Welcome

Featured

வணக்கம்.

வாழ்க்கையின் பரபரப்பு எல்லோரையுமே துரத்திக் கொண்டிருக்கிறது. நின்று நிதானிக்க, ஒன்றைப் பற்றி சிந்தித்துப் பார்க்க, யாருக்குமே நேரமில்லை என்றாலும் சிலவற்றை நாம் ஐம் புலன்களால் அனுபவிக்கின்றபோது, அடடா! இதை எல்லோருமே ரசிக்கலாமே! என்று ஓர் ஆவல் உள் தூண்டலின் விளைவே. யான் பெற்ற இந்த இன்பத்தை உங்கள் எல்லோருடனும் பகிர்ந்து கொள்ள வழக்கம் போல் உள் உணர்வு தூண்ட, இந்த முயற்சியை மேற்கொண்டிருக்கிறேன். படியுங்கள்! அனுபவியுங்கள்! சிந்தியுங்கள்! உங்களிலும் இன்பம் பெருகட்டும்!

 

என்றும் நட்புடன்,

விஜயா!

Please click on குருவைத்-தேடி to read the new articles, the posts in the Home page are based on the order of newer post.
The calendar on the right shows “dates highlighted” to indicate articles posted on those dates.
The recent posts on the right shows the most recent posts.
I have included pdf version of each article in the tab for the relevant topics for you to print .

Comments are always welcome.

குருவைத் தேடி – 10

குரு சேவை செய்யும்போது தன் தேக சுகத்தைப் பற்றிக் கருதாமல், கோவில், குளம், கடவுள் எல்லாம் குருவின் பாதங்கள் என்றே நினைக்க வேண்டும். குரு கோபித்தாலும் அவை ஆசீர்வாதங்கள் என்றே கருத வேண்டும் என்று நினைத்து தீபகன் குரு எப்படி நடந்து கொண்டாலும், அவரது விருப்பம் அறிந்து செயல்படுபவனாகவே இருந்தான்.

இப்படி அவன் குருசேவையில் தன்னை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக்கொண்டிருந்தபோது, காசி விஸ்வநாதராகிய சிவபெருமான் அவனது குரு சேவையைக் கண்டு, அவன் முன் காட்சியளித்து, உனக்கு என்ன வரம் வேண்டுமோ கேள்! என்று கூறினார்.

தெய்வமே தன் முன் தோன்றிக் கேட்ட போதும் தீபகன், தன் குருவின் அனுமதி பெறாமல் நான் எந்த வரமும் கேட்க மாட்டேன்! என்று பணிந்து கூறி, மறுத்தான். பின்பு குருவிடம் சென்று நடந்ததைக் கூறி, ‘குருவே! தங்களின் இந்த கொடிய வியாதி குணமாக வேண்டுமென நான் வரம் கேட்கட்டுமா?” என்று வினவினான்.

குருவோ கோபம் கொண்டு, ‘அவனவன் செய்த வினைகளை அவனவனே அனுபவித்துக் தீர்க்க வேண்டுமென்றும், மீதி இருந்தால் அது வீடுபேற்றை அடைவதற்கு இடையூறாக இருக்கும் என்றும் தர்மசாஸ்திரம் கூறுகிறது. எனவே எனக்காக எந்த வரமும் நீ கேட்கக் கூடாது” என்று கூறினார்.

தீபகன் சிவபெருமானிடம் திரும்பிச் சென்று குருவின் கட்டளையைக் கூறி, எனக்கு வரம் எதுவும் வேண்டாம் என்று நிராகரித்து விட்டான்.

பரமசிவன் மிகவும் ஆச்சர்யத்துடன் கைலாயம் சென்று விஷ்ணு மற்றும் தேவர்களை அழைத்து தீபகனுடைய குருசேவையைப் பற்றிப் புகழ்ந்து, குரு பக்தி என்றால் இப்படியல்லவோ இருக்க வேண்டும்! என்றார்.

