Welcome

Featured

வணக்கம்.

வாழ்க்கையின் பரபரப்பு எல்லோரையுமே துரத்திக் கொண்டிருக்கிறது. நின்று நிதானிக்க, ஒன்றைப் பற்றி சிந்தித்துப் பார்க்க, யாருக்குமே நேரமில்லை என்றாலும் சிலவற்றை நாம் ஐம் புலன்களால் அனுபவிக்கின்றபோது, அடடா! இதை எல்லோருமே ரசிக்கலாமே! என்று ஓர் ஆவல் உள் தூண்டலின் விளைவே. யான் பெற்ற இந்த இன்பத்தை உங்கள் எல்லோருடனும் பகிர்ந்து கொள்ள வழக்கம் போல் உள் உணர்வு தூண்ட, இந்த முயற்சியை மேற்கொண்டிருக்கிறேன். படியுங்கள்! அனுபவியுங்கள்! சிந்தியுங்கள்! உங்களிலும் இன்பம் பெருகட்டும்!

 

என்றும் நட்புடன்,

விஜயா!

Please click on குருவைத்-தேடி to read the new articles, the posts in the Home page are based on the order of newer post.
The calendar on the right shows “dates highlighted” to indicate articles posted on those dates.
The recent posts on the right shows the most recent posts.
I have included pdf version of each article in the tab for the relevant topics for you to print .

Comments are always welcome.

குருவைத் தேடி – 36

போகும் முன் படுக்கை அறையில் சிவலிங்கத்தை வைத்தல் ஆகாது என்று அதனை நாட்டிய மண்டபத்திலேயே ஒரு மேசையின் மீது அவள் வைத்து வணங்கிவிட்டு உள்ளே சென்று விட்டாள். நடு இரவில் திடீரென்று நாட்டிய மண்டபம் தீப்பிடித்து எரிந்துவிட்டது. அதைக்கண்டு “ஆஹா! என் அருமையான லிங்கம் தீப்பிடித்து எரிந்துவிட்டதே! என்று வைசியன் பெரிதாக ஓலமிட்டான். அக்கம் பக்கத்தில் உள்ளவர்களெல்லாம் ஓடி வந்து ஒரு வழியாகத் தீயை அணைத்தனர். ஆனால் அந்த மண்டபத்தில் கட்டியிருந்த குரங்கு, கோழி. லிங்கம் எல்லாம் எரிந்து சாம்பலாகிக் கிடப்பதைக் கண்டனர்.

என் பிராணலிங்கம் எரிந்து விட்டதே என்று சொல்லி ஒரு சிதை மூட்டி அதில் விழுந்து விட்டான் அந்த வைசியன். அதைக்கண்டு அதிர்ச்சியடைந்த வேசி மிகவும் துக்கமடைந்து, தன் கணவனான வைசியன் இறந்துவிட்டபடியால் பதிவிரதையான தான் உடன் கட்டை ஏறப்போவதாகக் கூறினாள். அதோடு மட்டுமின்றி பிராமணர்களை வரவழைத்து சங்கல்பம் செய்து துணிமணிகளையும் சிறந்த பொருட்களையும் தானம் செய்தாள். சந்தனக் கட்டைகளை அடுக்கி சிதை மூட்டி, தன் பந்துக்களை வணங்கித் தன் பதியுடன் செல்ல அனுமதி கேட்டாள். அந்த உறவினர்கள், உனக்கென்ன புத்தி கெட்டுவிட்டதா? வேசிகள் வீட்டிற்கு அனேக ஆண்கள் வருவார்கள், போவார்கள். அதில் எவனைப் புருஷனாகக் கருதுவது? வேசிகள் வாழ்க்கை இதுதான் என்று எண்ணும்போது, நீ என்ன புது தர்மத்தை இப்போது கடைப்பிடிக்கிறாய்? என்றும் ஏசினர்.

week36அதற்கு அந்தப் பெண், நான் சூரிய சந்திரர்களை சாட்சியாக வைத்து இவரை மூன்று நாட்கள் என் கணவராக ஏற்றுக்கொண்டேன். அந்த வாக்கைக் கடைப்பிடித்துத் தான் பத்தினியாக இருப்பதாகவும், அதன்படி இப்போது நான் உடன்கட்டை ஏறினால், நான் எடுத்து வைக்கும் ஒவ்வொரு அடியும் அஸ்வமேத யாகம் செய்த பலனைக் கொடுக்கும், அதனால் எனது நாற்பத்திரண்டு தலைமுறைகள் சுவர்க்கத்தை அடைவார்கள் என்றும் சொன்னாள். இப்படிச் சொல்லிவிட்டு அக்கினி குண்டத்திற்கு அருகில் நின்று எல்லோரிடமும் விடை பெற்று சூரியனை வணங்கி, சர்வேஸ்வரனை நினைத்தவாறு சிதையில் இறங்கினாள்.

உடனே பரமேஸ்வரன் ஐந்து முகங்களுடன், பத்துக் கைகளுடன், சூலம், டமருகம் முதலிய ஆயுதங்களுடன் ஜடாதாரியாய் நந்தி வாகனத்தின் மீது தோன்றி, அவளை அக்னி குண்டத்திலிருந்து வெளியே எடுத்தார். பக்தவத்சலனான அவர் அவளது வார்த்தையை சோதிக்கும் பொருட்டு தானே வைசியனாக வந்ததாகவும், தனது ஆத்மலிங்கத்தையே கையில் ஏந்தி வந்ததாகவும் சொன்னார். அவளது திட சித்தத்தை சோதிக்க நாட்டிய மண்டபத்திற்குத் தீ வைத்துத் தானும் அக்னி பிவேசம் செய்ததாகச் சொன்னார். “பெண்ணே! உன் உறுதியைக் கண்டு நான் மகிழ்ந்தேன். நீ வேண்டும் வரங்களைக் கேள்! என்றார். அதற்கு அவள், எனக்கு வேறு ஒன்றுமே வேண்டாம் என்றும் ஈஸ்வரனுடைய சரண கமலங்களிலேயே நிரந்தர வாசம் செய்ய வேண்டும் என்றும், தனது பந்துக்களும், தாசிகளும் சுவர்;க்கத்தை அடைய வேண்டும். என்றும் அவர்களுக்கு மறுபிறப்பு இல்லாமற் செய்யும்படியும் வேண்டினாள்.

அவரும் அவ்வாறே வரமளித்தார். அப்போது அந்த மண்டபத்தில் எரிந்துபோன குரங்கும், கோழியும் ருத்திராட்சம் அணிந்த மகிமையினால் இப்படி ராஜகுமாரனாகவும், மந்திரி குமாரனாகவும் பிறந்து பழைய ஞாபகத்தால் ருத்திராட்சங்களை விரும்பி அணிகின்றனர் என்று பராசர முனிவர் அரசனிடம் பூர்வஜன்மக் கதையை எடுத்துரைத்தார்.

