Welcome

Featured

வணக்கம்.

வாழ்க்கையின் பரபரப்பு எல்லோரையுமே துரத்திக் கொண்டிருக்கிறது. நின்று நிதானிக்க, ஒன்றைப் பற்றி சிந்தித்துப் பார்க்க, யாருக்குமே நேரமில்லை என்றாலும் சிலவற்றை நாம் ஐம் புலன்களால் அனுபவிக்கின்றபோது, அடடா! இதை எல்லோருமே ரசிக்கலாமே! என்று ஓர் ஆவல் உள் தூண்டலின் விளைவே. யான் பெற்ற இந்த இன்பத்தை உங்கள் எல்லோருடனும் பகிர்ந்து கொள்ள வழக்கம் போல் உள் உணர்வு தூண்ட, இந்த முயற்சியை மேற்கொண்டிருக்கிறேன். படியுங்கள்! அனுபவியுங்கள்! சிந்தியுங்கள்! உங்களிலும் இன்பம் பெருகட்டும்!

என்றும் நட்புடன்,

விஜயா!

 

The posts in the Home page are based on the order of newer post. Please check the menu on the top of the screen for various topics.
The calendar on the right shows “dates highlighted” to indicate articles posted on those dates.
The recent posts on the right shows the most recent posts.
I have included pdf version of each article in the tab for the relevant topics for you to print .

Comments are always welcome.

