Welcome

Featured

வணக்கம்.

வாழ்க்கையின் பரபரப்பு எல்லோரையுமே துரத்திக் கொண்டிருக்கிறது. நின்று நிதானிக்க, ஒன்றைப் பற்றி சிந்தித்துப் பார்க்க, யாருக்குமே நேரமில்லை என்றாலும் சிலவற்றை நாம் ஐம் புலன்களால் அனுபவிக்கின்றபோது, அடடா! இதை எல்லோருமே ரசிக்கலாமே! என்று ஓர் ஆவல் உள் தூண்டலின் விளைவே. யான் பெற்ற இந்த இன்பத்தை உங்கள் எல்லோருடனும் பகிர்ந்து கொள்ள வழக்கம் போல் உள் உணர்வு தூண்ட, இந்த முயற்சியை மேற்கொண்டிருக்கிறேன். படியுங்கள்! அனுபவியுங்கள்! சிந்தியுங்கள்! உங்களிலும் இன்பம் பெருகட்டும்!

 

என்றும் நட்புடன்,

விஜயா!

Please click on குருவைத்-தேடி to read the new articles, the posts in the Home page are based on the order of newer post.
The calendar on the right shows “dates highlighted” to indicate articles posted on those dates.
The recent posts on the right shows the most recent posts.
I have included pdf version of each article in the tab for the relevant topics for you to print .

Comments are always welcome.

குருவைத் தேடி – 40

அன்னபூரணியின் அவதாரம்

நாமதாரகன் சித்தரை வணங்கி, தாகத்தால் பீடிக்கப்பட்டவனுக்கு அமிர்தம் எவ்வளவு குடித்தும் திருப்தி அடையாததைப் போல் குருவின் பிரதாபத்தை எவ்வளவு கேட்டும் திருப்தி அடையவில்லை என்றான். சித்தர் அதைக்கேட்டுப் புன்சிரிப்புடன் குருவைப் பற்றிய மற்றொரு அற்புத நிகழ்வைப் பற்றிச் சொல்ல ஆரம்பித்தார்.

காணகாபுரத்தில் ஸ்ரீ குருவிற்கு அனேக பக்தர்கள் பணத்தைக் காணிக்கையாக அளிப்பதுண்டு. ஆனால் அவற்றைப் பெறாமல் அதைக்கொண்டு சத் காரியங்களைச் செய்யும்படி குரு சொல்லி விடுவார். அங்கு தினமும் ஏதாவது சமாராதனை நடக்கும். ஒரு நாளாவது வெறும் நாளாக இருக்காது. தினமும் கோலாகலம் தான். இப்படி இருக்கையில் ஒரு நாள் காஸ்யப கோத்திரத்தில் பிறந்த பாஸ்கரன் என்னும் ஓர் ஏழை பிராமணன் மடத்திற்கு வந்தான். அவன் குருவைப் பக்தியுடன் வணங்கி அவருக்குப் பிட்சை செய்து வைக்க அனுமதி கோரினான். அவன் வரும்போது ஒரு துணி மூட்டையில் கொஞ்சம் அரிசி, கோதுமை மாவு போன்ற சில பொருட்களை மூன்று பேருக்குச் சமைக்கக்கூடிய அளவில் கட்டிக்கொண்டு வந்திருந்தான். அவன் வந்த தினத்தில் வேறு சமாராதனை நடைபெற்றதால் அதில் சாப்பிட்டுவிட்டு கொண்டு வந்த மூட்டையைத் தலையில் வைத்து நித்திரை செய்தான்.

தினமும் இவ்விதமாக யாராவது பக்தர்கள் வந்து சமாராதனை செய்து வந்தார்கள். இப்படி ஒரு நாளாவது ஓய்வில்லாமல் நடந்து கொண்டிருந்தது. அப்பாவியான பாஸ்கரனும் தினமும் நான் இன்று பிட்சை செய்கிறேனே என்று சொல்லிக்கொண்டு சமாராதனை சாப்பாட்டைச் சாப்பிட்டுக்கொண்டு இருந்தான். மடத்திலிருந்த குருவின் சிஷ்யர்கள், அந்தப் பிராமணரைப் பற்றி “என்ன இவன்! இப்படி இருக்கிறானே, இவன் கொண்டு வந்த சாமான்கள் ஒரு நபருக்கும் கூட காணாது. இங்கேயோ அனேக சிஷ்யர்கள் இருக்கிறோம். இந்த சொல்ப சாமான்களை வைத்துக்கொண்டு எப்படி சமாராதனை நடத்தி வைக்க முடியும்? இதைச் சொல்லிக்கொள்ள இவன் வெட்கப்படுவதுமில்லையே!” என்று அவனைப் பரிகசித்து ஏளனமாகப் பேசினர்.

இவ்விதமாக மூன்று மாதங்கள் கழிந்தன. இந்த மூன்று மாதங்களிலும் அவன் மற்றவர் செய்யும் சமாராதனையில் சாப்பிட்டு சௌக்கியமாக மூட்டைகளுடன் தூங்கி வந்தான். பாஸ்கரனை சிஷ்யர்கள் பரிகாசம் செய்வதை குரு அறிந்தார். அவனை ஒன்றும் தெரியாத அப்பாவி என்று அறிந்துகொண்டு ஒருநாள் அவனைக் கூப்பிட்டு, “இன்று உன்னுடைய பிட்சை நடக்கட்டும். உடனே சமையல் முதலியவற்றை தயார் செய்!” என்று கட்டளையிட்டார்.

பாஸ்கரன் குருவின் வார்த்தையைக்கேட்டு மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தான். பக்தியுடன் அவரை வணங்கினான். பிறகு கடைக்குச் சென்று இரண்டு சேர் நெய்யும், இருவருக்கு ஆகும்படியான இரண்டு காய், கீரைகளையும் வாங்கி வந்தான். மடியாக ஸ்நானம் செய்து சமையல் செய்ய ஆரம்பித்தான். எல்லா பிராமணர்களும் குருவிடம் வந்து, “இவ்வளவு நாள் ஒருவிதத் தடையுமில்லாமல் விருப்பமான ருசியான அன்னத்தைப் புசித்து வந்தோம். இன்றைக்கு இந்த பிராமணனால் எங்களுக்கு வீட்டில் சாப்பிடும்படி ஆகிவிட்டது. இவனால் எப்படி இவ்வளவு பேருக்கு சாப்பாடு போட முடியும்? சமாராதனை செய்வதாகப் புகழ்ந்து கொள்கிறானே, கொண்டு வந்த சாமான் ஒருவருக்குக் கூட காணாதே!” என்றெல்லாம் பேசினர்.

அதற்குக் குரு அவர்கள் கவலைப்படக் காரணமில்லையென்றும், எல்லோரும் குளித்து முழுகி வழிபட்டு மடத்திற்கே சாப்பிட வரவேண்டும் என்றும் எல்லோரையும் அழைத்தார். அவர்கள், மடத்தில் சமைத்துப்போடப் போகிறார்களோ என்னவோ? சாப்பாடு கிடைத்தால் சரி! என்று நினைத்துக்கொண்டு போனார்கள். குரு பாஸ்கரனைக் கூப்பிட்டு, ஏராளமான பிராமணர்கள் சாப்பிட வரப்போவதால் சீக்கிரமாய் சமைத்து முடி. சமாராதனை முடிய இரவு ஆகிவிடும் என்றார். அவனும் எதுவும் யோசிக்காமல், ஆகட்டும் குருவே! என்று வணங்கிவிட்டு ஓடினான்.

சமையல் முடிந்ததென்று அவன் சொன்னதும் எல்லா பிராமணர்களையும் அழைத்து வா! என்று அவனை குரு அனுப்பினார். பாஸ்கரன் நதிக்கரைக்குச் சென்று, அவர்களை சீக்கிரம் வரும்படி சொல்ல, அவர்கள், அவன் செய்த சமையலைக் கொண்டு குருவிற்குப் பிட்சை செய்து வைக்கும்படியும், அவர்கள் இரவில் சாப்பிடுவதாகவும் கூறி அவனைத் திருப்பி அனுப்பிவிட்டனர். பாஸ்கரன் அதைக் குருவிடம் வந்து சொன்னதும், அவர், இன்று குருவும் பந்தியில் எல்லோருடனும் சேர்ந்து சாப்பிட இருப்பதாகச் சொல்லி அவர்களை மீண்டும் போய் அழைத்து வா! என்று சொல்லி அனுப்பி வைத்தார். பாஸ்கரன் போய் இதைச் சொல்லியும் அவர்கள் வரவில்லை. குருவோ மற்ற சீடர்கள் இல்லாமல் நான் பிட்சை ஏற்பதற்கில்லை என்று மறுத்துவிட்டார்.

