Welcome

Featured

வணக்கம்.

வாழ்க்கையின் பரபரப்பு எல்லோரையுமே துரத்திக் கொண்டிருக்கிறது. நின்று நிதானிக்க, ஒன்றைப் பற்றி சிந்தித்துப் பார்க்க, யாருக்குமே நேரமில்லை என்றாலும் சிலவற்றை நாம் ஐம் புலன்களால் அனுபவிக்கின்றபோது, அடடா! இதை எல்லோருமே ரசிக்கலாமே! என்று ஓர் ஆவல் உள் தூண்டலின் விளைவே. யான் பெற்ற இந்த இன்பத்தை உங்கள் எல்லோருடனும் பகிர்ந்து கொள்ள வழக்கம் போல் உள் உணர்வு தூண்ட, இந்த முயற்சியை மேற்கொண்டிருக்கிறேன். படியுங்கள்! அனுபவியுங்கள்! சிந்தியுங்கள்! உங்களிலும் இன்பம் பெருகட்டும்!

 

என்றும் நட்புடன்,

விஜயா!

Please click on குருவைத்-தேடி to read the new articles, the posts in the Home page are based on the order of newer post.
The calendar on the right shows “dates highlighted” to indicate articles posted on those dates.
The recent posts on the right shows the most recent posts.
I have included pdf version of each article in the tab for the relevant topics for you to print .

Comments are always welcome.

குருவைத் தேடி – 11

தீபகன் குருவைச் சென்றடைந்து வைகுண்ட நாயகன் தனக்கு வரம் அளித்த வரலாற்றையும், தான் குருபக்தியையே வரமாகக் கேட்டதையும் சொல்ல, வேத வர்மன் மிகவும் மகிழ்ந்து தீபகனைப் பாராட்டினார். அடுத்த கணம் அவரது உடலிலிருந்த நோய்க்குறிகள் எல்லாம் மறைந்து தேகம் பிரகாசத்துடன் காட்சியளித்தது. தீபகனின் நிச்சய புத்தியையும், குருபக்தியையும் பரிசீலனை செய்யவே தான் இவ்வாறாகக் கஷ்டப்பட்டதாக அவர் கூறி, அவனுக்கு எல்லா சித்திகளும், நவநிதிகளும் கிடைக்கவேண்டுமென வரமளித்தார். தீபகன் உள்ளம் நெகிழ்ந்து குருவின் சரணங்களில் பக்தி பூர்வமாக நமஸ்காரம் செய்தான்.

இவ்வாறு பிரம்ம தேவர் கலி புருஷனுக்குக் குருவின் பெருமையும் சிறப்பும், தெய்வங்களாலும் போற்றத்தக்கது என்பதை விளக்கிக் கூறினார் என்று மேற்குறித்த அனைத்துச் செய்திகளையும் சித்தர் நாமதாரகன் கேட்ட கேள்விக்கு விடையாகக் கூறினார். மேலும் சித்தர் இந்தக் கதை பதினெட்டுப் புராணங்களில் ஒன்றான பிரம்ம வைவர்த்த புராணத்தில் வருகிறது. இது துவாபர யுகத்தில் வியாசரால் உபதேசிக்கப்பட்டது என்றும் சொன்னார். எனவே எவ்வித சலனமும் சஞ்சலமும் இல்லாமல் பூரண திட சித்தத்துடன் முழு நம்பிக்கையுடன் குருவைச் சரணடைந்தால் பெரும் பேறு என்று வேறு எதுவுமே கிடையாது.

அம்பரீஷன் கதை

அற்பமான பலனைக் கொடுக்கின்ற தேவர்கள் பதினாயிரக் கணக்கில் இருக்கின்றார்கள். அவர்களை வழிபட்டு அவர்கள் கொடுக்கும் பயனை அடையக் கனவிலும் கருதமாட்டேன். ஸத்குருவே! பிரும்மா, விஷ்ணு, மகேஸ்வரா! பரப்பிரம்ம ஸ்வரூபா! மங்கள சொரூபனே! தேவர்களுக்கும் அரியவரான ஸத்குருவே! அறியாமை என்னும் காரிருளில் சிக்கிக் குருடனாய்த் திரிந்தவனுக்கு ஞானமென்னும் மையைத் தடவிப் பார்க்கச்செய்த கருணைக் கடலே! நீங்கள் தான், எமக்கு எல்லாமே. உம்மை விட வேறு உயர்வானது என்று எதுவுமில்லை.