Advertisements

அன்பெனும் மலர் ஏந்தி…

கனடாவில் டொரன்டோ நகரில் உள்ள மிகப் பெரிய அங்காடிகளில் (Mall)  அந்த ”மாலும்” ஒன்று. உடல் இளைக்க வேண்டும் என்று நினைப்பவர்கள் தினமும் இரண்டு முறை இந்த ”மாலைச்” சுற்றி வந்தால் போதும், உடம்பு தானாக இளைத்துவிடும்.
நடந்துகொண்டே இதை நினைத்த கீதாவிற்கு முகத்தில் கீற்றாகப் புன்னகை பூத்தது. வீட்டிற்குத் தேவையான சில பொருள்களை வாங்குவதற்காக அவள் இங்கு வந்திருந்தாள்.
கீதா நடந்து நடந்து களைத்துப்போய் ஓரமாக போடப்பட்டிருந்த ஒரு இருக்கையில் சென்று அமர்ந்தாள். அங்கு வந்திருந்த மக்கள் கூட்டம், வெவ்வேறு நாட்டினரின் விதவிதமான தோற்றங்கள், உடை அமைப்புக்கள், அவரவர் மொழியில் உரக்கப் பேசியபடி கொஞ்சிச் சிரித்தபடி இணைந்து செல்லும் இளைய தலைமுறையின் உற்சாகம் எல்லாவற்றையும் கண்டு ரசித்ததில் கீதாவின் மனதில் கரு மேகங்களெனச் சூழ்ந்திருந்த கவலைகள் சற்றே காணாமல் போய்விட்டன.
இருக்கையில் அமர்ந்ததும், “அடேயப்பா! இந்த ஊரில் ஒவ்வொரு ”மாலும்” தான் எவ்வளவு பெரியதாக இருக்கின்றது! உள்ளே நுழைந்துவிட்டால் ஒரு குட்டி நகரம் போல் தோன்றும் இவை போன்ற பல அடுக்கு அங்காடிகளை நம் நாட்டில் பார்க்க முடியுமா? நம் ஊர் கடைத்தெருவில் இருக்கும் சின்னச் சின்னக் கடைகளைப் பார்த்தவர்களுக்கு, இங்கு இந்தக் கடைப்பகுதிகளை  அழைத்து வந்து காண்பித்தால் அவர்கள் எப்படி மலைத்துப் போவார்கள்?
எட்டுத் திசைகளில் வாயிற்புறங்களையும், தொடாமலேயே திறக்கும் கதவுகளையும் கொண்ட இந்தக் கட்டிட அமைப்பைக் கண்டு வியப்பார்களா? அல்லது இங்குள்ள கடைகளில் ஆயிரக் கணக்கில் பொருள்கள் அழகுற அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கும் அழகைப் பாராட்டுவார்களா? அல்லது அந்தக் கடைகளில் விற்பனையாளராகப் பணிபுரியும் தங்க நிறப் பெண்களின் மேனியெழிலில் சொக்கிப் போய் வாயைப் பிளந்து கொண்டு வெறித்துப் பார்ப்பார்களா? என்ற எண்ணம் மனதில் எழுந்தது.
அடுத்த கணம் கீதாவின் உதட்டோரத்தில் மீண்டும் ஒரு புன்னகை அரும்பியது. அம்மாவும் தங்கைகளும் அவள் நினைவில் வந்தனர். அம்மாவின் நினைவு எழுந்ததும் கீதாவின் முகம் கூம்பிய மலர் போல் வாடிப் போனது.
“நான் இங்கு சுகமாக இருப்பதாக அம்மா நினைத்துக் கொண்டிருப்பாள்.. ஆனால்… இங்கு என்  நிலைமை?…”
பெரிதாக எழுந்த பெருமூச்சை அடக்கியபடி எதிரில் தற்செயலாகப் பார்த்த கீதாவிற்குத் தூக்கி வாரிப்போட்டது. அவளது இருக்கையின் எதிர்ப் புறத்தில், அப்பொழுதுதான் வந்து நின்ற லிஃப்டிலிருந்து சக்கர நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்த ஒரு வெள்ளைக்காரப் பெண்மணி வெளியில் வர முயன்று கொண்டிருந்தாள். எங்கேயோ எதுவோ சிக்கிக் கொள்ள, சக்கர நாற்காலி நகராமல் முரண்டு பிடித்த நிலையில் நின்றுவிட, அவளால் லிப்டிலிருந்து வெளியேற முடியவில்லை. லிப்டின் தானியங்கிக் கதவு, பாதி வழி வந்து மூடுகின்ற நிலை! அந்தப் பெண்மணி வெளியேற முடியாத நிலையில் தன் கைகளால் அதைத் தடுத்து நிறுத்த முயன்று கொண்டிருந்தாள்.
கீதா சட்டென்று பாய்ந்தோடிச் சென்று, கதவைப் பிடித்து நன்றாகத் தள்ளித் திறந்து சக்கர நாற்காலியின் பிடியைப் பிடித்து வலிமையாக அசைத்து, வெளியே இழுத்தாள். நாற்காலி சடாரென்று வெளியில் வர, அடுத்த நொடி தானியங்கிக் கதவு இறுக மூடிக் கொண்டு ”லிப்ட்’ விரைவாகக் கீழே இறங்கியது.
“தேங்க்ஸ்! என்று கூறிய அந்தப் பெண்மணியின் உடல் நடுங்கி, முகமெங்கும் வியர்த்துவிட்டது.  கீதா  தன் கைக்குட்டையை எடுத்து அவள் முகத்தை ஒற்றி வியர்வையைத் துடைத்துவிட்டாள்.
“ரிலாக்ஸ்! தட்ஸ் ஓகே! ரிலாக்ஸ்!” என்று இதமாகக் கூறியபடியே சற்றும் தாமதிக்காமல் பக்கத்திலேயே இருந்த தானியங்கிக் காபி இயந்திரத்தில் காசைப் போட்டு, காபியைப் பிடித்து எடுத்து வந்து அந்தப் பெண்மணியிடம் கொடுத்து வற்புறுத்திக் குடிக்கச் செய்தாள். மறுபேச்சின்றி அந்தக் காபியை வாங்கிக் குடித்த அந்தப் பெண்மணி பலவீனமான நன்றிப் பார்வையுடன் கீதாவைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தாள்.
கீதா அவள் அருகில் குனிந்து, “இப்போது எப்படி இருக்கிறது? படபடப்பு குறைந்ததா?” என்று பரிவுடன் ஆங்கிலத்தில் கேட்டாள்.
“எஸ்!” என்று கூறிய அந்தப் பெண், எல்லாவித இயக்கத்திற்கும் வாகாக வடிவமைக்கப்பட்டிருந்த அந்தச் சக்கர நாற்காலியில் எந்தெந்த விசைகளையோ இயக்கி, வண்டியை முன்னும் பின்னுமாக அசைத்து ஓட்டி, ஏற்பட்ட பிரச்னையைச் சரி செய்ய முயன்றாள். ஆனால் அவளால் முடியவில்லை.
அவளுக்கு இரண்டு கால்களும் இல்லை என்பதையும், அதற்குப் பதிலாகச் செயற்கைக் கால்கள் பொருத்தப்பட்டிருப்பதையும் கவனித்த கீதா, “நம்மை விடத் துன்பப் படுபவர்கள் எத்தனையோ பேர்!” என்று தன் மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டாள்.
அவள் அந்தப் பெண்மணியிடம், “உங்களுக்கு மறுப்பு ஏதும் இல்லையென்றால், என்னால் உங்களுக்கு உதவ முடியும்!” என்று அன்புடன் கூறினாள்.
அந்தப் பெண்மணி மிகுந்த வருத்தத்துடன், “என்னால் உனக்கு மிகுந்த சிரமம்! ஆனால் உன் உதவி எனக்கு இப்போது மிகவும் தேவைதான்! ஏனென்றால் இதை இப்போது என்னால் இயக்க முடியாது’ யாராவது தள்ளினால் தான் இது அசையும்’ எனக்கு உதவ உனக்கு விருப்பமிருக்கிறதா? உன் நேரத்தை எனக்காகச் செலவிடுவாயா?” என்று கேட்டாள்.
“ஓ! நிச்சயமாக! ஒருவருக்கொருவர் உதவி செய்து கொள்ளத்தான் கடவுள் மனிதர்களைப் படைத்திருக்கிறார்!” என்று சிரித்த முகத்துடன் சொன்ன கீதாவை வியப்புடன் பார்த்த அந்தப் பெண், “எந்த நாட்டிலிருந்து நீ வந்திருக்கிறாய்?” என்று கேட்டாள்.
“இந்தியாவிலிருந்து! என் பெயர் கீதா! நாம் எந்தப் பக்கம் போக வேண்டும்?” என்று சகஜமாகப் பேசியபடியே கீதா அந்தச் சக்கர நாற்காலியைத் தள்ளிக்கொண்டு நடந்தாள்.
அந்தப் பெண் காட்டிய வழியில் சென்று, அவள் கூறிய பஸ்ஸில் சிலரது உதவியுடன் அவளைச் சக்கர நாற்காலியுடன் ஏற்றினாள். பயணிகள் ஏறுவதற்குள் பஸ்ஸைக் கிளப்புகின்ற நடத்துனர்களைத் தமிழ் நாட்டில் பார்த்துப் பழகிய கீதாவிற்குக் கனிந்த பார்வையுடன், முகத்தில் தேங்கிய புன்னகையுடன், ஊனமுற்ற ஒரு பயணி வசதியாக ஏறும் வரை காத்திருந்து, அவளைத் தலையசைத்து வரவேற்று, “ஆர் யூ ஓகே!” என்று அன்புடன் கேட்ட ஓட்டுனர் வித்தியாசமாகத் தெரிந்து வியப்பை ஏற்படுத்தினார். டொரொன்டோவில் பெரும்பாலும் கனிவுடன் பயணிகளுக்கு உதவுகின்ற பேரூந்து ஓட்டுனர்களும், அவர்களுக்கு நன்றி தெரிவித்துவிட்டுத் தான் இறங்குவது என்ற பழக்கத்தைக் கடைப்பிடிக்கும் பயணிகளும் மிக அதிகம்.
கீதாவின் சிந்தனைப் பயணம் தடைப்பட்டது. அந்தப் பெண்மணி கூறிய இடத்தில் இருவரும் இறங்கி, அவளுக்குப் பழக்கமான பழுது பார்க்கும் தொழிற் கூடத்திற்குச் சென்று, அந்த நாற்காலியில் ஏற்பட்ட சிக்கலைச் சரி செய்தனர்.  பலமுறை அதை இயக்கிப் பார்த்து நன்றாக இயக்க முடிகிறது என்று அறிந்துகொண்ட பின் பணியாளருக்கு நன்றி கூறி, உரிய தொகையைச் செலுத்திவிட்டு வெளிப்பட்டனர்.
பக்கத்தில் தான் தன் வீடு இருக்கிறது என்றும், கட்டாயம் கீதா தன் வீட்டிற்கு வந்துவிட்டுப் போக வேண்டும் என்றும் அப்பெண்மணி கீதாவை வற்புறுத்தித் தன் வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றாள்.
கனடா நாட்டின் கட்டிடக் கலையமைப்புடன் அந்த வீடு மிக அழகாகக் காட்சியளித்தது. வீட்டைச் சுற்றிலும் பரந்த, பசுமையான புல்வெளி.  இடையிடையே வண்ண வண்ணப் பூச்செடிகள். மஞ்சள், சிவப்பு நிற ரோஜா மலர்கள் செடிகளில் கொத்துக் கொத்தாக மலர்ந்து அவ்வீட்டின் சுற்றுப்புறத்தை மேலும் அழகுற எடுத்துக் காட்டின.
புல்வெளியைச் சீர்படுத்திக்கொண்டிருந்த ஒருவர் விரைந்து வந்து, தலை வணங்கி, அப்பெண்மணியிடமிருந்த சாவியை வாங்கிக் கதவைத் திறந்தார்.  கீதாவை நிமிர்ந்து நோக்கிய அவரிடம் நடந்த விவரத்தைச் சுருக்கமாகக் கூறி அவளை அறிமுகப்படுத்தியவள், தன் வேலைகளைக் கவனிப்பதற்காக நியமிக்கப்பட்ட பணியாளர் அவர் என்று அவரைக் கீதாவிடம் அறிமுகப்படுத்தினாள். அன்புடன் கீதாவிற்கு நல்வரவு கூறிய பின் இருவரும் வீட்டிற்குள் நுழைந்தனர். அவர் தம் பணியைத் தொடரச் சென்றார்.
வீட்டினுள் சென்றதும் கீதாவின் விழிகள் வியப்பால் விரிந்தன. வீட்டின் உட்புறம் அவ்வளவு அற்புதமாக அலங்கரிக்கப்பட்டுச் சகல விதமான வசதிகளுடன் காட்சியளித்தது.
சக்கர நாற்காலியில் இருந்தபடியே சகஜமாக அவள் வீட்டினுள் வளைய வருவதையும், அவளைத் தவிர அங்கு வேறு யாரும் இல்லை என்பதையும், கீதா கவனித்தாள்.
காபி, பிஸ்கட் என்று எதை எதையோ தட்டு நிறைய எடுத்து வந்து மேசை மீது வைத்து கீதாவை எடுத்துக்கொள்ளும்படி வேண்டினாள். பிறகு அவள் அருகில் வந்து, “கீதா! என்னைப் பற்றி நீ எதுவுமே கேட்கவில்லையே!” என்று வினவினாள்.
“நான் அதற்காகத்தான் பொறுமையுடன் காத்திருக்கிறேன்!” என்று மென்மையாகச் சிரித்தபடி கீதா கூறவும், “என் பெயர் மெடில்டா! நான் பிறந்து வளர்ந்தது எல்லாமே டொரொன்டோவில் தான்! மிக வசதியாக நான் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தாலும் உண்மையில் இன்று நான் ஓர் அனாதை!” என்று அவள் கூறினாள்.
“உலகில் யாருமே அனாதையில்லை! எல்லோருமே உறவினர் தான்!” என்று கீதா அவளிடம் ஆறுதலாகக் கூறினாள். அதைக்கேட்டு மெடில்டா ஏனோ ஒரு மாதிரியாகச் சிரித்துக்கொண்டாள்.
சிறிது நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்துவிட்டு கீதா விடைபெற்றுப் புறப்படும்போது, மெடில்டா அவளிடம், “ஒரு நிமிடம்!” என்று கூறித் தன் கைப்பையிலிருந்து நுhறு டாலர் தாள் ஒன்றினை எடுத்து அதை கீதாவிடம் நீட்டி, “தயவுசெய்து எனக்காக இதைப் பெற்றுக்கொள்!” என்று கூறினாள்.
கீதா திகைப்புடன் “எதற்காக இது? உங்களின் அன்பு மட்டும் எனக்குப் போதும்!” என்றாள்.
உடனே மெடில்டா, “இந்தக் காலத்தில் பலன் கருதித்தான் எல்லோருமே உதவி செய்கிறார்கள்’ நீ மட்டும் அன்புக்காக என்கிறாயா? எனக்குத் தேவையான சமயத்தில் ஓடி வந்து நீ உதவினாய்’ நான் என் நன்றியைத் தெரிவிப்பதற்காக இதைத் தருகிறேன்’ சரியென்று  நீ ஏன் இதை ஏற்கக்கூடாது?” என்று சற்றே உரத்த குரலில் கேட்டாள். அவள் குரலில் கோபம் ஒளிந்திருந்தது.
