Welcome

Featured

வணக்கம்.

வாழ்க்கையின் பரபரப்பு எல்லோரையுமே துரத்திக் கொண்டிருக்கிறது. நின்று நிதானிக்க, ஒன்றைப் பற்றி சிந்தித்துப் பார்க்க, யாருக்குமே நேரமில்லை என்றாலும் சிலவற்றை நாம் ஐம் புலன்களால் அனுபவிக்கின்றபோது, அடடா! இதை எல்லோருமே ரசிக்கலாமே! என்று ஓர் ஆவல் உள் தூண்டலின் விளைவே. யான் பெற்ற இந்த இன்பத்தை உங்கள் எல்லோருடனும் பகிர்ந்து கொள்ள வழக்கம் போல் உள் உணர்வு தூண்ட, இந்த முயற்சியை மேற்கொண்டிருக்கிறேன். படியுங்கள்! அனுபவியுங்கள்! சிந்தியுங்கள்! உங்களிலும் இன்பம் பெருகட்டும்!

என்றும் நட்புடன்,

விஜயா!

 

The posts in the Home page are based on the order of newer post. Please check the menu on the top of the screen for various topics.
The calendar on the right shows “dates highlighted” to indicate articles posted on those dates.
The recent posts on the right shows the most recent posts.
I have included pdf version of each article in the tab for the relevant topics for you to print .

Comments are always welcome.

Advertisements

ஆத்ம சக்தி ஓங்க வேண்டும் – 7

(ஈழத்து வேதாந்தி ஸ்வாமி பரமாத்மானந்த சரஸ்வதியின் உபதேச அடிப்படையில்)

மெம்ஸ் (Memes) என்னும் சூட்சும அடுக்குகள் பற்றிய ஆராய்ச்சிகள்பற்றி சென்ற கட்டுரையில் கூறியிருந்தேன். இந்த சூட்சுமமான இயக்கம், மனிதப் படைப்பின் அடிப்படையாக உடல்; அமைப்பில் அமைந்திருக்கும் ஜீன்ஸிலேயே மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகின்றது. ஒவ்வொரு அடுக்காக அந்தப் படைப்புகளின் நுண்ணிய செல்கள் மாற்றமடைவதற்கு ஏழாவது எட்டாவது அடுக்குகளில் இயங்கிக்கொண்டிருக்கும் ஆன்மீக மன அலைகள்தான் அடிப்படைக் காரணமாக அமைகின்றன. ஜீன்ஸ் உடல் தளத்துடன் சம்பந்தப்பட்டது. மெம்ஸ் மன இயலிலே மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகின்ற ஆன்மீக தளத்துடன் தொடர்புடையது. மனித உடலின் மூலக்கூறு, ஜீன்ஸ் (Genes-DNA). உள்ளத்தின் மூலக்கூறு மெம்ஸ். இந்த மெம்ஸ் என்ற அமைப்பில் ஏற்படும் உயர்வின் மூலம் சமுதாய அமைப்பிலேயே மாற்றம் ஏற்படச் செய்ய முடியும்.

உலகில் நல்லது, கெட்டது எனத் தனியாக எதுவுமே இல்லை. ஒருவர் உயர் உணர்வு நிலையில் இருந்து செயல்படுகின்றபொழுது அவை நல்லவையாக அமைகின்றன. கீழ் மன உணர்வு நிலையில் இருந்து செயல்படுகின்றபொழுது, அவை கெட்டவையாக உருவெடுக்கின்றன. இந்த உலகில், அழிவு என்ற எதுவுமில்லை. மாற்றம் மட்டுமே நிகழ்கின்றது.