வேசி கழுத்தில் கட்டிய ருத்திராட்சத்தால் அதே சிவபக்தியைத் தன் புதல்வனும் மந்திரிகுமாரனும் பூர்வஜன்ம புண்யத்தால் பெற்றுள்ளனர் என்ற கதையை அறிந்து காஷ்மீர மன்னன் மன நிம்மதி அடைந்தான். பிறகு அவன் முனிவரை நோக்கி, அவர் முக்காலமும் அறியக் கூடியவராதலால் அவ்விருவரின் எதிர்காலம் என்ன மாதிரி? என்று வினாவினான். முனிவரோ அதைச் சொன்னால் அரசனுக்குத் துக்கம் தான் ஏற்படும் என்றார். இதைக் கேட்ட உடனேயே மன்னன் முகம் வாடி, சுவாமி! எது என்றாலும் பரவாயில்லை, சொல்லுங்கள். அதோடு அந்தத் துக்கத்தைப் போக்குகின்ற பரிகாரத்தையும் தயவு செய்து கூறுங்கள்! என்று வேண்டினான். அதன்படி முனிவர் இராஜகுமாரர்களான இருவருக்கும் பனிரெண்டு வயது வரை தான் ஆயுள் என்றும் அதுவும் இன்னும் ஏழு நாட்கள் தான் மிஞ்சியிருப்பதாகவும், எட்டாம் நாள் யமலோகத்திற்குப் போய் விடுவார்களென்றும் கூறினார். அதைக்கேட்ட அரசன் அப்படியே மயக்கமடைந்து விட்டான். அவனை எப்படியோ ஆசுவாசப்படுத்தியும் எழுந்து அமர்ந்து ஒரேயடியாக அழ ஆரம்பித்துவிட்டான் அரசனும் அவனது ராணிகளும் முனிவரின் கால்களில் விழுந்து அழுது புரண்டு அவருடைய தபோ பலத்தால் குழந்தைகளைக் காத்தருள வேண்டும் என்று வேண்டினர்.

தயாநிதியான ரிஷியும், ‘ஜகத்குருவும், உமாகாந்தனுமாகிய சிவனைச் சரணடைந்து, மனத்திலுள்ள பயத்தையும், சந்தேகத்தையும் விட்டு, சிவத்தியானம் செய்து , சூலபாணியை ஆராதித்தால் வழி பிறக்கும் என்றார். காலனை ஜெயிக்க வேறு உபாயமே கிடையாதா? என்று அவர்கள் கேட்டனர். ஸ்வர்க்கம், மிருத்யு, பாதாளம் முதலிய மூன்று உலகங்களுக்கும் அதிபதியாக இருப்பவர் வியோமகேசன். அவர் நிர்மலமாகவும், சதானந்த ரூபியாகவும் விளங்குகிறார். ரஜோ குணத்துடன் கூடிய பிரம்ம தேவன் நான்கு வேதங்களையும் கொண்டு உலகத்தைப் படைத்தார். அந்த நான்கு வேதங்களில் வேதசாரமாகிய ஆத்ம தத்துவ ஸங்கரஹம் என்னும் ருத்ர அத்தியாயத்தை சர்வேஸ்வரன் பிரம்மாவிற்கு கொடுத்தார். அதன் மகிமையை வர்ணிக்க முடியாது. சிவனுடைய பஞ்ச தத்துவத்தைக் கொண்டு பிரம்மன் உலகை சிருஷ்டி செய்து வருகிறார். யஜூர் வேதத்தில் மிகப் புகழ் பெற்றது ருத்ர அத்யாயம். பிரம்மா அதனை தம் மானசீக புத்திரர்களான மரீசி, அத்ரி ஆகியவர்களுக்குச் சொல்லி வைத்தார். அந்த ரிஷிகள் அவர்களுடைய சிஷ்யர்களுக்கு சொல்லிக்கொடுத்தார்கள். இப்படி கர்ண பரம்பரையாக ருத்ரம் பூமிக்கு வந்தது. ஸ்ரீ ருத்திர ஜபத்தை விட உலகத்தில் வேறு பெரிய மந்திரமே கிடையாது. அதை ஜபிப்பதால் ஞானமும் நான்கு வித நன்மைகளையும் அடையலாம். ஸ்ரீ ருத்திரத்தை பக்தியுடன் ஜபிப்பதால் சகல பாபங்களும் நாசமடைகின்றன.

காமம், குரோதம், மோகமென்ற பாதகங்களை யமன் பூலோகத்திற்கு அனுப்பி, அவைகளின் குணங்களை விரிவாக்கி, அவற்றைக் கடைப்பிடிக்கும் மக்களை நரகத்திற்கு அனுப்பி வைக்க ஆணையிட்டார். அவருடைய ஆணையை ஏற்று அவை மூன்றும் பூலோகத்திற்கு வந்தன. ஆனால் பூலோகத்தில் நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்த ருத்திர ஜபங்களைக் கேட்டவுடன் அவை யமபுரத்திற்குத் திரும்பி ஓடத் தொடங்கின. அவை யமதர்ம ராஜனை நோக்கி, “ஹே ராஜனே! உம்முடைய உத்திரவின்படி நாம் பூலோகம் சென்றோம். யமனுடைய கிங்கரர்களென்றால் எல்லோருக்கும் பயம் ஏற்படும். ஆனால் ருத்திர ஜபத்தைக் கேட்டால் எங்களுக்கு பயமேற்படுகிறது. இந்நிலையில் நாங்கள் அங்கு எப்படி இருக்க முடியும்?

பூலோகத்தில் கோவில்களிலும் ஆற்றங்கரைகளிலும் பிராமணர்கள் ருத்திரகோஷம் செய்கின்றனர். அவ்விடம் தங்க முடியாமல் நாங்கள் ஓடி வந்து விட்டோம். ருத்திர ஜபம் செய்யும் கிராமத்தினிடம் கூட நம்மால் நெருங்க முடியவில்லை. எவனாவது பாவம் செய்து அவனிடம் நாங்கள் அணுக முயற்சித்தால், அவன் பிராமணர்களைக் கொண்டு ருத்திரம் ஜெபித்துப் புண்ணியவானாகி விடுகிறான். அவனைப் பார்த்தாலும் பயமேற்படுகின்றது. ருத்ர ஜபம் காளகூட விஷம் போலிருக்கிறது. இனி பூமிக்குச் செல்ல எமக்குத் தைரியமில்லை. எம்மைக் காத்தருளும்!”என்று ஓலமிட்டன.

இதைக் கேட்டு யம தர்ம ராஜன் மிகவும் கோபமடைந்து பிரம்மலோகம் சென்றான். அங்கு பிரம்மாவை நோக்கி, “தாமரைவாசியே! நான்முகனே! உம்முடைய ஆணையின்படி பாவிகளை நரகத்திற்கு அழைத்து வர என் யமதூதர்களைப் பூமிக்கு அனுப்பினேன். ஆனால் அந்த பூமியில் எல்லோரும் ருத்திரத்தை ஜபித்து புண்ணியாத்மாக்களாக விளங்குகின்றனர். அதனால் அனைவரும் சுவர்க்கத்திற்குச் செல்கின்றனர். என்னுடைய நரகம் பாழடைந்து விட்டது. தெய்வீகம் எங்கும் பரவிக் கொண்டிருக்கிறது. இந்த ருத்ர அத்தியாயம் என்னும் பொக்கிஷத்தைப் பூலாகத்திற்கு ஏன் கொடுத்தீர்கள்? அதை ஜபிப்பதால் மனிதனைப் பாபம் நெருங்குவதில்லை. இனி எனக்கு என்ன கதி? என்னுடைய பதவியைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள எனக்கு ஏதாவது வழி சொல்லுங்கள்!” என்று வேண்டினார்.

யமன் கூறியவற்றைக் கேட்ட பிரம்மதேவன், “யமராஜனே! வருந்தாதே. எவன் பக்தி சிரத்தை இல்லாமலும், அஞ்ஞானத்துடனும், படுத்துக்கொண்டும் அலட்சியமாக ருத்திரத்தை ஜபிக்கிறானோ, அவன் தனது புண்ணியத்தை இழந்து நரகத்தை அடைவான். அவர்களை நீ நன்றாகத் தண்டிப்பாய். ஆனால் பக்தியுடன ஜபிப்பவர்களிடம் உன் துhதர்களை அனுப்பாதே. முன் ஜன்மத்தில் பாபம் செய்தவர்கள் இந்த ஜன்மத்தில் அற்ப ஆயுசாகப் பிறப்பார்கள். ஆனால் அவர்களும் ருத்ர ஜபம் செய்தால் பாபங்கள் தொலைந்தால் நீண்ட ஆயுளைப் பெறுவார்கள். அதோடு மட்டுமின்றி அவர்களுக்கு தேஜஸ், பயம், உடல் நலம், மனோ தைரியம், ஞானம், செல்வம் முதலியவை உண்டாகின்றன.