குருவின் மகிமையையும் குரு பக்தியின் மேன்மையையும் ஸித்தர் விவரிக்கக் கேட்டுப் பரவசமடைந்த நாமதாரகன், மேற்குறித்தவாறு குருவைப் போற்றி வணங்கினான். மேலும் அவன் சித்தரிடம், சுவாமி! தீயகுணங்கள் என்னும் நெருப்பால் தகிக்கின்ற நிலையில் சம்சாரமென்னும் கடலில் மூழ்கித் தத்தளிக்கும்போது ஞானமென்ற ஓடத்தில் ஏறிக் குருகிருபை என்ற காற்றினால் தள்ளப்பட்டால் தான் ஒருவனால் கரை சேரக்கூடும்! என்பதை நான் அறிந்துகொண்டேன்” என்றான்.

அதைக் கேட்ட சித்தர், உண்மைதான், ஆனால் திடபுத்தி இல்லாதவர்கள் சந்தேகப்பட்டு, கஷ்டப்பட்டுப் பழியைத் தெய்வத்தின் மீதும் குருவின் மீதும் சுமத்துகின்றார்கள். குருவினால் என்ன செய்ய முடியும் என்று ஏசுகின்றனர். கற்பக மரம் நாம் நினைத்ததைத் தான் கொடுக்கும். ஆனால் காமதேனுவாகிய குருவோ நாம் நினைக்கும் முன்பே அருள் புரிவார்! என்றார்.

பிறகு நாமதாரகன் ஸித்தரிடம், “சுவாமி! தெய்வங்களான மும்மூர்த்திகளும் மனிதர்களாகப் பிறக்க என்ன காரணம்?” என்று வினவினான். அதற்கு ஸித்தர், ‘நாமதாரகா! பிரம்மம் ஒன்றுதான், ஆனால் பிரபஞ்ச சிருஷ்டியின் காரணமாக அது பலவிதமான ரூபங்களை எடுக்க வேண்டியதாயிற்று. ஒன்றான அதுவே இரண்டாகி, மூன்றாகிப் பின் பலவாய், நூறாய் அதற்கும் மேலாய்ப் பரந்து விரிந்து எல்லாமாய் விகசித்து விளங்குகின்றது. இதுதான் உண்மை. இந்த உண்மையை நமது வேதங்கள் உரைக்கின்றன. மனித நிலையில் தான் இந்த உண்மையைப் புரிந்து கொள்ள முடியும். ஏனெனில் மனிதப் பிறவிக்குத் தான் சிந்திக்கும் ஆற்றலாகிய பகுத்தறிவு தரப்பட்டிருக்கிறது. இந்த பகுத்தறிவைச் சாதாரண மனிதர்கள் விஞ்ஞான முன்னேற்றத்திற்கும், விதண்டா வாதங்களுக்குமே பயன்படுத்துகின்றனர். அதற்குக் காரணம் இப்பிறவிக்குத் தரப்பட்டிருக்கின்ற மூன்று குணங்கள்; கர்மவினை, தபோ, ரஜ, சத்வமாகின்ற மூன்று குணங்கள், பரிணாம வளர்ச்சி இவற்றின் பின்னணியில் தான் மனித வாழ்க்கை அமைந்திருக்கிறது. மனித உடலின் நுட்பமான அமைப்பு எவ்வளவு அதிசயமோ அவ்வளவு அதிசயம் மனித வாழ்க்கை.

மனிதன் தான் சுதந்திரமானவன் என்று நினைத்துத் தன் விருப்பப்படி வாழ்வதாக நினைக்கின்றான். ஆனால் நியதி என்று ஒன்று இருக்கின்றது. அதைத்தான் இயற்கை என்று சொல்கின்றனர். அந்த நியதியையும், இயற்கையையும், எல்லாமாய் இருக்கின்ற பிரம்மத்தையும் அறியும் ஆற்றல் பெற்ற பிறவியே குரு எனப்படுபவர்.

பிரம்மம், தானே பிறவி எடுத்து, குருவாய் வந்து தனக்கே உபதேசித்துத் தன்னை உணர்கின்ற விந்தைதான் ஆத்ம வித்தை. இந்த வித்தையை உபதேசிக்கவே மூன்று சக்திகளான மும்மூர்த்திகளும் ஒன்றாய்ச் சேர்ந்து குருவாக அவதரிக்கின்றார்கள். பிரம்மத்தைப் பற்றி பிரம்மத்தால் அன்றி வேறு யாரால் உணர்த்த முடியும்? இந்தத் தத்துவத்தைச் சாதாரண மனிதர்களால் புரிந்து கொள்ள முடியாது என்பதால் தான் நமது முன்னோர்கள் தத்துவங்களை உள்ளடக்கிப் புராணங்களையும், இதிகாசங்களையும் இயற்றி மனித குலத்திற்கு மாபெரும் தொண்டு செய்திருக்கின்றனர். அப்படிப்பட்ட ஒரு புராணம் மூலமாக உன் கேள்விக்கு நான் பதில் சொல்கிறேன் என்றார் சித்தர்.

