றும் நீர்க்குமிழி போல் நமது தேகம் நாசமடையக்கூடியது. பஞ்சபூதங்களால் ஆன இந்த உடல் ஒரு வடிவத்தைப் பெறுகிறது. அந்த பூதங்கள் விலகியவுடன், இந்த சடவுடல் சரிந்து விடுகிறது. உள்ளிருப்பவன் அவ்யக்தமாகி விடுகிறான். அவன் இருந்தாலும் தெரிவதில்லை. பஞ்சபூதங்கள் மாயையுடன் சேர்ந்து அழியக்கூடிய இந்த உடல் மீது பற்றை ஏற்படுத்துகின்றது. அதனால் தான் மனைவி, மக்கள், உற்றார், உறவினர், நண்பர் என்று சம்பந்தம் ஏற்படுகிறது.

குணங்கள் மூன்று. அவை சத்யம், ரஜஸ், தமஸ் என்பவையாகும். தேவர்கள் சத்வ குணமுடையவர்கள். மானிடர் ரஜோ குணத்தையும், அசுரர்கள் தமோ குணத்தையும் கொண்டவர்களாக இருக்கின்றனர். இந்த முக்குணங்களின்படி அவரவர் கர்மாக்களை அனுசரித்து பலனைப் பெறுகின்றோம்.

ஒருவனுடைய குணங்களின்படி அவனது இந்திரியங்களும் (புலன்கள்) ஆடுகின்றன. பூமியில் மேற்சொன்ன மூன்று குணங்களை வைத்து மக்கள் பிறக்கின்றனர். அவரவர் முன் செய்த கர்ம விளைவாக சுக துக்கங்களை அனுபவிக்கிறார்கள். அவனவன் செய்ததை அவனவனே அனுபவித்துத் தீர வேண்டும்.

தேவர்களுக்கும், ரிஷிகளுக்கும் கல்பகோடி ஆண்டுகள் ஆயுள் என்று இருந்தாலும், அவர்கள் செய்த கர்மா அவர்களை விடுவதில்லை. இப்படி நியதி இருக்கும்போது மனிதனைப்பற்றிச் சொல்ல வேண்டுமா? மானிடர்கள் தேகத்தின் மீது பற்றுடையவர்களாதலால் அதன் குணப்படி எல்லாக் காரியங்களையும் செய்கின்றனர். அதனால் அவர்களுக்கு எல்லாமே துக்கத்தில் முடிகிறது.

ஞானிகள் சந்தோஷப்படுவதுமில்லை. துக்கப்படுவதுமில்லை. அவர்கள் பிறப்பையும் இறப்பையும் சமமாகப் பாவிக்கின்றனர். கர்ப்பமுறுதல் நிகழ்கின்றபோது ஆகாரமில்லாதது (கரு) கர்ப்பப் பையில் உருவாகின்றபோது ஆகாரம் பெறுகின்றது. உருவமில்லாத ஒன்று உருவமாகக் காணப்படுகின்றது. வளர்கின்றது, வாழ்கின்றது, தேய்கின்றது. மரணத்தில் மீண்டும் உருவமற்றதாக மாறி விடுகின்றது. இதனிடையில் அவரவர் செய்த கர்மாவின்படி அவரவர் வாழ்கின்றனர். எவருமே நிலைத்திருப்பதில்லை. சிலர் சிறு வயதிலும், சிலர் முதுமையடைந்தும் மரணமடைகின்றனர். ஆனால் ஒருவன் பிறந்தால் சாவு என்பது சத்தியமாக உண்டு. நாம் மாயையால் சூழப்பட்டுத் தாய், தந்தை, குழந்தை முதலியவற்றை எனது, எனது என்று கருதுகிறோம். இந்தத் தேகமானது மாமிசம், உதிரம், மல மூத்திரம் சேர்ந்ததாய்ப் பிறந்து, பிரம்மதேவன் தலையில் எழுதியபடியும், பாப புண்ணியங்களுக்குத் தகுந்தபடியும், அவற்றிற்குரிய பலனை அனுபவிக்கின்றது. யமனை இதுவரை யாரும் ஜெயித்ததில்லை. தேகம் நிம்மதியானது என்று சொல்ல முடியாது. உடல் அழியக்கூடியதே.