யார் ஈஸ்வரனுக்கு ருத்ரம் சொல்லி அபிஷேகம் செய்வித்து அந்த தீர்த்தத்தில் ஸ்நானம் செய்து பானமாகப் பருகுகிறானோ அவனுக்கு யம பயம் கிடையாது. எவன் ருத்திரம் ஜபிக்கிறானோ அவனுடைய ஜீவன் எப்போதும் புண்ணிய ரூபமாக விளங்குகிறது. அதிருத்ரம் ஜபித்து அந்த தீர்த்தத்தில் ஸ்நானம் செய்தால் யமபயம் நீங்கி இந்த சம்சாரத்தையும் கடக்கின்றனர். ஈஸ்வரனுக்கு நுhறு ருத்திரங்களைச் சொல்லி அபிஷேகம் செய்வித்தால் எல்லாவித பாவங்களும் தீர்ந்து தீர்க்க ஆயுளுடன் விளங்குவார்கள். இவற்றை மனதில் வைத்து உன் துhதர்களை ருத்திர ஜபம் செய்யும் பிராமணர்களிடம் நெருங்க வேண்டாம் என்று ஆணையிட்டு விடுவாய்!” என்று கூறினார். அதை ஏற்றுக்கொண்டு யமராஜனும் யம பட்டணம் சென்றான். என்று பராசர முனிவர் ருத்திராத்தியாயம் என்ற நுhலின் மகிமையை ராஜனிடம் எடுத்துரைத்தார். மேலும் அவர் ராஜாவிடம், “ருத்திரம் அவ்வளவு உன்னதமானது. ஆனபடியால் உன் புத்தினுக்காகப் பத்தாயிரம் ஆவர்த்தி ருத்திரம் சொல்லி, சிவனுக்கு அபிஷேகம் செய்தால் யமபயம் நீங்கி இந்திரனைப்போல் மகிழ்ச்சியுடனும், அபார கீர்த்தியுடனும் பத்தாயிரம் வருடங்கள் அரசாள்வான். கவலை வேண்டாம்!” என்று சொல்லித் தேற்றினார்.

முனிவரின் கூற்றின்படி அரசன் நுhற்றுக்கணக்கான பிராமணர்களை வரவழைத்துக் கலசங்களை ஸ்தாபித்து விதி பூர்வமாக சிவனை அபிஷேகம் செய்ய ஆரம்பித்தான். அந்த தீர்த்தத்தைக் கொண்டு இராஜகுமாரர்களான இருவரையும் ஸ்நானம் செய்து வைத்தனர். இவ்விதமாக ஏழு நாட்கள் கழிந்ததும், எட்டாம் நாள் பாலர்கள் மயக்கமடைந்து விழுந்தனர். உடனே பராசரர் ருத்திரம் ஜபித்த தீர்த்தத்தை அவர்கள் மீது தெளித்தார். அப்போது அந்த இடத்தில் யம தூதர்கள் வந்து நின்றிருப்பதை அங்கிருந்த அனைவரும் கண்டனர்.

பிராமணர்கள் ருத்திரத்தை ஜபித்தவாறு மந்திர அட்சதையை இராஜ குமாரர்கள் மீது போடவும், யமதுhதர்களால் உடலை நெருங்க முடியவில்லை. தூரத்திலிருந்தவாறு பாசக்கயிற்றைப் போட முயற்சி செய்யும்போது, அவர்களை சிவதூதர்கள் துரத்தலாயினர். சிவதூதர்களைக் கண்டதும் யம தூதர்கள் ஓட்டம் பிடித்தனர். இவ்விதமாக முனிவர் அந்தப் பாலகர்களை காப்பாற்றினார். அரசன் மிகவும் மகிழ்ந்து பிராமணர்களுக்கு ஏராளமான தான தர்மங்களைச் செய்தான். பராசர முனிவரை சிம்மாசனத்தில் அமர்த்தி, மனைவிகளுடன் வணங்கி, குருவைப் பயபக்தியுடன் வழிபடுவதால், சம்சாரக்கடல் என்னும் துன்பத்தை எளிதில் கடக்க முடியும் என்று பாராட்டித் துதித்தான்.

அச்சமயத்தில் பிரம்ம புத்திரனாகிய நாரதர் அங்கு வந்தார். அரசன் அவரை வரவேற்று உபசரித்து வணங்கி, அவர் எங்கிருந்து வருகிறார்? வழியில் கண்ட விஷயங்கள் யாவை? என்று வினவினான். அதற்கு நாரதர், “நான் கைலாயத்திற்குப் போயிருந்தேன். வழியில் ஓர் அபூர்வ சம்பவத்தைக் கண்டேன். அதைச் சொல்லத்தான் இங்கு வந்தேன். யம தூதர்கள் உன் குமாரனின் பிராணனை அபகரிக்க வந்தார்களாம். அவர்களை சிவ தூதர்கள் அடித்து விரட்டிவிட்டனராம். யம தூதர்கள் யமனிடம் முறையிட அவன் கோபமடைந்து வீர பத்திரனிடம் சென்று காரணம் கேட்க, அதற்கு வீரபத்திரன், ஆயிரக் கணக்கான வருடங்களை ஆயுளாகப் பெற்ற இராஜபுத்திரர்களிடம் இவர்கள் எப்படிச் சென்றனர் என்று சீறி விழுந்தான்.

அதைக் கேட்ட யமன், உடனே சென்று சித்ரகுப்தனிடம் இவர்களது ஆயுள் கணக்கைப் பற்றி விசாரித்து வாருங்கள்! என்று தனது துhதர்களை அனுப்பினான். ஏட்டைத் திருப்பிக் கவனிக்க, பன்னிரண்டு வருடங்களுடன் மற்றோரு பன்னிரெண்டாயிரம் வருடங்களும் இதன் பக்கத்தில் எழுதியிருப்பதை சித்ரகுப்தன் கண்டு தகவல் சொல்லி அனுப்பினான். யமன் தான் செய்தது பிசகு என்று ஒப்புக்கொண்டு வீரபுத்திரனை வணங்கி யமலோகத்திற்குப் போய் விட்டான்.

ஏதோ பராசரருடைய கிருபையாலும், ருத்திர ஜபத்தின் புண்ணியத்தாலும் உன் குழந்தை யமனை ஜயித்தான்!” என்று நாரதர் அரசனையும் புதல்வர்களையும் ஆசி கூறி விடை பெற்றார். பராசரரும் அரசனிடம் விடைபெற்றுச் சென்றார். அரசன் சௌக்கியமாகப் புத்திர, பௌத்திரர்களுடன் அரசாண்டான் என்று இவ்வாறு ருத்ரம், ருத்திராட்சம், சிவபூஜை ஆகிய அனைத்து விபரங்களையும் குருவாகிய ஸ்ரீ நரஸிம்ம சரஸ்வதி கூறி, ருத்ரஜபம் செய்து சிவ பூஜை செய்தால் யமனுக்குப் பயப்பட அவசியமில்லை என்று ருத்ர ஜப மகிமையால் பிழைத்து எழுந்த கணவனுக்கும், அவனது மனைவிக்கும் எடுத்துரைத்தார். இந்தக் கதைகளையெல்லாம் நாமதாரகன் என்னும் பக்தனுக்கு எடுத்துக் கூறி வந்த சித்தர் எமது குருவிற்கும் ருத்திரம் பிரியமானது என்று சொன்னார். சித்தர் கூறி வந்த அற்புதமான கதைகளைக் கேட்டு மகிழ்ந்து நாமதாரகன் அவரை வணங்கினான்.