இதனால் பிராமணன் பயந்து, ஸ்வாமி! நீங்கள் என்ன உத்திரவிடுகிறீர்களோ அதைச் செய்யக் காத்திருக்கிறேன். நான் என்ன கூப்பிட்டும் அவர்கள் ஏற்கவில்லை. அதோடு என்னைக் கேலி செய்கிறார்கள். நான் என்ன செய்வது? என்று குருவை வேண்டினான். உடனே குரு மற்றொரு சிஷ்யனை அனுப்பி எல்லாப் பிராமணர்களையும் அழைத்து வரும்படி கட்டளையிட்டார். சிஷ்யன் ஓடோடிச் சென்று குருவின் ஆணையைச் சொல்லி அவர்களை மடத்திற்கு அழைத்து வந்தான்.

குரு, ஊரிலுள்ள அனைவரும் குடும்பசகிதமாக இன்று சமாராதனையில் சாப்பிட வேண்டும். அதற்காக நாலாயிரம் இலையைப் போட்டு எல்லோரும் போய் அவரவர் குடும்பத்திலுள்ள அனைவரையும் இங்கு அழைத்து வாருங்கள் என்று பிராமணர்களிடம் கட்டளையிட்டார். பாஸ்கரனும் அவர்களிடம் அவ்வாறே வணங்கிக் கேட்டுக்கொண்டான். எல்லோரும் வரிசையாக வந்து அமர்ந்தனர். பாஸ்கரன் குருவைப் பக்தியுடன் பூஜித்து உபசாரம் செய்து மனப்பூர்வமாக மங்கள ஆரத்தி செய்தான். குரு சந்தோஷமடைந்தார்.

அதற்கு மேல், சமைத்த எல்லா சாமான்களையும் தன் பக்கத்தில் கொண்டு வந்து வைக்கும்படி சொன்னார். பிறகு தனது மேல் துணியைப் பாஸ்கரனிடம் கொடுத்து அதை அன்னத்தின் மீது போட்டு மூடும்படி சொல்லிக் கமண்டலத்திலிருந்த நீரால் அதன்மீது மந்திரித்துத் தெளித்தார். பிறகு அவனைக் கூப்பிட்டு அந்தத் துணியை எடுக்காமல் வேண்டியதை அவ்வப்போது எடுத்துக்கொள்ளும்படியும், சிறிய பாத்திரங்களில் எடுத்துப் பரிமாறும்படியும் கூறினார். பிறகு மற்றவர்களைக் கூப்பிட்டு அதேபோல் செய்து பரிமாறச் சொன்னார்.

என்ன ஆச்சர்யம்! எவ்வளவு பேர் சாப்பிட்டாலும் அன்னமும், நெய்யும், மற்ற பதார்த்தங்களும் எடுக்க எடுக்கக் குறையாமல் வளர்ந்துகொண்டே வந்தன. எல்லோருடனும் தானும் வந்து அமர்ந்துகொண்ட குரு, என்ன வேண்டுமானாலும் தாராளமாகப் பரிமாறும்படி சொன்னார். போதும், போதும் என்று சொல்கிறவரையில் எல்லோருக்கும் பந்தி பரிமாறப்பட்டது. எல்லோரும் திருப்தியாகச் சாப்பிட்டுக் கை அலம்பியதும் தாம்பூலம் வழங்கப்பட்டது.

எல்லோரும் சாப்பிட்ட பின்னர் குரு அந்த கிராமத்தில் வசிக்கும் மற்ற ஜாதிக்காரர்கள் எல்லோரையும் தத்தம் குடும்பத்துடன் அழைத்துவரச் செய்து சாப்பாடு போடச் சொன்னார். பிறகு ஊரில் யார் சாப்பிடாதவர்கள் என்று விசாரித்து அவர்களையும் அழைத்து வரச் சொல்லி வயிறு நிறைய அன்னமிடச் சொன்னார். அதற்குப் பிறகு குரு ஊரில் தண்டோரா போட்டு யாராவது சாப்பிடாமல் இருந்தால் உடனே வந்து சாப்பிட்டுப் போகலாம். இது குருவின் ஆணை! என்று அறிவித்தார். அந்த ஊரில் ஒரு பிராணியாவது உபவாசமில்லை என்பதை அறிந்து பாஸ்கரனை சாப்பிடும்படி உத்தரவிட்டார். அவனும் அப்படியே சாப்பிட்டுவிட்டுப் பார்க்க, அவன் செய்து வைத்தது அப்படியே இருப்பதைக் கண்டு மிகவும் ஆச்சர்யப்பட்டான்.

அந்த ஆச்சர்யத்தை அவன் குருவிடம் சொல்ல மீதி உள்ள உணவை மீன்களும், நீர்வாழ் பிராணிகளும் உண்ணட்டும் என்று அன்னத்தை ஆற்றில் போடச் சொன்னார். இவ்விதம் மூன்று பேருக்குச் சமைத்த உணவை நாலாயிரம் பேர் சாப்பிட்ட அதிசயம் எங்கும் பரவலாயிற்று. குரு பாஸ்கரனை அழைத்து அவனுடைய தரித்திரம் முடிவடைந்துவிட்டதென்றும், புத்திர பௌத்திரர்களுடன் சகல செல்வங்களையும் பெற்று சுகமாய் வாழ்வாய்! என்றும் அவனை ஆசீர்வதித்தார். இதைக்கண்டு ஊர் மக்கள் பிரமித்து விட்டனர்.

ஒருவன் குரு அன்னபூரணியின் அவதாரமென்றான். மற்றொருவன் மகா பாரதத்தில் துர்வாசர் மற்ற ரிஷிகளுடன் பாண்டவர்களை அவமானப்படுத்தச் சென்றபோது, கிருஷ்ணன் அங்கு சென்று, ஒரு சிறு கீரையினால் எல்லோரையும் திருப்தி செய்வித்ததாகக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம். அதை இன்று கண்ணால் கண்டோம்! என்றனர். மற்றொருவன் இவர் வெறும் தண்டதாரியல்ல. மூம்மூர்த்தியின் அவதாரமாதலால் அவருடைய மகிமையை நம்மால் வர்ணிக்க முடியாது!” என்று பேசிக்கொண்டு சென்றனர்.

ஒருவன், “இவர் ஈஸ்வரனில்லாவிட்டால் எப்படி ஒரு படி அரிசியைக் கொண்டு செய்த அன்னத்தை நாலாயிரம் பேர் சாப்பிட முடிந்தது?” என்றான். இதென்ன பெரிய காரியம்? உயிர் இழந்தவனுக்கு இவர் பிராணனைக் கொடுத்து எழுப்பவில்லையா? பட்டுப்போன மரத்துண்டை மரமாகத் துளிர்க்கச் செய்யவில்லையா? கும்சி கிராமத்தில் திரிவிக்கிரம பாரதிக்கு விஸ்வரூப தரிசனமளிக்கவில்லையா? ஒரு கீழ் சாதிக்காரன் வாயிலிருந்து வேதங்களைச் சொல்லும்படி செய்யவில்லையா? குஷ்டரோகத்தால் பீடிக்கப்பட்டவனுக்கு ஆரோக்கியத்தை அளிக்கவில்லையா? ஒரு சேணியனுக்கு ஸ்ரீசைல யாத்திரை செய்வித்து ஒரு நொடியில் காசி நகரத்திற்கு அழைத்துச் செல்லவில்லையா? இவர் பரமேஸ்வரனாக இல்லாவிட்டால் இந்தவிதமான இயலாத காரியங்களை எப்படி சாதித்திருக்க முடியும்? உலகத்தில் அனேக இடங்களில் அனேக தேவதைகள் இருக்கின்றன. ஆனால் நமது குருநாதரை ஒரு தரம் தரிசித்தாலும் போதுமானது. அதனால் எல்லாவித நன்மைகளும் அடையலாம்” என்று பலவாறு புகழ்ந்தனர்.