எப்படிக் கனவில் ஒருவன் புதையலைக் கண்டு மகிழ்கிறானோ, வானவில் கண்ணைக் கவர்வதாகத் தோன்றினாலும், சில கணங்களில் எப்படி மறைந்து விடுமோ அது போலத்தான், நம் வாழ்க்கையும். நீ போன ஜன்மத்தில் யாருக்குத் தாயாகவும், மனைவியாகவும் இருந்தாய் என்பதை அறிவாயா? நமக்கு எவ்வளவு ஜன்மம், எவ்வளவு தாய் தந்தையர் என்று தெரியுமா? அதையெல்லாம் நினைத்துப் பார்த்துத் துக்கப்படுகிறோமா? அப்படியிருக்க இந்தக் குழந்தை போனதைப்பற்றி நீ துக்கப்பட என்ன காரணம்?

தேகம் பஞ்சபூதங்களால் ஆனது என்று முன்பு சொன்னேன். மேலும் இது தோல், மாமிசம், எலும்பு, மஜ்ஜை முதலியவற்றுடன் கூடிய மலமூத்திரப் பை. இதன் மீது ஆசை வைக்கலாமா? உண்மை இப்படி இருக்கும்போது மகனாவது, மரணமாவது? எல்லாம் மாயை செய்வது. இது புரியாமல் நீ ஏன் வீணாகத் துக்கப்படுகிறாய்? உண்மையைப் புரிந்துகொள். மேற்கொண்டு செய்ய வேண்டிய சம்ஸ்காரங்களுக்காகக் குழந்தையை இவர்களிடம் கொடுத்து விடு! என்று அந்தப் பிரம்மச்சாரி கூறினார்.

இதைக்கேட்டு அந்தப் பெண், ‘ஸ்வாமி! தாங்கள் இவ்வளவு நேரம் ஞானோபதேசம் செய்தீர்கள். ஆனால் என் மனம் சமாதானமடையவில்லையே! பிராரப்தம் என்று சொன்னீர்களே. அது அப்படியே நடக்கும் என்றால் பிறகு தெய்வம் எதற்கு? அதனை நாம் ஏன் வழிபட வேண்டும்? இரும்பை சிந்தாமணியோடு சேர்த்தால் அது பொன்னாகிவிடும் என்கிறார்கள், அப்படி அது மாறாவிட்டால் எதைப் பழிப்பார்கள்? சிந்தாமணி ரத்தினத்தைத் தானே!

நான் முதலில் தெய்வ பலம் இல்லாதவளாய் இருந்ததால் தான் அந்தப் பிசாசாக அலைந்து கொண்டிருந்த பிராமணனிடம் பயந்து ஸ்ரீகுருவைத் தஞ்சம் அடைந்தேன். அவரும் அபயமளித்து எனக்குப் பிள்ளை வரம் அளித்தார். மும்மூர்த்திகளின் அவதாரமான ஸ்ரீ நரஸிம்ம ஸரஸ்வதி கொடுத்த வரம் பொய்யாகுமா? அவர் கொடுத்த வாக்கு வீண் போகாது என்று நான் பூர்ணமாக நம்பியிருந்தேனே! இப்போது அந்த நம்பிக்கை வீணாகிவிட்டதே! நீங்கள் என்னை மூடப்பெண் என்று சொன்னாலும் பரவாயில்லை. நான் இந்தக் குழந்தையுடனேயே என் பிராணனை விடப்போகிறேன். குருநாதர் நலமாக வாழட்டும்!” என்று சொன்னாள்.

அவளுடைய தைரியமான சொற்களைக் கேட்டு அந்தப் பிரம்மச்சாரி, அவளது திட சித்தத்தைப் புரிந்து கொண்டவராய், ‘அம்மா! நான் ஒரு உபாயம் சொல்கிறேன். முடியுமானால் அதன்படி செய்து பார்!” என்று சொன்னார். பிறகு அவர், ‘குரு உனக்கு எந்த இடத்தில் நீண்ட ஆயுளுடன் கூடிய குழந்தைகள் பிறக்கும் என்று வரமளித்தாரோ, அந்த அமரபுரத்தில் பஞ்சகங்கைக் கரையிலுள்ள ஔதும்பர (அத்தி) மரத்தடியில் சவத்துடன் போய், அவரிடம் முறையிட்டுப் பிரார்த்தனை செய்!” என்று சொல்லிவிட்டு மறைந்தார்.

