Welcome

Featured

வணக்கம்.

வாழ்க்கையின் பரபரப்பு எல்லோரையுமே துரத்திக் கொண்டிருக்கிறது. நின்று நிதானிக்க, ஒன்றைப் பற்றி சிந்தித்துப் பார்க்க, யாருக்குமே நேரமில்லை என்றாலும் சிலவற்றை நாம் ஐம் புலன்களால் அனுபவிக்கின்றபோது, அடடா! இதை எல்லோருமே ரசிக்கலாமே! என்று ஓர் ஆவல் உள் தூண்டலின் விளைவே. யான் பெற்ற இந்த இன்பத்தை உங்கள் எல்லோருடனும் பகிர்ந்து கொள்ள வழக்கம் போல் உள் உணர்வு தூண்ட, இந்த முயற்சியை மேற்கொண்டிருக்கிறேன். படியுங்கள்! அனுபவியுங்கள்! சிந்தியுங்கள்! உங்களிலும் இன்பம் பெருகட்டும்!

என்றும் நட்புடன்,

விஜயா!

The posts in the Home page are based on the order of newer post. Please check the menu on the top of the screen for various topics.
The calendar on the right shows “dates highlighted” to indicate articles posted on those dates.
The recent posts on the right shows the most recent posts.
I have included pdf version of each article in the tab for the relevant topics for you to print .

Comments are always welcome.


If you dont see tamil content in the PDF files, Install bamini font.
click here to download the Font (bapc.ttf) 
Open Control Panel. 
Open Fonts Folder. 
Install New Font (by copying and paste the bamini.ttf into this folder)

அஹம் – 35

இந்த உலகம் எத்தகைய சுற்றுச்சூழல் மாற்றங்களுக்கு உட்பட்டு அவதிப் பட்டாலும், எத்தகைய பேரிழப்புக்கள் ஏற்பட்டாலும் அவற்றைக் கண்டு ஆன்மீகவாதிகள் கலங்குவதில்லை. எல்லாமே பிரம்மத்தின் விருப்பம் என்று உண்மையைப் புரிந்து கொண்ட விதத்தில் வருபவற்றை அமைதியாக ஏற்றுக் கொள்கின்றனர். பதறித் துடிப்பதோ, அழுது புலம்புவதோ இல்லை. ஏன்? அவர்களுக்கு இவை எதுவுமே உண்மையல்ல; நிலையானவை அல்ல என்பது தெரிந்திருக்கிறது.

திசைகாட்டும் கருவியான காம்பஸ் (திசைமானி) எப்பொழுதும் வடக்குத் திசையை மட்டுமே காட்டும். அதுபோல ஆன்மீகவாதிகளின் உள்ளத்திலும் ஒரு திசை மானிஉள்ளது. அதன் முள் எப்பொழுதும் அவரது உள்ளே உள்ள ஆனந்தத்தை மட்டுமே சுட்டிக் காட்டிக் கொண்டிருக்கும். 

ஆன்மீகவாதியிடம் ஏற்றத்தாழ்வுகள் இல்லை, உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்புகள் இல்லை. வெளியில் நடப்பவையெல்லாம் கர்மாவோடு சம்பந்தப்பட்டு நிகழ்பவை.அவற்றிற்கும் உண்மையான எனக்கும் எவ்வித சம்பந்தமுமில்லை என்பதை அவர்கள் தெரிந்து வைத்திருக்கிறார்கள். ஒவ்வொரு சிறு செயலுக்கும் பின்னணியில் இறைக் கருணை இருப்பதை அவர்கள் உணர்ந்து வாழ்கிறார்கள். அதனால் அவர்களின் அமைதி கெடுவதில்லை.

ஒரு குழந்தை பிறந்து வளர்ந்து 14 வயதில் இருந்து தான் தானாகச் சிந்திக்கத் தொடங்குகின்றது. அப்போதுதான் அவனது மனம் வெளிப்படுகிறது. அறிவு வளர்கிறது. மனமும், புத்தியும் செயல்படத் தொடங்குகின்றன. உள்ளம் விரிவடைகின்ற விதத்திற்கு ஏற்றபடி தான் அவனது வாழ்க்கை அமைகின்றது. 

அந்தப் பருவத்தில் அவன் செய்த செயல்கள் அப்போது அவன் அறிவு வளர்ச்சிக்கு ஏற்ற விதத்தில் சரியாகத் தெரிந்தாலும், பிறகு வயதும் அனுபவமும் வளர, வளர அவன் செய்த பிழைகள், அதனால் ஏற்பட்ட விளைவுகள், அதனால் பெற்ற தோல்விகளும், துன்பங்களும் எனப் போகப்போக வளர்ந்த நிலையில் தெளிவாகப் புரிகின்றன.