இந்தக் கதையைக் கேட்டு பக்தர்கள் நாலா திசைகளிலிருந்தும் புறப்பட்டு வந்து குருநாதரைத் தரிசித்துத் தங்கள் வேதனைகளைச் சொல்லி அவற்றைத் தீர்த்துக்கொண்டனர். யார் அந்தக்கரண சுத்தியோடு ஒன்றுபட்டுக் குருவைப் பூஜிக்கிறார்களோ அவர்களுக்குக் குரு நிச்சயம் அருள் பாலிப்பார்! என்று சித்தர் கூறி முடித்தார். நாமதாரகன் கண்களில் நீர் வழியப் பரவசமாக அப்படியே அமர்ந்திருந்தான்.

கிழவிக்குப் பிள்ளை வரம் அளித்தல்

சிறிது நேரம் ஓய்விற்குப்பின் சித்தர் மற்றொரு அதிசயத்தைப் பற்றி நாமதாரகனுக்குச் சொல்ல ஆரம்பித்தார். காணகாபுரத்தில் சௌனக கோத்திரத்தில் பிறந்த சோமநாதன் என்ற பிராமணன் இருந்தான். அவனுடைய மனைவி பெயர் கங்காபாய். அவள் வேத அர்த்தங்களை அறிந்தவளாய், ஒரு பதிவிரதையாய் விளங்கினாள். எல்லாம் இருந்தும் இவர்களுக்குக் குழந்தைகள் இல்லை. கங்காபாய்க்கு அப்போது அறுபது வயது. அவள் தினமும் குருவிற்குக் கற்பூர  ஆரத்தி எடுத்து வணங்குவது வழக்கம். பலநாட்கள் அவள் இவ்வாறு செய்து வர குரு சந்தோஷமடைந்து அவளிடம், அவளுக்கு என்ன வேண்டும்? என வினாவினார். அவள் தனக்கு ஆரத்தி எடுப்பதால் அவளுடைய விருப்பம் பூர்த்தியடையுமென்றார். உன் விருப்பத்தைச் சொன்னால் கௌரி ரமணன் உனக்கு வரமளிப்பார்! என்று குரு சொல்லவே, கங்காபாய் அவருடைய கால்களில் விழுந்து சாஷ்டாங்கமாக நமஸ்கரித்துத் தனக்குக் குழந்தைகள் இல்லையென்றும், எல்லோரும் தன்னை மலடி என்று கடுஞ்சொல் பேசுகிறார்களென்றும் சொன்னாள். குழந்தைகள் பிறக்காவிட்டால் பெண்களுக்குக் கௌரவமில்லை. குழந்தை இல்லாத வீடு காட்டிற்குச் சமமாக இருக்கிறது என்று சொன்னாள்.

மேலும் அவள் குருவை நோக்கி, ஸ்வாமி! நான் தினமும் ஆற்றிற்குச் சென்று ஸ்நானம் செய்யும்போது மற்ற பெண்கள் அவர்களது குழந்தைகளை அழைத்து வந்து குளிப்பாட்டி சீராட்டி எல்லாம் செய்யும்போது, எனக்குத் தாபமாக இருக்கிறது. என்ன செய்வது! எனக்கு வயது அறுபதாகிவிட்டது. இனி இந்த ஜன்மம் போதும். அடுத்த ஜன்மத்திலாவது எனக்குக் குழந்தை பிறக்க வேண்டும் என்று ஆசி வழங்கிக் கிருபை செய்ய வேண்டும் என்று வேண்டினாள்.

அதற்கு குரு சிரித்த வண்ணமாய், “உன்னுடைய ஆரத்தியினால் சந்தோஷமடைந்தேன். அடுத்த ஜன்மம் என்னவென்று யாருக்குத் தெரியும்? மறு ஜன்மத்தில் இந்த ஜன்மத்தின் ஞாபகம் இருக்காது. ஆகையால் இந்தப் பிறவியிலேயே உனக்கு புத்திரர்கள் உண்டாகும். நான் சொல்வதை நிச்சயமாக நம்பலாம்.” என்று சொன்னார். இதைக் கேட்டு அந்த ஸ்திரீ “நீங்கள் சொல்வதை நம்புகிறேன். ஆனால் எனக்கு வயது அறுபது ஆகித் தீட்டும் நின்று விட்டது. நான் கடைப்பிடிக்காத விரதம் கிடையாது. இந்த ஜன்மம் முழுவதும் புத்திர பாக்கியத்திற்காக அரச மரத்தைச் சுற்றியாகி விட்டது. இன்னும் சுற்றி வருகிறேன். இந்தப் பிறப்பில் செய்வது அடுத்து ஜன்மத்திலாவது பலனைத் தரட்டும் என்ற ஆசையால் இதனைச் செய்து வருகிறேன். ஆனால் நீங்கள் இந்த ஜன்மத்திலேயே குழந்தை பிறக்குமென்று சொன்னது எனக்கு வியப்பை உண்டு பண்ணுகிறது என்றாள்.

அதற்குக் குரு அச்வத்த மரம் என்றழைக்கப்படும் அரச மரத்தை நிந்திக்க வேண்டாமென்றும் அரச மரத்தை அச்வத்த நாராயணன் என்று கூப்பிடுவார்கள் என்றும், தனது சொல்லின் மீது நம்பிக்கை வைத்து தினமும் அமரஜா நதியின் சங்கமத்திற்குச்சென்று ஸ்நானம் செய்து பிறகு தன்னையும், அரச மரத்தையும் சுற்றி வலம் வரும்படி அவளிடம் சொன்னார்.

தான் குறைபட்டதற்கு மன்னிப்புக் கேட்டு அரச மரத்தின் சிறப்புக்களை எடுத்துரைக்கும்படி குருவிடம் கங்காபாய் கேட்டாள். அதற்குக் குரு பிரம்மாண்ட புராணத்தில் பிரம்ம தேவன் நாரதருக்கு உபதேசித்த அரச மரத்தின் பெருமைகளைப் பற்றி எடுத்துரைத்தார்.

குருவைத் தேடி – 39

அன்று சோமவாரம் ஆனதால் சீமந்தினி ஸ்நானம் செய்யும் பொருட்டு ஆற்றங்கரைக்கு வந்திருந்தாள். அந்த நேரத்தில் அவள் ஆற்றிலிருந்து குதிரையுடன் ஒருவன் வந்ததைக் கண்டு ஆச்சர்யத்துடன் தன் தோழிகளிடம், “யாரடி இவன்? இவனுடன் நாகக் கன்னியரும் வந்தார்களே! நாகலோகத்தைச் சேர்ந்தவர்களா? ராட்சசனா? சூரியனைப் போல் பிரகாசமானவனாகவும், அற்புதமான மாலைகளை அணிந்தவனாகவும் திகழ்கிறானே. இவனை முன்பு எங்கோ பார்த்ததாகத் தோன்றுகின்றதே. என் கணவரைப் போலவும் தோன்றுகின்றதே!” என்று சொன்னாள்.

அதே வேளையில் ராஜகுமாரனும் இவளைக் கண்டு, இவள் யார்? இவள் விதவையாகக் காட்சியளிக்கிறாளே. தனதுஅருமை சீமந்தினியாக இருக்கக் கூடுமோ? என்றெல்லாம் குதிரையை விட்டு இறங்கி யோசித்தான். பிறகு அவளை அணுகி, “தாங்கள் யார்? ஏன் சோகமாக இருக்கிறீர்கள்? உங்களைப் பார்த்ததும் என் மனம் துக்கப்படுகிறதே!” என்று கூறினான். சீமந்தினி அவனிடம் பேச வெட்கப்பட்டவளாய் ஒதுங்க, அவளது தோழிகள் சீமந்தினியின் வரலாற்றை அப்படியே எடுத்துக் கூறினார்கள். தன் பெற்றோர் சிறையில் அடைக்கப்பட்ட விவரத்தைக் கேட்டதும் சித்திராங்கன் பதறினான். அப்போது தோழிகள், அவனை யாரென்றும் இங்கு வந்ததன் காரணமென்னவென்றும் விசாரித்தனர். சீமந்தினி அவனது கணவனின் நினைவில் அழத் துவங்கினாள். அதைக் கண்டதும் அவனும் துக்கமடைந்து, தன் பெயர் சித்தன் என்றும், அவளுடைய கணவனைக் கண்டதாகவும், அவன் சௌக்கியமாக இருப்பதாகவும், இன்னும் மூன்று நாட்களில் அவன் அவளைச் சந்திப்பான் என்றும், தன் வார்த்தைகளில் சந்தேகம் வேண்டாம் என்றும் கூறினான.