இப்போது, கெட்டதாக இருப்பது கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மாறி மாறி நாளடைவில் நல்லதாக ஆகிவிடும். சூரன்போரைக் கவனித்தால் இது தெரியும். அதில் சூரபத்மனை முருகர் வேல் கொண்டு அழித்துக் கொன்றுவிடவில்லை. மாறாக, அந்த ஜீவனைச் சேவலாகவும், மயிலாகவும் மாற்றி உருப்பெறச் செய்து, உயர்த்தினார். மிகத் தாழ்ந்த நிலையில் இருந்த அந்த அசுரன், வழிபடக்கூடிய இடத்தை அடையச் செய்தார். இறைவனோடு இணைந்ததால்தான் சேவற்கொடியும், மயில்வாகனமும் உயர்ந்த மதிப்பைப் பெற்றன. இதைச் சிந்தித்து நாம் நமது உடலையும், வாழ்க்கையையும் எப்படிப் பயன்படுத்தி, எவ்வாறு வாழவேண்டுமென்பது நமக்குத் தெரிய வேண்டும்.

மன உணர்வுகளின் மாற்றம்தான் வளர்ச்சியை ஏற்படுத்தும். இன்று பகைவராக இருப்பவர், நாளை நண்பராக மாறுவதும், நண்பர் எதிர்காலத்தில் பகையாக மாறுவதும்கூட உணர்வு மாறுபாடுகளால்தான். ஆன்மீக வளர்ச்சியைப் பெறுவதன்மூலம் மனதில் மாற்றங்கள் ஏற்பட்டுக்கொண்டே இருக்கின்றன. இடைக்கால நிம்மதியைத் தேடி அலைந்த மனித குலம் போலிகளை விட்டு விலகி, ஆன்மீகப் பாதைக்குத் திரும்ப விரும்புகின்றது. யோகம், தியானம் போன்ற ஆன்மீக முயற்சிகள் எல்லாம் வெறும் வழிகள் மட்டுமே. ஞானம் பு+ரணமாகப் பெற்று, நான் யார்? இந்த உலகம் என்பது என்ன? இந்த உலகமும் நானும் படைக்கப்பட்டது என்ன காரணத்திற்காக? என்ற வினாக்களெல்லாம் நன்றாக விளங்கித் தெளிவு ஏற்பட்டால்தான் ஒரு ஜீவன் முக்தி அடைய முடியும்.

இறைவன் தன்னையே மீண்டும் வந்து அடையத்தான் படைப்புக்களை உலவவிட்டிருக்கின்றான். உருவாகி வளர்ந்து, பெருகி அதிகரிப்பதெல்லாம் மீண்டும் ஒடுங்குவதற்காகவே. ஆயிரம் நட்சத்திரங்களின் சக்தியை நாம் நமக்குள் உயிராகப் பெற்றிருக்கின்றோம். அந்த ஒளி, அந்த சக்திதான் உள்ளிருந்து என்னை இயக்கிக் கொண்டிருக்கிறது. அது, தன் பிடியை விட்டுவிட்டால் பிறகு என்னில் ஆட்டம் இருக்காது. அதற்குள் நான், அதை நான் என அறிந்து, இருப்பது அது ஒன்றுதான்! என்பதையும் உணர்ந்து அதுவாக ஆகிவிட வேண்டும். மற்ற உலக விவகாரமெல்லாம் ஒன்றுமே இல்லை. இந்த நிலையை அடைவதற்கு ஞானமும், தியானமும் உதவுகின்றன.

