Welcome

வணக்கம்.

வாழ்க்கையின் பரபரப்பு எல்லோரையுமே துரத்திக் கொண்டிருக்கிறது. நின்று நிதானிக்க, ஒன்றைப் பற்றி சிந்தித்துப் பார்க்க, யாருக்குமே நேரமில்லை என்றாலும் சிலவற்றை நாம் ஐம் புலன்களால் அனுபவிக்கின்றபோது, அடடா! இதை எல்லோருமே ரசிக்கலாமே! என்று ஓர் ஆவல் உள் தூண்டலின் விளைவே. யான் பெற்ற இந்த இன்பத்தை உங்கள் எல்லோருடனும் பகிர்ந்து கொள்ள வழக்கம் போல் உள் உணர்வு தூண்ட, இந்த முயற்சியை மேற்கொண்டிருக்கிறேன். படியுங்கள்! அனுபவியுங்கள்! சிந்தியுங்கள்! உங்களிலும் இன்பம் பெருகட்டும்!

 

என்றும் நட்புடன்,

விஜயா!

Please click on மனிதன் என்பவன் to read the new articles, the posts in the Home page are based on the order of newer post.
The calendar on the right shows “dates highlighted” to indicate articles posted on those dates.
The recent posts on the right shows the most recent posts.
I have included pdf version of each article in the tab for the relevant topics for you to print .

Comments are always welcome.

இப்போது நாம் மீண்டும் மகாபாரதக் கதைக்குச் செல்வோம். குருஷேத்திர யுத்தபூமியிலே கௌரவர்களுக்கும், பாண்டவர்களுக்கும் யுத்தம் துவங்க இருந்த தருணத்தில் அர்ச்சுனனுக்கு ஏற்பட்ட திடீர் மனக்குழப்பத்தால் பார்த்தசாரதியாய் அவனுக்குத் தேரோட்டும் பணியில் தன்னை ஈடுபடுத்திக்கொண்டிருந்த கண்ணபிரான், அந்த யுத்த களத்திலே வாழ்க்கையின் உண்மைத் தத்துவத்தைக் கீதையாக அவனுக்கு எடுத்து உபதேசித்தார்.

அப்படி அர்ச்சுனனுக்கு உபதேசிக்கப்பட்ட கீதையை அஸ்தினாபுரத்தின் அரண்மனையில் இருந்தபடியே சஞ்சயன் என்னும் ஒரு புண்ணிய புருஷனும் அதனைக் கேட்கவும், பார்க்கவும் பாக்கியம் வாய்த்தது. இது எப்படியெனில், கண் தெரியாத திருதராட்டிர மன்னன் தன் புதல்வர்களான கௌரவர்களுக்கும், தன் தம்பியின் புதல்வர்களான பாண்டவர்களுக்கும் இடையில் நடைபெறுகின்ற யுத்தத்தின் போக்கினை அறிய விரும்பி, வியாசரிடம் வேண்டினான். அதன் விளைவாக வியாசர் அவனது தேரோட்டியான சஞ்சயனுக்கு ஞான திருஷ்டியை அளித்து யுத்தகளக் காட்சிகளை நேரடியாகப் பார்த்து விவரிக்கக்கூடிய சக்தியை அவனுக்கு வழங்கினார்.

அப்படி ஞானக்கண் கொண்டு பார்க்கக்கூடிய பாக்கியத்தால் சஞ்சயன் கண்ணன் உரைத்த அருளமுதத்தை உள்ளது உள்ளபடி அப்படியே கேட்கவும், அர்ச்சுனனுக்கு அச்சுதன் வழங்கிய விஸ்வரூப தரிசனத்தைத் தானும் தரிசிக்கும் மாபெரும் பேறும் வாய்த்தது. தன்னைச் சரணடைந்தவர்களுக்குக் கண்ணன் காட்டும் கருணை இது.

அப்படி மிக அற்புதமான, ஒப்புயர்வற்ற கீதை என்னும் வேதாந்த சாரத்தையும், விஸ்வரூப தரிசனத்தையும் பெற்ற பரவச ஆனந்தத்தில் சஞ்சயன், தன் புதல்வர்களின் வெற்றிக்காக ஏங்கிக் காத்திருந்த திருதராட்டிரனிடம் மிகத் துணிவுடன் முடிந்த முடிவாக இவ்வாறு கூறினான்.