சீமந்தினி மேலும் அழுதாள். இவன் தன் கணவன் தானோ, பார்ப்பதற்கும் அப்படித்தானே தோன்றுகிறது. ஆனால் கணவன் இறந்து இவ்வளவு நாட்களுக்குப் பிறகு எப்படி உயிர் பெற முடியும்? ஆற்றில் அவ்வளவு தேடியும் அகப்படாதவன் இப்போது எப்படித் தோன்ற முடியும்? இவன் யாராவது கந்தர்வனாகத் தான் இருக்க வேண்டும் போன்ற சந்தேகங்கள் எல்லாம் அவளுக்குள் எழுந்தது. அன்னை மைத்ரேயி சொன்னபடி தனது விரதத்தின் பயனாகப் பரமசிவன் தன் சங்கடங்களைத் தீர்த்து வைத்தானோ என்றும் யோசித்தாள். அந்நிலையில் ராஜகுமாரன் அவளிடம் விடைபெற்றுக் குதிரையில் ஏறிச் சென்றான்.

அவன் அங்கிருந்து நேராகத் தனது நாட்டிற்குச் சென்று தன்னுடன் வந்திருந்த நாககுமாரனான வாசுகியின் மகனை எதிரிகளிடம் அனுப்பிக், கௌரவமாகவும், மரியாதையாகவும் எனது நாட்டைத் திருப்பித் தருகிறீர்களா அல்லது பிராணனை இழக்கிறீர்களா? என்று கேட்டுத்தூது அனுப்பினான். நாககுமாரன் உடனே அரச சபைக்குச் சென்று, சித்திராங்கதன் நாகலோகம் சென்று உயிர் பிழைத்துத் திரும்பிய வரலாற்றை எடுத்துரைத்து அவர்கள் அபகரித்த நாட்டைத் திருப்பித் தராவிட்டால் நாகங்களின் உதவியுடன் அவர்களை ராஜகுமாரன் அழித்துவிட முடியும் என்று எச்சரித்தான்.

இனியும் தாமதித்தால் பிராணனை இழக்க நேரிடும் என்று அவனது தாயாதிகள் உடனடியாக அவனது பெற்றோரைச் சிறையிலிருந்து விடுவித்து ஆடை அணிகலன்களை அளித்துத் தங்களை மன்னிக்கும்படி வேண்டி, நாட்டைத் திருப்பித் தந்துவிட்;டனர். அவனது பெற்றோர் நடந்தது ஏதும் புரியாமல் திகைத்தனர். இறந்துபோன தமது புதல்வன் எவ்வாறு உயிர்பெற்றுத் திரும்ப முடியும? என அவர்கள் ஐயப்பட்டனர். ஆனால் மகனை எதிரில் கண்டதும் தந்தையும் தாயும் அணைத்துக்கொண்டு அழுது புலம்பினர். ராஜகுமாரனும் அவர்களை வணங்கி, நீங்கள் கஷ்டப்பட்டுக்கொண்டிருந்தபோது நான் நாகலோகத்தில் சௌக்கியமாக இருந்தேன்; உங்களுக்கு உதவாத நான் உங்கள் மகனேயல்ல. தாய் தந்தையரை எவன் துக்கப்படுத்துகிறானோ அவன் மூர்க்கன்: தாயின் தியாகத்திற்கு ஈடே இல்லை. பெற்றோருக்குக் கொடும் துன்பத்தைத் தந்தவன் ஏழேழு பிறவிகளுக்கும் தரித்திரினாகவும், பிள்ளைப் பாக்கியம் இல்லாதவனாகவும், நரகத்தில் வசிப்பவனாகவும் ஆக வேண்டும் என்று சொன்னான். அதன் பின் அனைவரும் அரண்மனையை அடைந்து மகிழ்வுடன் நடந்த கதைகளைப் பகிர்ந்து கொண்டனர்.

இந்திரசேனன் தூதர்களை அழைத்து சித்திராங்கதன் உயிர் பிழைத்த வரலாற்றை எடுத்துக் கூறி சித்திரவர்மனுக்கு மகிழ்ச்சியை ஏற்படுத்தினான். பிரிந்தவர்கள் ஒன்று கூடினர். தோஷங்கள் நீங்க சீமந்தினிக்கும் சித்திராங்கதனுக்கும் மீண்டும் வெகு விமரிசையாகத் திருமணம் நடந்தது. நாகலோகத்திலிருந்து கொண்டு வந்த பரிசுகளை சீமந்தினியிடம் காட்டி அவளுக்கும் அமிர்தத்தைத் தந்து குடிக்கச் செய்து இருவரும் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் மிகச் சிறப்பாக வாழ்ந்தனர்.

சீமந்தினி சோமவார விரதத்தை விடாமல் கடைப்பிடித்ததால் தான் அவளுக்கு மலை போல் வந்த விதிப்பயன் பனிபோல் விலகிப் போயிற்று என்று குருதேவர் அந்தத் தம்பதிகளிடம் கூறினார். அவர்களோ, குருவை வணங்கித் தமக்குக் குருவின் பாதக்கமலங்களைத் தொழுது சேவை செய்வது தான் எல்லா விதங்களிலும் பெரிய விரதமாகப் படுகிறது என்று கூறினர். அதற்குக் குரு, சிவனை ஆராதித்தால் அது தன்னை வந்து சேரும் என்று விடையளித்தார். அதன் பின் தம்பதியர் அவரைப் போற்றித் துதித்து வணங்கி விடைபெற்று ஊர் திரும்பினர். இவர்களைக் கண்டதும் தாய் தந்தையர் மிகவும் ஆனந்தமடைந்து மிகச் சிறப்பாகக் குருபூஜை, சமாராதனை எல்லாம் செய்து மகிழ்ந்தனர்.

இந்தத் தம்பதிகளுக்கு ஐந்து புத்திரர்கள் பிறந்தார்கள். ஒவ்வொரு வருடமும் குருவைத் தரிசித்து வந்தனர். குருவின் ஆசீர்வாதத்தால் நீண்ட ஆயுள் பெற்றனர். இவ்வாறு ஸ்ரீ நரஸிம்ம ஸரஸ்வதியின் மகிமை பற்றி சித்தர் நாமதாரகனிடம் சொன்னார். மேலும் அவர் அப்பேர்ப்பட்ட வரத மூர்த்தியான குருதேவர், பக்தி செய்தால் எல்லோருக்கும் பிரசன்னமாவாரென்றும், அதில் கொஞ்சமாவது சந்தேகம் கொள்ள வேண்டாம் என்றும் சர்வ மங்களங்களையும் அளிக்கின்ற அமிர்தம், குரு சரித்திரத்தின் மூலம் ஓடையாக ஓடுகின்றதென்றும,; எல்லோரும் அதைப் பருக வேண்டும்! என்றும் கூறினார்.
<h2 align =’center’>விருந்தின் விதிமுறைகள்</h2>

மிக நீண்டதாகவும், பல்வேறு விஷயங்களைப் பற்றிய விபரங்களைக் கொண்டதாகவும் விளங்கிய அந்தத் தம்பதியரின் கதையைக் கேட்டுக்கொண்ட நாமதாரகன், சிறிது நேர ஓய்விற்குப் பிறகு தனக்கு எதிரில் வந்து குருவின் பெருமைகளை அமுத தாரையென சொல்லிக்கொண்டிருந்த சித்தரிடம் சென்று, அவரை வணங்கி, “சுவாமி! மாயா மோகமென்ற இருளில் கிடந்த என்னைத் தாங்கள் சூரியனைப்போல் பிரகாசித்து இருளைப் போக்கி, இந்த சம்சார பந்தத்திலிருந்து விடுவிக்க வந்திருக்கிறீர்கள். குருவின் கிருபையால் எனக்குத் தங்களின் தரிசனம் கிடைத்தது. அந்த குருவைப் பற்றி எவ்வளவு கேட்டாலும் திகட்டாததனால் தாங்கள் மேலும் எனக்குச் சொல்ல வேண்டும் என்று வேண்டினான். அவன் வேண்டுகோளை ஏற்று, அவனை ஆசீர்வதித்து சித்தரும் சொல்லத் தொடங்கினார்.