குருவைத் தேடி – 35

விதவைகளுக்கான விதிமுறைகள்

சிலர் பிரேதத்தைத் தூக்கி வர ஓடினர். நகர மக்கள் குரு பேசியதைக் கேட்டு மிகவும் ஆச்சர்யப்பட்டனர். அந்நேரத்தில் பிராமணர்கள் ருத்ர சூக்தம் சொல்லி குருவின் பாதங்களுக்கு அபிஷேகம் செய்து, பதினாறு விதமான உபசாரங்களுடன் பூஜை செய்து கொண்டிருந்தனர். அனேக தீர்த்த கும்பங்களுக்கும் அப்போது பூஜை நடந்தது.

week35இதற்குள் போனவர்கள் பிரேதத்தைக் கொண்டு வந்து குருவின் சந்நிதானத்தில் வைத்தனர். குருதேவர் அந்தப் பிணத்திற்குக் கட்டின துணி, கயிறு எல்லாவற்றையும் அகற்றும்படி கட்டளையிட்டார். குருவினது பாதத்தில் விட்ட நீரை எடுத்து வந்து அதன் மீது தெளித்துக் கும்பத்திலிருந்த நீரால் அதனைக் குளிப்பாட்டினர். குரு அதனை ஒரு தரம் பார்த்தார். அடுத்த நொடி அந்தப் பிணத்திற்கு உயிர் வந்தது. உடனே எழுந்து உட்கார்ந்து கை கால்களை முறிக்க ஆரம்பித்தது. தான் ஆடையில்லாமலிருப்பதை உணர்ந்து வெட்கமடைந்தது. ஒரு துணியைக் கொடுக்க அதை வாங்கிக் கட்டிக்கொண்டு, தன் மனைவியைப் பார்த்து, அவளிடம், நான் தூங்கிக் கொண்டிருக்கும்போது எப்படி இங்கே வந்தேன்? என்னை எப்படி அழைத்து வந்தாய்? இந்த மகான் யார்? என்றெல்லாம் கேட்டான்.

அந்தப் பெண் பரவசமடைந்து விவரமாக எல்லாம் எடுத்துச் சொன்னாள். பிறகு இருவரும் குருவிடம் சென்று அவரை வணங்கித் துதித்தனர். “நாங்கள் அனேக பாபங்கள் செய்தபடியால் இவ்விதம் கஷ்டப்பட்டோம். நீர் மும்மூர்த்திகளின் வடிவம் தாங்கி இந்த மூன்று உலகங்களையும் காப்பாற்றுகிறீர். சரணம் என்று வந்தவர்களுக்கு அபயமளிக்கிறீர். ஜகத்குருவே! எம்மையும் ஆட்கொள்ளும். நீர் தான் விஸ்வமூர்த்தி. பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன், சச்சிதானந்த சொரூபன், கருணாநிதியான ஜகன்னாதா! எம்மைக் காத்தருள வேண்டும்.

ஜய ஜயாதி குரு மூர்த்தியே! நீங்கள் மனித தேகத்தை எடுத்து அவதாரம் செய்திருக்கிறீர்கள். பக்தர்களைப் பரிபாலிக்கும் பொருட்டு இந்த ரூபத்தை எடுத்திருக்கிறீர்கள். எல்லோரிடமும் நீர் தான் வாசம் செய்கிறீர்; மூன்று உலகத்திற்கும் காரணப் பொருள் நீர் தான் எனக்கு மறுபிறப்பு கொடுத்த உம்மை என்னவென்று வர்ணிப்பது? ஜீவன்களைக் காப்பாற்றும் கருணை வள்ளலே! தாங்கள் ஆனந்த ரூபமாக விளங்குகிறீர்கள். நினைத்ததெல்லாம் கொடுக்கும் பர தெய்வமே! சரணமடைந்தவனைக் காப்பாற்றி இகத்திலும், பரத்திலும் சுகமளித்து நான்கு விதப் புருஷார்த்தங்களையும் (அறம், பொருள், இன்பம்,வீடு) அளிக்கும் சத்குருவே!” என்று பலவிதமாகப் போற்றி துதித்தனர்.

இதைக்கேட்டு ஸ்ரீ நரஸிம்ம ஸரஸ்வதி மகிழ்ச்சியடைந்து அவர்களை அமைதியடையும்படிக் கூறினார். மேலும் அவர்களுக்கு எட்டு ஆண் குழந்தைகள் பிறக்குமென்றும், அவை சிரஞ்சீவியாக வாழுமென்றும், அவர்கள் முன் ஜென்மத்தில் செய்த தோஷங்கள் அகன்றன என்றும், இனி நான்கு விதப் புருஷார்த்தங்களையும் பெற்று சந்தேகமில்லாமல் சுகமாக வாழ்வார்கள் என்றும் ஆசிர்வதித்தார். ஊர் மக்கள் இந்த அதிசயங்களையெல்லாம் கண்டு ஆனந்தமடைந்து ஜயஜயகாரம் செய்து அர்ச்சனை, பஜனை என்று குருவைப் போற்றிப் பரவசமடைந்தனர்.

அந்த வேளையில் ஒரு குதர்க்கப் பிராமணனுக்கு ஒரு சந்தேகம் வந்தது. அவன் குருவை நோக்கி, ஸ்வாமி! வேதம், சாஸ்திரம் போன்றவை காலங்களைக் கடந்தவை. அவைகளில் பிரம்மா எழுதிய தலைவிதி சத்தியம் என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. இவனுக்கு விதியின் பயனாய் இளம் வயதில் மரணம் ஏற்பட்டது. எப்படி மறுபடியும் இவன் உயிர் பெற்றுப் பிழைத்தான்? அப்படியெனில் பிரம்மா எழுதிய தலைவிதி சத்தியமா, அசத்தியமா? என்று வினவினான்.

அதற்கு சத்குரு அந்த மூர்க்கப் பிராமணனை நோக்கி, “இவனுக்கு இனி வர இருக்கின்ற ஜன்மத்திலிருந்து, பிரம்மதேவனிடம் சொல்லி, பக்தர்களைக் காப்பாற்றும் பொருட்டு முப்பது வருடங்களைக் கடனாக வாங்கி உயிர் வழங்கியிருக்கிறேன். இவ்வித அற்புதங்களை ஒரு குருவினால் தான் செய்ய முடியும்” என்று பதிலுரைத்தார்.

இதைக்கேட்டு சகல ஜனங்களும் ஸ்தம்பித்து நின்றனர். பிறகு குருவை வணங்கி அனைவரும் அவரவர் வீடுகளுக்குக் குருவின் மகிமைகளை வியந்து பேசியபடி திரும்பிச் சென்றனர். இப்படி அபூர்வமாக நடந்த சரித்திரத்தை சித்தர் நாமதாரகனுக்குச் சொல்லி மேலும் இதைக் கேட்பவர்களின் விருப்பங்கள் எல்லாம் நிறைவேறும் என்று கூறினார்.