‘யோகிகளின் இறைவனான கிருஷ்ணர் எங்கெல்லாம் இருக்கின்றாரோ, அற்புத காண்டீபதாரியான அர்ச்சுனன் எங்கெல்லாம் இருக்கின்றானோ, அங்கெல்லாம் நிச்சயமாகச் செல்வமும், வெற்றியும், அசாதாரணமான வலிமையும், நியாயமும் இருக்கும். இது தான் எனது திடமான தீர்மானம்” என்று.

ஏனெனில் அறம் வெல்லும் என்னும் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையும், பகவானை சரணடைந்தவர்களை அவர் ஒருநாளும் கைவிட மாட்டார் என்ற உண்மையும் பரம பக்தனான சஞ்சயனுக்குத் திடமாகப் புரிந்ததால் ஏற்பட்ட துணிவு அது.

ஓம் தத் ஸத்

காத்திடுக, தர்மநெறி

சோர்வின்றி சிரித்த முகத்துடன்
வென்று வா! என்றான் கண்ணன்
கண் கலங்கி, மனம் குழம்பித்
தளர்ந்து நின்றான், காண்டீபன்

இவர்களா எம் பகைவர்?
இவரிடமா எங்கள் வீரம்?
யாரிவர்கள்? எங்கள் மக்கள்
இவரைக் கொன்றா எங்கள் வெற்றி? என்றே

கண் கலங்கி, மனம் குழம்பித்
தளர்ந்து நின்றான், காண்டீபன்
சோர்வின்றி சிரித்த முகத்துடன்
வென்று வா! என்றான் கண்ணன்

வீணான மனக்குழப்பம்
கொள்வதேன் மைத்துனனே!
உண்மை என்னவென்று
உணராத பிறவியோ நீ?

என்னையே நிழலாகப் பற்றி நின்றாய்
என்றாலும் நீ இன்று குழம்பி விட்டாய்
தன்னைத் தான் உணர்ந்து விட்டால், பின்
தளர்வின்றித் தாழாது செயல் படுவாய்

உன்னை நான் உணர்த்தி விட்டால் – விஜயா
உன் குழப்பம் தீர்ந்திடுமோ?
தன்னிலை தெளிந்த பின்னால் – நீயும்
தர்மநெறி காத்திடு வாயோ?

பதறி நின்ற பார்த்திபனும்
பரமனைப் பணிந்து சொன்னான்
‘பாதகம் செய்து விட்டேன் – கண்ணா!
பார் பழிக்கும் செயல் புரிந்தேன்.

என்னை நீ விட்டு விடு
எங்காயினும் போய் ஒழிவேன் – அன்றி
என் துயரம் தீர்த்து விடு
நின் தாளிணை தஞ்சம்;!” என்றான்

கண்ணன் களிநகை புரிந்தான்
கருணையுடன் வாய் மலர்ந்தான்
மாயையாம் உறவுகளைக் கணமே
உதறி விடு, குந்தி புத்ரா! நீ
உணர்ந்தவை யாவையுமே
உண்மையில்லை, புரிந்துகொள்வாய்!

உறவுமில்லை, பகையுமில்லை
பாச பந்தம் உண்மையில்லை
நன்மையில்லை, தீமையில்லை
நல்லதென்றும் கெட்டதென்றும்
நானிலத்தில் எதுவுமில்லை
உயர்வதுவும் தாழ்வதுவும்
புகழ் என்றும் இகழ் என்றும்
துள்ளுதலும் துவளுதலும்
ஆடுவதும் அழுகின்றதும் – எல்லாமே
உள்ளத்தின் வேலையன்றி
உள்ளபடி உண்மையில்லை

மாயையாம் உறவுகளைக் கணமே
உதறி விடு, குந்தி புத்ரா! நீ
உணர்ந்தவை யாவையுமே
உண்மையில்லை, புரிந்துகொள்வாய்!

மண்ணும் நானே! விண்ணும் நானே!
இயற்கையாயும், செயற்கையாயும்
செயல்படும் பொருளும் நானே!
உன்னுள் உறையும் நானே – இங்கு
எல்லாம்! என்றான், கண்ணன்

இந்த உண்மை புரிந்து விட்டால்
என்னை நீ உணர்ந்து கொள்வாய்
தெளிந்திடுக, தனஞ்சயனே!
காத்திடுக, தர்ம நெறி

காண்டீபன் தெளிந்து விட்டான்
கணப்பொழுதில் தேரில் நின்றான்
கண்ணன் காட்டிய நெறியினிலே
கடமையை ஆற்றச் சென்றான்

கண்ணனவன் சொன்னதெல்லாம்
மண்ணுலகில் வாழ்ந்திருக்கும்
மானிடராம் நமக்கும் கூட
என்றென்றும் பொருத்தமாகும் – மண்ணில்

வாழ்ந்திருக்கும் காலமெல்லாம்
வாழும் நெறி அறிந்து கொள்வோம்
சூழும் வினை நீக்கி நாமும் – கண்ணன்
கழலிணை பற்றி வாழ்வோம்!