“காணகாபுரத்தில் குருதேவர் வசித்தபோது அனேக சம்பவங்கள் நடந்து அவரது மகிமை எங்கும் பரவலாயிற்று. அனைத்தையும் சொல்ல முடியாவிட்டாலும் இன்னும் சிலவற்றைச் சொல்கிறேன், கேள்! அந்த ஊரில் வேதரதன் என்ற பிராமணன் வசித்து வந்தான். கர்ம மார்க்கத்தை வழுவாமல் கடைப்பிடித்து தினமும் உஞ்சவிருத்தி எடுத்து சமைக்கப்படாத தானியங்களைப் பிட்சையாகப் பெற்று அதைச் சமைக்கச் செய்து சாப்பிட்டு மிக சீலமாக வாழ்ந்து வந்தான். தான் பிட்சை எடுத்து வந்தாலும் அதிதிகளை நன்றாக வரவேற்று அன்னமளித்து உபசரிப்பான். ஆனால் அவன் யாருடைய வீட்டிலும் எதுவும் எக்காரணத்தையும் கொண்டு சாப்பிட மாட்டான். அவனுக்;கு எதிரான கோப சுபாவத்துடன் அவனுடைய மனைவி இருந்தாள். அவளுக்குத் தன் கணவனின் நடவடிக்கைகள் எதுவும் பிடிக்காது.

குரு நரஸிம்ம ஸரஸ்வதி அந்த ஊரில் வசித்ததால் அந்த ஊரில் எல்லா நாட்களும் பிராமண போஜனம் நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்தது. ஆயிரக் கணக்கானவர்கள் அங்கு சென்று வேண்டிய வரை சாப்பிட்டு தட்சிணையும் வாங்கிக்;கொண்டு வந்தனர். அப்படிப்போய் சாப்பிட்டு வந்த பெண்கள் தேவரதனின் மனைவியிடம் அந்தப் பண்டங்களின் ருசி, தாங்கள் ரசித்துச் சாப்பிட்டது போன்ற எல்லாவற்றையும் பெரிதாகச் சொல்லி இவளது தாபத்தைத் துhண்டிவிட்டு விடுவார்கள். அதைக்கேட்டு அவள், “என்ன நம்முடைய அதிர்ஷ்டம்! இத்தனை பேர் போய் வகைவகையாய் சாப்பிட்டு விட்டு வருகிறார்கள். கனவில் கூட நான் இவ்விதமான சாப்பாடு அனுபவித்ததில்லையே. போன ஜன்மத்தில் எந்த தெய்வத்தை ஆராதித்தேனோ, இப்படிப்பட்ட தரித்திரமான பதி எனக்கு வந்து வாய்த்தாரே, ஊரிலுள்ள எல்லோரும் தம்பதிகளாகச் சென்று பரான்னம் (அடுத்தவர் வீட்டில் சாப்பிடுவது) சாப்பிட்டு வருகிறார்கள்.அவர்கள் போன ஜன்மத்தில் செய்த புண்ணியத்தை இப்போது அனுபவிக்கிறார்கள். இவர் என்னவென்றால் பரான்னமே உண்ணுவதில்லை என்று விரதம் வைத்திருக்கிறார். இவர் போகவில்லையென்றால் நான் எப்படிப் போய்ச் சாப்பிட முடியும்? என்றெல்லாம் புலம்பி வருந்தினாள்.

அந்த ஊருக்கு ஒரு பணக்காரன் வந்தான். அவன் மிகச் சிறப்பான சமாராதனை விருந்து ஒன்றைத் தான் அளிக்க விரும்புவதாகவும், அந்த ஊரிலுள்ள பிராமணர்கள் எல்லோரும் தம்பதிகளாக வந்து உணவருந்திச் செல்லும்படியும் அழைத்தான். வேதரதன் வீட்டிற்கும் அவனுடைய ஆட்கள் வந்து அழைத்தனர். அவர்கள் சென்றதும் அவனது மனைவி கூப்பிட்ட மரியாதைக்குப் போகத்தான் வேண்டுமென்றும் அப்படிப் போனால் சுசிருசியான போஜனம் அருந்துவதோடு, ஆடைகள், தட்சிணை எல்லாம் கிடைக்கும். தனக்கு மிக ஆவலாய் இருப்பதால் அவர்களது அழைப்பை மறுக்காமல் கட்டாயம் நாம் போகத்தான் வேண்டும் என்று அடம் பிடித்தாள். ஆனால் அவனோ தனது விரதத்தைப் பற்றிக் கூறி வர மறுத்தான். அதோடு அவன், அவளுக்கு அவ்வளவு ஆசையிருந்தால் மற்ற பெண்களோடு போய் ஆசை தீர சாப்பிட்டு வரும்படி கூறினான்.

அந்தத் தனிகன் இவள் தனியாக சாப்பிட வருவதை விரும்பவில்லை. தம்பதிகள் சேர்ந்து வந்தால் தான் போஜனம் முதலியவை அளிக்கப்படும் என்று சொல்ல, அந்தப் பெண் மிகவும் துக்கமடைந்தவளாய், தன் துரதிர்ஷ்டத்தைப் பற்றி யோசித்துக்கொண்டு குரு நரஸிம்ம சரஸ்வதியின் சன்னிதானத்தை அடைந்தாள். குருவிடம் தன் கணவனை அழைத்து சமாராதனைக்குப் போகும்படி அவர் சொல்ல வேண்டும் என வேண்டினாள். அவள் கூறியவற்றைக் கேட்டுச் சிரித்த குருதேவர் தேவரதனை அழைத்து வரும்படி சொல்லியனுப்பினார்.

அவன் வந்ததும், “உன் பெண்டாட்டிக்கு விருந்து சாப்பாடு சாப்பிட வேண்டுமென்ற ஆசை இருக்கிறது. அதைப் பூர்த்தி செய்வது உன் கடமை. குடும்பப் பெண்களின் உள்ளம் எப்போதும் துக்கமடையக்கூடாது. அவளுடன் நீயும் போய் வா!” என்றார். அவன் தனது விரதம் குறித்து வருந்தினாலும் குருவின் ஆணையை மீறினால் நரகத்திற்குப் போகும்படியாகும் என்று நினைத்துத் தன் மனைவியுடன் விருந்துண்ணச் சென்றான். அவனுடைய மனைவி மிகவும் மகிழ்ச்சியுடன் சென்றாள்.

உரிய சம்பிரதாய சடங்குகளுக்குப் பிறகு உணவு பரிமாறப்பட்டு அனைவரும் சாப்பிட ஆரம்பித்தனர். அவனது மனைவியின் கண்ணுக்கு நாயும் பன்றியும் அவள் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து சாப்பிடுவதாகத் தென்பட்டது. உடனே இலையை விட்டு எழுந்து அவள் கணவனிடம், நாய் நரிகளின் எச்சிலை சாப்பிடாதீர்கள் என்று எச்சரித்தாள். அவனுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. இருந்தாலும் உனது துரதிர்ஷ்டத்;தால் உன் கண்ணுக்கு அப்படித் தெரிந்திருக்கிறது. உன் ஆசையால் என் விரதத்திற்கும் பங்கம் ஏற்பட்டுவிட்டது என்று சொன்னான். இருவரும் குருவிடம் சென்றனர்.

குரு அவளை நோக்கி, என்ன! பரான்னத்தின் சுகத்தை அனுபவித்தாயா? என்று வினவ, அவள் வெட்கமடைந்து தன்னை மன்னிக்கும்படி வேண்டினாள். தனது அல்ப புத்தியால் கணவனின் விரதத்தையும் பங்கம் செய்ததாக ஒப்புக்கொண்டு தன்னை மன்னிக்கும்படி திரும்பவும் கேட்டாள். பிராமணன் குருவிடம் தனது எதிரி தான் மனைவியாகத் தனக்கு வாய்த்திருப்பதாகவும், தனது விரதத்திற்கு பங்கம் ஏற்பட்டதையும் சொல்லி வருத்தப்பட்டான். உன் குடும்பத் தலைவியின் விருப்பத்தை நீ பூர்த்தி செய்தாய். உன்னை ஒரு தோஷமும் அணுகாது என்று சமாதானம் சொன்னார். மேலும் அவர் அவனை நோக்கித் தேவ காரியம், பிதுர் காரியம் முதலிய காரியங்களுக்குப் பிராமணர்கள் அகப்படாமல் உன்னை சாப்பிடக் கூப்பிட்டால் அதைப் பிரான்னம் என்று கருதாமல் அங்கு செல்ல வேண்டும். சாப்பிட வேண்டும் என்று கூறினார். அதைக்கேட்டு பிராமணன் எங்கெங்கு அன்னம் சாப்பிடலாமென்றும், எங்கெங்கு சாப்பிடக்கூடாது என்று சொல்லும்படிக் கேட்டான். குருதேவர் கீழ்க்கண்டவாறு சொல்லத் தொடங்கினார்.