அந்தப் பிரம்மச்சாரியின் வார்த்தையில் நம்பிக்கை வைத்து, அந்தப் பெண்மணிதிட வைராகக்கியத்துடன், இறந்த குழந்தையை ஒரு துணி மூட்டையில் வைத்து முதுகில் கட்டிக்கொண்டு, தன் கணவனையும் அழைத்துக்கொண்டு குரு ஸ்தானமாகிய அத்திமரத்தை அடைந்தாள். பிணத்தை சடங்குகள் செய்யக் கொடுக்காததால் ஊராரும், உற்றாரும், சாஸ்திரிகளும் அவளை மிகவும் கடிந்து, சாகஸக்காரி இவள். இவளது பிடிவாதத்தால் நாம் ஒரு நாள் முழுவதும் உபவாச் இருக்கும்படி ஆயிற்று. இனியும் இவளோடு நாம் அலைய முடியாது. இவள் பின்னால் சென்று யாருமில்லாத அந்தக் காட்டுப்பகுதியில் சிக்கித் தவிக்க முடியாது. அப்படிச் சென்றால் வழியில் திருடர்களுக்கும், காட்டு மிருகங்களின் பயத்திற்கும் ஆளாகும்படி நேரிடும்! என்று சொல்லி அவளுடன் வர மறுத்து விட்டனர்.

மனித நடமாட்டமே இல்லாத அந்த இடத்தில் தனியாகத் தன் கணவனுடன் துணிவாகச் சென்ற அந்தப் பெண், குரு ஸ்தானத்தை அடைந்தவுடன், பிணத்தைக் கீழே வைத்துவிட்டு ஓடிப்போய் மரத்தடியில் வைக்கப்பட்டிருந்த குரு பாதுகைகளில் தலையை மோதிக்கொண்டு, அந்த இடத்தை ரத்தமயமாகச் செய்து விட்டாள். இரண்டு நாட்களாக உணவு, உறக்கமில்லாததால் மிகுந்த களைப்புடன் அன்றிரவு மூன்றாம் ஜாமத்தில் அவள் சற்றே கண் அயர்ந்தாள். அவள் அயர்ந்த நிலையில் ஒரு ஜடாதாரி யோக தண்டத்தையும், திரிசூலத்தையும் கையில் ஏந்தி, ருத்திராட்சங்களை அணிந்து, புலித்தோலை ஆடையாக அணிந்து, உடல் முழுவதும் சாம்பலைப் பூசியவராய் அந்த (ஔதும்பர) அத்தி மரத்திலிருந்து தோன்றினார். அவர் அவளை நோக்கி, ‘பெண்ணே! நீ ஏன் இங்கு வந்து அழுது கோபித்துப் பிரலாபிக்கிறாய்? உனக்கு என்ன வேண்டுமென்று சொல். பரிகாரம் செய்கிறேன்!” என்று அபயமளித்தார். பிறகு ‘அந்த சிசுவின் மீது பஸ்மத்தைப் பூ+சு!’ என்று கொடுக்க அவள் அதை வாங்கி அதன் உடல் முழுவதும் பூசினாள். பின்பு அதன் வாயில் காற்று வரும்படி ஊத ஆணையிட்டார். ‘பிராணன் என்பது ஒரு வாயு. அது வெளியேறிவிட்டதால் தான் இந்த விபரீதம் ஏற்பட்டது. அதை மறுபடியும் உட்செலுத்தினால் ஜீவன் வரும்;!’ என்று உரைத்தார்.

இந்த இடத்தில் அந்தத் தாய்க்கு விழிப்பு வந்து விட்டது. அந்தப் பிணத்தின் மீது தான் கிடப்பதைக் கண்டு, அவளுக்கு பயம் ஏற்பட்டது. குருவையே தியானித்ததால் தான் அப்படிப்பட்ட கனவு தனக்கு வந்தது. இனி குழந்தை பிழைப்பதாவது? என் பிராரப்தம் இப்படி என்று இருக்கும்போது, பாவி நான் குருவைப் பழித்தேனே? அது தவறல்லவா! என்றெல்லாம் யோசித்துப் பதற்றமுற்றாள்.அந்த வேளையில் அந்தப் பிணம் அசையலாயிற்று. அதைக் கண்ணுற்ற தாய் தன் மனப்பிரமையோ என்று சந்தேகித்து மீண்டும் பார்த்தாள். குழந்தையோ எழுந்து உட்கார்ந்துகொண்டு எனக்குப் பசிக்கிறது என்று அழ ஆரம்பித்தது. அவளுக்கு உடனே மார்பகத்தில் பால் தாராளமாக சுரக்க ஆரம்பித்தது.