ருத்திராட்ச மகிமை

இப்படி மற்றவர்கள் தத்தம் வீடுகளுக்குச் சென்றதும் எதிர்பாராத விதத்தில் குருவருளால் கணவனைத் திரும்பப்பெற்ற குணவதி ஊருக்குச் செய்தியைச் சொல்லியனுப்பிவிட்டுத் தன் கணவனை அழைத்துச்சென்று சங்கம ஸ்தானத்தில் இருவரும் நீராடிப் பலவித பூஜைகள் செய்து, தானங்கள் அளித்து, பொழுது சாய்ந்ததும் குருவின் மடத்திற்கு வந்தார்கள். இருவரும் மீண்டும் குருவின் திருவடிகளில் விழுந்து நமஸ்கரித்து பூஜைகள் செய்து ஆரத்தி எடுத்தனர். பிறகு தம்பதிகள் இருவரும் குருவை வணங்கி சந்நிதானத்தில் அமர்ந்தனர்.

அந்தப் பதிவிரதை குருவை நோக்கி, “நேற்று நான் சோகத்தில் கதறிக்கொண்டிருந்தபோது ஒரு யதீஸ்வரர் என்னிடம் நான்கு ருத்திராட்சங்களைக் கொடுத்துக் காதிலும், கழுத்திலும் கட்டித் தகனம் செய்யும்படி சொன்ன காரணத்தையும், ருத்ர சூக்தம் சொல்லி அபிஷேகம் செய்த தீர்த்தத்தை மேலே தெளிக்கும்படி சொன்ன காரணத்தையும் கேட்டாள்.

ஸ்ரீ நரஸிம்ம ஸரஸ்வதி சிரித்த முகத்துடன் அவளது பக்தியை மெச்சி, அந்த ருத்திராட்சங்களை யோகி வடிவத்தில் வந்து தானே கொடுத்ததாகவும், பக்தியுடனோ அல்லது ஒன்றும் தெரியாமலோ ருத்திராட்சங்களை அணிந்தால் பாவங்கள் நெருங்குவதில்லை என்றும் சொன்னார். எந்த ஜாதியை சேர்ந்தவர்களும் அதை அணியலாம். அவற்றை அணிவதால் ஏற்படும் புண்ணியத்தைச் சொல்லி முடியாது. தேவதைகளுக்கு இந்த ருத்திராட்சத்தைத் தவிர வேறு பிரியமான வஸ்து கிடையாது. வேதங்களால் ஏற்கப்பட்ட ஆபரணம் இது. ஆயிரம் ருத்திராட்சங்களை மாலையாகக் கழுத்தில் அணிபவன் ருத்திர வடிவம் பெற்றுத் தேவர்களாலும் வணங்கப்படுகிறான். ருத்திராட்சத்தை முத்து, பவளம், ஸ்படிகம், வைடூரியம், வௌ;ளி, தங்கம் முதலியவற்றுடன் மாலையாகத் தரித்தால் மிகவும் சிறப்பு. எவன் கழுத்;தில் ருத்திராட்ச மாலை இருக்கிறதோ, அவனிடம் எந்த வித தோஷங்களும் அணுகுவதில்லை. அவன் நல்ல கதியும் பெற்று ருத்திரலோகத்தில் அகண்டமாக வாசம் செய்வான்.

ருத்திராட்சத்தைக் கையில் ஏந்தி ஜபம், தபம் முதலியவை செய்தால் விசேஷ பலன் கிடைக்கும். நெற்றியில் திருநீறும் கழுத்தில் ருத்திராட்சமும் தரிக்காத பிறவி வீண் பிறவி என்று கருத வேண்டும். ருத்திராட்சத்தைத் தலையிலோ காதிலோ கட்டிக்கொண்டு ஸ்நானம் செய்தால் கங்கா ஸ்நானம் செய்த பலன் கிடைக்கும். ருத்திராட்சங்களில் அனேக விதங்களிருக்கின்றன. அவை ஒரு முகம், ஐந்து முகம், பதினோரு முகங்கள், பதினான்கு முகங்கள் உள்ளவையும் உண்டு. எந்தவித ருத்திராட்சம் அணிந்தாலும் எல்லா நன்மைகளையும் அடையலாம். இதற்கு உதாரணமாகக் கீழ்காணும் கதை சொல்லப்படுகிறது.

காஷ்மீர தேசத்தில் பத்ரசேனன் என்ற அரசனொருவன் இருந்தான். அவனுக்கு சுதர்மன் என்ற மகன் இருந்தான். மந்திரிக்கும் ஒரு குமரன் உண்டு. இருவரும் ஒரே வயதினர் ஆனபடியால் நண்பர்களாக ஒன்றாக வளர்ந்தனர். ஒரே இடத்தில் கல்வி கற்று ஞானிகளாகத் திகழ்ந்தனர். விளையாடும் போதும், சாப்பிடும் போதும் ஒன்றாகவே இருந்ததோடு மட்டுமின்றி இருவருமே சரியான சிவ பக்தர்களாக விளங்கினர்.

எப்பொழுதும் ருத்திராட்சம் அணிந்து முறையாக திருநீறு பூசி சிவ நாமத்தை ஜபித்தனர். இவற்றைத் தவிரப் பிற ரத்தின, வைர நகைகளைப் பெரிதாக அவர்கள் மதிக்கவில்லை. அவற்றை அணிவதை மறுத்தனர். இவர்கள் இப்படி வாழ்ந்தபோது பராசரர் என்ற ரிஷி அரசனுடைய அரண்மனைக்கு வந்து சேர்ந்தார். அந்தத் திரிகால ஞானியை அரசன் வரவேற்று சிங்காசனத்தில் அமர்த்தி நன்றாக உபசரித்தான். பிறகு கைகளைக் கூப்பி வணங்கி, “சுவாமி! தாங்கள் திரிகால ஞானி. எல்லாம் அறிந்தவர். என் புதல்வனுக்குப் பிசாசு பிடித்திருக்கிறதோ என்று சந்தேகமாக இருக்கிறது. அவன் ரத்தினாபரணங்களை அணியாமல், ஆடை அலங்காரத்தில் விருப்பம் இல்லாமல் எப்போதும் உடம்பில் விபூதியைப் பூசிக்கொண்டும், ருத்திராட்சங்களை அள்ளி அணிந்துகொண்டும் திரிகிறான். நான் என்ன சொல்லியும் அவன் கேட்பதில்லை, அவைகளை விடுவதில்லை. நீராவது அவனுக்கு போதனை செய்தால் ஒரு வேளை கேட்கக்கூடும். மேலும் நீங்கள் திரிகாலஞானியாதலால் அவன் போன ஜென்ம வாசனையால் தான் இப்படி இருக்கிறானா என்பதையும் தாங்கள் எனக்குத் தெரிவியுங்கள் என்று வேண்டினான். முனிவரும் அவ்வாறே அவ்விருவரைப்பற்றிய முன் ஜன்ம அபூர்வ வரலாற்றைச் சொல்லலானார்.

“முன்னொரு காலத்தில் நந்தி என்ற நகரத்தில் லாவண்யமும் மிக்க அழகும் வாய்ந்த ஒரு வேசி (விலை மகள்) இருந்தாள். பௌர்ணமி சந்திரனைப்போல வதனமும், தங்கத்தைப் போன்ற மேனியும் கொண்டிருந்தாள் அவள். பொன்மயமான வீட்டில், ரத்னமயமான கட்டில்களுடன், விலையுயர்ந்த ஆடையாபரணங்களுடனும், தங்கச் செருப்புகளுடனும், பசுக்;கள், பணிப் பெண்கள் என்று சகல வசதிகளுடன் வாழ்ந்து வந்தாள். அற்புதமான ஆடை அணிகலன்களுடன் பார்ப்பவருக்கு அவள் ரதியைப் போல் காணப்பட்டாள். அவள் வீட்டில் தன, தான்ய சம்பத்து ஏராளமாயிருந்தது.