ஞானம் பெற்றுவிட்டால் மட்டும் போதாது. எல்லாம் மாயை என்ற ஞானத் தெளிவு ஏற்பட்டதும், தியானத்தின் மூலம் உள்ளே இணைப்பை ஏற்படுத்த வேண்டும். தியானம் என்று அமர்ந்தவுடன் எண்ணங்கள் அடுக்கடுக்காக வரும். இந்த எண்ணங்களை வரட்டும், போகட்டும் என்று விட்டுவிட வேண்டும். அவற்றை எதிர்க்கவோ அல்லது அதன் பின் செல்லவோ கூடாது. இப்படி எண்ணங்கள் அடுக்கடுக்காக ஏற்பட்டாலும் அவற்றினிடையே ஓர் இடைவெளி ஏற்படும். எண்ணத்தின் வேகத்தைக் குறைத்தால்தான் இந்த மௌன இடைவெளியை அறிய முடியும். அதாவது, ஒரு புகைவண்டி அதிவேக கதியில் செல்கின்றபொழுது, அதன் பெட்டிகளுக்கு இடையில் இருக்கின்ற இடைவெளி கண்களுக்குப் புலப்படாது. அதன் வேகம் குறைகின்றபொழுது, இந்த இடைவெளி தெரியும். அதுபோல, எண்ணங்கள் அடுக்குத் தொடராக உள்ளத்தை அழுத்தும்பொழுது உள்ளே இருக்கும் வெற்றிடம் அகக் கண்ணுக்குத் தெரியாது. எண்ணங்களின் வேகத்தைக் குறைத்து, அளவைக் குறைத்து அவற்றைக் கவனிக்காமல் ஒரே நோக்கத்தில் மனதை இல்லாமல் செய்கின்றபோது, அங்கே ஆத்மா தென்படும்.

இதற்கு என்னை நான் அன்புடையவனாக மாற்ற வேண்டும். அன்பு என்பது உறவுகளிடம் மட்டும் காட்டுகின்ற சுயநலமான அன்பு அல்ல. இயல்பாக இதயத்திலிருந்து பீரிட்டு எழுகின்ற பேதமற்ற முழுமையான அன்பு. அந்த அன்புதான் அகில உலகத்திலும் பு+ரணமாக நிரம்பியிருக்கிறது. அதுதான் எனக்குள்ளும் இருக்கிறது. அந்த அன்பை நான் ஒளித்து மறைத்துப் பிழையாகப் பயன்படுத்துகின்றேன்; நான் செய்வது பிழை; என்னுள் நிறைந்திருக்கும் அன்பை நாம் பூரணமாக வெளிப்படுத்த வேண்டும்; அன்பு மயமாக நான் ஆக வேண்டும்.

இதற்குப் பிரமத்தின் அருள் தேவை. அதன் அருள் இருந்தால்தான் அதனை அடைந்து நாம் அதுவாகவே ஆக முடியும். அஞ்ஞானத்தை நீக்கி, ஞான ஒளியை ஏற்படுத்தியவுடன் ஒரு குருவின் வேலை முடிந்து விடும். அதன் பின் அவரவரின் உள்ளேயே இருக்கும் குருவே அவரவர்க்கு உதவுவார். ஆத்மாவே உயர்வுக்கு வழிகாட்டும். தியானம் செய்யச் செய்ய எண்ணங்கள் பாதிக்கின்ற நிலை மாறி எண்ணங்கள் படிப்படியாகக் குறைந்து, எண்ணங்களே வராத நிலையும் ஏற்படும். இப்படி எண்ணங்களை இல்லாமற் செய்து, என்னை நான் அன்பால் நிரப்பி, அவனிடம் என்னை ஒப்படைக்கின்றபோது, அவன் என்னை ஆண்டுகொண்டருளுவான்.

நாம் ஏற்கனவே பு+ரணமானவர்கள்தான். ஆனால், நமது அறியாமையால் குறை உடையவர்களாக நம்மை நாம் எண்ணிக்கொண்டிருக்கின்றோம். நம்மிடமுள்ள குறைகளையே பெரிதாக நினைத்துக் கவலைப்படுகின்றோம். ஆனால், தியானத்தால் குறைதீரும் என்ற நிலை மாறி, நிறை சேரும் என்ற நிலை ஏற்படும்.

புண்ணியம், பாவம் என்று நாம் செய்துகொண்டு போவதெல்லாம் வங்கியில் போடப்படும் வரவு, செலவுக் கணக்குகளே. அவையெல்லாம் இனி நமக்கு வேண்டாம். இனி பிறப்பே வேண்டாமென்று நினைக்கின்ற நிலையில் நாம் இருக்கின்றபொழுது புண்ணியமோ பாவமோ இனி நமக்கு எதற்கு? பற்றுகள் முற்றிலுமாக நீங்கிவிட்ட நிலையில்தான் அவனை நெருங்கி, அடைய முடியும். பற்றுகள் நீங்குவதென்பது சாதாரண காரியமில்லை. மிகக் கடினமான ஒன்று. அதற்கு எனக்குள்ளிருக்கும் அவனை நான் சிக்கெனப் பிடிக்க வேண்டும். அன்பெனும் பிடிக்குள் மட்டுமே அவன் அகப்படுவான். அன்பால் கனிந்து கசிந்துருகி அவனுடன் கலக்கின்றபொழுது நம்முள் ஆத்மசக்தி ஓங்கும்.