குருவின் வீட்டிலும், சிஷ்யனுடைய வீட்டிலும் சாப்பிடலாம். வைதீகர், வித்வான்கள், தாய்மாமன், மாமனார், சகோதரர்கள், சாதுக்கள் இவர்களுடைய வீட்டிலும் சாப்பிடலாம். திவசம், திதி செய்யப் பிராமணனாக அழைத்தால் அங்குக் கட்டாயம் போக வேண்டு;ம். சாப்பிட்ட பிறகு காயத்ரி ஜபம் செய்தால் தோஷம் நீங்கும் என்று கூறியவர், தாய் தந்தையரை வேலை வாங்கிக் கஷ்டப்படுத்தி அவர்களைக் காப்பாற்றுபவர்கள் வீட்டில் சாப்பிடக்கூடாது. மனைவி மக்களைக் கொடுமைப்படுத்தி வெளியில் தர்மம் செய்பவர்களின் வீட்டிலும், கஞ்சன்கள், கடமைகளைச் சரியாகச் செய்யாதவர்களின் வீட்டிலும், சித்திரம் எழுதுவோர், ஆயுதமேந்துபவர்கள், மல்யுத்தம் செய்யும் பிராமணர், வீணையைக் கற்பி;ப்பவர்களின் வீட்டிலும், பணத்தால் கர்வமடைந்தவர் வீட்டிலும், கணவனை விட்டுத் தனியாய் வாழும் பெண்களின் வீட்டிலும் சாப்பிடக்கூடாது. தெய்வபக்தி இல்லாதவர்கள் வீட்டிலும், பெண்ணைத் திருமணம் செய்து கொடுத்த வீட்டிலும் சாப்பிடக்கூடாது என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள். ஆனால் அந்தப் பெண்ணிற்குக் குழந்தை பிறந்துவிட்டால் பிறகு சாப்பிடலாம். கள் குடிப்பவர், பிச்சை எடுத்து வாழ்பவர் என்று இந்தப் பட்டியல் ஏகத்திற்கு வளர்ந்துகொண்டே போகிறது. இப்படி இந்தக் காலத்திற்கு ஒத்து வராத பழைய சம்பிரதாயங்களைக் குரு பட்டியலிட்டுக் கூறவே, மேலும் பல சந்தேகங்களைக் கேட்டு விளக்கம் பெற்று தேவரதன் மனைவியுடன் குருவை வணங்கி ஆசி பெற்றுத் தன் வீடு சென்றான்.

இது தவிர, அன்றாட வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு செயலுக்கும் நம் முன்னோர் வகுத்துள்ள நெறிமுறைகள் 35 பக்கங்களுக்கு ஒரு சிறு துரும்பும் ஒன்றுவிடாமல் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. அவை எல்லாமே பிராமண சம்பிரதாய வாழ்க்கை நெறிகள். மிகக் கடுமையான நியமங்கள். அத்தனையும் கடைப்பிடித்து வாழ்ந்ததால் தான் அந்தக் காலத்தில் பிராமண வாக்கு வேதவாக்காக மதிக்கப்பட்டது போலும். அவர்கள் அத்தனை ஆசார அனுஷ்டானங்களுடன் வாழ்க்கையையே வேத சமர்ப்பணம் செய்து இயற்கையோடு ஒன்றிய விதத்தில் வாழ்ந்ததால் தான் சமூகத்தில் அவர்களுக்கு மதிப்பும் மரியாதையும் மிக அதிகமாக இருந்திருக்கிறது. அதோடு மற்ற வர்ணத்தாரும் பிராமண சமூகத்தினரின் அரவணைப்பில் அவரவர் குல தர்மம் கெடாமல் சங்கிலித்தொடர் போன்ற ஓர் அமைப்பில் அவரவரின் எல்லையைப் புரிந்துகொண்டு வாழ்ந்திருக்கின்றனர் என்று தோன்றுகிறது. இந்த விளக்கத்துடன் மேற்கொண்டு கதை செல்லும் விதத்தைப் பார்ப்போம்.

குருவைத் தேடி – 38

“சோமவார விரதத்தை விரதங்களின் அரசன் என்று சொல்லலாம். அன்று பரமேஸ்வரனை ஆராதிப்பதால் சகல ஆசைகளையும், சகல ராஜ்ஜியங்களையும் வெல்லலாம். அதோடு மட்டுமின்றி நித்யானந்தத்தைப் பெற்று சம்சாரக் கடலைக் கடந்து விடலாம். இந்த மேலான விரதத்தை உபவாசமிருந்து, பிராமணர்களைக் கொண்டு முறையான பூஜை முதலிய சடங்குகளைச் செய்ய வேண்டும். இதை யார் என்றாலும் அனுசரிக்கலாம். யாருக்கும் தடையில்லை. இந்த விரதத்தைக் கடைப்பிடித்ததால் பலனடைந்த கதை ஸ்கந்த புராணத்தில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. அந்தக் கதையை இப்போது உங்களுக்குச் சொல்கிறேன் என்று சொல்ல ஆரம்பித்தார்.

முன் யுகத்தில் சித்திரவர்மா என்ற அரசன் ஆர்யவர்த்தத்தைத் தர்ம பரிபாலனம் செய்து வந்தான். நல்லவர்களைக் காப்பாற்றித் தீயவர்களைத் தண்டித்தான். பூமி முழுவதையும் ஜெயித்துத் தன் மனைவியுடன் அனேக தர்மங்களைச் செய்து மகன் வேண்டுமென்று வேண்டினான். சிறிது காலம் கழித்து சூரியனைப் போல் பிரகாசத்துடன், பார்வதியைப் போன்ற அழகுடன் ஒரு பெண் குழந்தை பிறந்தது. சோதிடர்களை அழைத்து ஜாதகப்பலன் பார்த்து சுமந்தினி என்று பெயரிட்டனர். வந்தவர்கள் அந்தக் குழந்தையைப் பலவிதமாகப் புகழ்ந்து பாராட்டிப் பத்தாயிரம் வருடங்கள் தன் கணவனுடன் சிறப்;பாக அரசாள்வாள் என்று புகன்றனர். அதைக் கேட்டு அரசன் மகிழ்ந்து அவர்களுக்கு ஏராளமான பரிசுகளைக் கொடுத்தான். ஆனால் அவர்களில் ஒரு பிராமணன், இவள் பதினான்காம் வயதில் விதவையாவாள் என்று நிர்ப்பயமாகச் சொல்லிப் போனான். அதைக்கேட்ட அரசன் அதிர்ச்சியடைந்தான்.