வேசியாக இருந்தாலும் ஏராளமான பிராமணர்களுக்கும், மற்றவர்களுக்கும் அன்ன, வஸ்திரம் தானமளித்துத் தன்னைப் பதிவிரதை என்று சொல்லிக் கொண்டாள். அவளுடைய வீட்டில் நாட்டிய மண்டபம் ஒன்றிருந்தது. அதில் அவள் தன் தோழிகளுடன் தினமும் நாட்டியம் செய்து வந்தாள். அந்த மண்டபத்தில் அவள் விளையாட ஒரு குரங்கையும் கோழியையும் கட்டி வைத்திருந்தாள். அதற்கும் நாட்டியமாடச் சொல்லிக் கொடுத்து அதன் கழுத்தில் ருத்திராட்ச மாலைகளை அணிகலன்களாகப் போட்டிருந்தாள்.

இப்படி இருக்கும்போது ஒரு வேடிக்கை நிகழ்ந்தது. ஒரு நாள் சிவ விரதன் என்றும் ஒரு தனிக வைசியன் ருத்திராட்சங்கள் அணிந்து விபூதி தரித்து அவள் வீட்டிற்குள் நுழைந்தான். அவன் கையில் ரத்தின மயமான ஒரு லிங்கத்தையும் வைத்திருந்தான். அந்த வேசி வந்தவனை வரவேற்று நாட்டிய மண்டபத்திற்கு அழைத்துச் சென்று உபசரித்தாள். அப்போது அவன் கையிலிருந்த கோடி சூரியனைப் போல் பிரகாசிக்கும் ரத்தின மயமான லிங்கத்தைக் கண்டு தன்னுடைய தோழிகளை நோக்கி, தனக்கு அது விருப்பமாக இருப்பதால் அதனை விலைக்காவது அல்லது மூன்று நாள் தன்னோடு தங்கி சுகிப்பதற்காகவாவது கொடுக்கச் சம்மதிக்கிறானா என்று வைசியனிடம் கேட்கச் சொன்னாள்.

தோழியர் சிவவிரதனை அணுகித் தமது எஜமானி அந்த லிங்கத்தை விரும்புவதையும், பதிலுக்கு லட்சக்கணக்கான பொருளைத் தர இருப்பதையும் கூறி, அப்படி இல்லையெனில் மூன்று நாட்கள் அவனுடைய மனைவியாக அவள் இருக்க சம்மதிப்பதாகவும் எடுத்துரைத்தனர். அதற்கு அந்த வைசியன் பெண் உறவில் நாட்டம் உள்ளவனாய் மூன்று நாள் அவனுடைய பத்தினியாக அவள் வாழ்ந்தால் அந்த லிங்கத்தைத் தருவதாக வாக்களித்தான். பிறகு அந்த வைசியன் அவளிடம், அவள் விபசாரி என்றும், எப்பொழுதும் பொய் சொல்லக்கூடியவளென்றும், அனேக ஆடவர்களிடம் பழகுபவள் எப்படி பதிவிரதை என்று nhல்லிக்கொள்ளக் கூடுமென்றும், மனம் ஸ்திரமில்லாதவளின் வார்த்தைகளின் மீது எப்படி நம்பிக்கை வைக்க முடியுமென்றும் வினவினான்.

இதைக்கேட்டு அந்த தாசி, “மூன்று நாள் சத்தியமாக உங்களுடைய குலஸ்திரீயாக விளங்குவேன். என் உயிர், உள்ளம் அனைத்தாலும் உங்களை மகிழ்விப்பேன். சந்திர சூரியர்களைச் சாட்சியாக வைத்து அந்த லிங்கத்தின் மீது ஆணையிட்டு இதைச் சொல்கிறேன்” என்று பதில் அளித்தாள். உடனே வைசியன் அவளிடம் லிங்கத்தைக் கொடுக்க அவள் மிகவும் மகிழ்வடைந்தாள்.

மேலும் வைசியன் அவளிடம், இந்த லிங்கத்தை அவளது பிராணனைப் போல் காப்பாற்ற வேண்டும்;; அப்படித் தவறினால் தனது உயிருக்கே ஆபத்தாகிவிடும், அந்த இழப்பைத் தன்னால் தாங்க இயலாது என்றும் கூறினான். அவளும் பத்திரமாகப் பாதுகாப்பதாக வாக்களித்தாள். அதன்பின் இருவரும் நாட்டிய மண்டபத்தில் சல்லாபித்துக் கொண்டிருந்தனர். மாலை நேரமானதும் இருவரும் வீட்டிற்குச் சென்றனர்.

குருவைத் தேடி – 34

விதவைகளுக்கான விதிமுறைகள்

கணவன் இறந்தபோது பெண் கர்ப்பிணியாக இருந்தாலோ, பால் குடிக்கும் பருவத்தில் குழந்தைகள் இருந்தாலோ உடன்கட்டை ஏறக்கூடாது. அப்படிச் செய்தால் அது பாவம். கணவன் இறந்தபின் தலை முடியை நீக்கி மொட்டை அடித்துக்கொள்ள வேண்டும். தினமும் ஸ்நானம் செய்து ஒரு வேளை உணவருந்தி விரதமிருக்க வேண்டும். பதினைந்து நாட்களில் ஐந்து நாட்கள் முழு விரதமிருக்க வேண்டும். அல்லது சுக்ல பட்ச இரண்டாம் நாளிலிருந்து தினம் ஒரு கவளமாக அதிகரித்துக்கொண்டு போய் பௌர்ணமியன்று பதினைந்து கவளங்கள் சாப்பிட வேண்டும். அதன் பிறகு ஒவ்வொரு கவளமாகக் குறைத்துக்கொண்டே வந்து அமாவாசையன்று ஒரு கவளம் சாப்பிட வேண்டும். இவ்விதம் சாந்தராயணம் என்ற விரதத்தை விதவைகள் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். உடம்பில் சக்தியில்லாவிட்டால் பால் போன்றவற்றைப் பயன்படுத்தலாம்.

விதவைகள் கட்டிலில் படுத்துத் தூங்கக்கூடாது. எண்ணெய் தேய்த்து முழுகக்கூடாது. உடம்பைப் பிடித்துவிடச் சொல்லக்கூடாது. தாம்பூலம், சந்தனம், புஷ்பங்களைத் தவிர்க்க வேண்டும். மகன் இல்லா விட்டால், எள், தர்ப்பை ஆகியவற்றைக்கொண்டு தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும். விஷ்ணுவிடம் சொல்லிவிட்டு எல்லாக் காரியங்களையும் செய்ய வேண்டும். அவள் சுமங்கலியாய் இருக்கும்போது எந்தப் பொருள்களைப் பிரியமாகப் பயன்படுத்தினாளோ அவற்றை இப்போது பிராமணர்களுக்குத் தானம் செய்ய வேண்டும். எல்லா மாதங்களிலும் விரதங்கள், பூஜைகள் ஆகியவற்றை விடாமல் செய்து கோவில்களுக்குத் தவறாமல் சென்று வர வேண்டும் பிராமணர் வீடுகளில் நீர் கொண்டு கொடுத்து உதவிகள் செய்யலாம். குடை பாதுகைகள் ஆகியவற்றை தீர்த்த யாத்திரை போகிறவர்களுக்குக் கொடுக்க வேண்டும். வீட்டிற்கு வரும் விருந்தினரை வரவேற்று உபசரித்து உணவளிக்க வேண்டும். அவர்களுக்குக் கால்களை அலம்பி விசிறியால் விசிறி, துணிமணிகள் அளித்துத் தாம்பூலம், சந்தனம் எல்லாம் கொடுத்து உபசரிக்க வேண்டும். பானகம், நீர்மோர், வாழைப்பழம், திராட்சை எல்லாம் கொடுத்து மகிழ வேண்டும். என்ன தானம் செய்தாலும் கணவன் பெயரால் அர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்.