மனிதன் என்பவன் தெய்வமாகலாம் – முயலுங்கள்! வெற்றி நிச்சயம்!!


ஹரி ஓம்

நிறைவாக உங்களுடன் நான்

என் அன்பிற்குரிய இனிய வாசகர்களே!

உங்கள் அத்தனை பேருக்கும் எனது மனமார்ந்த நன்றி. நீங்களும் நானுமாகக் கிட்டத்தட்ட ஒன்றரை ஆண்டு காலமாக ஒன்றிணைந்து இந்த கீதா உபதேச அனுபவத்தைப் பகிர்ந்து கொண்டோம். முகமறியா இனிய நண்பர்களான உங்கள் அனைவரின் மனம், இத்தொடரை வாசித்து வந்ததன் வாயிலாக ஓரளவிற்காவது தெளிவும், நிம்மதியும், துணிவும் பெற்று உயர்ந்தது என்றால் அது தான் இப்படைப்பிற்குக் கிடைத்த வெற்றியாக நான் கருதுவேன்.

மனிதன் முயன்றால் நிச்சயம் தெய்வமாக முடியும். நல்லியல்புகள், தீய பண்புகள் இரண்டுமே நமக்குள்ளே தான் இருக்கின்றன. பிறப்பால் நாம் எப்படிப் பிறந்திருந்தாலும், அதற்கேற்ப நாம் இதுவரை வாழ்ந்திருந்தாலும், நம்மை அறியாமல் எத்தனையோ பிழைகள் புhpந்திருந்தாலும், வாழ்க்கை பற்றிய உண்மைகளைக் கண்ணனே உபதேசிக்க, நாம் அவற்றை இப்போது கேட்டு விட்டோம். அவன் அருளால் கிடைத்த அற்புதப் பேறு இது. கேட்டது கேட்டதாகவே போகட்டும், நாம் நடப்பது பழைய மாதிரி தான் என்று இருக்காமல் உங்கள் நடவடிக்கைகளை மேம்படுத்துங்கள். உங்களின் அந்த முயற்சியில் தான் உங்களின் பரிணாம உயர்வு அடங்கியிருக்கிறது.

உண்மையில் சொல்லப்போனால் தெய்வம் தான் மனிதனாகப் பிறந்திருக்கிறது. ஆனால் நமது செயல்களின் விளைவாகிய கர்மப் பிணைப்பு, மாயையுடன் சேர்ந்து ஒவ்வொருவரையும் ஆட்டிப் படைக்கிறது. அதற்கு இயற்கையும் துணை செய்கிறது. அவ்வளவுதான்! இந்த உண்மை ஞானத்தால் தான் புரியும்.

குருவின் உபதேசத்தால் இந்தத் தெளிவு அடியேனுக்குக் கிடைத்தது. எத்தனை பிரச்னை இருந்தாலும் அவை பாதிக்காமல் நிம்மதியாகச் செயல்படக் கூடிய தன்மை எனக்கு ஏற்பட்டிருக்கிறது. அந்த நிம்மதியை நீங்களும் பெற வேண்டும் என்ற விருப்பத்தாலேயே இத்தொடரை எழுதத் துணிந்தேன். பரம்பொருளே செய்த உபதேசம் இது. எனவே எந்த வித ஐயமுமின்றி இதனை ஏற்று வாழ்க்கையில் உயர்வும் நிறைவும் பெறலாம்.

கூடிய விரைவில ‘மனிதன் என்பவன் தெய்வமாகலாம்” புத்தக வடிவில் வெளிவர இருக்கின்றது. அந்தப் புத்தகம் எங்களுக்குக் கட்டாயம் வேண்டும் என்று நினைப்பவர்கள் இப்போதே என்னைத் தொடர்பு கொண்டு, உங்கள் பெயரையும், தொலைபேசி எண்ணையும் தெரிவித்துக்கொண்டால், நான் இந்நூலை வெளியிடும் தருணத்தில் மறக்காமல் உங்களை அழைத்து, அந்நிகழ்வில் அதனை நீங்கள் பெற முடியும். உங்கள் ஆதரவு எனக்குத் தேவை.