எனவே, இதெல்லாம் நடைமுறைக்குச் சாத்தியமா? என்று குழம்பித் தடுமாறாமல், அவனருளாலே அவன் தாள் வணங்கி! என்ற முயற்சியை மட்டும் நாம் மேற்கொள்ளுவோம். மற்றவற்றை அது பார்த்துக்கொள்ளும்.

ஆத்ம சக்தி ஓங்க வேண்டும் – 6

(ஈழத்து வேதாந்தி ஸ்வாமி பரமாத்மானந்த சரஸ்வதியின் உபதேச அடிப்படையில்)

ஆன்மீக சாதகர்கள் செய்யும் தியானத்தில் மனம் தூய்மையாய் இருப்பதும், எண்ணங்களே இல்லாமல் வெற்றிடமாக இருப்பதும் மட்டும் போதாது. மனம் அன்பால் நிறைக்கப்படுவதுகூடப் போதாது. அந்த மனம் உயர்வு பெறவேண்டும். மிருக நிலையிலிருந்து மனித நிலைக்கு உயர்த்தப்பட்ட மனம் மேலும் மனித நிலையிலிருந்து தெய்வீக நிலைக்கு உயர்வடைய வேண்டும்.

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் கடவுள் இல்லை என்ற நாத்திகவாதம் தோன்றி வளர்ந்து வலுப்பெற்றது. கோயில் வழிபாடு போன்றவற்றையும், சாத்திர சடங்குகளையும் மூட நம்பிக்கைகளாகக் கருதி, வெறுத்துக் கடவுளே இல்லை என்று பேசத் துவங்கினர். மக்களும் அக்கொள்கைகளுக்குச் செவிசாய்த்தனர்.

அந்த வேளையில்தான் புறப்பொருட்களைப்பற்றி மட்டுமே ஆராய்ந்துகொண்டிருந்த விஞ்ஞானம், படைப்பின் அற்புதங்களைப் பற்றி ஆராய முற்பட்டது. அப்படி ஆராயத் தொடங்கிய பொழுதுதான் எல்லாவற்றிற்கும் மேலான ஒரு சக்தி இருக்கிறது; அதுதான் எல்லாவற்றிற்குமே ஆதாரமாக நின்று அனைத்தையும் இயங்கச்செய்து கொண்டிருக்கிறது என்ற உண்மை புலப்பட்டது.

1990களுக்குப் பிறகு சமுதாயத்தில் ஒரு பெரிய மாற்றம் ஏற்பட்டிருக்கிறது. கடவுள் இல்லை என்ற கொள்கையிலிருந்து முற்றிலுமாக மாறிக் கடவுள் இருக்கிறார் என்ற கொள்கையை முழுமையாக ஏற்கின்ற நிலை ஏற்பட்டு வருகின்றது. தெய்வீகமான அந்தச் சக்தியைப் பற்றிய ஆராய்ச்சிகள் தொடர்ந்துகொண்டிருக்கின்றன.

இந்த ஆராய்ச்சிகளில் ஒன்றுதான் மெம்ஸ் (memes) என்ற அலை அடுக்குகளைப் பற்றியது. பௌதிக விஞ்ஞானத்தில் (spiral dynamic) என்று ஒரு தியரி இருக்கிறது. சுழன்று சுழன்று மேலேறிச் செல்வது என்பது அதன் அகப்பொருள். சுழன்று சுழன்று மேலேறிச் செல்கின்ற அந்த அடுக்குகள் ஒன்று முதல் ஒன்பது வரை ஒரு சுழல் அடுக்காகவும், பத்திலிருந்து பதினைந்து பதினாறு வரை மற்றொரு சுழல் அடுக்காகவும் அமைந்திருக்கின்றன என்று அகவியல் ஆராய்ச்சியாளர்கள் கூறுகின்றனர்.