“இவளுக்குத் திடீரென்று ஏன் இவ்வளவு கோபம் வருகிறது?” என்று யோசித்தபடியே, “நான் எந்தப் பலனையும் எதிர்பார்த்து உங்களுக்கு உதவி செய்யவில்லை’ ஆபத்தில் சிக்கிய உங்களுக்குக் கைகொடுத்து உதவ வேண்டியது சகஜீவனாகிய  என் கடமை! அதைத் தான் நான் செய்தேன்! அந்த இடத்தில் யாராக இருந்தாலும் ஓடிப்போய் நான் உதவியிருப்பேன்! உங்கள் மீது கொண்ட பரிவினாலும், எனக்கு வேறு வேலை எதுவும் அப்போது இல்லாததாலும் தான், நான் உங்களை வீட்டு வரை  கொண்டு வந்து விட முடிந்தது. தயவு செய்து இதை நீங்களே வைத்துக் கொள்ளுங்கள். எனக்கு வேண்டாம்!’ என்று மென்மையாக, முகம் மாறாமல் கீதா கூறினாள்.
“உண்மையாகவா சொல்கிறாய்?” என்று வியப்புடன் வினவிய மெடில்டா, “என் பத்து வருடத்தனிமை வாழ்க்கையில் இதுவரை எனக்கு முழுமனதுடன் யாருமே உதவி செய்ததில்லை’ நான் தரும் பணத்திற்காகவென்று கனிவுடன் உதவியவர்களைத் தான் நான் இதுவரை பார்த்திருக்கிறேன். முன்பின் அறியாதவர்கள் எனக்கு உதவியபோது கூட நான் நன்றி கூறித் தரும் டாலர்களை மகிழ்ச்சியுடன் வாங்கிப் போவதை நான் கண்டிருக்கிறேன். வரவர மனிதர்கள் இப்படி இயந்திரங்களாக மாறி வருகிறார்களே! என்று பலமுறை நான் வருத்தத்துடன் நினைத்திருக்கிறேன்”
“வீட்டிற்கு வரும்படி நான் அழைத்ததும் நீ வந்ததைப் பார்த்து நான் தரும் அன்பளிப்பைப் பெற்றுப் போவதற்குத்தான் வருகிறாய் என்று தவறாக எண்ணிவிட்டேன்! ஐ ஆம் ஸாரி!” என்று கூறினாள்.
“உங்கள் போக்கில் நீங்கள் சிந்தித்திருக்கிறீர்கள்! இட்ஸ் ஓகே! எனக்கு எந்த பாதிப்பும் இல்லை! சரி, நான் வருகிறேன்” என்ற கீதாவிடம், முகத்தில் அடிப்பதுபோல் என் மனதில் தோன்றிய எண்ணங்களை இவளிடம் கூறிய பின்பும் எப்படி இவளால் சாதாரணமாக அதை எடுத்துக் கொள்ள முடிந்தது? என்று வியப்புடன் மனதில் நினைத்தபடி மெடில்டா “கீதா! இன்று உன்னைச் சந்தித்ததில் எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி! உனக்கு விருப்பமிருந்தால் உன் முகவரியையும், போன் நம்பரையும் எனக்கு எழுதிக்கொடு. உன்னிடம் பேசினால் ஆறுதல் கிடைக்குமென்று எனக்குத் தோன்றுகிறது” என்று அன்பு வெளிப்படும் குரலில் கேட்டாள்.
“ஓ எஸ்! என்னை எப்பொழுது வேண்டுமானாலும் நீங்கள் அழைத்துப் பேசலாம். நான் வீட்டில் தான் இருப்பேன். ஏதாவது உதவி தேவையென்றாலும் நான் நிச்சயமாக வந்து செய்து தருவேன்” என்று கூறித் தன் முகவரி, தொலைபேசி எண் எல்லாம் எழுதிக் கொடுத்துவிட்டு விடை பெற்றாள் கீதா.
ஒரு சில வாரங்கள் கழித்து மெடில்டாவிடமிருந்து கீதாவிற்கு அழைப்பு வந்தது. தனக்குக் காலையிலிருந்தே மனசு சரியில்லையென்றும், அவளைப் பார்த்துப் பேசினால் தனக்கு ஆறுதலாக இருக்குமென்றும், அவளால் தன் வீட்டிற்கு இன்று வர முடியுமா? என்றும் மெடில்டா போனில் வினவினாள். உடனே புறப்பட்டு வருவதாகக் கூறினாள் கீதா.
“ஹலோ! மெடில்டா எப்படி இருக்கீங்க? நலமா? என்று கையில் மலர்க்கொத்துடன், சிரித்த முகத்துடன் உள்ளே நுழைந்த கீதா,  மெடில்டாவைப் பார்த்ததும் திடுக்கிட்டாள்.
உலகத்துச் சோகமெல்லாம் அவள் முகத்தில் தானோ? என்று நினைக்கும் விதத்தில் மெடில்டா காட்சியளித்தாள்.  அந்த ஹாலில் அவள் அமர்ந்திருந்த இடத்திற்கு எதிரில் சில புகைப்படங்கள் மலர்க்கொத்துக்களுக்கு நடுவில் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன. மெழுகுவர்த்திகள் ஏற்றப்பட்டு உருகிக் கொண்டிருந்தன. உணவு மேசைமீது கிடந்த தட்டுக்களையும், மதுபான வகைகளையும், டம்ளர்களையும் பணியாளர் எடுத்துச் சுத்தப்படுத்திக் கொண்டிருந்தார்.
கீதா தன் கையிலிருந்த மலர்க்கொத்தினை அந்தப் புகைப்படங்களுக்கு எதிரில் சமர்ப்பிப்பது போல் வைத்துவிட்டு மெதுவாக மெடில்டா அருகில் சென்று,  “இன்று ஏதாவது முக்கியமான நாளா? என்று மிக மெதுவாகக் கேட்டாள். கீதாவை நிமிர்ந்து பார்த்த மெடில்டா சிறு குழந்தை போல் தேம்பித் தேம்பி அழுதாள்.
கீதாவிற்கு என்ன செய்வதென்று புரியவில்லை. சரி! சிறிது நேரம் அழட்டும்! என்று அமைதியாகக் காத்திருந்து, அவளது உணர்ச்சிகள் அடங்கிச் சாதாரண நிலைக்கு வந்ததும் தண்ணீர் கொடுத்துக் குடிக்கச் செய்தாள். பிறகு “மெடில்டா! ஏன் இவ்வளவு வருத்தம்? உங்களைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்ளுங்கள்” என்று கூறினாள்.
“கீதா! இந்தக் காலில்லாத மெடில்டாவின் சோகக்கதை என்னவென்று உனக்குத் தெரியுமா? உனக்கு தெரியுமா, இன்று என்ன நாளென்று? கீதா! என் அன்பிற்குரிய என் குடும்பத்தினர் அனைவரும் ஒட்டுமொத்தமாக என்னை விட்டுப் பிரிந்த மிக மோசமான நாள் இன்று! ஓ! அந்த மோசமான விபத்து! அந்த விபத்தில் நானும் அவர்களுடன் போயிருந்தால் எனக்கு இவ்வளவு பெரிய சோகமும், துயரமான அனுபவங்களும் ஏற்பட்டிருக்காது! என் கால்களை மட்டும் பறித்துக்கொண்டு, மற்றவர்களை வேருடன் பறித்து, என்னை நடைப் பிணமாக்கிவிட்டார் அந்தக் கடவுள்” என்று கூறி மீண்டும் அழுதாள், மெடில்டா.
பிறகு அவளே, ””கீதா! என் அப்பா, அம்மா, நான், என் கணவர், என் இரண்டு குழந்தைகள் என்று மிகவும் மகிழ்ச்சியாகத் தான் நான் இருந்தேன். அவர்கள் என்னை விட்டுப் பிரிந்து பத்து வருடங்கள் ஆகிவிட்டது ஆனால் அது இன்றுதான் நடந்தது போல் இருக்கிறது.”
””நாங்கள் எல்லோரும் நான்கு நாட்கள் கிடைத்த தொடர் விடுமுறையை மகிழ்ச்சியாகக் கழிப்பதற்காக ஒட்டாவாவிற்குக் கார்ப்பயணம் சென்றோம். எங்கள் பயணம் மிக அற்புதமாக, ரசிக்கும்படியான ஓர் இனிய பயணமாக இருந்தது. ஆனால்…ஆனால்.. அதுதான் நான் முழுமையாகப் பெற்ற கடைசி மகிழ்ச்சியாகவும் போய் விட்டது! அதன் பிறகு நான் மனம் நிறைந்து, வாய் விட்டுச் சிரிக்கவேயில்லை, தெரியுமா?” கன்னத்தில் வழிந்த கண்ணீரைத் துடைத்துக் கொண்டு தன் பேச்சைத் தொடர்ந்தாள் மெடில்டா.
“எங்கள் இனிய பயணம் முடிந்து நாங்கள் டொரொன்டோவிற்குத் திரும்பும்போது, பாதை ஓரத்தில் நிறுத்தப்பட்டிருந்த ஒரு டிரக் திடீரென்று முன்னறிவிப்பின்றிப் புறப்பட்டு விட்டது. இதை எதிர்பார்க்காத என் கணவர் வேகத்தைக் குறைக்க முடியாமல் நிலை தடுமாறியதால், கார் தாறுமாறாக ஓடி ஒரு பாறையில் சென்று மோதி உடைந்து நொறுங்கிவிட்டது.
“எங்கள் மகிழ்ச்சிப் பயணம் மற்றவர்களுக்கு மரணப் பயணமாகி விட்டது. என் கால்கள் மட்டும் சிதைந்த நிலையில் மயங்கிக் கிடந்த நான் காப்பாற்றப்பட்டேன்.  அவர்கள் யாரையுமே…என் அப்பா… என் அம்மா.. அன்பே உருவான என் கணவர்..மிக அருமையான என் இரண்டு குழந்தைகள்!…. இவர்கள் யாரையுமே… நான் திரும்பப் பார்க்கவில்லை! மெடில்டாவின் கண்களிலிருந்து அருவி போல் கண்ணீர் கொட்டியது. கீதாவின் கண்களும் கலங்கிப் போய் விட்டன. மெடில்டா தொடர்ந்தாள்.
“இரண்டு மாதங்கள்!… யாருடைய உதவியாலோ, இரண்டு மாதங்கள் அனாதைபோல் மருத்துவமனையில் நினைவிழந்த நிலையில் இருந்து சிகிச்சை பெற்று ஊர் திரும்பினேன். பயணம் சென்றவர்களைக் காணோமே என்று சிறிதும் கவலைப்படாத என் தம்பி குடும்பமும், என் கணவரின் உறவினர்களும் நான் கால்களிழந்து வீட்டிற்குத் திரும்பியதும் என்னை வந்து பார்த்தனர்.”
“என்ன நடந்தது என்பதை என்னிடமே கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டு என்னிடம் தங்கள் வருத்தத்தைத் தெரிவித்துவிட்டு, ஏதாவது உதவி தேவைப்பட்டால் கூப்பிடும்படி சொல்லிப் புறப்பட்டு விட்டனர்.”
“கால்களை இழந்த என்னைத் தங்களுடன் வந்து இருக்கும்படியாகவோ, தாங்கள் என்னை அன்புடன் பராமரிப்பதாகவோ ஒரு ஆறுதல் வார்த்தையாகக் கூட யாருமே கூறவில்லை. வந்த கடமை முடிந்ததுபோல் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டு புறப்பட்டுச் சென்று விட்டனர்”.
“கீதா! சற்றும் அறிமுகமில்லாத நீ அன்று எனக்காகப் பதறிக்கொண்டு ஓடி வந்து உதவி செய்தாயே! அது ஏன்? வீடு வரைக்கும் பத்திரமாக அழைத்து வந்து சேர்த்துவிட்டுப் போனாயே! நீ காட்டிய அந்த அன்பு அவர்களிடம் ஏன் இல்லாமற் போனது? உதவுவதற்குத் தான் உறவினர்கள் என்று சொல்கின்ற வார்த்தை இந்தக் காலத்தில் பொய்யாகப் போய் விட்டதே! நேற்றுவரை ஒட்டிப் பழகியவர்கள், குடும்பம் சாய்ந்த சமயத்தில் ஏன் என்னை விட்டு விலகி ஓடினார்கள்?”
“எனக்குள் ஆயிரம் ஆயிரம் கேள்விகள்! வேதனைக் குமுறல்கள்!  இனி இவர்கள் உதவி எனக்குத் தேவையில்லை என்ற மன உறுதியுடன் என்னை நானே திடப்படுத்திக் கொண்டேன்! தனியாக, எனக்கு நானே துணையாக வாழ்கிறேன்!”
“சிறிது நாட்கள் சென்று என் கணவரின் சொத்து முழுவதும் நாங்கள் செய்திருந்த பயணக் காப்பீட்டுத் தொகையும், எங்கள் கார் விபத்திற்குக் காரணமான டிரக் கம்பெனி கொடுத்த நஷ்ட ஈட்டுத் தொகையும் பெருஞ் செல்வமாக என்னை வந்து சேர்ந்தது. நான் பெரிய பணக்காரியானது தெரிந்ததும் எனக்கு உதவ என்று கூறி என் உறவினர்கள் ஓடி வந்தார்கள். என் மனதைக் கல்லாக்கிக் கொண்டு அவர்களிடம் கடுமையாகப் பேசி அவர்களை என்னிடம் நெருங்க விடாமல் செய்து விட்டேன். ஆனால் என் குடும்பத்தை இழந்த சோகமும், காலில்லாமல் பிறர் உதவியை நாடி நான் பெற்ற துன்பங்களும் சொல்லி முடியாது! என் பணியாளர்களின் உதவியுடன் எல்லாப் பிரச்னைகளையும் எப்படியோ நான் சமாளித்து வருகிறேன். ஆனால் என் மனதில் அமைதி என்பது சிறிதளவும் இல்லை”.
“அன்று உன்னைச் சந்தித்ததும், நீ அன்புடன் எனக்கு உதவியதும், நான் கொடுத்த டாலரை நீ வாங்க மறுத்ததும், நொந்து போயிருந்த என் மனதில் நிறைவான ஒரு நெகிழ்ச்சியை ஏற்படுத்தியது. உலகத்தில் உண்மையான அன்பு இன்னும் அழிந்து போய்விட வில்லை. அது  இன்னும் இருக்கிறது’ பரிவான உள்ளத்துடன் உதவி செய்யக்கூடிய மனிதர்கள் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள் என்பதை அன்று நான் உணர்ந்தேன். வறண்டு போய்க் கிடந்த என் மனதில் அன்று தான் ஒரு ரோஜா மலர் பூத்தது, அதனால் தான் மிகச் சோகமான இந்த நாளின் துயரத்தை உன்னுடன் பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டும் என்று உனக்கு போன் செய்து வரச் சொன்னேன”;.
“என் உறவினர்களெல்லாம் இன்று இங்கு வந்து ஒப்புக்கு ஜெபித்து, அஞ்சலி செய்து, சாப்பிட்டு குடித்துவிட்டுப் போனாhர்கள்! நீயும் வந்து எங்களுடன் சாப்பிடு! என்றோ, ஒரு நாளாவது நாம் எல்லோரும் சேர்ந்து சாப்பிடலாம் வா! என்றோ யாரும் சொல்லவில்லை. என்னைக் கூப்பிடக் கூட அவர்களுக்குத் தோன்றவில்லை. காலையிலிருந்து நான் எதுவுமே சாப்பிடவில்லை தெரியுமா?” என்று பெருமூச்சுடன் தன் நீண்ட பேச்சை முடித்தாள்.