பிறகு அவரே தொடர்ந்து பேசினார். பிரம்மம் தான் பிரம்மதேவனாகவும், விஷ்ணுவாகவும், சிவனாகவும் மூன்று ஆற்றல்களாக வெளிப்பட்டது. படைப்புத் தொழிலை மேற்கொண்ட பிரம்மதேவன் ரஜோ குணமுடையவராகவும், காத்தல் தொழிலுக்குரிய விஷ்ணு சத்வ குணம் நிறைந்தவராகவும், அழித்தல் தொழிலைச் செய்கின்ற சிவன் தமோ குணம் கொண்டவராகவும் செயல்படுகின்றனர். இம்மூவரும் வெவ்வேறு விதங்களில் செயல்பட்டாலும் இவர்களை வேறு வேறாக நினைக்கக் கூடாது. பிரம்ம ஏற்பாடு இது.

நான் சொல்லப்போகும் அம்பரீஷன் வரலாற்றைக் கேள்! தெய்வம்மனிதனாக அவதரிக்க நேர்ந்த காரணம் உனக்கு விளங்கும்! ஒரு சமயம் பாரதத்தின் ஏக சக்கரவர்த்தியாக விளங்கிய அம்பரீஷன் என்ற மகா புருஷர், ஏகாதசி விரதத்தை விடாமல் அனுசரித்துக்கொண்டு வந்தார். ஒரு ஏகாதசி தினத்தன்று அவரது பக்தி சிரத்தையையும், திட சித்தத்தையும் சோதிப்பதற்காக துர்வாசர் என்ற கோபக்கார முனிவர் தன் சீடர் கூட்டத்துடன் அவரது அரண்மனைக்கு வந்தார்.

நாராயணனின் நாமத்தை இடைவிடாமல் சொல்லிக்கொண்டு நியதி பூர்வமாக ஏகாதசி விரதத்தை முடித்து, சாதனை நாழிகை முடியும் முன் பாரணை செய்ய வேண்டும் என்ற நிலையில் அதிதியாக வருகை புரிந்த துர்வாச முனிவரை வரவேற்றார் அம்பரீஷன். அவருக்கு உரிய உபகாரங்களைச் செய்தார். பிறகு தம்மோடு பாரணை பண்ணுவதற்கு வருமாறு அழைத்தார்.

ஆற்றிற்குச் சென்று நீராடி, தான் செய்ய வேண்டிய பிரார்த்தனைகளை முறையாக முடித்துவிட்டுப் பிறகு வருவதாகக் கூறித் துர்வாசர் சென்று விட்டார். சீடர்களும் உடன் சென்றனர். தன் நியம நிஷ்டைகளை முடித்த முனிவர் தியானத்தில் அமர்ந்து விட்டார். நேரம் போய்க்கொண்டிருந்தது.

week11அரண்மனையில் அரசன் தவித்தான். இதுநாள் வரை முறை தவறாமல் மிகுந்த அக்கறையுடன் ஏகாதசி விரதத்தைக் கடைப்பிடிப்பவன். மகா பக்தன். சர்வம் விஷ்ணு மயம் என்று வாழ்பவன். சாதனா நாழிகை முடியும் முன் பாரணை செய்து விட வேண்டும் என்பது நியதி. அதிதியை விட்டுவிட்டு உணவு அருந்தவும் கூடாது. தெய்வத்தைப் போற்றுவதா, மனிதனுக்குப் பயப்படுவதா? என்று குழம்பியவன், பெரியோர்களின் அறிவுரையைக் கேட்டான். அந்த மூதறிஞர்களும் துளசி தீர்த்தத்தை ஒரு வாய் பருகி, விரதத்தைப் பூர்த்தி செய்து விடலாம் என்றும், தண்ணீருக்குத் தோஷமில்லை: பிறகு முனிவர் வந்ததும் அதிதியுடன் சேர்ந்து உணவருந்தலாம் என்றும் கூறினர்.