அவளுக்கு அதுவரை ஏற்படாத பயமும் சந்தேகமும் மனதில் தோன்றி துhரத்தில் துhங்கிக் கொண்டிருந்த தன் கணவனிடம் ஓடி நடந்த சங்கதியெல்லாம் கூறி, இது கனவா? நிஜமா? என்று கேட்டாள். அவன் குழந்தையைத் துhக்கி அணைத்து எல்லாம் குரு கிருபையால் நிஜம் தான்! என்று சொல்லி அவளிடம் கொடுத்தான் இருவரும் குரு மகிமையைக் கண்டு அத்திமரத்தை வலம் வந்து வணங்கினர். பிறகு மூவருமாகப் பஞ்ச கங்கையில் நீராடி, அந்தப் பாதுகைகளை நன்கு கழுவி சுத்தம் செய்து, அபிஷேக ஆராதனைகளைச் செய்தனர்.

week25bw‘குரு மூர்த்தியே! எம்மை மன்னிக்க வேண்டும். அஞ்ஞானத்தால் உம்மை பழித்தோம். பக்த வத்சலனான தங்களின் கருணையை எப்படி வர்ணிப்பது? குழந்தை தாயாரைக் கடிந்து பேசினால் தாயார் எப்படி கோபிக்க மாட்டாளோ, அப்படி பிழையாகப் பேசிய எங்களைக் கோபிக்காமல் காப்பாற்ற வேண்டும்!” என்று பலவாறாகத் துதித்து தீபாராதனை செய்தனர். அதற்குள் பொழுது நன்றாக விடிந்து விட்டது. மறுநாள் சென்றால் பிணம் நாற்றமடித்து அவளாகவே அதைக் கொடுத்து விடுவாள் என்று தீர்மானித்து அவளது உறவினர்களும், கர்மா செய்பவர்களும், ஊரிலிருந்து புறப்பட்டுக் குழந்தையை சம்ஸ்காரம் செய்யும் பொருட்டு சங்கம ஸ்தானத்தை அடைந்தனர். அப்போது அந்தக் குழந்தை உயிரோடு இருப்பதையும், தம்பதியர் குரு பாதுகைக்கு பூஜை செய்ததையும் கண்டு மிக்க ஆச்சர்யமும் ஆனந்தமும் அடைந்தனர்.

குருவின் மகிமை இந்த அதிசயித்தால் திக்கெட்டும் பரவியது. ஔதும்ப மரத்தை வலம் வந்து பாதுகையைப் பூஜித்ததால் மலடிக்குப் புத்திர சந்தானமும், வியாதிக்காரர்களுக்கு உடல் நலமும், தரித்திரக்காரர்களுக்கு அளவிலா செல்வமும், மரண பயம் கொண்டவரை யம பயம் இல்லாமலும் செய்வது இந்தக் குருபீடம். யார் யார் என்னென்ன நினைக்கின்றார்களோ அவை எல்லாம் பூர்த்தி செய்யக்கூடிய இடம் அது. ஆனால் ஸ்ரீ நரஹரியின் மீது, பூரண நம்பிக்கை வைத்து பக்தியுடன் சேவை செய்து வணங்க வேண்டும், இச்சரித்தி;ரத்தைக் கேட்டாலே எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேறும்! என்று ஸித்தர் மிக்க உணர்ச்சி பூர்வமாக இக்கதையை நாமதாரகனுக்குச் சொன்னார். பக்தி சிரத்தையுடன் நாமதாரகனும் வணங்கிக் கேட்டான்.