மேலும் சிவனார், கோதாவரி தீரத்திலிருந்து வந்த வேதவர்மனுடைய சிஷ்யனான தீபகனைப் போல் நான் மூன்று உலகங்களிலும் பார்த்ததில்லை. எவ்வளவோ பேர் வரங்களை வேண்டி என்னைக் குறித்து அநேக காலம் தவம் செய்தும் நான் அவர்களுக்குக் காட்சி அளிப்பதில்லை. அப்படிப்பட்ட நான் பிரசன்னமாகிக் கட்டாயப்படுத்திக் கேட்டும், குருவின் உத்திரவில்லாமல் வரங்களைக் கேட்க மாட்டேன் என்று கூறிவிட்டானே! தன் உடல், பொருள், ஆவி மூன்றையும் குருவிற்கு அர்ப்பித்து குருவே தெய்வம் என்று நினைத்து நிச்சய புத்தியுடன் அவன் சேவை செய்கிறான்! என்று தீபகனை மனமாரப் பாராட்டினார்.

அதன்பின் சிவனும் விஷ்ணுவுமாக தீபகனிடம் வந்தனர். இந்த முறை விஷ்ணு தீபகனிடம், தன்னிடம் வரம் கேட்கும்படி கட்டளையிட்டார். அதற்கு தீபகன், ‘நாராயணா! நான் உங்களை ஒருபோதும் வணங்கி பக்தி செய்யவில்லையே! உங்கள் நாமங்களை என்றுமே நான் சொல்லவில்லை. பஜனை செய்யவோ, பயிற்சி செய்யவோ இல்லை. எத்தனையோ ஆண்டுகளாக உம்மைக் குறித்துத் தவம் செய்பவர்களை விட்டு விட்டு என்னிடம் வந்து என்னை ஏன் வற்புறுத்தி வரங்களைத் தருகிறேன் என்கிறீர்கள்?” என வினவினான்.

‘யார் தனது சேவையை மிகுந்த அக்கறையுடன் பிறருக்கு எந்தவிதப் பிரதிபலனையும் எதிர்பார்க்காமல் செய்கின்றானோ அவன் எனக்குப் பிரியமானவன். மாதா, பிதா, கணவன் என்று யாருக்கு சேவை செய்தாலும் அவை என்னையே வந்து சேர்கின்றன. எனவே அதி உன்னத குரு சேவை செய்து வரும் உனக்கு நான் வரங்கள் அளிப்பது தகும்! நீ கேள்!” என்றார் விஷ்ணு.

மும்மூர்த்திகளும் குரு வடிவில் இருக்கின்றனர். அவரைத் தவிர வேறு தெய்வமில்லை. ஞானம் என்ற அரிய செல்வத்தை அளிப்பவரான அவரிடம் எந்த வித வரத்தையுமே கேட்டுப்பெற முடியும் என்ற வேதங்கள் கதறும்போது, எனக்கு வேண்டிய வரங்களை எனது குருநாதரிடம், நான் கேட்டுப் பெறலாமே? நான் ஏன் உங்களிடம் யாசிக்க வேண்டும்? என்றான் தீபகன் தீரத்துடன்.

இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு சிவனும், நாராயணனும் நிறைவடைந்தனர். நீ தான் உத்தம சிஷ்யன்! என்று பாராட்டினர். மிகுந்த பணிவுடையவனான தீபகன் விஷ்ணுவை வணங்கி, ‘உங்கள் விருப்பத்தைப் பூர்த்தி செய்வதற்காகவும், அடியேனின் மீது கருணை கொண்டு வரம் தருவதாக வலிய தாமே வந்திருப்பதாலும், இந்த வரங்களை நான் தங்களிடம் கோருகிறேன். எனது குருபக்தி மேலும் அதிகரிக்க வேண்டுமென்ற மேலான ஞானத்தை எனக்குத் தாங்கள் வழங்க வேண்டும்!” என்று வேண்டினான்.

இதைக்கேட்டு விஷ்ணுவானவர், ‘நீ பிரம்மத்தையே கண்டுவிட்டாய். மட்டற்ற மகிழ்ச்சி அடைகின்றேன். ஒருவன் எந்த அருள் பெற்றாலும் அதற்கு மூல காரணம் குரு தான். நீ சாத்திரங்கள் புகழும்படி குருவிற்கு சேவை செய்வதால் மூன்று உலகங்களிலும் புகழ் பெறுவாய்! என்று சொல்லி வரமளித்து மறைந்தார்.