இதையெல்லாம் மனதில் கொண்டுதான் ஆன்மீக முறையில் வாழ்ந்த நம் முன்னோர், குழந்தைகளை வளர்க்கும் விதத்தில் கட்டுப்பாடுகளும், கண்காணிப்பும் கொண்டிருந்தனர். பயிரையும், பிள்ளையையும் பார்த்து வளர்க்க வேண்டும் என்று கூறி வைத்தனர். கல்விப் பருவத்தில் கவனம் சிதறக் கூடாது என்பதில் கண்ணும் கருத்துமாக இருந்தனர். 

அறிவாற்றலும், நற்பண்புகளும் ஒருவனுக்கு இளம்பருவத்தில் வாய்த்து விட்டதென்றால் பிறகு சமுதாயத்தில் கலந்து வாழத்துவங்குகின்ற பருவத்தில் மனம் அடங்கி அறிவு செம்மை அடைந்து அவனைச் சரியான விதத்தில் செலுத்தும்.

அதிலும் பரிணாம வளர்ச்சியின் உந்துதலால் அவனுக்கு ஆன்மீகப் பயிற்சியில் ஈடுபடும் வாய்ப்பு கிடைத்தால், அது அவனை மேலும் பொலிவு பெறச் செய்கிறது. ஒரு மரப்பலகையில் உள்ள சிலும்பல்களை, சொரசொரப்புகளை எவ்வாறு ஒரு தச்சன் இழைப்புளி கொண்டு இழைத்துக் சீவி, சமப்படுத்தி, வழவழப்பாக ஆக்குகின்றானோ அவ்வாறு அவனது ஞானம், அவனை அகங்காரம் இல்லாமல் அடக்கத்துடன் வாழச் செய்கிறது.

இதுவரை சமுதாயமும், சமயமும் சொல்லித்தந்தவற்றைத் தெரிந்தும் தெரியாமலும் ஏற்றுக்கொண்டு, அவற்றை ஆராயாமல் அதே பழைய வழியைப் பின்பற்றி வந்த நிலை மாறி, புத்தம் புதியதான, ஆத்மா சார்ந்த, சமநிலையில் அமைந்த விதத்தில் வாழ்வதற்கு இந்த ஞானம் அவனுக்கு உதவுகிறது. இதற்குச் சுய சிந்தனை இருக்க வேண்டும். அகமாற்றம் ஏற்பட வேண்டும்.

இப்படிப்பட்ட அகத்தைச் சார்ந்த வாழ்க்கை முறை தான் நமது இந்துக் கலாச்சாரமாக அமைந்து உலகிற்கே வழி காட்டியது. இந்த வாழ்க்கை தான் சனாதன தர்ம நெறி சார்ந்த வாழ்க்கையாக மக்களால் கடைப்பிடிக்கப்பட்டு வந்தது.

இந்த நிலையில் வாழ்பவர்கள் உடல், மனம், புத்தியை பொருட்படுத்துவதில்லை. நான் என்ற பொய்யான ஈகோ அவர்களிடம் தலை தூக்குவதில்லை. பொய்யானவை எல்லாவற்றையும் விலக்கி, இருப்பது பிரம்மம் மட்டுமே என்பதை உணர்ந்து சமநிலையில் இருந்து, வருபவற்றை ஏற்று நிறைவுடன் இப்படிப்பட்டவர்கள் வாழ்கின்றனர்.

ஆனால் இந்த நிலையை அடைவது என்பது சாதாரண விஷயமல்ல. மாயையும், கர்மாவும், ஆசைகளும் ஒருவனை ஆட்டிப் படைக்கின்ற வரை அவனால் பிறவிச் சூழலில் இருந்து விடுபட முடியாது. அனைத்துத் துன்பங்களிலிருந்தும் உண்மையாகவே விடுபடுவதற்கு முதலில் நான் யார்? நான் இப்படி வாழ்வதற்கு என்ன காரணம்? இந்த வாழ்க்கையின் நோக்கம் என்ன? போன்ற கணக்கற்ற வினாக்கள் அவனுள் எழ வேண்டும். 

யாருக்குத் தொடர்ந்து துன்பங்களும், தோல்விகளும், அவமானங்களும், எதிர்பாராத பிரச்சனைகளும், முரண்பாடான மனநிலையும் ஏற்படுகிறதோ அவர்கள் தான் பூர்வ ஜென்ம புண்ணியத்தால் இறைவனிடம் சரண் அடைகின்றார்கள். ஆம்! இதற்குப் பூர்வஜென்மப் புண்ணியம் தான் உதவி செய்யும். இல்லையேல் மனநிம்மதி வெளியில் இருப்பதாகப் பிழையாக எண்ணித் தவறான வழிகளில் மனதைச் செலுத்தி மேலும் மனமுடைந்து போகின்றனர். அல்லது பிழையான முடிவுகளைத் தேர்ந்தெடுத்து விடுகின்றனர்.