கண்களில் நீருடன் திகைத்துப்போய் உட்கார்ந்திருந்த கீதா, அடுத்த நிமிடம் தன்னைச் சமாளித்துக்கொண்டு கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டு எழுந்தாள். ஒரு புன்னகையுடன் மெடில்டாவிடம், “ஓ, மெடில்டா..! உங்களைப்போல தைரியமாக யாராலும் இந்தச் சோகத்தைச் சமாளித்திருக்க முடியாது. இப்படிப்பட்ட தெளிந்த மனப்பான்மைதான் பெண்களுக்கு இருக்க வேண்டும்! நான் உங்களை மனதாரப் பாராட்டுகிறேன். மெடில்டா!  உங்களுக்கு ஒன்று தெரியுமா? நானும் காலையிலிருந்து இன்னும் எதுவுமே சாப்பிடவில்லை. எனக்குப் பசிக்கிறது. நாம் இருவரும் சேர்ந்து எதாவது சாப்பிடலாமா?” என்று கேட்டாள்.
கீதா சொன்னதைக் கேட்டதும் சோர்ந்து சிவந்து போயிருந்த மெடில்டாவின் முகத்தில் லேசாக ஒளி பிறந்தது. இருவரும் உணவு மேசைக்குச் சென்று, அமர்ந்து,  தட்டுக்களில் எடுத்துப் பரிமாறிக்கொண்டனர்.
சாப்பிடும்போது கீதா மெடில்டாவிடம், “எங்கள் தமிழ் மொழியில் மிக அருமையான ஒரு செய்யுள் இருக்கிறது. யார் நல்ல உறவினர் என்பதை உணர்த்திக் காட்டும் அச்செய்யுளின் பொருள், நீர் நிறைந்து தளும்பிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு குளத்தில் நிறைய மீன்களும், தாமரை, அல்லி போன்ற மலர்களும் மிக அழகாகக் காட்சி தருகின்றன. அந்த மீன்களைக் கொத்தித் தின்பதற்காக நீர்ப் பறவைகளும், பூவிலிருக்கும் தேனைக் குடிப்பதற்காக வண்டுகளும் அக்குளத்தைச் சுற்றிச் சுற்றிப் பறந்து கொண்டிருக்குமாம்! ஆனால் அதே குளத்தில் இருக்கும் நீர் வெப்பத்தால் வற்றிப் போய்விட்டால் அப்பொழுது, அந்தக் குளத்தை நாடி வந்த பறவைகளும், வண்டினங்களும் தமக்குத் தேவையானவை இங்கு இனிக் கிடைக்காதென்பது புரிந்து காணாமற் போய்விடுமாம். ஆனால் அந்த மீன்களும் மலர்களும் மட்டும் வற்றிப்போன குளத்திலேயே தாமும் வாடிப்போய்க் கிடக்கும். செல்வம் படைத்தவர்களை நாடிப் பழகி வரும் உறவினர்களிலும் இந்த மாதிரி இரண்டு வகையினர் இருக்கிறார்கள். முதல் வகை உறவினர் செல்வத்தால் வரும் பயனைக் கருதிப் பழகுபவர்கள். இரண்டாவது வகையினர் அந்த செல்வந்தர், வறுமையின் பிடியில் சிக்கிய காலத்திலும் அவர்களின் துன்பத்தில் பங்கு கொண்டு, உறுதுணையாக உடனிருந்து உதவுபவர்கள். உங்கள் கதையைக் கேட்டதும் இந்தச் செய்யுள் தான் என் நினைவிற்கு வருகிறது!” என்று கூறினாள்.
கீதாவின் விளக்கத்தை உன்னிப்பாகக் கேட்ட மெடில்டா, மிக அருமையான கருத்து என்று கூறி அவளைப் பாராட்டினாள். இப்படி  ஏதேதோ பேசியபடி இருவரும் சாப்பிட்டு முடித்தனர். பிறகு ஹாலில் அலங்கரிக்கப்பட்டு வைத்திருந்த புகைப்படங்களை ஒவ்வொன்றாகப் பார்த்து, யார், யார்? அவர்களின் உறவு என்ன? போன்றவற்றை கீதா மெடில்டாவிடம் கேட்டாள். அவளும் மிக உருக்கத்துடன், ஆர்வத்துடன் ஒவ்வொருவரைப் பற்றியும் சுருக்கமாகக் கூறினாள்.
இந்த உரையாடலின் முடிவில், “கீதா! நீ என்னுடன் வந்து இருந்தது எனக்கு நிம்மதியைத் தந்தது! நான் இன்றிரவு துhக்க மாத்திரை இல்லாமலேயே துhங்கப் போகிறேன்!” என்ற மெடில்டாவிடம், “தட்ஸ் குட்!” என்றாள் கீதா.
பிறகு தான் மட்டும் தனியாகத்தான் இருப்பதாகவும், தன் கணவர் வெளியூருக்குப் போயிருப்பதாகவும், மெடில்டாவிற்கு மறுப்பு ஏதும் இல்லையென்றால், தான் அங்கேயே இரவு தங்கிவிட்டு மறுநாள் காலையில் வீட்டிற்குப் போனால் போதுமென்றும், இப்படிப்பட்ட சோகமான மன நிலையில் அவளைத் தனியாக விட்டுச்செல்லத் தனக்கு விருப்பமில்லையென்றும், இதுவும் நட்பிற்காக மட்டுமே! என்று சொல்லி கீதா சிரித்தாள். அதைக்கேட்ட மெடில்டாவிற்கு மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது.
இரவு படுக்கும்போது, “கீதா உன்னைப்பற்றி நீ எதுவுமே சொல்லவில்லையே!” என்று மெடில்டா கேட்டபோது, சொல்லும்படியாக எதுவுமே இல்லை! நாளைக் காலையில் நானே எல்லாம் விவரமாகச் சொல்கிறேன்! இப்போது அதைப்பற்றியெல்லாம் யோசிக்காமல் நிம்மதியாகத் துhங்குங்கள்!” என்று கீதா அவளைக் கேட்டுக்கொண்டாள்.
மறுநாள் காலை கீதா! தன்னைப்பற்றிய விவரங்களை மெடில்டாவிடம் கூறினாள். “இந்தியாவில் என் அம்மாவும் மூன்று தங்கைகளும் இருக்கிறார்கள். அப்பா இல்லாத குடும்பம்! இப்போது அவர்கள் மாமாவின் அரவணைப்பில் வாழ்கின்றனர். என் மாமாவின் நண்பர் மூலமாக இங்கு வேலை பார்த்திருந்த ஹரிக்கு என்னைப் பெண் பார்த்துத் திருமணம் செய்து, அவர்தான் இங்கு என்னை அழைத்து வந்தார். நான் இங்கு வந்து மூன்று வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. ஒழுங்காக சென்று கொண்டிருந்தது, எங்கள் வாழ்க்கை’ ஆனால் ஒப்பந்த அடிப்படையில் வேலை பார்த்து வந்த ஹரிக்கு இப்போது வேலை போய்விட்டது. இரண்டு மாதங்களாக வேலையில்லை’ அவரது நண்பரின் அழைப்பின் பேரில் ஹரி வேலை தேடி மாண்ட்ரியல் போயிருக்கிறார். அங்கும் இதுவரை எந்த வேலையும் சரியான விதத்தில் கிடைக்கவில்லை’ அப்படிக் கிடைத்துவிட்டால், நானும் அங்கே போய் விடலாம். அந்த நல்ல செய்திக்காகத் தான் நான் இங்கு தனியாகக் காத்திருக்கிறேன். இந்தியாவில் மாமாவின் தயவில் வாழும் என் குடும்பத்திற்கு நான் எப்படியாவது உதவி செய்ய வேண்டும் என்று நான் கொண்டிருந்த உறுதி இப்போது போய் நாங்களே நிலைத்து நிற்க ஒரு நல்ல வழி பிறக்காதா? என்று இறைவனை தினமும் வேண்டிக் கொண்டிருக்கிறேன்! சுருக்கமாக இது தான் என் கதை!” என்று இலேசாக சிரித்தபடி கீதா முடித்தாள்.
அடுத்த நிமிடம் ஒளிரும் கண்களுடன் மெடில்டா, “கீதா! அந்த இறைவன் தான் உன்னை என்னிடத்தில் அனுப்பியிருக்கிறார் என்று நினைக்கிறேன்? ஏன் தெரியுமா? எனக்கு சொந்தமான இரண்டு டிபார்டமெண்ட்டல் ஸ்டோர்களை நிர்வகிக்கச் சரியான நிர்வாகி இல்லாமல் நான் மிகவும் கஷ்டப்படுகிறேன். இப்போது அவற்றை நிர்வகிப்பவன் என்னுடைய இயலாமையைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு என்னை மிகவும் ஏமாற்றிக் கொண்டிருக்கிறான்.  நீ சரியென்று சொன்னால் உன் கணவரை அந்த ஸ்டோர்களுக்கு நிர்வாகியாக நான் ஆக்குகிறேன். உங்கள் உதவி எனக்கு இப்போது மிகவும் தேவை. ஹரி ஸ்டோர்களைக் கவனித்துக் கொள்ளட்டும். நீ என்னுடனேயே தங்கி எனக்கு உதவியாளராக என் எல்லா வேலைகளிலும் எனக்கு உதவு. என் வீட்டின் பேஸ்மெண்டில் நீங்கள் இருவரும் தங்கிக் கொள்ளலாம். எனக்கு நம்பிக்கையாக யாருமே இல்லாத நிலையில் உங்கள் வருகை எனக்கு நன்மை தரும்! தயவு செய்து மறுக்காதே” என்று கூறினாள்.
ஒரு துரும்பு கிடைத்தாலும் போதும். அதைப் பற்றிக்கொண்டு கரையேறி விடலாம் என்று தண்ணீரில் தத்தளிப்பவன் நிலையில் இருந்தாலும் கீதா சற்றே தயங்கினாள்.
என்னதான் தன் செயல் மெடில்டாவின் மனதைக் கவர்ந்ததாக ஏற்றுக் கொண்டாலும், வேறு நாட்டிலிருந்து வந்தவளான தன் உறவு கனேடியப் பெண்மணியான அவளுக்கு ஒத்துப் போகுமா? இதுவரை பணத்தால் மட்டுமே மனிதர்களைப் பார்த்து வந்திருக்கும் இவள் தனது உண்மையான நல்ல உள்ளத்தைப் புரிந்து கொள்வாளா? ஏதாவது ஒரு சூழ்நிலையில் இவளது செல்வத்திற்காகத்தான் நான் இவளிடம் வந்து ஒட்டிக்கொண்டதாக எண்ணி ஏதாவது சொல்லிவிட்டால்! தன்னால் அதைத் தாங்க முடியுமா? ஹரி சரியென்று ஒப்புக்கொள்வாரா? மாட்டாரா?
கனடாவில் பல நாட்டு மக்கள் கனடியர்களாகக் குடியுரிமை பெற்று மாறி வாழ்ந்தாலும், அரசாங்கம் கனடிய மக்கள் என்ற எண்ணத்தை மக்களிடையே உருவாக்க எல்லா விதத்திலும் பாடுபட்டாலும், நிறவேற்றுமை காட்டும் மனப்பான்மை ஆங்காங்கே அதிகம் தென்படுவதை நானே இங்குக் கண்கூடாகப் பார்த்திருக்கிறேனே! இந்நிலையில் நான் செய்த சிறு உதவிக்காக இவ்வளவு பெரிய உதவியை வழங்க இவள் முன் வருகிறாளே – இது சரிதானா? என்று நொடியில் நூறு எண்ணங்கள் எழுந்து அவள் அறிவைக் குழப்பியது.
கீதாவின் எண்ண ஓட்டத்தைச் சரியாகப் புரிந்து கொண்டவள் போல் மெடில்டா சட்டென்று, “கீதா! மனிதர்கள் இல்லாத சோகத்தை நான் மிக நன்றாகப் புரிந்துகொண்டவள், ஐ..மீன், என்னிடம் இருக்கும் அன்பையும், பாசத்தையும் புரிந்துகொண்டு அதே அன்பையும், பாசத்தையும் எனக்கு வழங்க எனக்கென்று மனிதர்கள் யாருமே இல்லை! அதனால் உன் உண்மையான அன்பு உள்ளத்தையும் பரிவையும் புரிந்துகொண்டு தான் உன்னை என்னுடன் வந்து எனக்கு உதவும்படி நான் மனப்பூர்வமாகக் கேட்கிறேன்”.
   “உண்மையான உணர்ந்துகொள்ளுதலுக்கு அன்பு தான் முக்கியமே தவிர வேறு எந்த சமுக வரையறைகளும் தேவையில்லை” என்று பரிவுடன் கூறினாள்.
   அதன்பிறகு, தான் ஹரியிடம் இது பற்றிப் பேசுவதாகவும், அவன் என்ன சொல்கிறானோ அதன்படி தான் செய்வதாகவும், இதில் அவனது கருத்து முக்கியம் என்றும் கீதா அவளிடம் சொன்னாள்.
   வீட்டிற்குத் திரும்பும்போது, ஒவ்வொரு செயலுக்கும் ஒரு உள்ளர்த்தத்தை இறைவன் வைத்திருக்கிறான்’ அதைப் புரிந்துகொள்ள நம்மால் தான் முடியவில்லை! என்று அவள் தன் மனதிற்குள் நன்றியுடன் நினைத்துக்கொண்டாள்.
   கீதாவிடமிருந்து வந்த டெலிபோன் அழைப்பு மூலம் எல்லா விபரங்களையும் கேட்டறிந்த ஹரி மறுநாளே மாண்ட்ரியலிலிருந்து புறப்பட்டு வந்துவிட்டான். ஒரு நாள் முழுவதும் இருவரும் கலந்து பேசிக் கடைசியில் மெடில்டாவின் வேண்டுகோளை ஏற்பதென்று முடிவுக்கு வந்தனர். பிறகு போன் செய்துவிட்டு, கீதா, ஹரியை அழைத்துக்கொண்டு மெடில்டாவின் வீட்டிற்குச் சென்றாள்.
கீதா, ஹரியை மெடில்டாவிற்கு அறிமுகம் செய்து வைத்ததும், அவனை அன்புடன் வரவேற்ற மெடில்டா, “என் குடும்பத்தில் நீங்கள் இருவரும் வந்து சேர்வது எனக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது. கூடிய விரைவில் மேலும் ஒருவர் வந்து நம்முடன் சேர உங்களை வாழ்த்துகிறேன்” என்று புன்சிரிப்புடன் கூறினாள். அவளது வாழ்த்தின் மூலம் உண்மையான அவளது  உள்ளத்தைப் புரிந்து கொண்ட ஹரியும் கீதாவும் ஒருவரையொருவர் பார்த்துச் சிரித்துக் கொண்டனர்.
   மூவரும் நீண்ட நேரம் பேசி, அந்த மாத இறுதியிலேயே அவர்கள் தங்கள் இருப்பிடத்தை அவள் வீட்டிற்கு மாற்றிக் கொண்டு விட வேண்டுமென்றும், மேலும் உடனடியாக முடிக்க வேண்டிய சிலவற்றைப் பற்றியும் திட்டமிட்டு அதை எப்படிச் செய்வது என்றும் முடிவு செய்தனர்.
கெட்டிக்காரனான ஹரி வெகு விரைவில் ஸ்டோர் நிர்வாகத்தைப் பற்றி கற்றுக் கொண்டான். கீதா ஹரிக்கும், மெடில்டாவிற்கும் எல்லா விதத்திலும் உதவியாக இருந்து செயல்பட்டாள். நாள் முழுவதும் மெடில்டாவுடனேயே அவள் பொழுது கழிந்தது. கீதா, ஹரியின்  மாசற்ற அன்பும், உண்மையான உழைப்பும், மெடில்டாவிற்கு வியப்பையும், ஆனந்தத்தையும் அளித்தது.