குருவைத் தேடி – 24

அதனால் குருவிற்கு சங்கடங்கள் அதிகரிக்கவே அமரேஸ்வரரை வணங்கிவிட்டு, அந்த ஊரை விட்டுப் புறப்பட்டுவிட்டார். இப்போது அறுபத்து நான்கு யோகினிகளும் வந்து குருவை வணங்கி, தாங்கள் இந்த இடத்தை விட்டுச் சென்றால் நாம் எப்படி வசிப்பது? தங்களை தரிசித்து தங்களுக்குப் பணிவிடை செய்தாலல்லவோ எங்கள் தவம் பலிக்கின்றது. இனி நாங்கள் பூஜித்து வரும் அன்னபூரணி எங்கே தங்குவாள்? என்றெல்லாம் பக்தியுடன் வினவினர்.

குரு அவர்களின் அன்பை மதித்து அவர்களை ஆசிர்வதித்துப் பின்வரும் தகவல்களை எடுத்துக் கூறினார். ‘நான் இந்த இடத்தைவிட்டுச் சென்றாலும் என் சாந்நித்தியம் இந்த இடத்தில் இருக்கும். இந்த அத்திமரத்தடியில் நான் எப்பொழுதும் இருப்பேன். அதற்கு அடையாளமாக எனது பாதுகைகள் இங்கு இருக்கும். இந்த அத்திமரத்தையும் இந்த அமரபுரத்தின் மேற்கில் பிரதிஷ்டை செய்யப்படும் அன்னபூரணியையும், என் பாதுகைகளையும் யார் பக்தியுடன் வணங்கி பூஜை முதலியவற்றை செய்கிறார்களோ அவர்களுக்கு யோகினிகளாகிய நீங்கள் அருள் செய்து உதவி வர வேண்டும்.

மேலும் இந்த ஊரிலுள்ள புனித குளங்களில் ஸ்நானம் செய்தால் அறம், பொருள், இன்பம், வீடு என்ற நான்கு விதப் புருஷார்த்தங்களும் கிடைக்கும் என்றும், அமாவாசை, பௌர்ணமி, கிரஹண தினம் போன்ற நாட்களில் இங்கு வந்து ஸ்நானம் செய்து பூஜை செய்தால், மிகுந்த புண்ணியமும், நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்ட ஆயிரம் பசுக்களைக் கங்கைக் கரையில் தானம் கொடுத்த பலனும், இந்த இடத்தில் ஒரு பிராமணனுக்கு அன்னதானம் செய்தால் கோடிப் பேருக்கு அன்னதானம் செய்த பலனும், இந்த அத்தி மரத்தின் அடியில் அமர்ந்து ஒரு ஜபம் செய்தாலும் அது கோடி ஹோமம் செய்ததற்கு சமமாகும் என்றும், பதினோரு தடவை ருத்ரம் ஜபித்து மானசீகமாக சிவபூஜை செய்தால் அதிருத்ர யாகம் செய்த பலனும், இந்த அத்தி மரத்தை ஒரு தடவை அடிப் பிரதட்சணம் செய்தால் ஒவ்வொரு அடியும் வாஜபேயம் என்னும் மஹாயாகம் செய்த பலனும், இரண்டு அல்லது நான்கு முறை சுற்றி வந்து நமஸ்கரித்தால் பெரு வியாதி முதலான சகல நோய்களும் நீங்குமென்றும், லட்சம் தரம் பிரதட்சணம் செய்தால்,

தேவர்களுக்கு ஒப்பான சரீரம் ஏற்படுமென்றும் குரு அந்த யோகினிகளிடம் விவரமாகக் கூறி அந்த இடத்திலேயே அவர்களைத் தங்கி இருக்கும்படி சொன்னார். அந்த யோகினிகளும் குருவின் வார்த்தையை ஏற்று அவரை வணங்கினார். குரு யோகினிகளிடம் விடைபெற்று பீமா நதிக்கரையிலுள்ள காணகாபுரம் என்ற இடத்திற்குப் புறப்பட்டார். குரு எல்லா இடங்களிலிருந்தாலும் இங்கு இன்று வரை விசேஷமாக வசிக்கிறார். அந்த யோகினிகளும் அவருக்கு உரிய சேவைகளைச் செய்து வருகின்றனர்.