இதில் ஒன்று முதல் ஐந்து வரை உள்ள அடுக்கு மிருக நிலை. மனிதன் ஐம்புலன்களால் மட்டும் வாழ்கின்ற நிலை இது. ஆறாவது அடுக்காகிய மனித நிலையை அடைந்து ஒருவன் அதைத் தாண்டும்போது, அடுத்து உள்ள ஏழாவது அடுக்கு ஆன்மீகத்திற்குள் அவனைச் செலுத்துகின்றது. இந்த ஏழாவது அடுக்கு நிலைக்கு வருகின்றவர்கள் மட்டும்தான் உண்மையான ஆன்மீகத்தை நோக்கிய தேடலைத் துவங்குகின்றனர். இந்தத் தேடல் உணர்வுதான் இந்த அடுக்குகளைத் தாண்ட வைக்கின்றது.

ஆன்மீக அடுக்கினுள் நுழைந்து விட்ட பிறகு, ஞானம் பெறத் துவங்கிய பிறகு மனதிலிருந்த ஆரவாரங்கள் அடங்கி, அமைதி ஏற்படுகின்றது. பிறகு அந்த அமைதி மெதுவாகத் தனக்கு மிக நெருங்கியவர்களையும் அமைதி அடைய வைக்கின்றது. இந்த நிலை ஏற்பட்ட பிறகு, எட்டாவது நிலை. அதாவது, தனக்குள் தன்னைத் தேடி அடைகின்ற முயற்சி துவங்குகின்றது. இந்த முயற்சியின் வழியாக ஒருவன் ஒன்பதாவது அடுக்கை அடைய முடியும்.

இந்த ஒன்பதாவது நிலையில் அன்பும், ஒளியும் நமக்குள் நிறைகின்ற நிலை ஏற்படுகின்றது. இந்த நிலையில் இருப்பவர்கள் தியானம் செய்கின்றபோது, அவர்களின் தியானத்தால் முதல் படியில் இருக்கின்ற மனிதப் பிறவிகள் தம்மை அறியாமலேயே இரண்டாவது அடுக்கினுள் சூட்சுமமாக நுழைகின்றனர். இந்த அற்புதம் அன்பும் ஒளியுமாகத் திகழ்பவர்களின் உள்ளே ஒளிரும் சக்தியால் ஏற்படுகின்றது. இப்படி ஒவ்வொரு அடுக்காக ஒரு ஜீவன் உயர்வதற்கு மேல் நிலையில் உள்ளவர்கள் தம்மை முழுமூச்சுடன் தயார்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும்.

பத்து முதல் பதினான்கு வரை உள்ள அடுக்குகள், ஒன்பதாவது அடுக்கின் தன்மையில் தொடர்ந்து நிலைபெற்றிருக்க மேற்கொள்ளும் பயிற்சி நிலையாக அமையும். இதற்கும் மேலே உயர்கின்றபோதுதான், பதினைந்தாவது, பதினாறாவது அடுக்குகளில் ஒருவருக்குள் தெய்வீக நிலை உருவாகின்றது. அப்படிப்பட்டவர்களைத்தான் மகான்கள், அருளாளர்கள் என்று மக்கள் அழைக்கின்றனர்.