இப்போது  மெடில்டாவிற்கு வாழ்க்கையில் ஒரு பிடிப்பும் புதுச் சுவையும் ஏற்பட்டன. கால்களற்ற தன் துயர நிலை இப்போதெல்லாம் அவள் நினைவுக்கு வருவதேயில்லை. கால்கள் இருப்பதைப்போலவே கீதாவின் உதவியால் அவள் செயல்பட்டாள்.
ஒரு வருடம் கழிந்தது. மீண்டும் அந்தத் துயர தினம் வந்தது. வழக்கம் போல் மெடில்டா தன் உறவினர் அனைவரையும் அன்று வரவழைத்தாள். அன்பு என்பதன் உண்மையான பொருளை கீதாவின் மூலம் தெரிந்துகொண்ட அவள் அன்று தன் வீட்டிற்கு வருகை புரிந்த அனைத்து உறவினரிடமும் அன்பாகப் பேசினாள்’ ஒவ்வொருவரின் நலன் பற்றியும் அக்கறையுடன் விசாரித்தாள். மனம் உருகி, உள்ளம் தோய்ந்த பிராhத்தனையும் அஞ்சலியும், மெடில்டாவின் மறைந்த குடும்பத்திற்குச் செலுத்தப்பட்டது.
மெடில்டாவின் மாற்றத்தை வியப்புடன் கவனித்த அவளது உறவினர், அது கீதா ஹரியின் வரவால் ஏற்பட்டது என்ற விவரம் அறிந்ததும், அவளையும், ஹரியையும் பொறாமையுடன் பார்த்தனர். எங்கேயோ இருந்து வந்த வேற்று நாட்டினர், நாதியற்றுக் கிடந்த மெடில்டாவிடம், அவள் பணக்காரி என்பதைத் தெரிந்து கொண்டு அட்டை போல் ஒட்டிக்கொண்டு விட்டனர். அவர்கள் நாடகமெல்லாம் மெடில்டாவிடம் சொத்தைக் கொள்ளையடிக்கப் போடும் நடிப்பு! என்றெல்லாம் கீழ்த்தரமாகப் பேசித் தங்களுக்குள் முணுமுணுத்துக் கொண்டனர். புதையலை பூதம் காப்பது போல், தங்களையெல்லாம் நெருங்க விடாமல் தனியாகவே அனுபவித்து வாழ்ந்திருந்த இவள் இவர்களை எப்படிச் சேர்த்துக்கொண்டாள்? என்று மறைமுகமாகப் புலம்பிக் கொண்டனர்.
மெடில்டாவிற்குப் பெருமிதமாக இருந்த அந்தச் சூழ்நிலை, கீதாவிற்கு மூச்சுத்திணறுவதைப் போலத் தோன்றியது. மெடில்டாவின் அன்பையும், நட்பையும் நினைத்து எல்லாவற்றையும் அவள் சகித்துக் கொண்டாள்.
எல்லோரும் சென்ற பிறகு அன்றிரவு மெடில்டா கீதாவிடம், “சென்ற வருடம் கண்ணீரும், சோகமும், தனிமையும் என்னை மிக மோசமாகப் பயமுறுத்தின. சாரமில்லாத இந்த வாழ்க்கையை, நீங்கள் எல்லாம் இல்லாத இந்த வெற்று வாழ்க்கையை நான் எத்தனை காலம் வாழ வேண்டியிருக்கும்? என்று என் குடும்பத்தினரிடம் கேட்டுக் கதறி அழுதேன்.  அந்த வேதனையைப் பொறுக்க முடியாமல் தான் அன்று உனக்கு போன் செய்து உன்னை வரவழைத்தேன். அப்பொழுது இந்தப் புகைப்படங்களில் இருப்பவர்கள் என்னைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தனர். அது வெறும் உயிரற்ற புன்னகையில்லை’ எனக்கு அளிக்கப்பட்ட வாழ்த்துப் புன்னகை என்பதை இப்பொழுது நான் புரிந்து கொண்டு விட்டேன். உன் வருகை என் வாழ்க்கையில் ஒரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்தப் போகிறது என்று தான் அவர்கள் என்னைக் கனிவோடு பார்த்துப் புன்னகைத்திருக்கின்றனர்.” என்று உருக்கமாகச் சொன்னாள்.
உடனே கீதா அவளிடம், “மெடில்டா! இன்று அவர்கள் தங்கள் புன்னகை மூலம் எந்த நல்ல செய்தியையும் தெரிவிக்கவில்லையா?” என்று கேட்டாள்.
“டியர் மெடில்டா! நீ இப்போது எங்கள் பிரிவுத் துயரிலிருந்து சற்றே விடுபட்டு நிம்மதியாக இருக்கிறாயா? என்று தான் இவர்கள் என்னைக் கேட்பதுபோல் இருக்கிறது’ என்றாள் மெடில்டா.
எனக்கென்னவோ அவர்கள் உங்களிடம், மெடில்டா! உனக்கு மேலும் ஒரு மகிழ்ச்சியை நாங்கள் எங்கள் ஆசியாக வழங்கியிருக்கிறோம்! என்று சொல்வதுபோல் இருக்கிறது என்று கூறிய கீதா, வெட்கத்துடன் குனிந்து கொண்டாள்.
ஒரு வினாடி குழப்பத்துடன் கீதாவைப் பார்த்தவள் அடுத்த நொடி முகம் செம்மலராக மலர, “ஓ மை காட்! அப்படியா? அப்படியா? கங்கிராஜூலேஷன்ஸ்! இந்த இனிய செய்தி ஹரிக்குத் தெரியுமா?” என்று மகிழ்ச்சி பொங்கக் கேட்டாள்.
   “ஊஹூம்! உங்களிடம் தான் முதலில் இதைச் சொல்ல வேண்டும்! அதுவும் இன்றைக்குத் தான் சொல்ல வேண்டும்! என்று நான் பொறுமையாகக் காத்திருந்தேன்’ என்று கூறிய கீதாவை அருகில் இழுத்து அன்புடன் தழுவி அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டு விட்டு, நன்றியுடன் அந்தப் புகைப்படங்களை ஒரு முறை பார்த்தாள், மெடில்டா.
மெடில்டாவின் வற்புறுத்தலினாலும், வேறு வழி இல்லாததாலும் கீதா தன் தாயையும், தங்கைகளையும் இந்தியாவிலிருந்து கனடாவிற்கு வரவழைத்துவிட்டாள். கீதாவின் மாமா இறந்துவிட்டதாகவும், தனக்கு இனி என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை என்றும், அவர்கள் குடும்பத்திற்குத் தாங்கள் பாரமாக இருக்க விரும்பவில்லையென்றும், தங்கைகளுக்கும் சரியான வேலை ஏதும் கிடைக்கவில்லை என்றும் கீதாவின் அம்மா புலம்பி எழுதியிருந்த கடிதத்தைப் பற்றி ஹரியிடமும் மெடில்டாவிடமும் கீதா வருத்தத்துடன் கூறிய போது, மெடில்டா அவர்களை, ஸ்பான்ஸர்ஷிப்பில் இங்கு வரவழைக்க ஆவன செய்யும்படி கூறினாள்.
அவர்கள் ஆண் துணையில்லாமல் அங்கு, ஏன் தனியாகக் கஷ்டப்பட வேண்டும்? கீதாவே வரவழைப்பது என்றால் சிரமம் தான்! உதவுவது தனக்கு எந்த சிரமமும் தருவதாக இல்லை. ஒரு குடும்பம் தன்னால் ஒன்றாக இணைகிறது என்றால் அதற்காகாத் தான் எதுவும் செய்யத் தயார்! படித்த உன் தங்கைகள் மூவரும் விற்பனைப் பெண்களாக என் ஸ்டோர;களில் பணியாற்றலாம்! அவர்கள் வருகை, பிறக்கப் போகின்ற உன் குழந்தைக்கும் மிகவும் பாதுகாப்பைத் தரும். அவர்கள் எல்லோரும் அருகிலிருந்து குழந்தையைக் கவனித்துக் கொண்டால் நீயும் நிம்மதியாக உன் வேலைகளைச் செய்ய முடியும்! இதனால் எனக்கு எந்தவித சிரமமுமில்லை, மாறாக அதிக மகிழ்ச்சி! ஒரு நல்ல குடும்பத்துடன் சேர்ந்து வாழ்கின்ற மகிழ்ச்சி தான் எனக்குக் கிடைக்கிறது.! என்றெல்லாம் கூறி, ஹரியையும் கீதாவையும் அவள் சம்மதிக்கச் செய்தாள். மெடில்டாவின் இந்த ஏற்பாட்டினால் கீதாவின் மனதிலிருந்த தன் குடும்பத்தைப் பற்றிய மாபெரும் கவலை மறைந்து, மெடில்டாவின் மீதிருந்த அன்பும், நன்றியுணர்வும் மேலும் பெருகியது.
ஒரு சில மாதங்களுக்குப் பிறகு மெடில்டாவைப் பார்க்கவென்று அவளது குடும்ப வக்கீல் வந்தார். அப்பொழுது கீதாவும் ஹரியும் வெளியில் சென்றிருந்தனர்.
வழக்கமான உபசரிப்புகள், உடல் நல விசாரணைகள் எல்லாம் முடிந்த பிறகு, அவளது குடும்ப வரவு செலவுக் கணக்குகள் எல்லாவற்றையும் சரி பார்த்து நெறிப்படுத்தி எந்தப் பிரச்னையுமில்லாமல் எல்லாமும் சரியாக நடைபெற்று வருவதை உறுதிப் படுத்தினார். எல்லா வேலைகளும் முடிந்த பிறகு மெடில்டா அவரிடம், “மிஸ்டர் பெர்னாண்டஸ்! கீதாவும் ஹரியும் வந்த பிறகு நான் எல்லா விதத்திலும் நிம்மதியாக இருப்பதை உணர்கிறேன். முன்பு எனக்கிருந்த மன அழுத்தமும் சோகமும் இப்பொழுது என்னிடம் இல்லை. கடவுளுக்கு நன்றி!” என்று சிரித்துக்கொண்டே கூறினாள்.
புன்சிரிப்புடன் அதைக் கேட்ட அவளது வக்கீல், “உன் வார்த்தைகள் எனக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருகின்றன. ஆனால் நான் உன்னிடம் சொல்லப்போகின்ற செய்திக்காக வருத்தப்படுகிறேன். அதை உன்னிடம் தெரிவிக்கத்தான் நான் முக்கியமாக இன்று வந்தேன். சில நாட்களுக்கு முன்பு உன் தம்பியும் அவன் மனைவியும் என் அலுவலகத்திற்கு வந்தார்கள். நீ உயில் ஏதும் எழுதி வைத்திருக்கிறாயா? சொல்ல முடியுமா? உன் ஐடியா என்ன? என்றெல்லாம் தற்செயலாகக் கேட்பது போல் சிரித்துப் பேசிக் கேட்டார்கள். உன் சொத்து தங்களுக்கு வந்து சேர்ந்துவிடும் என்று எண்ணியிருந்ததாகவும், அந்த எண்ணம் வெறும் கனவாகப் போய் விடுமா என்றும், இந்த வீட்டில் என்ன நடக்கிறது என்று குழப்பமாக இருப்பதாகவும் ஏதேதோ புலம்பினார்கள். நானும் சிரித்துக்கொண்டே எதையோ சொல்லி அவர்களை அனுப்பி வைத்தேன்.
“மெடில்டா! சீக்கிரம் நீ ஒரு முடிவுக்கு வருவதற்கு இது சரியான நேரமாக எனக்குப் படுகிறது. நீ புத்திசாலி. வாழ்க்கையைப் பற்றி நன்றாகப் புரிந்து கொண்டவள். எதையும் காலத்தோடு செய்துவிட்டால் பிறகு வருவதைப் பற்றிக் கவலைப் பட வேண்டியிருக்காது” என்று கூறி முடித்தார்.
வாடிப் போன முகத்துடன் எதையோ யோசித்தவள், “ஓகே! நான் கொஞ்சம் சிந்திக்க வேண்டும். அடுத்த முறை நாம் சந்திக்கும்போது இதுபற்றி நாம் மீண்டும் பேசலாம்!” என்று கூறி அவருக்கு விடை கொடுத்து அனுப்பினாள். கீதாவும் ஹரியும் வரும் வரை அவளது சிந்தனை தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது
கீதாவின் குழந்தைப்பேறு, கீதாவின் அம்மாவும் தங்கைகளும் வீட்டிற்கு வந்து சேர்ந்த பரபரப்பு, கனடாவின் பனிக்காலத் தொந்தரவுகள், பனிக்கால வியாபாரப் பிரச்னைகள் என்று அடுக்கடுக்கான நிகழ்ச்சிகள் நடந்துகொண்டே போனதில் காலம் பறந்தது என்றே மெடில்டாவிற்குத் தோன்றியது.
ஒரு நாள்… அன்று சூரியன் இதமான வெப்பத்தை வழங்கிப் பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்தான். குளிர்ந்த காற்று எங்கும் சூழ்ந்திருக்க ஓர் இதமான நண்பகலாக அன்று இருந்தது. வீட்டின் வெளிப்புறத்தில் பச்சைப் புல்வெளிக்கு பார்டர் கட்டியது போல் ரோஜா மலர்கள் பல வண்ணங்களில் பூத்துக் குலுங்கின. இடையிடையே பாதையோரச் சின்னச்செடிகளில் குட்டி குட்டியாக வௌ;ளை, மஞ்சள், நீல நிறங்களில் கொத்து கொத்தாகப் பூக்கள் மலர்ந்து காற்றில் தலையாட்டிச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தன. மெடில்டாவின் புதிய குடும்பம் முழுவதும் அந்தப் புல்வெளியில்! எல்லோருக்கும் நடுவில், பூத்த புதிய பூவைப்போல கீதாவின் நான்கு மாத ஆண் குழந்தை மலர்ந்து சிரித்து அனைவரையும் மகிழ்வித்துக் கொண்டிருந்தது.
இந்த ரம்யமான சூழ்நிலையைக் கெடுப்பது போல் மிக வேகமாக ஒரு கார் வந்து நின்றது. அதிலிருந்து மெடில்டாவின் தம்பியும், அவளது மைத்துனனும் இறுகிப் போன முகத்துடன் இறங்கி வந்தனர். புன்னகையுடன்  அவர்களை வரவேற்ற மெடில்டாவிடம் அவளுடன் தனியாகப் பேசவேண்டுமென்றும்,  வீட்டிற்குள் வரும்படியும் கூறினர்.  குழப்பமான மனநிலையில் கீதாவின் குடும்பத்தினர் திகைத்து நிற்க, மெடில்டா எந்தவிதச் சலனமுமில்லாமல் தன் சக்கர நாற்காலியை இயக்கிக் கொண்டு உள்ளே சென்றாள்.
வீட்டினுள் மெடில்டாவிடம் அவர்கள் ஏதோ வாக்குவாதம் செய்தனர். அடைக்கப்பட்ட கதவிற்கு வெளியில் ஒன்றும் கேட்காத நிலையில் கீதாவின் அம்மா கீதாவிடம், “நாம யாரு? அவங்க யாரு? எதை நம்பி இவங்களோட இந்த அளவுக்கு நீ நெருங்கிப் பழகினே? இப்ப இவங்க சொந்தக்காரங்களெல்லாம் வந்து ஏதேதோ பேசறாங்க! நீயானா எல்லாம் நான் பார்த்துக்கிறேன்! நீங்க பேசாம இருங்கன்னு என் வாயை அடைச்சிடுறே. இவங்க பாஷையும்! புரியலே! சும்மா இருக்காம எங்களையும் வரவழைச்சுட்டே! இப்ப என்ன பண்ணப்போறே?” என்று படபடவென்று பேசினாள். அவளது தங்கைகளும் கீதாவின் முகத்தையே பார்த்தனர். கீதா மெதுவாக “இப்பவும் நான் அதைத் தான் சொல்கிறேன்! நீங்க யாரும் எந்தக் கவலையும் படாதீங்க, அவங்கவங்க வேலையைப் பாருங்க! அது போதும்” என்று கூறினாள்.