வேறு சிலர் பக்தி, பரிகாரம் போன்ற விவகாரங்களில் சிக்கிக் கையில் உள்ளதை இழந்து நிம்மதியும் கிடைக்காமல் அவதிப்படுகின்றனர். தற்காலிகமான நடவடிக்கைகள் ஆழமான நிம்மதியையும் தெளிவையும் அளிக்காது. ஞானம் ஒன்றுதான் வாழ்க்கையைச் சரியாகப் புரிந்து கொண்டு, எது வந்தாலும் நிதானம், பொறுமை, சம நிலையில் நின்று செயல்படுதல் போன்ற பண்புகளை வளர்த்துக் கொண்டு பற்றறுத்து வாழ வழிவகுக்கும். தன்னை அறிதல் என்னும் ஆத்ம வித்தையைத் தக்க குருவிடம் சிரத்தையுடன் பயின்றவர்களால் மட்டுமே குரு கிருபையால் இந்த நிலை வாய்க்கும்.

குரு கிடைக்கவில்லையே என்று ஏங்காமல் தமது வாழ்க்கை முறையைத் தர்ம வழியில் வாழ்பவர்களுக்கு மனம் ஆசைகளால் அலைபாயாமல் அடங்கி இருக்கும். புத்தியின் ஒளியில் சரியாகச் செயல்படும். அக முகமாக உள்ளத்தைத் திருப்பி வழிபாடு, சத் சங்கம், நல்லோர் நட்பு, மகான்களின் தொடர்பு, ஆன்மீக அற நூல்களைப் படித்தல் போன்ற நல்ல வழிகளில் ஒவ்வொரு நாளையும் செலவழிப்பவர்களுக்குத் தானாகவே ஞானம் பெறக்கூடிய வாய்ப்பு ஏற்படும்.

அந்த வகையில் இந்த அமுத தாரையில் அகம் கட்டுரைத்தொடர், இதனை வாசிப்பவருக்கு  நிச்சயம் மன அமைதியை அளித்து செம்மையுற வாழக்கூடிய ஞானத்தை அளிக்கும் என்பது அடியேனுடைய நம்பிக்கை. 

எல்லாமே ஆத்மா என்று வேதத்தில் சொல்லப்பட்டிருப்பதால் படைத்தவன் ஒருவன் என்பதும், படைப்பு என்பது வேறு ஒன்று என்றும்வேறுபடுத்திப் பார்ப்பது உண்மையல்ல. படைத்தவன் படைப்பு இரண்டுமே ஒன்றுதான் என்ற மேலான தத்துவத்தை அறிந்து விட்டால் வேற்றுமைக்கு இடம் ஏது? 

வேதம் தன் வாயினாலேயே வேற்றுமையை நிச்சயமாக மறுத்திருக்கிறது. இரண்டற்றதான காரணவஸ்து இருக்கும் பொழுது, அதாவது இருப்பது ஒன்றுதான் என்னும்போது அதில் தோன்றும் தோற்றம் எப்படி வேறாக இருக்க முடியும்?

அஹம் – 34

இல்லாத ஒன்றை இருப்பதாக எண்ணி மகிழ்வது, கவலைப்படுவது, பயப்படுவது போன்றவை எல்லாம் மனித மனதின் விசித்திரங்களில் ஒன்று. தானாகவே ஒன்றைப்பற்றி மனதில் எடுத்து, அதைப் பற்றிச் சிந்தித்து அப்படி இருக்குமோ? இப்படி ஆகிவிடுமோ ? அவர் அப்படி நினைப்பாரோ? இவள் என்னைத் தப்பாக எண்ணி விடுவாளோ? என்று தாமாகவே பலபட சிந்தித்துக் குழம்பிப் போவது, நிம்மதி இழந்து தவிப்பது மனித சுபாவம். ஆனால் பிறகு தான் குழம்பியதைப் பற்றிய உண்மை ஒன்றுமில்லாமற் போய் விடுகின்ற போது, அட, சே! இதற்காகவா இவ்வளவு வேதனைப் பட்டுக் குழம்பினோம்? என்று ஆகிவிடும்.