அவர்களிலிருந்து வெளிப்படும் தெய்வீக அலைகளால்தான் மனித சமுதாயத்தில் மன அமைதி, அக மாற்றம் எல்லாம் ஏற்படுகின்றன. அறியாமையிலும், பிழையான கோட்பாடுகளிலும் மூழ்கியிருப்பவர்கள் இனி இருக்க மாட்டார்கள். அமைதியும், அன்பும் நிறைந்தவர்கள்தான் இந்த உலகில் வாழ முடியும். இனிவரும் தலைமுறைகளில் ஞானம் பெற்ற நிலையில் உயர் உணர்வு மனம் படைத்தவர்களாகத்தான் மனித இனம் வாழ முற்படும். மற்றவை எல்லாம் அழிந்து விடும். கடந்த பல வருடங்களாகவே இந்த மாற்றம் ஏற்படத் துவங்கிவிட்டது. மிருக உணர்வு கொண்ட மனிதராக யாரும் வாழாமல் உண்மையான மனிதத் தன்மை நிறைந்தவராக சாதாரண மனிதர்கள் ஆறாவது அடுக்கு நிலையில் வாழ முற்படுவார்கள்.

எந்த ஒன்றுமே ஆரம்ப நிலையில் கோடிக் கணக்கில், லட்சக் கணக்கில் என்றுதான் பெருகியிருக்கும். வளர வளர, தன்னிலையில் உயர்கின்றபோது, இந்த எண்ணிக்கை படிப்படியாகக் குறைந்துகொண்டே போகும். சிந்தித்தால் எல்லா விதத்திலும் இந்த உண்மை தெளிவாகத் தெரிய வரும். இந்தக் கோணத்தில்தான் மனிதப் பரிணாம வளர்ச்சியைப் பார்க்கத் தெரியவேண்டும்.அதுமட்டுமன்றி, ஆன்மீக சாதகர்களுக்குச் சரியாகச் சிந்திக்கத் தெரிய வேண்டும். சில சிந்தனைகளில் நாம் என்று சமுதாயத்தைச் சேர்த்துப் பார்த்துச் சிந்திக்கக் கூடாது. நான் என்று தனி மனித வளர்ச்சியாகத் தன்னைப்பற்றி மட்டுமே ஆராயத் தெரிய வேண்டும். ஏனெனில், சமுதாயத்தில் உள்ளவர்கள் தன்னை அறிதல் என்ற முயற்சியில் ஈடுபடவில்லை. அவர்கள் பாதை வேறு; ஆத்ம வித்தையைப் பயில்கின்ற நான் வேறு. இந்த மனநிலையில் ஒவ்வொன்றையும் அணுகத் தெரியவேண்டும்.

இப்படி ஒவ்வொன்றையும் உற்று நோக்க வேண்டும். அதன் உண்மையை அறிய வேண்டும். நான் ஆத்மா என்று அறிந்தால் மட்டும் போதாது. எல்லாமே ஆத்மாதான்; இருப்பது ஆத்மா மட்டும் தான்; ஒன்றுதான் எல்லாமாகப் பிரிந்து நின்று அறியாமையுடன், கர்மாவால் செயல்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது என்ற ஞானம் ஏற்பட வேண்டும். அப்போதுதான் நமக்குள் பேதம் இல்லா நிலை ஏற்படும். வாழ்க்கையில் கர்மாவால் நிகழ்வுகள் நமக்கு எதிராக நிகழ்ந்தாலும்கூட, அப்படி அதனுள்ளிருந்து செயல்படுவதும் நானே என்ற உண்மை புரிய வேண்டும்.

எனவே, ஞானம் பெற்று, வாழ்வின் உண்மை புரிந்தபிறகு, நமக்கு எது நடந்தாலும் அது நம்மைப் பாதிக்க விடக்கூடாது. தன்னிலை உணர்ந்து அந்தத் தெய்வீக நிலையில் இருந்துகொண்டே எல்லாம் செய்ய வேண்டும். இந்தத் தெய்வீக உணர்வு நிலைதான் தன்னிலும் தன்னைச் சுற்றிலும் உள்ள சூழ்நிலையிலும் ஓர் உயர்ந்த மாற்றத்தைக் கொண்டுவர உதவும். அந்த அலை இந்த உலகம் முழுவதும் பரவும்.