சற்று நேரத்தில் வந்தவர்கள் குரோதத்துடன் வெளியில் இருந்த இவர்களைப் பார்த்துக் கொண்டே புறப்பட்டுச் சென்றனர்.  குழந்தையைத் துhக்கிக் கொண்டு மற்ற நால்வரும் பேஸ்மெண்டிற்குப் போய்விட, கீதா மட்டும் வீட்டினுள் சென்றாள்.
சிவந்து குழம்பிய முகத்துடன் காட்சியளித்த மெடில்டா, தன்னைப் பார்க்க இன்று அவரால் இங்கு வர முடியுமா? என்று தனது வக்கீலுக்கு போன் செய்து கொண்டிருந்தாள்.
கீதா அவளருகில் சென்று, “என்னால் ஏதாவது பிரச்னையா?” என்று கேட்டாள். அவள் கரங்கள் மெடில்டாவின் தோள்களை மென்மையாகப் பற்றியிருந்தன.
அந்தக் கரங்களைத் தன் கையால் தட்டிக் கொடுத்து “உன்னால் எனக்கு எப்பொழுதுமே பிரச்னையில்லை! எனக்குக் கொஞ்சம் ஜூஸ் எடுத்துக்கொண்டு வா!” என்று மெடில்டா கூறிவிடவே, கீதா எதுவும் கேட்டு அவளைத் தொல்லைப் படுத்தாமல் அவள் கூறியதைச் செய்துவிட்டுத் தன் வேலைகளைச் செய்ய ஆரம்பித்தாள்.
அடுத்த அரை மணி நேரத்தில் மெடில்டாவின் குடும்ப வக்கீலான பெர்ணான்டஸ் அங்கு வந்தார். அவரை அன்புடன் வரவேற்ற மெடில்டா அவரிடம், தனது தம்பியும், தன் கணவனின் சகோதரனும் நன்றாகக் குடித்துவிட்டு வந்து தன்னை மனம் புண்படும்படி பேசிவிட்டுச் சென்ற விவரத்தைக் கூறினாள்.
அவற்றை வருத்தத்துடன் கேட்ட அவர், “மனித மனங்கள் மரத்துப்போய் விட்டன’ அவர்களுக்கு உன் துயரமும், தனிமையும் தெரியவில்லை’ தங்கள் கடமை என்னவென்றும் தெரியவில்லை. ஆனால் உன் சொத்தும், வருமானமும் தான் அவர்கள் கண்களுக்குத் தெரிகின்றன. அவற்றை அடையத் தங்களுக்குத் தான் உரிமை இருப்பதாக அவர்கள் நினைக்கின்றனர்!”
அவர் தன் பேச்சை முடிக்கும் முன் மெடில்டா குறுக்கிட்டு, “அதனால் தான் நானும் ஒரு முடிவுக்கு வந்துவிட்டேன்! எனக்கு எந்தவிதத்திலும் உதவாத இவர்களை விட, என் நிம்மதிக்காகவே வாழ்கின்ற என் அருமைத் தோழி கீதாவிற்கு என் சொத்து, இந்த வீடு என் டிபார்மெண்டல் ஸ்டோர்ஸ் எல்லாவற்றையும் எழுதி வைத்துவிடத் தீர்மானித்துவிட்டேன். இதைப்பற்றி முடிவாகப் பேசத்தான் உங்களை இன்று வரச் சொன்னேன்!” என்று கூறினாள்.
ஒரு புறம் நின்று அவர்கள் இருவரும் பேசுவதை எல்லாம் அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த கீதா, “மெடில்டா! இடையில் நான் குறுக்கிடுவதற்காக என்னை மன்னிக்கவும்!” என்றாள்.
“நோ! நோ! நீ என்ன  சொல்வாய் என்பது எனக்குத் தெரியும்! உன் பேச்சைக் கேட்க ஒரு நிமிடம் கூட நான் தயாரில்லை!” என்று மெடில்டா கிறீச்சிட்டாள்.
“மிக முக்கியமான ஒரு விஷயத்தில் இவ்வாறு பிடிவாதம் பிடிப்பது உங்களைப் போன்ற புத்திசாலிகளுக்கு அழகல்ல! தயவு செய்து  நான் சொல்வதை முதலில் கேளுங்கள். பிறகு நீங்கள் என்ன முடிவுக்கு வந்தாலும் அதற்கு நான் கட்டுப்படுகிறேன்!” என்று அழுத்தமான குரலில் கீதா சொன்னதும், மெடில்டாவால் மறுப்பு ஏதும் சொல்ல முடியவில்லை.
“இதோ பாருங்க மெடில்டா! உணர்ச்சி வசப்பட்டு செய்கின்ற செயல்கள் என்றுமே நல்ல பலனைத் தருவதில்லை. அறிவுபூர்வமாகச் சிந்தித்து, அது நன்மையைத் தருமா? என்று பல விதத்திலும் யோசித்துச் செய்கின்ற செயல்கள் நல்ல வெற்றியைத் தரும். உங்களுக்கே தெரியும், நான் உங்கள் சொத்துக்கோ, டாலருக்கோ ஆசைப்பட்டு உங்களிடம் வரவில்லை. அன்பும் ஆதரவுமின்றி, பற்றிப் படரப் பந்தல் இல்லாத கொடி போல் என் கண்களுக்கு நீங்கள் தெரிந்தீர்கள்! எனக்கும் நிமிர்ந்து நிற்க ஓர் ஊன்றுகோல் தேவைப்பட்டது. நம் இருவரையும் அன்று இணைத்து வைத்தது அன்பு எனும் பாலம்!
உங்களிடம் அன்பு காட்டி, அரவணைத்து, உங்கள் செயல்பாடுகளுக்கு உறுதுணையாய் இருக்க நானும் என் கணவரும் இங்கு வந்தோம். நான் அப்போது உங்கள் நண்பியாக இங்கு வரவில்லை. உங்கள் உதவியாளராக நானும், உங்கள் ஸ்டோருக்கு நிர்வாகியாக என் கணவரும் வந்தோம். பணிபுரியும் இடத்தில் எங்கள் விசுவாசத்தையும் நன்றியையும் காட்டி, உங்களிடம் உண்மையாக அன்புடன் நடந்துகொள்கிறோம்.
இது உங்கள் மனதைக் கவர்ந்ததால் நீங்கள் எங்கள் மீது மேலும் அக்கறை காட்டினீர்கள். உங்கள் மகிழ்ச்சியை, அன்பை வெளிப்படுத்த என் குடும்பத்தையும் இங்கு வரவழைத்து, எங்களை மேலும் உங்களுக்குக் கடமைப்பட்டவர்களாக ஆக்கிவிட்டீர்கள். அதனால் என் குழந்தை உட்பட நாங்கள் எல்லோருமே உங்கள் நன்மைக்காக மன நிறைவுடன் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறோம். இலையெல்லாம் மெடில்டா என்ற நல்ல பெண்மணியின் நல்ல இதயத்திற்காக மட்டும் தான். அவரது சொத்துக்காகவோ, சொகுசான வாழ்விற்காகவோ அல்ல.
இதே நல்ல இதயத்துடன் ஏன் நீங்கள் உங்கள் உறவினர்களைப் பார்க்கக்கூடாது? அவர்கள் விரும்பும் இந்தச் சொத்தை நீங்கள் ஏன் அவர்களுக்கு அளிக்கக்கூடாது? உங்களுக்குப் பிறகு எல்லாச் சொத்தும் தங்களுக்குத் தான் வந்து சேரும் என்ற எண்ணத்தில் வாழ்ந்து வரும் அவர்களுக்கு, இடையில் வந்த நானும் என் குடும்பமும் உங்களுடன் ஒட்டி உறவாடுவதைப் பார்த்ததும், எங்கே நான் நடித்து உங்களை ஏமாற்றி அத்தனையையும் சுருட்டிக்கொண்டு விடுவேனோ என்ற பயம் ஏற்படுவது இயற்கை தானே! மேலும் என் பெரிய குடும்பம் அவர்களை இன்னும் மிரட்டியிருக்கும்.
பிறர் உன்னிடம் எப்படி நடந்துகொள்ள வேண்டுமென்று நீ விரும்புகிறாயோ, அப்படி நீ அவர்களிடம் நடந்துகொள்ள முதலில் முயற்சி செய்! என்று இயேசுநாதர் கூறயிருக்கிறார். நீங்கள் உங்கள் செல்வத்தை உங்களுக்குப் பிறகு அவர்கள் தான் அடைவார்கள் என்று எழுதி வைப்பதன் மூலம் உங்கள் அன்பு உள்ளத்தை அவர்களிடம் வெளிப்படுத்துங்கள். அதன் பிறகு பாருங்கள்! அவர்கள் தங்களின் சிறுமையான போக்கைத் தாங்களே உணர்ந்து வெட்கித் தலை குனிவார்கள்.
அதுமட்டுமல்ல! நீங்கள் அன்போடு தத்தெடுத்து வாழ வைத்துக்கொண்டிருக்கும் கீதா என்ற பெண்ணின் குடும்பம் உங்கள் சொத்துக்கு ஆசைப்பட்டு உங்களுடன் வாழவில்லை. அவர்கள் மறந்துவிட்ட கடமையைச் செய்து, அதை அவர்களுக்கும் உணர்த்தத்தான் அவள் உங்களுடன் வாழ்கிறாள் என்ற உண்மையையும் அவர்கள் பிறகு புரிந்துகொள்வார்கள்!
பணமும் காசும் இன்று வரும்! நாளை போகும்!  ஆனால் மனிதர்கள் கிடைக்க மாட்டார்கள்! என்று என் அம்மா அடிக்கடி சொல்வார். இப்படிப்பட்ட இந்த அற்ப செல்வத்திற்காக நீங்கள் உங்கள் மனிதர்களை இழக்க வேண்டாம்! அன்பால் வெல்ல முடியாத அவர்களை நீங்கள் உங்கள் அன்பளிப்பால் வெல்லுங்கள்! அந்த அன்பையே ஆயுதமாகக் கொண்டு அவர்களை வெட்டி வீழ்த்துங்கள்!
ஆனால் மெடில்டா! நாங்கள் உங்களை விட்டுப் பிhpந்துபோக மாட்டோம்!  எங்கள் மகன் வளர்ந்து அவனது திருமணம் உங்களுக்கு முன்னால் தான் நடக்கும்! போதுமா? உங்கள் சொத்தை நான் நேசிக்கவில்லை. உங்களைத்தான் நான் நேசிக்கிறேன் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள், மெடில்டா!” என்று தழுதழுத்த குரலில் பேசி முடித்தாள், கீதா.
மெழுகுச் சிலைகளைப்போல் வக்கீலும், மெடில்டாவும் அப்படியே உறைந்து போய் அமர்ந்திருந்தனர். சில நிமிடங்கள் கழித்து, “ஆம்! இதுதான் சரி! உன்னோடு பழகிய எனக்கு உன் உயர்ந்த உள்ளம் வாய்த்திருக்க வேண்டும். அது தான் நான் கொண்ட நட்பிற்கு அடையாளமாக இருந்திருக்கும். என்றாலும் பரவாயில்லை” என்று கூறிய மெடில்டா, “மிஸ்டர் பெர்னாண்டஸ்! என்  சொத்தின் பாதிப் பகுதியை உடல் ஊனமுற்ற அனதைகளுக்கு அளிக்க நான் விரும்புகின்றேன். மீதிப் பகுதியை என் மறைவுக்குப் பின், என் உறவினர்கள் சமமாகப் பங்கிட்டு எடுத்துக் கொள்ளும்படி உயில் எழுதி விடுங்கள்.
நான் வசித்து வரும் இந்த வீட்டை எனக்குப் பிறகு என் அன்பிற்குரிய கீதாவின் மகனுக்கு அன்பளிப்பாகத் தருகிறேன்! இந்த முறையில் நீங்கள் எல்லாவற்றையும் எழுதி முடித்து வந்து என் ஒப்பத்தைப் பெற்றுக் கொள்ளுங்கள! இனி உங்களைத் தேடி வந்து யார் என்ன கேட்டாலும் எனது உயில் பற்றிச் சொல்லிவிடுங்கள்!” என்று தெளிவாகக் கூறினாள்.
அந்த அறையில் அதுவரை சூழ்ந்திருந்த இறுக்கமான சூழ்நிலை சற்றே தளர்ந்தது. வேண்டாத வீண் வழக்குகளையும், பிரச்னையான மனிதர்களையுமே சந்தித்துப் பழகிப் போன பெர்ணான்டஸிற்கு இன்றைய அனுபவம் ஓர் இனிய தென்றலைப் போல சுகமாக இருந்தது. கையில் காபிக் கோப்பைகளைத் தட்டில் வைத்து எடுத்து வந்த கீதா, அவர் கண்களுக்கு அன்பெனும் மலர் ஏந்தி நடந்து வரும் தேவதை போல் தோன்றினாள். நல்ல முடிவை எடுத்ததாகக் கூறி இருவரிடமும் சிறிது நேரம் கலகலப்பாகப் பேசியிருந்துவிட்டு அவர் விடை பெற்றுச் சென்றார்.
கீதாவும் மெடில்டாவும் ஒருவரையொருவர் மௌனமாகப் பார்த்துக் கொண்டனர். பின் இருவர் முகத்திலும் புன்னகை மலர்ந்தது.
அன்று மெடில்டாவின் குடும்பத்தினர் மறைந்த இருபதாவது ஆண்டு நினைவு நாள். அந்த வீடு முழுவதும் விளக்குகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு அழகாக இருந்தது. ஹாலில் இருந்த மெடில்டாவின் குடும்பத்தினரது புகைப்படங்கள் பெரிதாக்கப்பட்டு, மலர் மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, அவற்றின் கீழே மலர்க்கொத்துக்கள் அழகாக வைக்கப்பட்டிருந்தன. அவற்றை அடுத்து மெழுகு வர்த்திகள் ஒளிர்ந்துகொண்டிருந்தன. அந்த இடமே தெய்வீகமாகக் காட்சியளித்தது.
மெடில்டாவின் உறவினர்கள் கார்களில் வந்து இறங்கிய வண்ணம் இருந்தனர். அவர்களின் கைகளில் மலாக்கொத்துகளும், மெழுகுவர்த்திகளும் காட்சியளித்தன. குடும்ப நண்பரான வக்கீல் பெர்ணான்டசும், பாதிரியாரும் வந்த பின் அங்குப் பிரார்த்தனை ஆரம்பமாயிற்று.
கருணையும், அன்பும் பெருகும் முகத்துடன் மெடில்டா கண்களை மூடிப் பிரார்த்தனை செய்ய, அவளது சக்கர நாற்காலியின் இரு புறங்களிலும் கீதாவின் மகனும், மகளும் நின்றிருந்தனர். அவர்களுக்கு அருகில் கீதாவின் குடும்பம் முழுவதும் அமர்ந்திருந்தது.
அன்பு மட்டுமே அகிலத்தை ஆளக்கூடியது என்று உணர்த்துவதுபோல் அனைவரும் அந்த அமைதியான பிரார்த்தனையில் முழுமையாக ஆழ்ந்திருந்தனர் புகைப்படங்களிலிருந்த மெடில்டாவின் குடும்பத்தினர், எப்பொழுதும் போல் மிக அழகாகப் புன்னகை புரிந்துகொண்டிருந்தனர்!