வருடங்கள் கடந்தன. பெண்ணிற்கு ஏழு வயது ஆனது. இவளுக்கு எப்படி விவாகம் செய்வது எனப் பெற்றோர் யோசித்தனர். ஒருநாள் சீமந்தினி தன் தோழிகளுடன் விளையாடிக்கொண்டிருக்கும்போது விளையாட்டுப் பேச்சாக அவளுடைய பதினான்காம் வயதில் தான் விதவை ஆவாள் என்ற தகவலை அறிந்தாள். என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் யோசனையில் ஆழ்ந்தாள். அத்தருணத்தில் அங்கு யாக்ய வல்கியர் என்னும் ரிஷியின் மனைவி அங்கு வந்தாள். அவளுடைய கால்களைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொண்டு சௌபாக்கிய நிலையைத் திடமாகப் பெறுவதற்குரிய வழியைத் தனக்குக் காட்டுமாறு சீமந்தினி வேண்டினாள். சௌபாக்கியத்தை வலுவாகப் பெற உமா ரமணனாகிய பரமேஸ்வரனை ஆராதிக்க வேண்டுமென்றும், அதற்கு சோமவார விரதம் இருக்க வேண்டும் என்றும் மைத்ரேயி கூறினாள். மேலும் அவள், சோமவார விரதம் இருப்பவர், அதிகாலையில் எழுந்து மங்கள ஸ்நானம் செய்து, பட்டுத்துணிகளை அணிய வேண்டும். ஒன்றும் சாப்பிடாமல் உபவாசம் இருக்க வேண்டும். மன சுத்தியுடன் கௌரி மணாளனைப் பூஜிக்க வேண்டும். அபிஷேகம் செய்வதால் பாவங்கள் தொலைகின்றன. சந்தன அட்சதை போடுவதால் சாம்ராஜ்ஜியங்கள் கிட்டும். பூக்களால் பூஜை செய்வதால் சௌபாக்கியமும், நலனும் பெறலாம். துhபம் போடுவதால் உடல் மணமும், தீபத்தினால் ஒளி உடலும், நைவேத்தியத்தினால் சகல போகமும், தாம்பூலத்தினால் லட்சுமி கடாட்சமும், நமஸ்காரத்தினால் நான்கு வித நன்மைகளும், எட்டுவித செல்வங்களும், ஹோமம், ஜபம் செய்தால் ஒன்பது வகையான நிதிகளும் கிடைக்குமென்றும், பிராமணர்களுக்கு உணவளித்தால் சகல தேவதைகளும் திருப்தி அடைகிறார்கள் என்றும் சொன்னாள். மேற்சொன்ன விதத்தில் விரதம் அனுஷ்டித்தால் எந்தவிதக் கஷ்டமும் அணுகாது என்றும் மைத்ரேயி கூறினாள். உடனே சீமந்தினி தான் அந்த விரதம் இருக்கவேண்டுமென்று தீர்மானித்தாள்.

சித்திரவர்மா, மகளுக்குரிய பருவ வயது வந்ததால் உலக வழக்கப்படி விவாகம் செய்து கொடுப்பதென்றும் பிறகு அவளுடைய தலைவிதிப்படி நடக்கட்டுமென்றும் நினைத்து, மந்திரிகளை அனுப்பி நள தயமயந்தியின் வம்சத்தில் பிறந்த இந்திரசேனன் என்ற அரசனின் மகனான சித்திராங்கதனுக்குத் தன் மகளைக் கொடுக்க ஏற்பாடுகள் செய்தான். அவர்களும் சம்மதிக்க, விவாகம் வெகுச் சிறப்பாக நடந்தேறியது. கல்யாணம் முடிந்ததும் சம்பந்தி மரியாதை எல்லாம் செய்து எல்லோருக்கும் விடை கொடுத்து, மாப்பிள்ளையை மாத்திரம் தன்னிடம் இருக்கச் சொன்னான். ராஜபுத்திரனும் மாமனார் வீட்டில் மகிழ்ச்சியாக மனைவியுடன் காலம் கழித்தான்.

அப்படி இருக்கையில் ஒரு முறை எல்லா பரிவாரங்களுடன் மனைவியையும் அழைத்துக்கொண்டு காளந்தி என்னும் யமுனா நதிக்கு ஜலக்கிரீடை செய்வதற்காகச் சென்றான். எல்லோரும் நதியில் நீந்தி விளையாடிக் களித்தனர். ராஜகுமாரனும் ஆனந்தமாக நீரில் விளையாடும்போது தற்செயலாக நடு ஆற்றில் மறைந்துவிட்டான். அனைவரும் திடுக்கிட்டனர். கூக்குரலிட்டனர்.

நீரில் விளையாடிக் களித்தவர்களெல்லாம் மன்னனிடம் ஓடிச் சென்று மாப்பிள்ளை நீரில் மூழ்கிவிட்டதாகத் தெரிவித்தனர். அதைக்கேட்ட அரசன் மூர்ச்சையடைந்தான். சீமந்தினி இச்செய்தியைக் கேட்டதும் தன் உயிரை மாய்த்துவிடத் துடித்தாள். ஒருவரையொருவர் தேற்ற வேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்பட்டது. சீமந்தினி, “ஹே, பரமேஸ்வரா! உன்னை நம்பிப் பூஜை செய்தவர்களுக்கு இந்த கதி வரலாமா? இதை எதிர்ப்பார்த்துத்தானே நான் முன்பே விரதங்களை மேற்கொண்டேன். நான் மேற்கோண்ட விரதம் பலனின்றிப் போயிற்றே! எல்லோருக்கும் அழியாத செல்வத்தைத் தருகிறாயே! என்னை எப்படி மறந்தாய்? சரணடைந்தவரைக் காப்பாற்றாத தோஷம் உங்களை வந்து சேர்கின்றதே! என் குருவான மைத்ரேயி சொல்லித் தந்த விரதம் சௌபாக்கியத்தை அளிக்கவில்லையே!” என்று மிகவும் புலம்பினாள். தான் சிவபூஜை செய்தது தவறு என்று நினைத்து நதியில் தானும் விழுந்து உயிரை விட்டுவிடத் தீர்மானித்தவளாய் வேகமாய்ப் புறப்பட்டாள். ஆனால் அரசன் மிகுந்த துக்கத்துடன் அவளைத் தடுத்து நிறுத்தினான்.

மந்திரிகளும், சைனியமும் படகுகளின் உதவியால் யமுனா நதி முழுவதையும் வலை போட்டுத் தேடினர். ஆனால் எங்குமே ராஜகுமாரன் கிடைக்காததால் மனம் வருந்தினர். அதன்பின் ராஜகுமாரன் நதியில் மறைந்துவிட்ட செய்தியை அரசன் சித்திரவர்மன், இந்திரசேனனுக்குச் சொல்லியனுப்பினான். தகவல் அறிந்து இந்திரசேனன் மனைவி, பரிவாரங்களுடன் ஓடி வந்து, என்ன ஆயிற்று? என்று கேட்டுக் கதறி அழுதார். எல்லோரும் வருந்திப் புலம்பினர். மருமகளான சீமந்தினியைப் பார்த்து, உன் விதி இப்படி ஆயிற்றே! என்று அழுதனர்.

சீமந்தினியும் மிக அழுதுத் தான் வாழ்வதற்கு இனி ஒன்றுமில்லையென்றும், விதவையாக வாழத் தனக்கு விருப்பமில்லையென்றும், உடன்கட்டை ஏறுவதற்கு ஏற்பாடுகள் செய்யும்படியும் பூமியில் புரண்;டு அழுது வேண்டினாள். ஆனால் கணவனின் பிரேதம் இல்லாமல் தனியாக அக்கினிப் பிரவேசம் செய்ய முடியாது என்றும், பிரேதம் கிடைக்கும் வரை இப்படியே இருக்க வேண்டியதுதான் என்றும் பிராமணர்கள் கூறித் தடுத்தனர். இந்நிலையில் இந்திரசேனனின் மகன் மறைந்த செய்தியைக் கேட்டதும் அவனது தாயாதிகள், அவன் இங்கு வந்த நேரத்தில் அவனது நாட்டைத் தம் வசமாக்கிக்கொண்டு, அவர்கள் இருவரையும் கைது செய்து சிறையில் அடைத்தனர். மகனை இழந்த சோகத்துடன் நாட்டையும் இழந்து மன்;னன் மனைவியுடன் சிறையில் வாடினான்.

இந்நிலையில் சித்திரவர்மன் தன் பெண்ணின் துக்கத்தை நன்கு அறிந்து அவளைக் கண்காணித்து ஆறுதலாக நடந்து கொண்டான். பிள்ளை வாரிசு தனக்கு வேறு இல்லாததால் அவளைத் தான் புத்திரனாகவே நினைப்பதாகவும், தனக்குப் பிறகு இந்த நாட்டை அவள் தான் அரசாள வேண்டும் என்றும், ஒரு வருடம் வரை அவளது கணவன் திரும்பி வருகிறானா என்று எதிர்பார்த்து இருந்துவிட்டுப் பிறகு அவன் வராவிட்டால், விதவையாகத்; தன்னை அவள் மாற்றிக்கொள்ளலாம் என்றும் ஆறுதலாகக் கூறினான். அவளும் அதைக் கேட்டு எப்போதும் சிவனைத் துதித்தவளாய், சோம வார விரதத்தை விடாமல் பக்தியுடன் அனுசரித்து வந்தாள்.