இருட்டு வேளை; நடக்கின்ற வழியில் ஏதோ ஒன்று வளைந்து சுருண்டு கிடக்கிறது. அதைப் பார்த்த கணத்தில் அது பாம்பு! என்று மனம் எச்சரிக்கிறது. உடனே பயம் ஏற்பட்டு, உடல் வியர்த்து, தொண்டை வரண்டு, உடல் விறைத்துப் போகிறது. பாம்பு! பாம்பு! என்று கூச்சலிடுகிறோம். பக்கத்தில் இருந்த ஒருவர் தனது கையில் வைத்திருந்த டார்ச்சை எடுத்து அதன் மீது வெளிச்சத்தை பரப்பிப் பார்க்கிறார். நாமும் பார்க்கிறோம். பார்த்தால் வளைந்து, சுருண்டு, பாம்பாகக் கிடந்து பயப்படுத்தியது ஒரு கயிறு! என்பது தெரிகிறது. பயத்துடன் பார்க்கும் ஒருவனுக்குக் கயிறு பாம்பாகத் தான் தெரியும். விளக்கின் வெளிச்சத்தில் கிடப்பது கயிறே, பாம்பல்ல! என்பது தெளிவாகப் புலப்படும்.

அறியாமை என்னும் இருளில் சிக்கித் தடுமாறுகின்ற ஒருவனுக்கு வாழ்க்கையின் உண்மைத் தன்மை புலப்படுவதில்லை. அதனால் தெளிவற்ற நிலையில் புலன் வழிச் சென்று ஆசையால், மாயையால், கர்மாவால் தூண்டப்பட்டு, புயலில் சிக்கிய படகு போல் அவதிப்படும் சூழ்நிலை உண்டாகிறது.

எப்போது ஒருவன் தன்னைப் பற்றிய, இந்த வாழ்க்கையைப்  பற்றிய உண்மைகளை அறிய முற்படுகின்றானோ, அப்போது முதல் அவனது மனப்போக்கு மாறுகின்றது. எதுவும் புரியாமல் வெளியில் அலைந்து திரிந்த மனம் அடங்கி அகத்தை நோக்கித் திரும்புகின்றது. இருட்டில் கிடந்த  கயிறை விளக்கு கொண்டு பார்த்த போதுதான் அதில் தெரிந்த பாம்பு என்ற பிரமை நீங்கியது. அந்த விளக்கு தான் குருவால் தரப்படுகின்ற  ஞானம். 

ஆத்மா எல்லா இடத்திலும் பரவி, நீக்கமற நிறைந்திருப்பது. ஒன்றேயான அதனை வேறு என்று பார்ப்பது முறையல்ல. வேறு வேறாகத் தெரிபவை எல்லாமே ஒன்றுதான் என்பதைப் புரிந்து கொள்வதுதான் அபரோக்ஷ ஞானம்.

சூரிய ஒளி எங்கும் பரவியிருக்கிறது. அது எல்லா இடத்திலும்  ஒளியைப் பாகுபாடின்றித் தருகின்றது. அதற்கு ஏழை, பணக்காரன் என்ற பாகுபாடு இல்லை. எதன் மீது படுகிறதோ அந்தப் பொருள்தான் தனது தன்மைக்கேற்ப வித்தியாசப் படுகிறதே தவிர, சூரிய ஒளியில் எவ்வித வேறுபாடும் இல்லை. அதன் ஒளியை உள்வாங்கும் பொருள்கள் தாமும் அந்த ஒளியைப் பிரதிபலிக்கின்றன.

சூரிய ஒளியைப் போல் ஆத்மாவும் புனிதமானது. வேற்றுமை இல்லாதது. ஒன்றேயானது. நானே சிந்திப்பவன்; நானே செயல்படுபவன் போன்றவை எல்லாம் பொய்யானவை. நான் என்பதே பொய். உடல் சார்ந்த மனமாக இல்லாமல், இறை உணர்வு சார்ந்த அகமாக மாற வேண்டும். அப்போது எல்லாம் தானாகவே விளங்க ஆரம்பிக்கும். 

ஆத்ம தளத்தில் ஊன்றி இருப்பவருக்குக் கனவு, மனம், தளம் என்பவை எல்லாமே பொய். கனவு என்பது உண்மையல்ல. தூக்கத்தில் உருவாகின்ற நிகழ்ச்சிகள் எல்லாமே மிக மிக உண்மையாகத் தெரிகின்றன. ஆனால் தூங்கி எழுந்துக் கண் விழித்ததும், கண்ட காட்சிகள் எல்லாமே காணாமற் போய்விடுகின்றன. அதில் நான் பெற்ற துன்பம், துயரம், மகிழ்ச்சி, செல்வம்,  புகழ், உறவு போன்ற எல்லாமே பொய். பேசுபவர், செய்பவர் என எல்லாமே கனவில் இருந்தாலும் அவை விழித்ததும் போய்விடும். நடந்தவை எல்லாமே பொய் என்பது புரிந்துவிடும்.