“ஆன்மீகம் வேண்டும்” என்ற அகமாற்றம் தேவை – 15

“நினைக்கத் தெரிந்த மனமே உனக்கு மறக்கத் தெரியாதா?” என்று சுசீலாவின் இனிய குரலில் ஒரு பாடல் மிக அருமையாக வானொலியில் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது. கேட்டுக்கொண்டிருந்த எனக்குள் அந்த வரிகளின் ஆழமான பொருள் சிந்தனையைத் துாண்டியது.

இந்த மனம்தான் எவ்வளவு விசித்திரமானது!. எவ்வளவு அற்புதமானது! எவ்வளவு முரண்பாடுகளைக் கொண்டது! ஒரு கணமாவது இந்த மனம் எதையுமே நினைக்காமல் சும்மா இருந்திருக்கிறதா?

போன கதைகளைப் பற்றி நினைத்து வருந்தாமல் வரப்போகின்ற நிகழ்வுகளைப்பற்றிக் கனவு காணாமல் இப்போது செய்து கொண்டிருப்பவைகளைப் பற்றியும் நான் செய்வது சரியா அல்லது பிழையா? என்று குழம்பிக் கொண்டிருக்காமல் இந்த மனம் சும்மா இருந்திருக்கிறதா?

துாங்கும் போதும் எதையாவது ஒன்றைச் செய்யும் போதும் எதுவுமே செய்யாமல் சும்மா இருக்கும்போது கூட ஓயாமல் எதையாவது ஒன்றைப்பற்றி மனதில் ஏதோ ஒரு எண்ணம் அல்லது பல எண்ணங்கள் ஓடிக்கொண்டே தான் இருக்கின்றதே தவிர இந்த மனம் எப்போதாவது சும்மா இருந்திருக்கிறதா?

இந்த மனம் ஏன் இப்படி சதா அலைகடல்போல் அலை பாய்ந்து கொண்டே இருக்கிறது? “பொன்னியின் செல்வன்” என்ற புகழ் பெற்ற சரித்திர நாவலில் “பூங்குழலி” என்ற படகோட்டிப் பெண் பாடுகின்ற ஒரு பாடல் அடிக்கடி என் நினைவில் ஒலிக்கும்.

“அலை கடலும் ஓய்ந்திருக்க
அகக் கடல்தான் பொங்குவதேன்?”

ஒரு நிமிடம் யோசித்துப் பார்க்கிறேன். இந்த அகக்கடல் என்றாவது ஓய்ந்திருக்கிறதா? ஊஹூம்! “இல்லை” என்ற பதில்தான் வருகிறது. எப்போதிலிருந்து இந்த மனம் இப்படி ஓயாமல் சிந்திக்கத் துவங்குகிறது என்று யோசித்தால் எப்பொழுது ஆசை என்ற உணர்வு ஒருவனது எண்ணத்துள் எழத் துவங்குகின்றதோ அப்பொழுது முதல் இந்த மனமும் அலைபாயத் துவங்கிவிடுகின்றது என்ற உண்மை புலப்படுகிறது.

நாம் சிந்திக்கத் துவங்காத வரையில் இந்த வாழ்க்கை ஒரு விதத்தில் அது போகிற போக்கில் போய்க்கொண்டே இருக்கிறது. திடீரென்று ஒரு நேரத்தில் ஏன் இப்படி நடக்கிறது? அப்படி ஏன் நடக்கவில்லை? என்று ஒரு யோசனை தோன்றும்போது திடுக்கிடுகிறது. அந்த கணத்தில் தான் ஒரு விழிப்புணர்ச்சி ஏற்பட்டதுபோல் அறிவு சிந்திக்கத் துவங்குகிறது. அப்பொழுதுதான் அதுவரை வாழ்ந்து கொண்டிருந்த வாழ்க்கையின் அவலங்கள் புலப்படுகின்றன. எவ்வளவு அறியாமையில் சிக்கி ஒன்றும் புரியாமலேயே எதைப்பற்றியும் யோசிக்காமலேயே செயல்பட்டுக் கொண்டு வந்திருக்கிறோம் என்ற உண்மை பளிச்சிட்டுச் சுடுகிறது.

அந்த உண்மை புலப்படும் பொழுது தான் நான் அறிவின் வழி சென்று வாழவில்லை, ஆசையின் வசப்பட்டு வாழ்ந்திருக்கின்றேன்! இந்த ஆசைகளின் விளைவாகத்தான் இந்த மனம் அமைதி இழந்து அலை பாய்ந்து தவித்திருக்கிறது என்பதும் புரிகிறது.

இந்த ஆசை என்பது என்ன? என்று இப்போது ஆராய வேண்டும். முற்பிறவிகளில் நான் விரும்பிய எனது விருப்பங்கள் நிறைவேறாத நினைவின் ஏக்கங்களாக என் ஆழ் மனதில் படிகின்றன. அந்தக் கர்மப் பதிவுகளே எனது இந்தப் பிறவிக்கு அடிப்படைக் காரணமாக அமைகின்றன. அந்த எனது ஆசைகளுக்கு ஏற்றபடி எனது குலம், தாய் தந்தையர், உடன் பிறந்தவர்கள், உறவுகள், சூழ்நிலைகள் எல்லாம் அமைகின்றன.

இப்படி உள்ளத்தில் உறைந்திருக்கும் ஆசைப் பதிவுகள்தான் மனதில் எண்ணங்களாக உருவாகின்றன. அந்த எண்ணங்களை நிறைவேற்ற நான் செயல்படுகின்றேன்’ ஓடியாடித் திரிகின்றேன். இப்படிச் செய்யப்படும் இந்த செயல்கள் எனக்கு நிறைவையும் நிம்மதியையும் தருகின்றனவா என்று பார்த்தால் தருவதில்லை என்ற பதில் தான் பெரும்பாலும் வருகின்றது.

இந்த நிலையில் எனது செயல்கள் எனக்கு நிறைவையும் நிம்மதியையும் தருகின்றன என்று ஒரு சிலர் மட்டும் உறுதியாகக் கூறுகின்றனர். அப்படிச் சொல்பவர்கள் யார்? என்று உற்று நோக்கினால் அப்பொழுது மீண்டும் ஒரு உண்மை வெளிப்படுகின்றது.

நிம்மதியிழந்து அல்லலுற்று அவதிப்பட்டு அலைபாய்ந்து துன்புறுவதாகவே சதா புலம்பிக்கொண்டிருக்கும் மக்கள் கூட்டத்தின் நடுவில,; இந்த வாழ்க்கை சுகமாக இருக்கிறது. நிறைவாகவும் நிம்மதியாகவும் இருக்கிறது. எனக்குக் கஷ்டங்களும் பிரச்னைகளும் இருக்கின்றன என்றாலும் அவை என்னை பாதிப்பதில்லை என்று புன்னகையுடன் சொல்பவர்களும் இருக்கிறார்கள்.

இவர்கள் யார்? இவர்களால் மட்டும் எப்படி இவ்வாறு சொல்ல முடிகிறது? பெரும் பணக்காரர்களால் இந்தப் பதிலை சொல்ல முடிவதில்லை. பெரும் சாதனையாளர்களால் இப்படிக் கூற இயலுவதில்லை. உலகப் புகழ் பெற்ற எவராலும் இதை ஒப்புக்கொள்ள முடிவதில்லை. ஆனாலும் இப்படி ஒரு பதிலைச் சொல்பவர்களும் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் யார் என்று பார்த்தால் “ஆன்மீகவாதிகள்” என்பது தெரியவரும்.

ஆன்மீகவாதி என்றவுடன் பூஜை, புனஸ்காரம், மந்திர தந்திரங்கள், அகத்தாய்வுப் பயிற்சியாளர்கள் என்றெல்லாம் அர்த்தங்களைத் தேடி ஓடக்கூடாது. பெரும்பாலும் ஆன்மீகம் என்ற சொல்லே சமுதாயத்தில் அலர்ஜி உண்டாக்கக்கூடிய ஒரு சொல்லாக அர்த்தம் கொள்ளப் படுகிறது. இது பிழை. இதனைப் பிழை என்பதை விவரிக்கப் போனால் நம்மை அது வேறு எங்கோ இழுத்துக் கொண்டு போய்க் குழப்பத்தில் ஆழ்த்திவிடும். எனவே இதை விடுவோம்.

உண்மையில் ஆன்மீகம் என்பது ஆன்மாவாகிய தன்னை அறிந்து அந்த அறிவால் தெளிந்து வாழ்வது. அவ்வாறு வாழ்பவர்கள் ஆன்மீகவாதிகள். அவ்வளவுதான்! இந்த ஆன்மீகவாதிகள் தான் நான் நிம்மதியாக நிறைவுடன் வாழ்கிறேன் என்று மகிழ்வுடன் கூறுகின்றனர். இவர்களுக்கு இந்த நிலை ஏற்பட்டது எப்படி?

ஆதிகாலத்திலிருந்தே மனிதனுக்குப் போராட்டங்கள் துவங்கி விட்டன. அவற்றை வென்றுதான் மனிதன் வாழ்ந்தான். அப்படி வாழக்கூடிய முறையை நம் முன்னோர் அறிந்திருந்தனர். அவர்களின் வாழ்க்கை தர்ம வாழ்க்கையாகவே அமைந்திருந்தது. ஆனால் எப்பொழுது ஆசை என்ற உணர்வு உள்ளத்தில் தலை துhக்கியதோ அப்பொழுதே அதன் துணைக் குணங்கள் எல்லாமும் உள்ளத்தில் குடிபுகத் துவங்கிவிட்டன. அதனால் துன்பம் என்பது தொடர் கதையாயிற்று. இந்த நிலையில் ஆன்மாவை அறிந்து வாழ்ந்த தர்ம வாழ்க்கை மெல்ல மெல்ல மறைந்து போயிற்று. ஆன்மீக வாழ்க்கை என்பது நடைமுறையிலிருந்து விலகி வேறான ஒன்றாகத் தனியாக்கப்பட்டு விட்டது.

நாளடைவில் தான் வாழ வேண்டிய ஆன்மீக அற வாழ்க்கையை மறந்த நிலையில் எல்லாம் ஒன்று என்ற உண்மையை மறந்த நிலையில் மனிதன் அறியாமையில் வாழத் துவங்கினான் அந்த வாழ்க்கை இன்று வரை தொடர்ந்து கொண்டு இருக்கிறது. தன்னை அறிவதற்காகவென்று வைக்கப்பட்ட மனமென்னும் கருவி ஆசையின் நிலைக்கலனாயிற்று. அலை பாயத் தொடங்கியது. இந்த நிலை அந்த கருவிக்குத் துயரத்தைத் தந்தது. எனவே அது தன் இயல்பாகிய அமைதியையும் நிம்மதியையும் தேடி அலைய ஆரம்பித்தது. அது தான் இன்றைய மனித வாழ்க்கை!

இந்த நிலையில் ரிஷி பரம்பரை என்ற ஒரு பாரம்பரியம் காலங்காலமாகத் தொடர்ந்து இந்த சனாதன தர்ம நெறியைப் பற்றி, மனிதன் வாழ வேண்டிய வாழ்க்கை முறை பற்றி, எப்படி வாழ்ந்தால் நிம்மதியாகவும் நிறைவாகவும் ஆனந்தமாகவும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக சமுதாய நன்மைக்காக என்றும் வாழ முடியும் என்பதை மிக அருமையாக எடுத்துச் சொல்லிக்கொண்டே வருகிறது.