விரதம் இருக்க இயலாதவர்கள் மிகக் குறைந்த உணவையே சாப்பிட வேண்டும். கார்த்திகை மாதத்தில் சாதம் சாப்பிடக்கூடாது. ஜவ்வரிசி முதலியவற்றை சாப்பிட வேண்டும். தயிர், உப்பு, எண்ணெய், தேன், உளுந்து முதலியவற்றையும் வெங்கலப் பாத்திரம் உபயோகிப்பதையும் தவிர்க்க வேண்டும். பூவரச இலையில் சாப்பிட வேண்டும். விதவைகளுக்குப் பயன்படாத பொருள்களையெல்லாம் தானம் கொடுத்து விட வேண்டும்.

எப்பொழும் ஆசார நியமத்துடன் இருக்க வேண்டும். வெள்ளைப் புடவை கட்டி, ரவிக்கை போடாமல் அடக்கமாக இருக்க வேண்டும். மகன் கணவனின் அம்சமாதலால் மகன் சொல்லுக்கு அடங்கி நடக்க வேண்டும். இப்படி ஏராளமான விதிமுறைகளை எல்லாம் விளக்கமாகச் சொல்லி முடித்தார் யதீஸ்வரர். கடைசியில் அவர், “உனக்குத் தைரியமிருந்தால் உடன் கட்டை ஏறலாம். இல்லாவிடில் விதவையாக இருந்து அந்த தர்மத்தைக் கடைப்பிடிக்கலாம்! உனக்கு விருப்பமானதைச் செய்!” என்று கூறி அவள் தலைமீது கை வைத்து ஆசி கூறினார்.

week34
இவ்வளவும் கேட்டு அந்தப் பெண் அந்த யோகியை நமஸ்கரித்து, “ஜய ஜயாதி யோகீச்வரா! இப்போது இங்கு எனக்கு நீர்தான் என் தாய் தந்தையாகக் காணப்படுகிறீர்கள். உற்றார் யாருமற்ற நிலையில் நின்றிருக்கும் எனக்கு உங்கள் அறிவுரைகள் மிகவும் நன்மையளிப்பவையாய் இருக்கின்றன. என்னால் விதவா தர்மத்தை மேற் கொள்ள முடியாது. ஏனெனில் நான் இளம் பெண். நான் எப்படித்தான் நியம நிஷ்டையாக நடந்தாலும் என் இளமையும் அழகும் பிறர் என்னை அவதூறாகப் பேசும்படி தான் செய்யும். ஆகவே நான் என் கணவருடன் உடன் கட்டை ஏறுவதென்று தீர்மானித்துவிட்டேன். கடைத்தேற வழி வேண்டும்!” என்று சொல்லி வணங்கினாள்.

அவள் சொன்னதைக் கேட்ட யோகி, அவளிடம், நீ சொல்வது சரியே. இருப்பினும் நீ உன் கணவனைக் குரு நாதரின் அருளால் பிழைக்க வைப்பேன் என்று கூறி இங்கு வந்தாய். ஆனால் நடந்ததோ வேறு மாதிரி ஆகிவிட்டது. பிரம்ம எழுத்து எப்படி இருக்கிறதோ அப்படி நடக்கிறது. அதை வெல்ல தேவர்களாலும் முடிவதில்லை. இது வேத வசனமாகையால் நாம் துக்கப்பட்டுப் பயனில்லை. அரிச்சந்திரனைப் பார்! அவ்வளவு பெரிய அரசனாக இருந்தும், வெட்டியான் வீட்டில் வேலை செய்தான். எவராலும் ஜெயிக்க முடியாத பலிச்சக்கரவர்த்தி பாதாள லோகத்திற்கு அனுப்பப்பட்டான். ஆயிரம் கோடி வருஷங்களை ஆயுளாகப் பெற்ற இராவணனும் காலச் சக்கரத்தால் தொலைந்தான். துரியோததனுக்கு எக்கதி ஏற்பட்டது, பார்க்கவில்லையா? நினைத்த கணத்தில் உயிரை விடக்கூடிய பீஷ்மர் யுத்த களத்தில் அம்புப் படுக்கையில் விழுந்து கிடக்கவில்லையா? ஒரு பாம்பிற்கு பயந்த பரீட்சித்து மன்னனின் கதி என்னவாயிற்று? இப்படித் தேவர்கள் முதற்கொண்டு விதியால் ஆட்டிப் படைக்கப்படுகிறார்கள்.

இதுவரை பூமியில் காலனை யாரும் ஜெயித்ததில்லை. காலன் தான் எல்லோரையும் ஜயிக்கிறான். ஸ்ரீ குருவின் வார்த்தைகளில் நம்பிக்கை வைத்தவர்களைத் தவிர மற்ற எல்லோரும் ஏமாறுகிறார்கள். இனி நான் சொல்கிறபடி செய். உடன்கட்டை ஏறுவதற்கு முன் சங்கமத்திற்குச் சென்று ஸ்ரீ குருவை தரிசனம் செய்து விட்டு வா. நான் இப்போது உனக்குக் கொடுக்கும் விபூதியைப் பிரேதத்திற்குப் பூசி இந்த நான்கு உத்திராட்சங்களில் ஒன்றைக் கழுத்திலும் இரண்டை இரண்டு காதுகளிலும் கட்டு. குருவைத் தரிசிக்கும்போது அவரது திருவடிகளை ருத்ர சூக்தத்தினால் அபிஷேகம் செய்த நீரை எடுத்து உன் தலையிலும், பிரேதத்தின் மீதும் தெளித்து விடு. அதன் பின் நீ உடன் கட்டை ஏறுவாய் அதற்கு முன் சுமங்கலிகளுக்கும் பிராமணர்களுக்கும் நல்ல பொருட்களை சிறப்பாகத் தானம் செய்!” என்று சொல்லி அந்த யோகி மறைந்துவிட்டார்.

அந்தப் பதிவிரதை மேலே நடக்க வேண்டியவற்றை மிக்க பயபக்தியுடன் கவனிக்கலானாள். அங்கிருந்த சிறந்த பிராமணர்களைக் கூப்பிட்டுப் பதினாறு விதமான கர்மாக்களை ஆரம்பிக்கும்படி சொன்னாள். பிரேதத்திற்குரிய ஔபாசனம், பிராயச்சித்தம் முதலிய சடங்குகளைச் செய்ய வைத்தாள். அவர்களும் அவ்வாறே எல்லாம் செய்து பிரேதத்தைக் கட்டிக் கங்கைக் கரைக்குத் தூக்கிச் சென்றனர். அந்தப் பெண்ணும் ஸ்நானம் செய்து, நல்ல ஆடைகளை அணிந்து, மஞ்சள் குங்குமத்தை இட்டுக்கொண்டு உள்ளங்கையில் அக்னியை ஏந்தி, மிகவும் சிரித்த முகத்துடன் பிரேதத்தின் முன் நடந்து சென்றாள்.

பதினாறு வயது இளம்பெண் இப்படி அலங்கரித்துக் கொண்டு செல்வதைக் கண்டு நகர மக்கள் , அவள் லட்சுமியைப் போல் காணப்படுவதாகச் சொன்னார்கள் சிலர், இந்தச் சிறு வயதில் இந்தப் பாக்கியத்தைப் பெற இவள் என்ன தவம் செய்தாளோ! என்றனர் சிலர், இந்த வயதில் ஏன் இவள் சாக முற்பட வேண்டும்? தாயின் வீட்டிற்குச் சென்று சௌக்கியமாக இருக்கக் கூடாதோ? என்றனர். சிலர், இவள் தான் பதிவிரதை. இவளுக்குரிய ஞானமும் பக்தியும் மற்ற பெண்களுக்கு ஏற்படட்டும் என்று நான் பகவானைப் பிரார்த்தனை செய்கிறேன் என்று கூறினர். அவளுடைய பெற்றோர் புண்ணியம் செய்தவர்கள்! என்று சிலர் புகழ்ந்தனர்.