ஆத்ம சக்தி ஓங்க வேண்டும் – 5

(ஈழத்து வேதாந்தி ஸ்வாமி பரமாத்மானந்த சரஸ்வதியின் உபதேச அடிப்படையில்)

எண்ணங்களை ஒதுக்கி அவற்றைச் சிறிது சிறிதாக இல்லாமல் செய்து, மனதைப் பரிசுத்தமாக்கிய பின்னும் தியானம் சரியாக வரவில்லையே என்று வருந்துபவர்களுக்கு ஒரு விஷயம் புரிவதில்லை. இறைவன் அன்பே வடிவானவன். அன்பே சிவம். படைப்பு அன்பினால் நிகழ்வது. இயற்கை அன்பின் அடிப்படையில்தான் இயங்கிக்கொண்டிருக்கின்றது.

நாம் அன்றாடம் வழிபடவேண்டிய சூரியன் பிரம்மத்தின் பிரதிநிதி. அவன் அன்பில் விளைந்த கருணையினால்தான் தன் சக்தியை உயிரினங்களுக்குக் கொடுத்து இயங்கச் செய்கிறான். சூரியனின் ஒளி சந்திரனில் பாய்ந்து அது குளுமையான வெளிச்சத்தைத் தந்து நம்மனதை அமைதிப்படுத்துகிறது. மழை, தென்றல், அருவி, ஆறு, மரம், செடி கொடிகள் எல்லாம் கருணையினால்தான் செயல்பட்டுக்கொண்டிருக்கின்றன.

எதையுமே ஆராய்ந்து பார்த்துக்கொண்டிருக்கின்ற விஞ்ஞானம் நியுரோன்கள், எலக்ட்றோன்களோடு ஒட்டுகின்ற தன்மை அன்பு என்ற பசையினால்தான் நிகழ்கிறது. என்று கண்டுபிடித்திருக்கின்றது. ஒன்று தருவதாலும் மற்றது அதைப் பெறுவதாலும்தான் படைப்பு நிகழ்கின்றது. அப்படித் தருவது ஒட்டிக்கொண்டால்தான் அது வளரும். அப்படி ஒட்டுவதற்கு அன்பு என்ற ஒன்றுதான் அங்கு பின்னாலிருந்து செயல்படுகின்றது.

இந்த அன்பு நம்மனதில் தானாகப் பெருக்கெடுத்தால் அங்கு அதன் சாரமாகத் திகழ்கின்ற பிரம்மம் தன்னை வெளிப்படுத்தும். எனவே, தியானத்தில் அன்பைக் கலக்காவிட்டால் அது வெறும் இயந்திரத்தனமான முயற்சியாகத்தான் இருக்குமேதவிர, அங்கு ஆத்ம அனுபூதி கிடைக்காது. இதைத்தான் “அன்பெனும் பிடிக்குள் அகப்படும்”… என்று பாடியிருக்கின்றனர்.

நாம் அன்பு என்ற சொல்லை எப்போதுமே பிழையாகப் புரிந்து வைத்திருக்கிறோம். Do you love me? என்று நாம் பிறரைக் கேட்கிறோமே தவிர, என்னை நான் நேசிக்கிறேனா என்று யாருமே எண்ணிப் பார்ப்பதில்லை. என்னை நான் நேசித்தால்தான், பிறரை என்னால் நேசிக்க முடியும்.