அந்த ரிஷி பரம்பரையில் வருபவர்கள் தன்னலமற்றவர்கள், தமது வாழ்க்கையைச் சமுதாய விழிப்புணர்ச்சிக்காக அர்ப்பணித்தவர்கள். தனி மனிதனின் ஆளுமையை மறுசீரமைப்பு செய்பவர்கள். தன்னை அறியாமல் தவித்து வாழ்ந்து கொண்டிருப்பவனைத் தடுத்து நிறுத்தி அவனை யாரென்று அவனுக்கே உணர்த்தி இனி அவன் வாழ வேண்டிய விதம் பற்றிய ஞானத்தைத் தாய்போல் எடுத்துரைத்து நன்மை சேர்ப்பவர்கள்.

தாகம் எடுத்தவன் தண்ணீரைத் தேடி அடைவதைப் போல் தன்னை அறிய விரும்புபவன் அல்லது தன் மனம் படுத்தும் பாடு தாளாமல் தவிப்பவன். இப்படிப்பட்ட ரிஷி பரம்பரையில் வந்த குருவை அணுகி அவர் கூறுகின்ற உபதேசங்களை நன்றாகக் கேட்டு அங்கு நடைபெறுகின்ற உரையாடல்களில் தனது அறியாமையை அறவே நீக்கித் தன்னை யாரென்றும், தான் வாழ வேண்டிய முறை எப்படி என்றும் தெரிந்து கொண்டால் அதன் பின் அவன் ஆன்மீகவாதியாகத் தன்னை உணர்கின்றான்.

அந்த ஆன்மீகவாதியின் மனம் உபதேசத்தால் பெற்ற ஞானத்தால் விழிப்படைந்து அமைதி பெறும். சும்மா இருக்கும் சுகத்தை அந்த மனம் அறியும். அலை பாயாது. அகக்கடல் பொங்காது. வாழ்வில் தனக்கு ஏற்படும் பிரச்னைகளை அவனால் அமைதியாக எதிர்கொள்ள முடியும். உரிய தீhவுகளைச் சரியான முறையில் எடுக்க முடியும். தான் எடுத்த முடிவு பிழையாகிப் போனால் அதையும் அமைதியாக ஏற்க அவனால் முடியும்.

இப்படி நம்மை நாம் புரிந்துகொண்டு, சமாளிக்க முடியாதவற்றைக் கூடச் சரியாகக் கையாண்டு நமக்கு வருபவற்றை ஏற்றுக்கொண்டு நிறை வாழ்க்கை வாழ்வதே ஆன்மீகம் வேண்டும் என்னும் அகமாற்றத்தால் ஏற்படும் விளைவு ஆகும்.

“எதிர்பார்ப்பு ஏமாற்றம் தரும்” என்ற அகமாற்றம் தேவை – 14

சாதாரண மனித சுபாவமே பிறர் எனக்கு என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை எதிர்பார்ப்பதுதான். நம் வீடுகளில் ஏற்படுகின்ற ஒவ்வொரு சிறு உரசல்களையும் தகராறுகளையும் சண்டை சச்சரவுகளையும் உற்று நோக்கி ஆராய்ந்தால் அதில் பின்னணியாக இருப்பது இந்த எதிர்பார்ப்புத்தான்! “நான் நினைத்தது மாதிரி நீ நடந்துகொள்ளவில்லை” என்று ஒருவர் தன் மனைவியிடம் கூறினார். “அதைத்தான் நானும் சொல்ல நினைக்கிறேன்” என்று அவள் பதிலுக்கு முணுமுணுத்தாள். ஒருவர் பிறரிடம் ஒன்றை எதிர்பார்க்கின்ற பொழுது அந்த ஒன்றை நாம் பிறருக்குத் தருகிறோமா? என்பதை யோசிக்க வேண்டும்.

“பிறர் உனக்குக் கொடுக்க வேண்டுமென்று விரும்புவதை எல்லாம் நீ அவர்களுக்குக் கொடு” என்று கூறினார் ஸ்ரீ ரமணர். ஆனால் நாமோ “பிறர் தான் நமக்குக் கொடுத்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும், எல்லாம் செய்துகொண்டே இருக்க வேண்டும்” என்று விரும்புகிறோமே தவிர “நாமும் அவர்களுக்குக் கொடுக்க வேண்டும், அப்படி அவர்களும் நம்மிடம் எதிர்பார்ப்பார்கள்” என்ற எண்ணமே நம்முள் எழுவதில்லை.

“அந்த வீட்டுக்கு மனுஷன் போவானா? வா! என்று கூப்பிடக்கூட வழி தெரியாதவர்கள்”! என்று சிலர் உரத்த குரலில் கூறுவர். வீட்டிற்கு வருபவர்களை முகம் மலர்ந்து கைகூப்பி “வாங்க! வாங்க! என்று அன்புடன் வரவேற்க நாம் முற்பட்டால் பிறகு நாம் செல்லுமிடமெல்லாம் இதே வரவேற்பு நமக்கும் கிடைக்கும் என்ற எண்ணம் எத்தனை பேருக்கு இருக்கிறது?

“தன்கையே தனக்குதவி” என்று கூடுமானவரை நம் செயல்களை நாமே செய்துகொள்ளப் பழகினால் எதற்கெடுத்தாலும் பிறரை எதிர்பார்க்கத் தேவையில்லை. அதோடு பிறருக்கும் நாம் முன்வந்து உதவிகளைச் செய்ய வேண்டும்கேட்காமலேயே ஓடிச்சென்று உதவுபவர்கள் மிக உயர்ந்த குணமுடையவர்கள்.கேட்ட பிறகு செய்பவர்களைப் பரவாயில்லை என்று சொல்லலாம். அப்படி கேட்டப் பிறகும் உனக்குச் செய்யவா நான் இருக்கிறேன்? இப்போ என்னிடம் வந்து கேட்பதற்கு நீ எனக்கு என்ன செய்தாய்? என்றெல்லாம் பேசுபவர்களை என்ன சொல்வது? சில சமயம் உதவி செய்யக்கூடிய நிலையில் நாம் இல்லாமல் இருக்கலாம். அப்பொழுது தெளிவாக நம் நிலையை எடுத்துக் கூறினால், பூசிமெழுகாமல் கௌரவம் பார்க்காமல் வெளிப்படையாகப் பேசினால் வந்து கேட்பவர் புரிந்து கொள்வார். அந்த இடத்தில் உறவு பாதுகாக்கப்படும்.

ஒருவர் நம்மை அலட்சியப்படுத்துவதும் அல்லது அறியாமையால் பிழையாகச் செய்து விடுவதும் நிச்சயம் நமக்குப் புரியும். நம்மை அலட்சியப்படுத்துபவர்களை நாமும் அலட்சியப்படுத்தி விடலாம். அறியாமையால் பிழைபட நடந்தால் அதைப் பொறுத்துக்கொண்டு “இதோ பார்! இதை இப்படிச் செய்ய வேண்டும்! நீ இப்படிச் செய்தாய்! இது பிழை!” என்று நல்ல வார்த்தைகளால் அன்பாக எடுத்துச் சொல்லிச் சுட்டிக்காட்டித் திருத்த வேண்டும். அப்பொழுது அவர்களுக்குத் தமது பிழை தெளிவாகப் புரியும். அதனால் உடனே மன்னிப்பு கேட்டுக்கொண்டு இனி அந்தப் பிழை ஏற்படாமல் எப்பொழுதும் கவனத்துடன் நடக்க முற்படுவர். மாறாக அவர்கள் தான் எதிர்பார்த்தபடி நடக்கவில்லை என்ற ஏமாற்றத்தில் கோபமும் வெறுப்பும் கொண்டு தாறுமாறாகப் பேசினால் பிறகு அங்கு உறவில் விரிசல்தான் ஏற்படுமே தவிரப் பிழை உணரப்படமாட்டாது.

பிறருக்கு நாம் செய்வதுதான் நமக்குத் திரும்பக் கிடைக்கும். “அவர் என்னிடம் இப்படி நடந்து என்னைப் புண்படுத்திவிட்டார் என்று மனதிற்குள் புழுங்குவதைவிட, பிறரிடம் இதைப்பற்றித் தரக்குறைவாகப் பேசிப் புலம்புவதை விட அல்லது அவரிடமே, நீ அறிவிருந்தால் இப்படிச் செய்வாயா? நீ மனுஷனா அல்லது மிருகமா? என்றெல்லாம் கடுமையாகப் பேசிச் சூழ்நிலையைச் சிக்கலாக்குவதை விட மனதை அமைதிப்படுத்திக்கொண்டு அவர் ஏன் அப்படிச் செய்தார்? அல்லது அவர் ஏன் அப்படி நடந்துகொண்டார்?”. என்று கேட்கும் பக்குவம் நம்மிடம் இருக்க வேண்டும். அது முடியாது என்று தோன்றினால்,
“ஆற்றுந் தனையும் பொறுக்க’ பொறாக்கால்
துாற்றாதே துார விடல்”
என்றபடி, அப்படிப்பட்டவரை விட்டு அறவே விலகிச் சென்று விடுதல் நல்லது.

யாராலும் நம்மை ஒரேயடியாகக் கொண்டாடவும் முடியாது. யாராலும் நம்மை ஒரேயடியாக அவமானப்படுத்தவும் முடியாது. எல்லாமே நம் மனப்பிரமை என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

எப்பொழுதுமே அதிக எதிர்பார்ப்பு ஏமாற்றத்தைத் தான் தரும். இதற்கு வாழ்க்கையில் எத்தனையோ நடைமுறை நிகழ்ச்சிகளை உதாரணமாகக் கூறிக்கொண்டு போகலாம். ஆனால் எதையுமே எதிர்பார்க்காமல் கிடைப்பதை ஏற்றுக்கொள்ளப் பழகினால் அல்லது தனது தேவை இது என்பதை ஆவேசமில்லாமல் உணர்த்தினால் நாம் என்ன எதிர்பார்க்கிறோமோ அதை அவர் மிக அருமையாகச் செய்து தருவார். அதனால் நம்மீது அன்புகொண்ட அவருக்கும் திருப்தி’ பெற்றுக்கொண்ட நமக்கும் திருப்தி.

நமது எல்லாச் செயல்களிலுமே எதிர்பார்ப்பு அடிப்படையாக இல்லாமல் அன்பு அடிப்படையாக அமைந்துவிட்டால் அது இரண்டு மடங்காக நம்மிடம் திரும்பி வரும். ஆம்! இது உண்மை!

அன்புதான் நம் படைப்பின் சாரம். நமக்குள் இருப்பது அன்பு. நாம் தேடுவதும் அன்பைத்தான். நாம் கொடுக்க விரும்புவதும் பெற விரும்புவதும் அன்பையே! இந்த அன்பு முழுமையாக வெளிப்படும்போது அது ஆவலுடன் ஏற்கப்படுகிறது. அந்த முழுமையான அன்பில் எதிர்பார்ப்பும் இல்லை, ஆகவே ஏமாற்றமும் இல்லை.

இப்படி நம்மை நாம் அன்பானவர்களாக மாற்றிக்கொண்டு அன்பின் அடிப்படையில் மற்றவர்களுடன் பழகத் தொடங்கினால், அன்பை விரும்பும் அவர்களும் கிடைக்கின்ற அன்பை ஏற்றுக்கொண்டு அதையே திருப்பி நமக்குத் தர முன்வருவார்கள். இங்கு எதிர்பார்க்கப்படுவது அன்பு. வழங்கப்படுவதும் அன்பு. எனவே இங்கு ஏமாற்றம் எழுவதில்லை.

அப்படியே நமது அன்பு அவர்களால் புரிந்துகொள்ள முடியாமற் போய் விஷமாகத் திரும்பி வந்தால் கூட, “இது என் கர்மா! அவரது கர்மாவின் காரணமாக என் அன்பைப் புரிந்துகொள்ள அவரால் இயலாமற் போகிறது. பரவாயில்லை! எல்லாம் அவன் செயல்!” என்று மேலும் பொறுமையாக நாம் நடக்க முற்படவேண்டும்.

இப்படிப் பிறரையும் நம்மைப் போலவே நினைத்துத் தன் நிலையிலேயெ பிறரையும் வைத்துப் பார்த்துப் புரிந்து பழகிச் செயல்பட்டால் நாம் எதிர்பார்ப்பது நிறைவேறும்’ ஏமாற்றமும் ஏற்படாது.

அப்படியே நாம் எதிர்பார்த்தபடி நடைபெறாமல் போனாலும் அந்த ஏமாற்றத்தை அப்படியே அமைதியாக ஏற்றுக்கொள்ளும் பக்குவம் நம் ஒவ்வொருவருக்கும் ஏற்பட வேண்டும். இதற்குத் தேவை, அகமாற்றம் மட்டுமே!