அரசன் அம்பரீஷனும் அறிவுரையை ஏற்றுத் துளசி நீரை அருந்தி, முனிவர் வரவை எதிர்பார்த்திருந்தான். துர்வாசர் வந்ததும் உண்மையை உணர்ந்து விட்டார். வந்தது கடுங்கோபம். தாமதமாக வந்த தம் தவறை உணர்ந்து பார்க்காமல், தன்னை இவன் அவமதிப்பதா? என்னும் அகங்காரத்தினால், ‘ஏ! மூட மனிதா! அதிதியை விட்டுவிட்டு நீர் சாப்பிட்டுவிட்டதால் சாபம் கொடுக்கப் போகிறேன்! என்று குதித்தார்.

பக்தனான அம்பரீஷன் கடவுளைச் சரணடைந்து வேண்டினான். அதற்குள் துர்வாசர், என்னை அவமதித்த நீ இந்தப் பூமியில் மீண்டும் மீண்டும் பிறப்பாய்! என்று சாபமிட்டார். அவர் சாபத்தைக் கேட்டு அம்பரீஷன் நடுங்கினான். சிந்திக்காமல் செயல்பட்ட துர்வாசரைத் தண்டிப்பதற்காக ஸ்ரீமந் நாராயணனின் சுதர்சன் சக்கரம் துர்வாசரை துரத்தியடித்தது. மூவுலகுக்கும் ஓடித் திரிந்தவர் கடைசியில் அம்பரீஷனிடமே தன்னைக் காப்பாற்றும்படி தஞ்சம் புகுந்தார். அந்நிலையில் நாராயணன் அங்கு தோன்றி, தன் பக்தனின் திட சித்தத்தையும், பக்தி சிரத்தையையும் பாராட்டினார். அளவிட முடியாத பக்தியுடைய அம்பரீஷனுக்காகத் துர்வாசர் சாபத்தைத் தானே ஏற்றுக்கொண்டு பூமியில் மீண்டும் மீண்டும் தானே அவதரிப்பதாகக் கூறினார்.

எனவே தான் மகா விஷ்ணு பல அவதாரங்களை எடுக்க வேண்டி வந்தது. முக்கியமாக சொல்லப்படுகின்ற பத்து அவதாரங்களைத் தவிர பல்வேறு அவதாரங்களை காரிய காரணமாக நாராயணன் எடுத்திருக்கிறார். அவற்றில் ஒன்றுதான் அத்திரி முனிவருக்கும் அனுசுயா தேவிக்கும் மும்மூர்த்திகளின் அம்சமாகப் பிறந்த ஸத்குரு ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயரின் அவதாரம்.

தெய்வம் மனிதனாக வெளிப்பட்ட காரணத்தை இவ்வாறு கதையாக நாமதாரகனுக்குச் சொன்னார், அவனைத் தடுத்தாட்கொள்ள வந்த விந்தை சித்தர்.
(தொடரும்..)

குருவைத் தேடி – 10

சிஷ்யனுடைய வார்த்தைகளைக் கேட்டு குரு மகிழ்ச்சி அடைந்து, பாபம் செய்தவன் தான் தண்டனையை அனுபவிக்க வேண்டும். அவருக்குப் பதிலாக புத்திரனோ, சிஷ்யனோ அதனை அனுபவிக்க முடியாது.  உடல் நலிவுற்றவருக்கு உடனிருந்து பணிவிடை செய்வது தான் மிகமிகச் சிரமமான காரியம். அதை அவன் ஏற்றுக்கொண்டாலே போதும்! என்று பதில் கூறினார்.

தீபகன் குருவை வணங்கி 21 வருடங்கள் அவருக்குப் பணிவிடை செய்ய ஒப்புக்கொண்டு தகுந்த ஏற்பாடுகளுடன் குருவைக் காசி நகரத்திற்கு யாத்திரையாக அழைத்துச் சென்றான். காசியை அடைந்து மணிகர்ணிகையின் வடக்கு திசையிலுள்ள கம்பனேஸ்வரர் சந்நிதியில் இருவருமாகத் தங்கி, தினமும் கங்கையில் நீராடி விஸ்வநாதரை ஆராதித்து வந்தனர்.