என்னை நான் நேசிப்பதால்தான் என்னை நான் விதவிதமாக அழகுபடுத்திக்கொள்கிறேன். எனது தோற்றத்தில் அதிக கவனம் செலுத்துகிறேன். கண்ணாடி முன் நின்று நீண்ட நேரம் செலவழிக்கிறேன். இங்கு உடலாகிய புறத்தோற்றம் மட்டும்தான் நேசிக்கப்படுகிறது. ஆனால் மனதை நேசிப்பவர்கள் அதை நல்ல குணங்களால் நிரப்புவார்கள். அவர்களது செயல்கள் உயர்ந்தவையாக அமையும். அதுதான் உண்மையில் என்னை நான் நேசிக்கிறேன் என்பதன் பொருள். நான் அன்பு மயமாக மாறி உலகம் முழுவதையும் நேசிக்கத் துவங்குவதுதான் அன்பின் முழுமை. ஆனால், நடைமுறையில் அன்பை நாம் நம் விருப்பு வெறுப்பிற்கேற்றபடி வெளிப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறோம். வேண்டியவர், வேண்டாதவர் என்ற பாகுபாடுகளை ஏற்படுத்திக்கொண்டு அதற்கேற்பச் சுயநலத்துடன் செயல்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறோம். அன்பே சில சமயம் பகையாகவும், வெறுப்பாகவும், பொறாமையாகவும், கோபமாகவும், அதிகாரமாகவும் மாறி, அடுத்தவரைக் காயப்படுத்தி விடுகின்றது.. இவையெல்லாம் கர்மாவை மேலும் அதிகரிப்பதற்கே உதவும்.

பயம், சந்தேகம் போன்றவை எல்லாம் அன்பை வளரவிடாது. எதற்கெடுத்தாலும் பயம், யாரைப் பார்த்தாலும் சந்தேகம் என்று செயல்பட ஆரம்பித்தால் அங்கு அன்பு வெளிப்பட வாய்ப்பே இல்லை.

அடுத்து நம்மிடம் நன்றி உணர்ச்சி இருக்க வேண்டும். நம்மைப்படைத்த இறைவனுக்கு நாம் நன்றி செலுத்துகிறோமா? பெற்று வளர்த்த, நம் பிறப்பிற்குக் காரணமாய் அமைந்த பெற்றோருக்கு நன்றி செலுத்துகிறோமா? நமக்கு எல்லாவிதத்திலும் உதவி செய்துகொண்டிருக்கின்ற இயற்கைக்கு நன்றி செலுத்துகின்றோமா? ஒளி வடிவாய் நம் முன் பிரம்மமாய் ஒளி வீசிக்கொண்டிருக்கும் சூரியனை அன்றாடம் வணங்கி வழிபட்டு நன்றி செலுத்துகின்றோமா? நமக்குப் பல வகைகளிலும் மறைமுகமாக உதவிக்கொண்டிருக்கும் சக மனிதர்களிடமும் விலங்குகளிடமும் நன்றியுடன் நடந்துகொள்கிறோமா?

இந்த உடலை எடுத்தது பிரம்மத்துடன் ஒன்று சேர்வதற்கான முயற்சியில் ஈடுபடுவதற்காகத்தான். இந்த உடலைக் கொண்டுதான் பிரம்மமாக மாற முடியும். நான் யார்? என்ற ஆராய்ச்சி துவங்கினால்தான் நான் இந்த உடல் அல்ல, மனமல்ல, புத்தியுமல்ல; இவை அனைத்தையும் அறிபவனாய், இயக்குபவனாய், எல்லாமுமாய் இருக்கின்ற ஒன்றே ‘நான்’ என்ற உண்மை புரியும்.

ஆனால், இந்த உடலை எடுத்ததன் மூலம்தான், உண்மையான என்னை நான் அறியவும் முடியும். இந்த உணர்வுடன்தான் இந்த உடலைப் பேணிக் காப்பாற்ற வேண்டுமேயன்றி, இந்த உடல்தான் எனக்கு எல்லாம் என்று எண்ணி வாழக்கூடாது. மற்ற எந்த உயிரினத்திற்கும் இந்த அறிவு கிடையாது. சொல்லப்போனால், இந்த உலகத்தைப் பற்றிய விஷயங்களை அறிவது அறிவல்ல. அழியக்கூடிய பொருள்களைப் பற்றி ஆராய்ந்துகொண்டே போவது உண்மையான அறிவல்ல. அழியாத ஒன்றைப்பற்றி, என்றும் நிலைத்திருப்பதைப் பற்றி அறிவதுதான் உண்மையான அறிவு.

எனவே, இனியாவது நாம் அன்பைக் கலந்து அனைத்தையும் பார்க்கவும், பழகவும், தியானிக்கவும் முயற்சி செய்வோம்.