அதுபோல உலக வாழ்வை வாழ்ந்தாலும், இதில் உண்மை இல்லை; ஒன்றுமே இல்லை. இருப்பவை, அனுபவிப்பவை எல்லாமே தற்சமயத்திற்குப் பலவித அனுபவங்களைக் கொடுத்தாலும் தன்னை அறிந்தவனுக்கு இவை வெறும் தோற்ற மயக்கங்களே! என்ற உணர்வு, அறிவின் அடி ஆழத்தில் உறைந்திருக்கும். இதற்கு ஆதாரம், தன்னை ஒரு புலி துரத்துவதைப் போல் கனவு கண்ட ஒருவன், உடல் நடுநடுங்கி, வியர்த்து விறுவிறுத்துக் கண்விழித்து விடுகிறான் என்றால் அடுத்த கணம் காட்சி மாறிவிடுகிறது. அப்பாடா! என்ற விடுதலை உணர்வு ஏற்படுகிறது. உண்மையா, இல்லையா?

எனவே எப்படி வாழ்ந்தாலும் அதில் உண்மை இல்லை. இதை மனம் லேசில் ஒப்புக்கொள்ளாது. அந்த அளவிற்கு நாம் மாயையின், அறியாமையின் பிடியில் சிக்கி இருக்கிறோம். ஆனால் இதிலிருந்து விடுபட்டு உண்மைத் தன்மையில் நிலைத்து நிற்க முடியவில்லையே! என்று நீங்கள் கூறலாம். பரவாயில்லை. இப்போதைக்கு உண்மை இதுதான்! என்பதைப் புரிந்து கொண்டு விட்டால் போதும். ஒருமுறை இந்த உண்மை புலப்பட்டு விட்டால், நம் மனம் பக்குவப்பட, பக்குவப்பட உரிய காலத்தில் இந்தப் புரிதல் பற்றின்மையைத் தானாகவே ஏற்படுத்தும். அதுவரை பிரம்மம் செலுத்தும் வழி செல்ல வேண்டியதுதான்.ஆனால் செல்லும் பாதை மன அமைதிக்கு ஊறு விளைவிக்காத அறப்பாதையாக இருக்க வேண்டும்.

நான் பிறப்பதும், வாழ்வதும், பலவித அனுபவங்களைப் பெறுவதும் வெறும் கனவு தான். ஆத்மாவை உணர்ந்து அமைதியையும் ஆனந்தத்தையும் அனுபவிப்பது மட்டுமே மெய். எந்த அளவிற்கு செல்வமும், எந்த அளவிற்குத் துன்பமும் பெற்றிருந்தாலும் அவை பொய்யே! அன்பால் பிணைக்கப்பட்டதாகத் தோன்றும் எல்லா உறவுகளும் பொய்யே! நாம் எதிர்பாராத நேரத்தில் அவை நம்மை வெறுக்கும்; அல்லது நிரந்தரமாக விட்டுப் பிரிந்து போகும். உயர்வாக நினைத்த எல்லாமே பொய். எல்லாமே அழியக் கூடியவை.

இந்த உண்மையைக் குருவின் கிருபையால், தெய்வ அனுக்கிரகத்தால் நன்றாகப் புரிந்து கொண்டு வாழ முற்படுபவர்களுக்கு மனித வாழ்க்கை கனவு என்பது புரியும். கயிறைப் பாம்பாக நினைப்பது பிரமை. அங்குப் பாம்பு இல்லை. மனதின் பிழையால் கயிறு பாம்பாகத் தெரிந்தது. கயிறு தான் உண்மை. பாம்பு என்று பார்த்தது அரைகுறை வெளிச்சமாகிய அறியாமையால். 

முழு இருட்டில் கயிறும் தெரியாது. பாம்பும் புலப்படாது. முழுமையான வெளிச்சத்தில் கயிறு என்பது பளிச்சென்று தெரியும். பாம்பு என்ற எண்ணமே எழாது. காரிருளில் நடந்து செல்பவன் கயிறை மிதித்தால் கடந்து போவான். பாம்பு கடித்தால் இறந்து போவான். அவ்வளவுதான். 

வெளிச்சத்தில் நடப்பவனுக்குப் பாதை நன்கு புலப்படும். குருடனாய் இருந்தால்? என்று ஏதோ ஒரு ஜீவன் கேட்பது இங்கே தெரிகிறது. குருடனாய் இருந்தால் கண் படைத்த ஒருவரின் துணையை நாடுவது நலம்.

கயிறு தான் உண்மை. பாம்பென்பது பொய். அதுபோல் ஆத்மா மட்டுமே உண்மை. உடல், மனம், புத்தி எல்லாமே பொய். இந்த வாழ்க்கையும் பொய்யே. இதைத்தான் ஸ்ரீசங்கரர் இவ்வாறு உரைக்கின்றார்.