பிராரப்தம் (பழைய கர்மவினை) விடாததால் முன் சொன்னபடி குரு வேத வர்மனுக்குக் குஷ்டரோகம் உண்டாகிக் கண் பார்வையை இழந்தார். உடம்பில் புண்கள் ஏற்பட்டு, மிக மோசமான நிலையை  அவர் அடைந்தார். அவரால் நடக்கவும் இயலவில்லை. தீபகன் குருவை விஸ்வேஸ்வரன் என்று பாவித்துக் கடும் சேவை செய்து வந்தான். தினமும் பிட்சை வாங்கி வந்து குருவிற்கு ஊட்டுவான். சில நாள் இந்த அல்ப உணவு எனக்கு எப்படிப் போதும்? என்று கோபத்தினால் சீறி விழுந்து, உணவை வீசி எறிந்து விடுவார். அடுத்த நாள் கொஞ்சம்  அதிகமாகப் பிச்சை வாங்கி வந்தால், ஏன், இவ்வளவு வாங்கி வீணாக்குகிறாய்? என்று கோபித்துக் கொள்வார். சில நாள் ருசியான ஆகாரம் கொண்டு வருவதில்லை என்று கூச்சலிடுவார். மற்றொரு வேளையில் நீ தான் உத்தம சிஷ்யன் என்று பாராட்டுவார். உடனே அடுத்தநொடி என் அழுக்குகளை நீ சரியாகக் கழுவித் துடைத்து சுத்தம் செய்து விடுவதில்லை, என்ன சேவை பெரிதாக நீ செய்து விடுகிறாய்? என்பார்.

இப்படியாகப் பாபம் செய்து அதன் கஷ்டத்தை அனுபவிப்பவர்களிடம் நல்ல வார்த்தைகளை எதிர்பார்க்க முடியாது என்பதை நிரூபிப்பது போல, தீபகன் அனேக கஷ்டங்களை அனுபவிக்க நேர்ந்தது.  இருந்தபோதிலும் அவன் தன் குருவான வேதவர்மனை சிவபெருமான், ஸ்ரீமந் நாராயணன் என்றே நினைத்து, மதித்து அளவிடமுடியாத பொறுமையுடன் குருசேவையில் ஈடுபட்டிருந்தான்.