சாபம் தீர்த்த கதை

சித்தர் சொன்ன கதையைக் கேட்ட நாமதாரகன், குரு நரசிம்ம ஸரஸ்வதி அந்த ஊரை விட்டுச் சென்ற பின்பு அந்த அத்திமரத்தின் மகிமையும், குரு தேவரின் அருளும் அமராபுரத்தின் சங்கம ஸ்தானத்தில் நிலை பெற்று இருந்ததா? அதற்குரிய சான்றாக ஏதேனும் நிகழ்ந்ததா? என்று வினவினான்.

ஆம்! அதைப்பற்றி நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்! என்று சித்தர் சொல்ல ஆரம்பித்தார். கங்காதரன் என்ற சீலப் பிராமணன் சீராள என்ற கிராமத்தில் தனது மனைவியுடன் வசித்து வந்தான். அந்தப் பெண்மணி நற்பண்புகள் வாய்ந்த பதி விரதை. இப்படிப்பட்ட இவர்களுக்குக் குழந்தைகள் பிறந்து, இறந்துகொண்டே இருந்தன. ஐந்து குழந்தைகள் பெற்றும் ஒன்றாவது பிழைக்கவில்லை. மிகவும் துயரமடைந்த தம்பதியர் வேதமறிந்த பெரியவர்களை அணுகி, அவர்களிடம் தங்களின் வேதனையை எடுத்துரைக்க, அவர்கள் எல்லாவற்றையும் கேட்டு ஆராய்ந்து பார்த்து, இது முன் ஜென்மப் பாவத்தின் பலன் என்றும், பெண்கள் கர்ப்பத்தைக் கலைத்தாலும், குதிரை, பசு முதலியவற்றைக் கொன்றாலும், மலடியாகி விடுவார்கள். ஒருவருடைய பணத்தை அபகரித்தாலே, வாங்கின கடனைத் திருப்பிக் கொடுக்காவிட்டாலோ அவர்களுக்குப் பிறக்கும் குழந்தைகள் பிழைக்க மாட்டா.

போன ஜன்மத்தில் இந்தப் பெண்மணி சௌனகக் கோத்திரத்தில் பிறந்த ஒரு பிராமணனிடம் கடன் வாங்கினாள். ஆனால் அந்தப் பணத்தை இவள் திருப்பிக் கொடுக்காததால், அந்த மனிதன் மனமுடைந்து தற்கொலை செய்து கொண்டான். அதற்கு இவள் காரணமானதால் அந்தப் பாவம் இவளைச் சூழ்ந்து கொண்டது. அவன் தான் பிசாசு ரூபமாக இருந்து குழந்தைகளைக் கொன்று விடுகிறான்! என்று எடுத்துச் சொன்னார்கள். இதைக் கேட்டு அந்தப் பெண்மணி மிகவும் பயந்து, ஐயோ! நானே என் குழந்தைகளுக்கு யமனாகிவிட்டேனே! பூர்வ ஜன்மப் பாவத்தால் எனக்கு இப்படி ஆகி விட்டதே! இனி நான் என்ன செய்வேன்? நீங்கள் தான் இதற்கு ஒரு வழி கூற வேண்டும்! என்று பரிதாபமாகக் கெஞ்சினாள்.

அவர்களும் அவனுடைய செல்வத்தை நீ அபகரித்துவிட்ட காரணத்தால் அவன் இறந்து பிசாசு ரூபம் பெற்று அலைகிறான். அவன் இறந்த பிறகு அபரக் கிரியைகளை யாருமே செய்யவில்லை. ஆகவே நீங்கள் இருவரும் அவனுக்குரிய ஈமக்கிரியைகளை முறைப்படி செய்து, நுhறு ரூபாய்களை அவனது கோத்த்pரத்தில் பிறந்திருக்கும் ஒரு பிராமணனுக்குக் கொடுத்தால் இந்தத் தோஷம் நீங்கும். அதோடு அமராபுரத்திற்குச் சென்று, அங்குள்ள பாபவிநாசம் என்ற தீர்த்தத்தில் ஏழு தரம் ஸ்நானம் செய்து, மறுபடி காம்ய தீர்த்தத்தில் ஸ்நானம் செய்து, அத்திமரத்தை ஆராதனை செய்து, குரு பாதுகைகளுக்கு அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும். இவ்வாறு ஒரு மாதம் ஆராதித்தால் ஸ்ரீ நரஸிம்ம ஸரஸ்வதி உன்னுடைய தோஷங்களை நீக்கி, நீண்ட ஆயுளையுடைய புத்திரர்களை அளிப்பார்! என்று உரிய பரிகாரத்தைச் சொன்னார்கள். மேலும் அவர்கள், குரு பாதுகைகளைப் பூஜித்தால் பிரம்மஹத்தி தோஷம் முதலிய பாவங்கள் பறந்து போய்விடும்! என்றனர்.