சைதன்யம் ஒரே விதமாக இருப்பதால் அதில் எப்போதும் வேற்றுமை பொருந்தாது .ஆகையால் கயிற்றில் பாம்பு என்று எண்ணுவது எப்படி வாஸ்தவம் இல்லையோ அப்படியே சைதன்யம் ஜீவனாக இருக்கும் தன்மை பொய் என்று அறிய வேண்டும்.

கயிறு இருக்கிறது என்பது தெரியாத அறியாமையில் ஒருவன் அதைப் பார்க்கின்ற போது ஒரே கணத்தில் அந்தக் கயிறு எப்படிப் பாம்பு போல் காட்சி அளிக்கின்றதோ, அப்படியே தான் எல்லாமே தானாக தனித்து இருக்கின்ற சைதன்யம், அறியாமை காரணமாகப் பிரபஞ்ச ரூபமாகக் காட்சியளிக்கின்றது.

கயிற்றின் அறியாமை ஏற்படும்போது ஒரே நொடியில் எப்படி அந்தக் கயிறு பாம்பு ரூபத்துடன் தோன்றுகிறதோ அப்படியேதான் தனித்த, அதாவது கலப்பில்லாத, சுத்தமாய் இருக்கின்ற சைதன்யம் நேர் பிரபஞ்ச ரூபமாகவே காண்கிறது.

அஹம் – 33

ஆதி சங்கர பகவத் பாதரின் அபரோக்ஷ அனுபூதி என்னும் இந்த அற்புத நூலை அதி உயர் உணர்வு நிலையிலிருந்து குருவின் துணையோடு ஆழ்ந்த கவனத்துடன் பயில வேண்டும். ஆதிசங்கரர், ஆத்மாவே நான்! என்பதை மிகத் துல்லியமாக விளக்குகின்ற இந்த கிரந்தத்தில் அவர், ஆத்மா இல்லாதவற்றையெல்லாம் ஒவ்வொன்றாக எடுத்துச் சொல்லி, ஒவ்வொன்றாக அவை எவ்வாறு நானல்ல! என்பதை அழகாக விளக்குகின்றார். இந்த விளக்கங்களை விலாவாரியாக எடுத்துரைப்பது என்பது மகான்களாகிய குரு பரம்பரையில் தொடர்ந்து பிரகாசிப்பவர்களுக்கே சாத்தியம். அவர்கள் பிரம்மத்தைத் தானாக உணர்ந்தவர்கள். இருப்பது பிரம்மம் மட்டுமே! மற்றவை எல்லாம் பொய்த்தோற்றம் கொண்டவை என்பதைப் புரிந்து கொண்ட நிலையில் ஒரு குரு, வேதத்தின் துணைகொண்டு, இந்த பிரம்ம வித்தையைத் தனது சிஷ்யனுக்கு எடுத்துரைக்கின்றார். அவரவரின் தகுதிக்கும் நிலைக்கும் ஏற்ப அவரவரால் இதன் உட்பொருளைப் புரிந்து கொள்ள முடியும்.

அத்வைதம் – என்ற சொல்லுக்கு, இரண்டற்றது  என்பது பொருள். எல்லாம் ஒரே பிரம்மமே தவிர வேறல்ல. சடப்பொருள்களாகக் காட்சியளிப்பவையும் உயிர்ப்பு உள்ளவையே. பிரம்மம் மட்டும்தான் உண்மையானது; நிரந்தரமானது. பிரபஞ்சமாகக் காட்சியளிப்பது உண்மையல்ல; மாயை! பிரம்மம் சத்யா; ஜகத் மித்யா; போன்றவை சங்கரரின் போதனைகளில் சில.

சங்கரரின் அத்வைதக் கொள்கையை எல்லோராலும் ஒப்புக் கொள்ள முடியவில்லை. பிரம்மம் சத்தியம் என்பதை ஒப்புக் கொண்டவர்கள் கூட, ஜகத் மித்யா! என்பதை ஒப்புக் கொள்ளாமல் முரண்பட்டனர். கண்களால் காணப்படுவதான உலகம் எவ்வாறு இல்லாததாகக் கருதப்படும்? என்று வாதிட்டனர். சங்கரரின் இரண்டற்றது என்ற கொள்கையை அவர்கள் மாயாவாதம் என்றனர்.