குருவைத் தேடி – 9

பிரம்மதேவன் மூன்று யுகங்கள் முடிவுற்றதும் கலிபுருஷனை அழைத்து, பூவுலகிற்குச் சென்று கலியுகத்தைத் துவங்குமாறு கட்டளையிட்டார். கலிபுருஷன் பிரம்மனிடம், “நான் பூவுலகம் சென்றால் முதலில் தர்மத்தை அழித்து விடுவேன். பிறரது செல்வத்தை அபகரிப்பதும். அந்நியப் பெண்களிடம் சல்லாபிப்பதுமான குணங்கள் என் சகோதரர்கள். பொறாமை, ஆடம்பரம் முதலிய குணங்கள் என் நண்பர்கள். போலி சந்நியாசிகள் எனக்கு மிகவும் வேண்டியவர்கள். புண்ணியமான நல்ல செயல்களைச் செய்து பக்தி மார்க்கத்தில் உள்ளவர்கள் என் விரோதிகள்” என்றான்.

அவன் பேச்சை இடமறித்து பிரம்மா, “முன் சென்ற யுகங்களில் மனிதர்களுக்கு நீண்ட ஆயுள் இருந்தது. அதனால் அநேக கஷ்டங்களையும் சுகங்களையும் அனுபவித்தபிறகு ஞானம் பெற்றார்கள். ஆனால் கலியுகத்திலோ ஜனங்களுக்கு ஆயுள் குறைவு. ஆகையால் அவர்கள் சிறிதளவு புண்ணியம் செய்தாலும் சீக்கிரம் ஆத்மபலம் பெற்று ஞானிகளாகி விடுவார்கள். அதனால் நீ கவனத்துடன் உன் வேலையைக் காட்ட வேண்டும்!” என்றார்.

மேலும் அவர், “நீ தமோ குணத்தை உன்னுடன் அழைத்துச் சென்றால், புண்ணிய ஆத்மாக்களுக்கும், பாப புத்தி ஏற்படும். தர்ம சிந்தனை நசித்துப் போகும். அதனால் தமோ குணத்தை அழைத்துக்கொண்டு பூமியில் பிரவேசி!” என்றார். கலிபுருஷன் பிரம்மனிடம், “ஹரியையும் சிவனையும் வழிபடுபவர்களும், தர்மத்தைக் கடைப்பிடிப்பவர்களும், கங்கைக் கரையில் வசிப்பவர்களும்,வாரணாசி என்னும் காசி சேத்திரத்திற்குச் சென்று தர்மம் செய்பவரும், கால்நடையாக தீர்த்த யாத்திரை செய்பவரும், சத் சங்கத்தில் சென்று சேர்ந்து புராணங்கள் கேட்பவரும், தானம் செய்பவர்களும், மனதில் சாந்தம், பொறுமை குடிகொண்டவர்களும், ஜபம், தியானம் செய்கிறவர்களும் எனக்குப் பகைவர்கள்!” என்று கூறினான். அவன், தன் மனைவி குழந்தைகளிடம் ஆசை வைத்து, தாய் தந்தையரை அவமதிக்கும் பாமரர்களும், வேதம், சாத்திரம் எல்லாம் பொய் என்று பழிப்பவர்களும், சிவன் விஷ்ணு இருவர்களில் பேதம் ஏற்படுத்தி சண்டை இடுபவர்களும், அவர்களை நிந்திப்பவர்களும் எனக்கு வேண்டியவர்கள் ஆவார்கள்!”என்று சொன்னான்.

“உன்னைக் கண்டு எவன் பயப்படுகிறானோ, அவன் உன் வசமாகி மறுபடியும் ஜனன மரணமென்னும் சுழலில் சிக்கி விடுகிறான். இறைவனை வழிபடும் சாதுக்கள் கலியில் சீக்கிரம் விடுதலை அடைவார்கள். பாபம் செய்பவன் உன் நண்பன். புண்ணியசாலி உன் விரோதி!” என்றார் பிரம்மன்.