இதைக்கேட்ட தம்பதியர் ஒருவரையொருவர் ஏக்கத்துடன் பார்த்து, எம்மிடத்தில் ஏது நுhறு ரூபாய்? இதை ஒரு காலத்திலும் சேர்த்து நாம் பார்த்தது கூடக் கிடையாதே! இனி எப்படி அவ்வளவு தொகையைச் சேர்க்க முடியும்? நமது ஏழ்மைத்தனத்தில் இந்த கர்மாவை எப்படி நிறைவேற்றுவது? ஆனால் உடலை வருத்தி உபவாசம் இருந்து ஒரு மாதத்தில் செய்ய வேண்டிய விரதத்தை மேற்கொள்ள முடியும்! என்று மிக மனவருத்தத்துடன் அந்தப் பெரியவர்களிடம் கூறினார்கள்.

அவர்களுக்கு ஒன்றும் சொல்லத் தெரியாமல், விதி பூர்வமாக உரிய ஆராதனை செய்யுங்கள். கடைசியில் உங்களுக்கு கிடைக்கின்ற பொருளை குருவின் ஆணையென்று ஏற்று ஒரு பிராமணனுக்குக் கொடுங்கள்! என்று சொல்லிவிட்டுப் போனார்கள்.

பெரியவர்கள் சொன்ன வார்த்தைகளை சிரமேற்கொண்டு இருவரும் அமராபுரத்திற்குப் புறப்பட்டுச் சென்று, குரு பாதுகை இருந்த இடத்தை அடைந்தனர். முதலில் சங்கமத்தில் ஸ்நானம் செய்து, அத்தி மரத்தைப் பிரதட்சிணம் செய்தாள் அந்தப் பெண். பிறகு காமிய தீர்த்தத்தில் ஸ்நானம் செய்து, பாதுகைகளைப் பக்தியுடன் பூஜித்து உபவாசம் இருந்தாள்.

week24மூன்றாம் நாள் அவளுடைய கனவில் அந்தக் கடன் கொடுத்த பிராமணன் வந்து தன் பணத்தைத் திருப்பிக் கொடுக்கும்படியும், அப்படிக் கொடுக்காத வரையில், அவளையும் அவளது வம்சத்தையும் நான் விடப்போவதில்லை என்றும் கூறி, அவளைப் பயமுறுத்தித் துரத்தினான்.

பயந்துபோன அந்தப் பெண் கனவிலேயே ஓடிப்போய் அத்திமரத்தைச் சரணமடைந்தாள். உடனே அந்த மரத்திலிருந்து குருநாதர் வெளிப்பட்டு அவளுக்கு அபயமளித்து, அந்தப் பிராமணனிடம், ஏன் இந்தப் பெண்ணைத் துன்புறுத்துகிறாய்? என்று கேட்டார். அதற்கு அவன் போன ஜன்மத்தில் தான் அவளுக்குக் கடன் கொடுத்த சமாச்சாரத்தைச் சொல்லி, நீங்கள் ஒரு தவசீலர். ஆகையால் நடுநிலையில் நின்று கடனை வாங்கிக் கொடுக்க வேண்டும்! என்று சொன்னான்.

என் பக்தர்களை உபத்திரவம் செய்தால், கட்டாயம் நான் தண்டிப்பேன். ஆனால் நான் சொல்வதைக் கேட்டால், உனது பிசாசு ரூபம் நீங்கி நற்கதி பெறுவாய். அந்தப் பெண் எவ்வளவு கொடுக்கிறாளோ அதைப் பெற்றுக்கொள். இல்லையேல் இந்த இடத்தை விட்டுச் சென்றுவிடு. நான் என் பக்தர்களைக் காப்பாற்றியே தீருவேன். இனி நீ அவளை ஹிம்சை செய்தால் என் தண்டனைக்குள்ளாவாய்! என்று சற்குரு அவனைக் கடிந்து பேசி எச்சரித்தார்.