குரு சேவை செய்யும்போது தன் தேக சுகத்தைப் பற்றிக் கருதாமல், கோவில், குளம், கடவுள் எல்லாம் குருவின் பாதங்கள் என்றே நினைக்க வேண்டும். குரு கோபித்தாலும் அவை ஆசீர்வாதங்கள் என்றே கருத வேண்டும் என்று நினைத்து தீபகன் குரு எப்படி நடந்து கொண்டாலும், அவரது விருப்பம் அறிந்து செயல்படுபவனாகவே இருந்தான். இப்படி அவன் குருசேவையில் தன்னை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக்கொண்டிருந்தபோது, காசி விஸ்வநாதராகிய சிவபெருமான் அவனது குரு சேவையைக் கண்டு, அவன் முன் காட்சியளித்து, உனக்கு என்ன வரம் வேண்டுமோ கேள்! என்று கூறினார். தெய்வமே தன் முன் தோன்றிக் கேட்ட போதும் தீபகன், தன் குருவின் அனுமதி பெறாமல் நான் எந்த வரமும் கேட்க மாட்டேன்! என்று பணிந்து கூறி, மறுத்தான். பின்பு குருவிடம் சென்று நடந்ததைக் கூறி, ‘குருவே! தங்களின் இந்த கொடிய வியாதி குணமாக வேண்டுமென நான் வரம் கேட்கட்டுமா?” என்று வினவினான். குருவோ கோபம் கொண்டு, ‘அவனவன் செய்த வினைகளை அவனவனே அனுபவித்துக் தீர்க்க வேண்டுமென்றும், மீதி இருந்தால் அது வீடுபேற்றை அடைவதற்கு இடையூறாக இருக்கும் என்றும் தர்மசாஸ்திரம் கூறுகிறது. எனவே எனக்காக எந்த வரமும் நீ கேட்கக் கூடாது” என்று கூறினார். தீபகன் சிவபெருமானிடம் திரும்பிச் சென்று குருவின் கட்டளையைக் கூறி, எனக்கு வரம் எதுவும் வேண்டாம் என்று நிராகரித்து விட்டான். பரமசிவன் மிகவும் ஆச்சர்யத்துடன் கைலாயம் சென்று விஷ்ணு மற்றும் தேவர்களை அழைத்து தீபகனுடைய குருசேவையைப் பற்றிப் புகழ்ந்து, குரு பக்தி என்றால் இப்படியல்லவோ இருக்க வேண்டும்! என்றார். மேலும் சிவனார், கோதாவரி தீரத்திலிருந்து வந்த வேதவர்மனுடைய சிஷ்யனான தீபகனைப் போல் நான் மூன்று உலகங்களிலும் பார்த்ததில்லை. எவ்வளவோ பேர் வரங்களை வேண்டி என்னைக் குறித்து அநேக காலம் தவம் செய்தும் நான் அவர்களுக்குக் காட்சி அளிப்பதில்லை. அப்படிப்பட்ட நான் பிரசன்னமாகிக் கட்டாயப்படுத்திக் கேட்டும், குருவின் உத்திரவில்லாமல் வரங்களைக் கேட்க மாட்டேன் என்று கூறிவிட்டானே! தன் உடல், பொருள், ஆவி மூன்றையும் குருவிற்கு அர்ப்பித்து குருவே தெய்வம் என்று நினைத்து நிச்சய புத்தியுடன் அவன் சேவை செய்கிறான்! என்று தீபகனை மனமாரப் பாராட்டினார். அதன்பின் சிவனும் விஷ்ணுவுமாக தீபகனிடம் வந்தனர். இந்த முறை விஷ்ணு தீபகனிடம், தன்னிடம் வரம் கேட்கும்படி கட்டளையிட்டார். அதற்கு தீபகன், ‘நாராயணா! நான் உங்களை ஒருபோதும் வணங்கி பக்தி செய்யவில்லையே! உங்கள் நாமங்களை என்றுமே நான் சொல்லவில்லை. பஜனை செய்யவோ, பயிற்சி செய்யவோ இல்லை. எத்தனையோ ஆண்டுகளாக உம்மைக் குறித்துத் தவம் செய்பவர்களை விட்டு விட்டு என்னிடம் வந்து என்னை ஏன் வற்புறுத்தி வரங்களைத் தருகிறேன் என்கிறீர்கள்?” என வினவினான். ‘யார் தனது சேவையை மிகுந்த அக்கறையுடன் பிறருக்கு எந்தவிதப் பிரதிபலனையும் எதிர்பார்க்காமல் செய்கின்றானோ அவன் எனக்குப் பிரியமானவன். மாதா, பிதா, கணவன் என்று யாருக்கு சேவை செய்தாலும் அவை என்னையே வந்து சேர்கின்றன. எனவே அதி உன்னத குரு சேவை செய்து வரும் உனக்கு நான் வரங்கள் அளிப்பது தகும்! நீ கேள்!” என்றார் விஷ்ணு. மும்மூர்த்திகளும் குரு வடிவில் இருக்கின்றனர். அவரைத் தவிர வேறு தெய்வமில்லை. ஞானம் என்ற அரிய செல்வத்தை அளிப்பவரான அவரிடம் எந்த வித வரத்தையுமே கேட்டுப்பெற முடியும் என்ற வேதங்கள் கதறும்போது, எனக்கு வேண்டிய வரங்களை எனது குருநாதரிடம், நான் கேட்டுப் பெறலாமே? நான் ஏன் உங்களிடம் யாசிக்க வேண்டும்? என்றான் தீபகன் தீரத்துடன். இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு சிவனும், நாராயணனும் நிறைவடைந்தனர். நீ தான் உத்தம சிஷ்யன்! என்று பாராட்டினர். மிகுந்த பணிவுடையவனான தீபகன் விஷ்ணுவை வணங்கி, ‘உங்கள் விருப்பத்தைப் பூர்த்தி செய்வதற்காகவும், அடியேனின் மீது கருணை கொண்டு வரம் தருவதாக வலிய தாமே வந்திருப்பதாலும், இந்த வரங்களை நான் தங்களிடம் கோருகிறேன். எனது குருபக்தி மேலும் அதிகரிக்க வேண்டுமென்ற மேலான ஞானத்தை எனக்குத் தாங்கள் வழங்க வேண்டும்!” என்று வேண்டினான். இதைக்கேட்டு விஷ்ணுவானவர், ‘நீ பிரம்மத்தையே கண்டுவிட்டாய். மட்டற்ற மகிழ்ச்சி அடைகின்றேன். ஒருவன் எந்த அருள் பெற்றாலும் அதற்கு மூல காரணம் குரு தான். நீ சாத்திரங்கள் புகழும்படி குருவிற்கு சேவை செய்வதால் மூன்று உலகங்களிலும் புகழ் பெறுவாய்! என்று சொல்லி வரமளித்து மறைந்தார்.