“அப்படிப்பட்ட சாதுக்கள் எப்படி இருப்பார்கள் என்றுசொல்லுங்கள்!” என்று கலிபுருஷன் கேட்க, பிரம்மன் ‘கலியுகத்திலும் தைரியத்தைக் கைவிடாமல் சுத்த சித்தத்துடன் இருப்பவர்கள், லோபம், மோகம், மதம், மாச்சர்யம் போன்ற குணங்களைக் கைவிட்டவர்கள், ஹரிஹர தியானம் இடைவிடாமல் செய்பவர்கள், காசி சேத்திரத்தில் வசிப்பவர்கள், பெற்றோரைக் காப்பவர்கள், பிராமணர், பசு, காயத்ரி ஆகியவற்றை ஆதரிப்பவர்கள், துளசியைப் பூஜிப்பவர்கள், குருபக்தி செய்பவர்கள் ஆகியோர் சாதுக்கள் ஆவார்கள். அவர்களை நீ எந்த விதத்திலும் துன்புறுத்தக்கூடாது” என்று கட்டளையிட்டார்.

இதைக் கேட்ட கலி, குரு என்றால் யார்? அவருடைய மகிமை என்ன? என்று கேட்டான். “குரு என்பவர் அறியாமையை நீக்கிப் பாபங்களை அகற்றுபவர். அவரே ஈஸ்வரன். அவரே நாராயணன். மனிதனுக்கு தெய்வத்தைக் காட்டித் தருபவர் குருவே ஆவார். மாதா, பிதா, தய்வம் எல்லாமே ஒருவனுக்குக் குரு தான். நமக்குக் குரு, தரிசனம் ஆனார் என்றால் தெய்வங்கள் நம் வசமாவார்கள். வித்தை, வேதம், ஞானம், விரதம், யாகம், சாஸ்திரம் முதலியவற்றை அறியக் குரு இல்லாமல் முடியாது. பக்தி, வைராக்கியம், விவேகம், தர்ம மார்க்கம் இவற்றைக் காட்டக் கூடியவர் குருவே. அவரை ஜோதி வடிவமாகக் கருத வேண்டும். குரு நமக்குக் காதுகளின் வழியாக அதாவது சிரவணத்தின் மூலமாக எல்லாவித சாஸ்திரங்களையும் கற்றுக் கொடுக்கிறார். அதனால் நாம் அறியாமை அகன்று ஞானம் பெற்றுக் கடைசியில் சம்சாரமென்ற கடலைத் தாண்டுகிறோம்!” என்று குருநாதரின் பெருமையை விவரித்தார்.

அப்போது கலிபுருடன், “தெய்வங்களை விட மேலானவர் குரு என்று எவ்வாறு கூறுகின்றீர்கள்? எனக்கு அதைப்பற்றி விபரமாகக் கூற வேண்டும்!”என்று கேட்டான். அதற்குப் பிரம்மன் தீபகன் என்னும் ஒரு சிஷ்யனின் கதையைச் சொல்ல ஆரம்பித்தார்.

முன்னொரு காலத்தில் கோதாவரி நதி தீரத்தில் ஆங்கிரஸ் என்ற பிரம்மரிஷி தவம் செய்து கொண்டிருந்தார். அவருக்கு பைரவர் என்ற பிராமணரின் மகனான வேதவர்மன் என்ற சிஷ்யன் இருந்தான். அவன் ரிஷியிடம் வேத சாஸ்திரங்களை நன்கு பயின்று சிறந்த முறையில் ஞானம் பெற்றுத் திகழ்ந்தான். சிறிது காலம் கழித்து அந்த வேதவர்மன் ஒரு குருகுலம் ஆரம்பித்து அவனுக்கு அனேக சிஷ்யர்கள் அமைந்தனர். அவர்களில் ஒருவன் தான் தீபகன்.

ஒருநாள் வேதவர்மன் எல்லா சிஷ்யர்களையும் கூப்பிட்டு, ‘போன ஜன்மத்தில் நான் சில பாபங்கள் செய்ததால் அதை இந்த ஜன்மத்தில் அனுபவிக்க வேண்டியிருக்கிறது. அதன் பொருட்டு நான் காசி சேத்திரத்திற்குச் சென்று அவைகளை ஒழிக்க வேண்டும். எனவே என்னை உங்களில் ஒருவன் காசிக்கு அழைத்துச் செல்ல வேண்டும். காசிக்குச் சென்றபின் நான் முன்செய்த வினையினால் எனக்கு இருபத்தொரு வருடங்கள் கண்பார்வை இழந்தும், முடவனாகியும் கஷ்டப்பட வேண்டிய நிலை ஏற்படக்கூடும். அந்த சமயத்தில் எந்த சிஷ்யன் திடசித்தத்துடனும் தைரியத்துடனும் எனக்கு உடனிருந்து சேவை செய்ய முடியும்?’ என்று வினவினார்.