அந்த பிராமணன், குருவின் பாத கமலங்களைத் தரிசிக்கும் பாக்கியம் தனக்குக் கிடைத்ததால், இனி ஒரு குறையும் இல்லை என்றும், என்னுடைய பிசாசுத் தன்மை நீங்கி நற்கதி கிடைக்குமென்றால், அந்தப் பெண் கொடுக்கும் எதையும் தான் ஏற்றுக்கொள்வதாகவும் கூறினான்.

குருதேவர் அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்து, நீ இன்று முதல் வரும் பத்து நாட்களுக்கு அஷ்ட தீர்த்தத்தில் ஸ்நானம் செய்து, இந்த அத்தி மரத்தை வலம் வந்து ஆராதித்தால், உன் பிரார்த்தனையால் இந்தப் பிராமணனின் பிசாசு உருவம் நீங்கி அவன் நற்கதி பெறுவான். நீயும் பிரம்மஹத்தி தோஷம் நீங்கிப் பூரண ஆயுளுடன் கூடிய குழந்தைகளைப் பெறுவாய்! என்று சொல்லி மறைந்தார். அத்துடன் அந்தக் கனவு மறைந்தது.

உடனே அந்தப் பெண் கனவிலிருந்து விழித்துக்கொண்டு எழுந்து தன் கணவனிடம் தான் கனவில் கண்டதைச் சொல்லி பயப்பட்டாள். இருந்தாலும் குரு கனவில் சொன்னபடி செய்ய வேண்டும் என்று இருவரும் தீர்மானித்து, அதன்படியே பத்து நாட்கள் முறையாக எல்லாம் செய்தனர். குரு கனவில் சொன்னபடியே அந்தமனிதன் நற்கதி அடைய, இவளுக்குப் பிரம்மஹத்தி தோஷம் நீங்கிற்று.

பத்தாம் நாள் இரவு அவள் துhங்கும்போது, சொப்பனத்தில் குரு தோன்றி, கவலைப்பட வேண்டாம்! குழந்தைகள் பிறந்து, இனி உன் சந்ததி வளரும்! என்று சொல்லி, அவள் மடியில் இரண்டு தேங்காய்களை இட்டு மறைந்தார். அவள் மிகுந்த நன்றியுடனும் மகிழ்வுடனும் கண் விழித்துக் குருவை நினைத்து வணங்கினாள். மறுநாள் தம்பதியர் விரதம் முடித்துப் பாரணை செய்து, மரத்தையும், பாதுகைகளையும் வணங்கிப் போற்றிவிட்டு அந்த ஊரை விட்டுப் புறப்பட்டனர்.

காலம் சென்றது. நாளடைவில் அவர்களுக்கு இரண்டு பிள்ளைகள் பிறந்தன. இருவரும் மகிழ்வுடன் அவர்களைப் போற்றி வளர்த்தனர். இரண்டாவது பிள்ளைக்கு மூன்று வயது ஆனவுடன் உபநயன கர்மா செய்ய வேண்டுமென்று, அதற்குரிய ஏற்பாடுகளைச் செய்தனர். ஆனால் எதிர்பாராதபடி திடீரென்று அந்தக் குழந்தைக்கு தனுர் வாதம் என்னும் நோய் கண்டு கைகால்களில் இழுக்க ஆரம்பித்தது. மூன்று நாள் அவஸ்தைப்பட்டு குழந்தை மரணமடைந்து விட்டது.

தாயார் துக்கம் தாளாமல் குழந்தையின் சவத்தின் மீது, புரண்டு அழுது, என் கண்மணியே! எப்படி என்னை விட்டுப் பிரிந்தாய்? உன் மழலைச் சொற்களைக் கண்டு மகிழ்ந்தேனே. எல்லாம் கனவாகப் போய் விட்டதே. சற்குரு தந்த வரத்தாலல்லவோ, நீ என் வயிற்றில் வந்தாய். எனக்கு ஒரு குறையுமில்லை என்று வாழ்ந்தேனே. இப்படி என்னை ஏமாற்றி விட்டுச் செல்லலாமா? என்று அனேகவிதமாகச் சொல்லிப் புலம்பி அழுதாள்.