குருவைத் தேடி – 9

பிரம்மதேவன் மூன்று யுகங்கள் முடிவுற்றதும் கலிபுருஷனை அழைத்து, பூவுலகிற்குச் சென்று கலியுகத்தைத் துவங்குமாறு கட்டளையிட்டார். கலிபுருஷன் பிரம்மனிடம், “நான் பூவுலகம் சென்றால் முதலில் தர்மத்தை அழித்து விடுவேன். பிறரது செல்வத்தை அபகரிப்பதும். அந்நியப் பெண்களிடம் சல்லாபிப்பதுமான குணங்கள் என் சகோதரர்கள். பொறாமை, ஆடம்பரம் முதலிய குணங்கள் என் நண்பர்கள். போலி சந்நியாசிகள் எனக்கு மிகவும் வேண்டியவர்கள். புண்ணியமான நல்ல செயல்களைச் செய்து பக்தி மார்க்கத்தில் உள்ளவர்கள் என் விரோதிகள்” என்றான்.

அவன் பேச்சை இடமறித்து பிரம்மா, “முன் சென்ற யுகங்களில் மனிதர்களுக்கு நீண்ட ஆயுள் இருந்தது. அதனால் அநேக கஷ்டங்களையும் சுகங்களையும் அனுபவித்தபிறகு ஞானம் பெற்றார்கள். ஆனால் கலியுகத்திலோ ஜனங்களுக்கு ஆயுள் குறைவு. ஆகையால் அவர்கள் சிறிதளவு புண்ணியம் செய்தாலும் சீக்கிரம் ஆத்மபலம் பெற்று ஞானிகளாகி விடுவார்கள். அதனால் நீ கவனத்துடன் உன் வேலையைக் காட்ட வேண்டும்!” என்றார்.

மேலும் அவர், “நீ தமோ குணத்தை உன்னுடன் அழைத்துச் சென்றால், புண்ணிய ஆத்மாக்களுக்கும், பாப புத்தி ஏற்படும். தர்ம சிந்தனை நசித்துப் போகும். அதனால் தமோ குணத்தை அழைத்துக்கொண்டு பூமியில் பிரவேசி!” என்றார். கலிபுருஷன் பிரம்மனிடம், “ஹரியையும் சிவனையும் வழிபடுபவர்களும், தர்மத்தைக் கடைப்பிடிப்பவர்களும், கங்கைக் கரையில் வசிப்பவர்களும்,வாரணாசி என்னும் காசி சேத்திரத்திற்குச் சென்று தர்மம் செய்பவரும், கால்நடையாக தீர்த்த யாத்திரை செய்பவரும், சத் சங்கத்தில் சென்று சேர்ந்து புராணங்கள் கேட்பவரும், தானம் செய்பவர்களும், மனதில் சாந்தம், பொறுமை குடிகொண்டவர்களும், ஜபம், தியானம் செய்கிறவர்களும் எனக்குப் பகைவர்கள்!” என்று கூறினான். அவன், தன் மனைவி குழந்தைகளிடம் ஆசை வைத்து, தாய் தந்தையரை அவமதிக்கும் பாமரர்களும், வேதம், சாத்திரம் எல்லாம் பொய் என்று பழிப்பவர்களும், சிவன் விஷ்ணு இருவர்களில் பேதம் ஏற்படுத்தி சண்டை இடுபவர்களும், அவர்களை நிந்திப்பவர்களும் எனக்கு வேண்டியவர்கள் ஆவார்கள்!”என்று சொன்னான்.

“உன்னைக் கண்டு எவன் பயப்படுகிறானோ, அவன் உன் வசமாகி மறுபடியும் ஜனன மரணமென்னும் சுழலில் சிக்கி விடுகிறான். இறைவனை வழிபடும் சாதுக்கள் கலியில் சீக்கிரம் விடுதலை அடைவார்கள். பாபம் செய்பவன் உன் நண்பன். புண்ணியசாலி உன் விரோதி!” என்றார் பிரம்மன்.

“அப்படிப்பட்ட சாதுக்கள் எப்படி இருப்பார்கள் என்றுசொல்லுங்கள்!” என்று கலிபுருஷன் கேட்க, பிரம்மன் ‘கலியுகத்திலும் தைரியத்தைக் கைவிடாமல் சுத்த சித்தத்துடன் இருப்பவர்கள், லோபம், மோகம், மதம், மாச்சர்யம் போன்ற குணங்களைக் கைவிட்டவர்கள், ஹரிஹர தியானம் இடைவிடாமல் செய்பவர்கள், காசி சேத்திரத்தில் வசிப்பவர்கள், பெற்றோரைக் காப்பவர்கள், பிராமணர், பசு, காயத்ரி ஆகியவற்றை ஆதரிப்பவர்கள், துளசியைப் பூஜிப்பவர்கள், குருபக்தி செய்பவர்கள் ஆகியோர் சாதுக்கள் ஆவார்கள். அவர்களை நீ எந்த விதத்திலும் துன்புறுத்தக்கூடாது” என்று கட்டளையிட்டார்.