இப்படிப் பலரும் பலவிதமாகப் பேச அவர்கள் நதிக்கரையை அடைந்தனர். ஒரு பெரிய சிதை மூட்டி, பிரேதத்தைப் பக்கத்தில் வைத்துக்கொண்டு சுமங்கலிகளுக்கு மஞ்சள், குங்குமம், ரவிக்கைத் துணி, வளையல், கண்ணுக்கு இடும் மை, கால்களில் அணியும் மெட்டி, மஞ்சள் கயிறு எல்லாவற்றையும் ஒரு முறத்தில் வைத்துத் தானமாகக் கொடுத்தாள். மலர்களால் அவர்களைப் பூஜித்தாள். பிராமணர்களுக்கு ஏராளமான தானங்கள் செய்தாள்.

பிறகு எல்லோரையும் வணங்கித் தான் கணவன் வீட்டிற்குச் செல்வதாகவும், தனது தந்தை சூலபாணி, தாய் கௌரி என்றும், தீபாவளியை முன்னிட்டுக் கணவனை அங்கு அழைத்துச் செல்வதாகவும், தனக்கு எல்லோரும் விடை கொடுத்து அனுப்ப வேண்டும் என்றும் வேண்டினாள். தன்னுடன் வந்தவர்களிடம் தனது மாமனார் மாமியாhpடமும், பெற்றோரிடமும் தாங்கள் சுகமாக இருப்பதாகச் சொல்லச் சொன்னாள். இவள் இப்படி பேசுவதைக் கேட்ட ஊரார் துக்கப்பட்டனர். ஆனால் அவள் சந்தோஷமாக சிதையிடம் சென்றாள்.

அப்போது யோகீச்வரர் உபதேசித்தது நினைவிற்கு வந்தது. உடனே அவர் தந்த ருத்திராட்சங்களைக் கணவனின் கழுத்திலும், காதுகளிலும் கட்டினாள். பிறகு பிராமணர்களைப் பார்த்து, நான் இங்கு வரும்போது குருவைத் தரிசிக்க வேண்டுமென்ற உறுதியுடன் வந்தேன். இப்போது நான் சிதை ஏறுமுன் அவரைக் கண்ணாலாவது ஒரு தரம் தரிசித்துவிட்டு வந்து விட விரும்புகிறேன்.! என உத்தரவை வேண்டினாள். பொழுது போய்க்கொண்டிருக்கிறது. இருட்டுவதற்கு முன் தகனம் செய்ய வேண்டும். இருந்தாலும் சீக்கிரம் போய் வா! என்று சொன்னார்கள். குரு ஸ்ரீ நரஸிம்ம ஸரஸ்வதி இருக்குமிடமான சங்கமத்திற்கு ஊர் மக்கள் சூழ்ந்து வரப் புறப்பட்டாள். போகும்போது பிரார்த்தனை செய்துகொண்டே போனாள். “ஹே நரகேசரியே! நான் என்ன பாவம் செய்தேனோ, என்னைக் கைவிட்டுவிட்டீர். சரணம் என வந்தவர்க்கு அபயமளித்துக் காப்பாற்றுபவர் என்ற பெருமையை வைத்துக்கொண்டு என்ன பயன்? எனக்கு அதனால் ஒன்றும் பிரயோசனமில்லையே!

உம்முடைய ரஜோ குணத்தால் உலகை சிருஷ்டி செய்து, சத்வ குணத்தால் காப்பாற்றித் தமோ குணத்தால் எல்லா ஜீவராசிகளையும் பிரளயத்தில் நாசம் செய்கிறீர். இம்முக்குணங்களும் சேர்ந்த உங்களைத் திரிமூர்த்தி என்கிறார்கள். ஒருவன் மற்றொருவனைத் துன்புறுத்தினால் அவன் அரசனிடம் முறையிடுகிறான். அரசனும் குற்றம் செய்தவனைத் தண்டிக்கிறான். உடம்பிற்கு வியாதி ஏற்பட்டால் வைத்தியரிடம் சென்றுகாட்டி சுகமடைகிறோம். ஜனங்களோ உங்களை மும்மூர்த்திகளின் அவதாரம் என்று எண்ணி அவர்களின் குறைகள் நீங்க முறையிடுகிறார்கள். அதன்படி நானும் இருபது ஊர்களுக்கு அப்பாலிருந்து இங்கு வந்தேன். என் பெற்றோரையும் உற்றாரையும் விட்டு நீரே என் தாய் தந்தை என்று கருதி என் கணவனை வியாதியிலிருந்து எப்படியும் காப்பாற்றிவிட முடியும் என்று இங்கு வந்தேன்.

என்னைப் போன்ற இளம் பெண்கள் தங்கள் புருஷன் குழந்தைகளுடன் சுகமாக வாழ்கிறார்கள். எனக்குக் குழந்தைகள் இல்லாவிட்டாலும் புருஷனாவது சௌக்கியமாக இருக்க வேண்டுமென்ற எண்ணத்துடன் கருணைக் கடலான உம்மிடம் அடைக்கலமடைந்தேன். பரவாயில்லை. இப்போது என் கணவனின் வியாதியும் தீர்ந்து நான் அனேக குழந்தைகளையும் பெற்றாகி விட்டது. என் பிரார்த்தனை பலித்துவிட்டது. இப்போது உமது பெருமையைப் பறை சாற்றிக்கொண்டு பரலோகம் செல்கிறேன். அப்படிப் போகும் முன்உம்மை தரிசித்து விடைபெற்றுப் போகலாம் என்ற எண்ணத்துடன் வருகிறேன்” என்று புலம்பிக்கொண்டு குருதேவர் இருக்கும் அமரஜா சங்கமத்தை அடைந்தாள்.

குரு ஓர் அரசமரத்தடியில் வீற்றிருப்பதைக்கண்டு துhரத்திலிருந்தபடியே கீழே விழுந்து நமஸ்கரித்தாள். அவளைக் கண்டதும் சட்டென்று அவர், தீர்க்க சுமங்கலியாய் இருக்கும்படி ஆசி கூறினார். மறுபடியும் நமஸ்கரித்தாள். அவர் உடனே எட்டு புத்திரர்கள் பிறக்கக்கடவது என்று ஆசிர்வதித்தார். இதைக்கேட்டு ஊர் மக்கள் சிரித்தனர். குருவிற்கு நடந்த விஷயங்களைக் கூறி, அவளது பதி பரலோகம் அடைந்துவிட்டதால், பிரேதத்தைக் கங்கைக் கரையில் விட்டுவிட்டுத் தான் உடன் கட்டை ஏறும் முன் உங்களை தரிசித்து விடை பெறவே வந்திருக்கிறாள்! என்று சொன்னார்கள்.

அதைக்கேட்டு குரு, “இவளுக்கு வலுவான சௌபாக்கியம் இருக்கும்போது பதி எப்படிச் சாக முடியும்? கொண்டு வாருங்கள் அந்தப் பிரேதத்தை! பிராணன் எப்படிச் சென்றது என்று கவனிக்கின்றேன். பிராமணர்களே! என் வார்த்தை மீது நம்பிக்கை வையுங்கள். இவளுக்கு மாங்கல்ய பலமிருப்பதால் அந்தப் பிணத்தைத் தகனம் செய்ய வேண்டாம். அதை இங்கு கொண்டு வாருங்கள்! என்று ஆணையிட்டார்.