இதற்குக் காரணம் படைப்பின் பல்வேறு பரிணாமங்களே ஆகும். இதன் அடிப்படையில்தான் ஸ்ரீ ராமானுஜர் என்ற ஆச்சார்யர் விசிஷ்டாத்வைதம் என்னும் கொள்கையை நிலைநாட்டினார். ஸ்ரீ மத்வாச்சாரியார் என்னும் மகான் துவைதம் என்னும் கொள்கையை வலியுறுத்தினார். த்வைதிகள் இருமை வாதிகள் என அழைக்கப்படுகின்றனர். அவர்கள் மாயையை உண்மை என்று கூறுகின்றனர். பிரம்மம், படைப்பு இரண்டும் வேறு வேறாக அவர்களால் கருதப்படுகிறது.

விசிஷ்டாத்வைதிகள் இறைவன், படைப்பு, உலகம் என்று ஒன்றை மூன்றாகப் பார்த்து அந்த சித்தாந்தத்தையே சரியானது என்று விவரிக்கின்றனர். பிரம்மத்தை ஒப்புக் கொண்டவர்களால் அந்தப் பிரம்மம் தான் எல்லாமாகப் பரந்து விரிந்திருக்கிறது என்பதை ஒத்துக் கொள்ள முடிவதில்லை. நான் பிரம்மம்! என்றால், அது எப்படி? என்றுதான் எண்ணத் தோன்றும். ஆனால் ஆழமான அந்த உண்மையை ஞான விசாரத்தால் தான் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

எனவேதான் சங்கரர் அவற்றை எதிர்கொண்டு வாதப் பிரதிவாத முறையில், நியாய பூர்வமான, தர்க்க பூர்வமான வினாக்களுக்குத் தத்துவ பூர்வமான பதில்களைத் தருகின்றார். தன்னை ஒருவன் இந்த உடலாக எண்ணும் வரை, உலகம் பொய் என்பதை அவனால் ஒப்புக்கொள்ள முடியாது. அதற்கு, அழியக்கூடிய எவையும் நான் அல்ல என்ற உண்மை அவனுக்குப் புரிய வேண்டும். பிரம்மம்தான் தன் விருப்பத்தால் நானாக, என் உருவத்தில் இருக்கிறது என்பது எப்போது ஒருவனுக்குப் புரிகிறதோ, அப்போதுதான் அவனுக்கு மாயை விலகி, உண்மையான விடுதலை கிடைக்கும். வாழ்க்கையின் நோக்கம் என்னவென்பது அவனுக்குத் தெரியவரும்.

நானே பிரம்மம் அல்லது நானாக இருப்பது பிரம்மம் என்பதை நன்றாகப் புரிந்து கொள்வதுதான் அபரோக்ஷ அனுபூதி. இப்படித் தன்னை அறிந்தவனுக்கு முத்தி நிச்சயம். இனி மீண்டும் பிறத்தல் என்பது அவனுக்கு இல்லை. இது அடிப்படையாக வைத்துதான் சங்கரர் தமது 41 வது ஸ்லோகத்தில், ஆத்மா தேகமாகத் தோன்றுவதால், ஜகத் சத்தியம் தான் என்று தர்க்க சாஸ்திரத்தில் சொல்லப்படுகிறது. ஆனால் அதனால் புருஷார்த்தமான மோட்சம் சித்திக்குமா? என்று வினவுகின்றார்.

இப்படி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நாம் அத்வைத ஆத்ம விசாரணையில் ஈடுபட்டுத் தத்துவத்தை அறிந்து கொள்ள முனைவதும் பிரம்மத்தின் விருப்பமேயாகும். உலகப் போக்கில் பல்வேறு மதங்களும், பல்வேறு வழிபாட்டு முறைகளும் பின்னிப் பிணைந்து மக்களை அறியாமையுடனேயே வாழ வைத்திருக்கின்றன. சிறிதளவு பேராவது ஆன்மீகத்தைத் தேடி அலைந்து ஆத்ம வித்தையைக் கற்க முற்படுகின்றனர் என்றால், அதற்குப் பரிணாம வளர்ச்சியின் உருட்டல் தான் காரணம்.

பரிணாம உந்தல் தான் ஒருவனை இந்த ஆத்ம அனுபவத்தைத் தொடர்ந்து பெறுவதற்குத் தூண்டுகின்றது. மதங்களும், வழிபாடுகளும் வெறுப்பையும் பகையையும் வேற்றுமை மனப்போக்கையும் வளர்த்துக்கொண்டிருக்கின்ற நிலையில், எல்லாம் இறைவன் செயல்! என்று வருபவற்றை ஏற்றுக்கொண்டு, எதிர்வினை புரியாமல் அமைதியாக வாழ்வது என்பது ஓர் ஆன்மிகவாதியால் மட்டுமே முடிந்த ஒன்று. 