இதைக் கேட்ட கலி, குரு என்றால் யார்? அவருடைய மகிமை என்ன? என்று கேட்டான். “குரு என்பவர் அறியாமையை நீக்கிப் பாபங்களை அகற்றுபவர். அவரே ஈஸ்வரன். அவரே நாராயணன். மனிதனுக்கு தெய்வத்தைக் காட்டித் தருபவர் குருவே ஆவார். மாதா, பிதா, தய்வம் எல்லாமே ஒருவனுக்குக் குரு தான். நமக்குக் குரு, தரிசனம் ஆனார் என்றால் தெய்வங்கள் நம் வசமாவார்கள். வித்தை, வேதம், ஞானம், விரதம், யாகம், சாஸ்திரம் முதலியவற்றை அறியக் குரு இல்லாமல் முடியாது. பக்தி, வைராக்கியம், விவேகம், தர்ம மார்க்கம் இவற்றைக் காட்டக் கூடியவர் குருவே. அவரை ஜோதி வடிவமாகக் கருத வேண்டும். குரு நமக்குக் காதுகளின் வழியாக அதாவது சிரவணத்தின் மூலமாக எல்லாவித சாஸ்திரங்களையும் கற்றுக் கொடுக்கிறார். அதனால் நாம் அறியாமை அகன்று ஞானம் பெற்றுக் கடைசியில் சம்சாரமென்ற கடலைத் தாண்டுகிறோம்!” என்று குருநாதரின் பெருமையை விவரித்தார்.

அப்போது கலிபுருடன், “தெய்வங்களை விட மேலானவர் குரு என்று எவ்வாறு கூறுகின்றீர்கள்? எனக்கு அதைப்பற்றி விபரமாகக் கூற வேண்டும்!”என்று கேட்டான். அதற்குப் பிரம்மன் தீபகன் என்னும் ஒரு சிஷ்யனின் கதையைச் சொல்ல ஆரம்பித்தார்.

முன்னொரு காலத்தில் கோதாவரி நதி தீரத்தில் ஆங்கிரஸ் என்ற பிரம்மரிஷி தவம் செய்து கொண்டிருந்தார். அவருக்கு பைரவர் என்ற பிராமணரின் மகனான வேதவர்மன் என்ற சிஷ்யன் இருந்தான். அவன் ரிஷியிடம் வேத சாஸ்திரங்களை நன்கு பயின்று சிறந்த முறையில் ஞானம் பெற்றுத் திகழ்ந்தான். சிறிது காலம் கழித்து அந்த வேதவர்மன் ஒரு குருகுலம் ஆரம்பித்து அவனுக்கு அனேக சிஷ்யர்கள் அமைந்தனர். அவர்களில் ஒருவன் தான் தீபகன்.

ஒருநாள் வேதவர்மன் எல்லா சிஷ்யர்களையும் கூப்பிட்டு, ‘போன ஜன்மத்தில் நான் சில பாபங்கள் செய்ததால் அதை இந்த ஜன்மத்தில் அனுபவிக்க வேண்டியிருக்கிறது. அதன் பொருட்டு நான் காசி சேத்திரத்திற்குச் சென்று அவைகளை ஒழிக்க வேண்டும். எனவே என்னை உங்களில் ஒருவன் காசிக்கு அழைத்துச் செல்ல வேண்டும். காசிக்குச் சென்றபின் நான் முன்செய்த வினையினால் எனக்கு இருபத்தொரு வருடங்கள் கண்பார்வை இழந்தும், முடவனாகியும் கஷ்டப்பட வேண்டிய நிலை ஏற்படக்கூடும். அந்த சமயத்தில் எந்த சிஷ்யன் திடசித்தத்துடனும் தைரியத்துடனும் எனக்கு உடனிருந்து சேவை செய்ய முடியும்?’ என்று வினவினார்.

theepakan

அதற்கு அந்த தீபகன், இதில் என்ன இருக்கிறது? தடை எதுவும் இல்லை. குருவை நான் கடவுளாகவே மதிக்கிறேன். தங்களின் உத்திரவு கிடைத்தால் நான் உங்களுடன் இருந்து குரு சேவை செய்யச் சித்தமாக இருக்கிறேன். முடியுமென்றால் அந்த இருபத்தோரு வருடங்களும் குருவிற்குப் பதிலாக நான் குருடனாகவும், முடவனாகவும் இருந்து அப்பாபத்தை அனுபவிக்கிறேன்! என்று கூறி முன் வந்தான்.