theepakan

அதற்கு அந்த தீபகன், இதில் என்ன இருக்கிறது? தடை எதுவும் இல்லை. குருவை நான் கடவுளாகவே மதிக்கிறேன். தங்களின் உத்திரவு கிடைத்தால் நான் உங்களுடன் இருந்து குரு சேவை செய்யச் சித்தமாக இருக்கிறேன். முடியுமென்றால் அந்த இருபத்தோரு வருடங்களும் குருவிற்குப் பதிலாக நான் குருடனாகவும், முடவனாகவும் இருந்து அப்பாபத்தை அனுபவிக்கிறேன்! என்று கூறி முன் வந்தான்.

குருவைத் தேடி – 8

நாமதாரகன் தான் கனவில் கண்ட யோகியைத் தன் கண் முன் கண்டு மனம் நெகிழ்ந்து நெஞ்சார்ந்த பக்தியுடன் பலவாறு துதி செய்து அவரது சரணக் கமலங்களில் நமஸ்கரித்து அவர் யார்? என்று கேட்டான்.

அதற்கு அவர் தான் ஒரு யோகி என்றும் சகல புண்ணிய தீர்த்தங்களையும், புண்ணியத் தலங்களையும் தரிசித்து வருவதாகவும் தமது குரு, மும்மூர்த்திகளின் அவதாரமான ஸ்ரீ நரஸிம்ம ஸரஸ்வதி என்றும் கூறினார்.

மேலும் அவர் தமது குரு அமரஜா, பீமா என்னும் இரண்டு நதிகள் சங்கமிக்கும் இடமாகிய காணகாபூர் என்னும் இடத்தில் வசிக்கின்றார். அவர் வரும் பக்தர்களுக்கு அபயமளித்து இந்த சம்சாரக்கடலிலிருந்து விடுபடுவதற்கான வழிகாட்டவே அங்கு வீற்றிருக்கின்றார் என்று கூறினார்.

அவருடைய பக்தர்களுக்கு வறுமை இல்லை. தனம், தானியம், பசுக்கள் முதலிய எல்லாச் செல்வங்களையும் குறையறப்பெற்று குருவருளால் நிறைவுடன் வாழ்கிறார்கள் என்றும் சொன்னார்.

இதையெல்லாம் கேட்டு நாமதாரகன் மகிழ்ந்தான். யாரைச் சந்திக்க வேண்டும் என்ற ஆவலில் தான் இவ்வளவு தூரம் பயணப்பட்டானோ அந்த குருவையறிந்த ஒரு யோகி தன்முன் தோன்றி குருவின் பெருமைகளைக் கூறக் கேட்கும்படி அமைந்ததே என மனதிற்குள் நன்றி கூறினான். அவன் அந்த சித்தரை மீண்டும் வணங்கி, தனக்கு எப்போதும் துயரமாகவே இருக்கிறது என்றும் ஏதேதோ சந்தேகங்கள் தன்னை வாட்டுகின்றன என்றும், சித்தர் தான் அவற்றைத் தீர்க்க வேண்டும் என்றும் கூறினான்.

குரு கிருபை எவனுக்கு ஏற்படுகிறதோ அவனுக்குக் கஷ்டங்கள், சந்தேகங்கள் எல்லாம் தீரும். எல்லாத் தெய்வங்களும் அவனுக்கு வசப்படுவார்கள். கலிகாலத்தை அவன் எளிதில் ஜெயித்து விடுவான். குரு என்பவர் மும்மூர்த்திகளின் அவதாரம் என்னும் நிச்சயபுத்தி ஒருவனுக்கு இருந்தால் அவனுக்கு எதுதான் கிட்டாது. ஒருவேளை விஷ்ணுவோ, சிவனோ நம்மிடத்தில் கோபமடையலாம். அவ்வேளையில் குரு தன் சிஷ்யனைக் காப்பாற்றி விடுவார். ஆனால் குருவின் கோபத்தை அந்த விஷ்ணுவாலோ, சிவனாலோ தணிக்க முடியாது, என்று சித்தர் நாமதாரகனிடம் சொன்னார்.