இது இப்படி இருக்க நதியில் மூழ்கிய ராஜகுமாரன் நீரில் அடித்துச் செல்வதை நதியில் நீராட வந்த நாகக்கன்னிகைகள் கண்டு, அவனை இழுத்து நாகலோகத்திற்குக் கொண்டு சென்றனர். அங்கு அமிர்தத்தைத் தெளித்து அவனைத் தேற்றினர். தட்சகன் என்ற நாகம் வசிக்கும் அழகான இடத்திற்கு அவனை அழைத்துச் சென்றனர். புற உலகை மறந்த ராஜகுமாரன் பாதாள லோகத்தின் அழகைக் கண்டு வியந்தான். தேவ பட்டினமான அமராவதியைப் போல அது காட்சியளித்தது.

எங்கு பார்த்தாலும் ரத்தின மயமான கோபுரங்களும், மின்னலைப் போன்ற துhண்களும், இந்திர நீலக் கற்களாலும், வைடூரியம், மாணிக்கம், முத்து முதலியவற்றாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன. சந்திரகாந்தியை ஒத்த தரையும், தங்கத்தினால் செய்த பெரிய கதவுகளும் கொண்டிருந்த ஈடு இணையற்ற எழிலுடன் கூடிய ஓர் அழகிய அரண்மனைக்குள் ராஜகுமாரன் பிரவேசித்தான். அங்கு ஒரு பெரிய சபை கூடியிருந்தது. அனைவரும் சர்ப்பங்களாகவே காட்சியளித்தனர். சபையில் கணக்கற்ற பாம்புகள் கூடியிருந்தன. அந்தச் சபையின் மத்தியில் ஓர் உன்னதமான ஆசனத்தில் சூரிய காந்தியைப் போல் பிரகாசித்துக்கொண்டு, பளிச்சிடுகின்ற ஆடை ஆபரணங்களும், குண்டலங்களும் அணிந்து, அனேக முகங்களோடு தட்சகன் வீற்றிருந்தான். இப்படிப்பட்ட நிறைந்த நாகசபையைக் கண்டதும் ராஜகுமாரன் அனைவரையும் வணங்கினான்.

week37நாக கன்னியர்கர்களைத் தட்சகன் பார்த்து, மிக்க லட்சணத்துடன் கூடிய இந்த ராஜகுமாரனை எங்கிருந்து அழைத்து வந்தீர்கள்! என்று வினவினான் அதற்கு அவர்கள், அவனை யமுனைப் பிரவாகம் அடித்து வந்ததென்றும், அதிலிருந்து விடுவித்து அழைத்து வந்ததாகவும், ஆனால் அவன் பெயர், ஊர், வம்சம் முதலிய ஒன்றும் அறியோம்! என்று கூறினர். தட்சகன் அரசகுமாரனை நோக்கி, யாரென்று விசாரித்தான்.

அரசுகுமாரன் தான் பூமியின் நைடத ராஜ்ஜியத்தைச் சேர்ந்தவனென்றும், புண்ணிய சீலனான் நளனுடைய வம்சத்தில் வந்த இந்திரசேனனுடைய புத்திரன் சித்திராங்கதன் தனது பெயர் என்றும், தன் மாமனார் வீட்டில் நீராட யமுனா நதிக்குச் சென்றபோது, நதியில் மூழ்கி வெள்ளத்தில் அடித்துக்கொண்டு வரும்போது நாக கன்னியரால் மீட்கப்பட்டு, அவர்கள் இங்கு தன்னை அழைத்து வந்ததாகவும், தன் முன்னோர்கள் செய்த புண்ணியத்தாலும் அனது அதிர்ஷ்டத்தினாலும் அவருடைய தரிசனம் பெற்றுப் புனிதமடைந்ததாகவும் பணிவுடன் புகன்றான்.

அவனது தெளிந்த அறிவையும், பேச்சின் தன்மையையும் கேட்டு நாகராஜன் மனம் மகிழ்ந்து அவனைப் பயப்பட வேண்டாம்! என்று அபயமளித்தான். பிறகு நீ எந்த தெய்வத்தை வழிபடுகிறாய்? என்று வினவினன். அதற்கு ராஜகுமாரன் தைரியமடைந்து எல்லா தேவதைகளுக்கும் தெய்வமான பார்வதியுடன் கூடிய பரமேஸ்வரனைப் பூஜிப்பதாக விடையளித்தான். எவனிடமிருந்து ரஜோ குணத்தால் பிரம்ம தேவனும், சத்வ குணத்தால் விஷ்ணுவும், தமோ குணத்தால் ஏகாதச ருத்த்pரர்களும் ஜனித்தவர்களோ அப்பேர்ப்பட்ட உமா ரமணனைத் தான் ஆராதிப்பதாகக் கூறினான். எவன் உற்பத்தி, ஸ்திதி, லயம் ஆகிய முத்தொழில்களுக்கும் காரணனோ, அக்னிக்குத் தேஜஸை எவன் அளிக்கிறானோ, பிருத்வி, அப்பு, தேயு, வாயு, ஆகாசம் என்ற ஐந்து பூதங்களும் எவனிடமிருந்து ஜனித்தனவோ, எல்லோரிடமும் எவன் ஆனந்த ஸ்வரூபியாகவும், சின்மயமாகவும் வசிக்கிறானோ, எவனுடைய சொற்கள் வேதங்களாக விளங்குகின்றனவோ, எவன் தட்சகனையே குண்டலமாக அணிகிறானோ, எவன் தலையில் சந்திரன் அணிகலனாகத் திகழ்கிறதோ அப்பேர்ப்பட்ட சங்கரனையே தான் பூஜிப்பதாகக் கூறினான்.

ராஜகுமாரன் கூறிய பதிலைக் கேட்டதும் தட்சகன் மிகவும் மகிழ்ந்து, மகிழ்ந்தேன்! மகிழ்ந்தேன்! உனது சொற்கள் எனக்கு ஆனந்தத்தைத் தருகின்றன. உனக்கு வேண்டிய ராஜ்ஜியத்தைத் தருகிறேன். இந்த நாகலோகத்திலுள்ள ரத்தினங்கள், கற்பகமரம் முதலியவற்றைப் பெற்று நீ சுகமாக வாழலாம். அமிர்தத்தைக் கனவிலும் கண்டிருக்க மாட்டாய். அதையும் தருகிறேன். வியாதி, மூப்பு எதுவுமில்லாத என் நகரத்தில் நீ வசிக்கலாம்!” என்றான்.

ஆனால் ராஜகுமாரன் அவனை நோக்கி, ‘என் பிதாவிற்கு நான் ஒரே புத்திரன். சமீபத்தில் தான் மணம் முடிந்தது. என்னைக் காணாமல் அங்கு தாய் தந்தையும், என்னருமை மனைவியும் துக்கப்பட்டுக்கொண்டிருப்பார்கள். உம்முடைய சரண தரிசனம் கிடைத்தது. எனக்குப் பிராண தானமும் தந்தீர்கள். இனி அவர்களையெல்லாம் சென்று பார்க்க அனுக்கிரகம் செய்ய வேண்டும்” என்று வேண்டினான். தட்சகன் சந்தோஷமடைந்து, அனேகவித ரத்தினங்களைக் கொடுத்து, ஏராளமான அமிர்தத்தைக் குடிக்க வைத்து, கல்பக மரத்தின் பழங்களையும், அனேக வித ஆபரணங்களையும், இன்னும் பூமியில் எந்தெந்த பொருள் அபூர்வமோ அவற்றையும் கட்டிக் கொடுத்து அனுப்பினான். அதோடு மட்டுமின்றி அவன் எப்பொழுது எல்லாம் நினைக்கிறானோ அப்போதெல்லாம் தான் தோன்றி அவன் விரும்புகின்ற காரியங்களை நிறைவேற்றித் தருவதாகவும் வாக்களித்தான்.

அதன் பின் ராஜகுமாரனுக்கு மனோ வேகத்தில் செல்லும் ஒரு குதிரையையும் கொடுத்து விடை கொடுத்தனுப்பினான். சித்திராங்கதன் அதன் மீது ஏறி, முன்பு தான் எங்கு நீரில் மூழ்கினானோ அந்த இடத்திலிருந்து குதிரையுடன் மேலே கிளம்பினான்.