இப்படி ஆன்மாவே நான், என்ற பயிற்சியில் தொடர்ந்து ஈடுபட்டுக்கொண்டு எதற்காகவும் பதறித் துடிக்காமல், துள்ளிக் குதிக்காமல், நிலைகுலைந்து போகாமல் அன்பும், கருணையுமாக நடக்க முற்படுகின்ற போது தான் வாழ்வின் உண்மைத் தன்மை நமக்குப் புரியும். 

இவ்வாறு அன்பு நிலையில்,ஆத்ம தளத்தில் நிலைத்திருக்கையில் கர்மாவால், உறவுகளின் மூலம் உருவாகி வருகின்ற பிரச்சினைகள் நம்மை வந்து சேராமல், நம்மைத் தாக்காமல், தானாகவே நீர்க்குமிழி காற்றில் உடைவது போல் உடைந்து போய்விடும். வாழ்க்கையில் வருகின்ற பிரச்சினைகள் நம்மைப் பாதிப்பதில்லை. அமைதியைக் கெடுப்பதில்லை. நான் பெற்ற ஞானம் என் இயல்பை உணர்த்தி உயர்த்துகின்றது.

ஆன்மீகவாதியான என் இயல்பு என்ன?  அன்பும் கருணையும், இவை எவையுமே நிரந்தரமானவை அல்ல என்ற ஞானமுமே நமது இயல்பு அல்லவா? இந்நிலையில் தொடர்ந்து இருக்கின்ற போது நமது நிலை அமைதியும் ஆனந்தமும் ஆகும்.

ஞானம் பெற்ற பிறகு நமது எண்ணமோ, ஞாபகமோ, அறிவோ வேலை செய்யாமல், ஆத்ம சக்தி மட்டுமே அன்பாகக், கருணையாக முழுமையாக வெளிப்படப் பழகவேண்டும். இப்படி இவை வெளிப்படும்போது பிறர் செய்யும் பிழையைக் கூட அன்பால் பார்க்கும் பழக்கம் ஏற்படும். அறிவு உணர்வாக மாறும் போது அன்பாக வெளிப்படுகின்றது. நிகழ் காலத்திலேயே இருக்கும்போதுதான் உள்ளுணர்வு விழிப்புடன் இருக்கும். இந்த விழிப்புணர்ச்சி இருந்தால் என்னில் அன்பும் கருணையும் எந்நிலையிலும் மாறாது. ஏனெனில் இந்தக் கருணை தான் நான். 

எதிரில் இருப்பவரும் நான்தான் என்ற உண்மைத் தத்துவத்தை உணர்ந்த நிலையில் விட்டுக்கொடுத்து, அனுசரித்து நடக்கும் பண்பு வளர்கிறது. போட்டி, பொறாமை ஏற்படுவதில்லை. அதனால் மன நிம்மதி; நிறைவு. இந்நிலையை அடையும் வழியைத்தான் ஆசான் படிப்படியாக உபதேசிக்கிறார்.

உடலும் ஆத்மாவும் வெவ்வேறானவை. உடல் சடப்பொருள்; அழியக்கூடியது; மாற்றங்களைக் கொண்டது. வளர்வதும், தேய்வதும், மரணிப்பதும் இதன் இயல்பு. குண பேதங்களைக் கொண்டது. எனவே உடல் நானல்ல. ஆத்மா நித்தியமானது; நிரந்தரமானது. தோற்றமும் முடிவும் அற்றது. வளர் சிதை மாற்றம் இல்லாதது. அழிவற்றது.

உடல் தான் நான் என்னும் வலுவான எண்ணம் எல்லோருக்கும் பொதுவாக இருக்கிறது. அந்த எண்ணத்தை மாற்ற உடல் நீ அல்ல; ஆத்மாவே நீ! என்ற உண்மை புலப்பட வேண்டும். ஆத்மாவாகிய நான் செயல்படுவதற்காக இந்த உடல் எனக்குத் தரப்பட்டது. ஆத்மாவின் ஒரு படலம் இந்த உடல். இது ஆத்மாவிற்கு ஒரு சாதனம். ஆத்மா நின்று இயங்குவதற்கு உடல் ஒரு கருவியாக இருந்து செயல்படுகிறது. ஆத்மா உள்ளே இருக்கும்வரை தான் சடப் பொருளாக உடல் இயங்கும். ஆத்மா வெளியேறி விட்டால் உடல் வெறும் ஜடமே. இயங்காது; விழுந்துவிடும்.

இவ்விதம் ஆத்மா வேறு ; தேகம் வேறு என்ற காரணத்தால் தேகமே ஆத்மா என்பது மறுக்கப்பட்டது. இப்போது தேகம் வேறு என்பதும் வாஸ்தவமில்லை என்பது தெளிவாய் சொல்லப்படுகிறது.