சித்தர் கூறியதைக் கேட்ட நாமதாரகன் பணிவுடன், ‘ஸ்வாமி! நீங்கள் சொன்ன விபரத்தின் பொருள் எனக்குப் புரியவில்லை. சிவன் விஷ்ணு முதலிய தெய்வங்கள் கோபித்துக்கொண்டாலும் அதைக் குருவால் தீர்க்க முடியும், ஆனால் குரு கோபமடைந்தால் அதைத் தணிக்க முடியாது என்று சொல்கிறீர்களே, எந்த சாஸ்திர புராணத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டு இப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?” என்றான். மேலும் அவன் ஸ்ரீ நரசிம்ம சரஸ்வதி மும்மூர்த்திகளின் அவதாரம் என்று எப்படிச் சொல்கிறீர்கள்? ஏன் மும்மூர்த்திகள் இத்தகைய அவதாரத்தை எடுத்தனர்? என்றும் கேட்டான்

சித்தர் அவனிடம், ‘மிகவும் நுட்பமான சில விடயங்களை நான் சொல்ல இருக்கின்றேன். அப்படி நான் சொல்லப்போகின்ற வரலாற்றில் உன் கேள்விக்கான பதில் இருக்கிறது. எனவே ஒருமித்த கவனத்துடன் கேள்! என்றார்.
vishnu creates brahma
ஒரு சமயம் உலகத்தில் பிரளயம் ஏற்பட்டது. அந்த வேளையில் எந்தவிதமான ஒன்றுமே இல்லாமல் பிரம்ம ஸ்வரூபமான ஸ்ரீமன் நாராயணன் மட்டும் ஆலிலை கிருஷ்ணனாகப் பிரளய நீரில் மிதந்தார். அப்போது அவருள்ளத்தில் ‘படைக்க வேண்டும்” என்ற எண்ணம் உதித்தது. உடனே அவரிலிருந்து பிரம்மன் தோன்றினான். தோன்றியவுடன் நான்கு திசைகளையும் நோக்கித் தன்னைத் தவிர வேறு எவருமில்லை. எனவே நான் பெரியவன் என்று எண்ணினான். உடனே மகா விஷ்ணு ‘இதோ நான் இருக்கிறேன்!” என்றார்.

உடனே பிரம்மதேவன் விஷ்ணுவை வணங்கித் தான் என்ன செய்ய வேண்டும்? என்று வினவ, ‘படைப்புத் தொழிலை மேற்கொள்வீர்! எனக் கூறினார். பிரம்மா சிருஷ்டி செய்யும் விதத்தைச் சொல்லும்படி கேட்க, விஷ்ணு தன்னிடத்தில் இருந்த நான்கு வேதங்களையும் பிரம்மதேவனிடம் கொடுத்து, ‘இவை அலாதியானவை. இவற்றைக் கொண்டு ஜகத்தை சிருஷ்டி செய்!” என்று சொன்னார்.

அதன்படி பிரம்மதேவன் வேதங்களை கைக்கொண்டு, அவற்றை அனுசரித்து வரிசையாக இந்தப் பிரபஞ்சத்தை உருவாக்கினார். பிறகு பஞ்சபூதங்களை அடிப்படையாக வைத்து உயிரினங்களைப் பலவகைகளாய்ப் படைத்தார். வியர்வையிலிருந்து உற்பத்தியாகும் ஜந்துக்கள், முட்டையிலிருந்து உருவாகும் ஜந்துக்கள், விதைகளிலிருந்து உற்பத்தியாகும் உயிரினங்கள், குட்டி போடும் உயிரினங்கள் என்றெல்லாம் படைப்பு அமைந்தது.

பிரம்மதேவன் சனகாதி முனிவர்களையும், மரீசி முதலிய ரிஷிகளையும், தேவர்கள், அசுரர்கள், பிரஜாதிபதிகள் எனவும் உருவாக்கினார். அதற்கு மேல் நான்கு யுகங்களைப் படைத்தார். அவற்றில் முதலாவது யுகம் கிருத யுகம், இரண்டாவது திரேதாயுகம், மூன்றாவது துவாபரயுகம், நான்காவதாக உள்ளது தான் கலியுகம்.

(தொடரும்..)