அடுத்து இக்கட்டுரைத் தொடரைப் பல்வேறு தடங்கல்கள், தாமதங்கள் ஆகியவற்றிற்கு இடையேயும் தொடர்ந்து வெளியிட்ட சுதந்திரன் பத்திரிகை ஆசிரியர் திரு எஸ்.ஞானச்செல்வன் அவர்களுக்கும், நண்பர் திரு சுகந்தன் அவர்களுக்கும், கதிர்ஒளி பத்திரிகை பிரதம ஆசிரியர் திரு பால்ராஜ் பாண்டியன் அவர்களுக்கும், வாசகர்களாகிய உங்களுக்கும் என் மனமார்ந்த நன்றி. எத்தனையோ வாசகர்கள் என்னைத் தொலைபேசி மூலம் தொடர்பு கொண்டு பலவிதமான சந்தேகங்களையும், பிரச்னைகளையும், மகிழ்வையும் தெரிவித்து உரையாடினார்கள். அவர்களின் ஆர்வத்திற்கும், அன்பிற்கும் நன்றி!

கண்ணன் அருளால் அனைவரும் நல்லுயர்வு பெற்று நலமுடன் வளமாக வாழ வேண்டும். வையம் வாழ்க!

ஓம் தத் ஸத்.

என்றும் நட்புடன்.
விஜயா ராமன
647 760 7075;

அன்பர்களே! ஆழ்ந்த ஈடுபாட்டுடன் தன் பக்தன் மீது கொண்ட கருணையால் ஓர் அருமையான வழியை இப்படிச் சொல்லித்தந்த பரந்தாமன், கடைசியில் என்ன சொல்கிறார் பாருங்கள்! நீ உன் விருப்பப்படி முடிவு செய்! அற்புதம்! பரமாத்மாவாகத் தன்னை முன் ஓர் அத்தியாயத்தில் பிரகடனப்படுத்திய அந்த பக்தவத்ஸலன் இப்போது இங்கு தன்னை மறைத்துக்கொண்டு, சாதாரணமாக சொல்வதுபோல், நான் உனக்கு சொல்ல வேண்டியதைச் சொல்லிவிட்டேன். நீ அரசகுமாரன், நான் உன் தேரோட்டி! நீயே முடிவெடு! என்று சடாரென்று தன்னை எளிமைப்படுத்திக் கொண்டு விட்டான். நாம் கட்டாயம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய பாடமல்லவா இது!

அற்புதச் சீடனான அர்ச்சுனனும் மாறி விடவில்லை. சாதாரண உபதேசமா நடைபெற்றது? பிறப்பின் அடிவேரையே அசைத்துப் பார்த்துவிட்ட உபதேசமாயிற்றே! இனி இது மாறுமா?

அவன் சொன்னான், ‘பகவானே! தன் செயல் எண்ணித் தவிப்பது தீர்ந்திங்கு நின் செயல் செய்து நிறைவு பெறும் வண்ணம், நின்னைச் சரணடைந்தேன்! கண்ணா! நான் என்ன செய்யட்டும்? அதை நீங்களே கூறுங்கள்! என்று.

அதற்குக் கண்ணன், ‘அர்ச்சுனா! நீ எனக்கு மிகவும் பிரியமானவன். ஆதலால் உன் நன்மைக்கு உகந்ததைச் சொல்கிறேன், கேள்! நீ என்னையே போற்றி ஆராதிக்கும் பரம பக்தனாகி விடு. என்னிடமே உன் மனதைச் செலுத்து. இப்படி இருப்பதால் நீ என்னைப் பெறுவாய். இதை நான் உனக்கு சத்தியப் பிரதிக்கினையாகக் கூறுகிறேன்!” என்றான் மிகுந்த அன்புடன்.

அதைக்கேட்டவுடன், தன்னால் அப்படிச் செய்ய இயலாமற் போனால் என்ன செய்வது என்ற கவலை அர்ச்சுனனை சூழ்கின்றது. இந்த இடத்தில் தான் கீதாச்சார்யன், சரணாகதி தத்துவத்தைக் கூறுகின்ற புகழ் பெற்ற கீதா ஸ்லோகத்தைத் தன் மதுரமான வாயால் இசைக்கின்றார்.

‘ஸர்வ தர்மான் பரித்யஜ்ய மா மேகம் சரணம் வ்ரஜ
அஹம் த்வாம் ஸர்வ பாபேப்யோ மோட்ச யிஷ்யாமி, மாஷூச:!”

‘ஏ அர்ச்சுனா! எல்லாவிதமான தர்மங்களையும் விட்டுவிட்டு என்னையே சரணமென்று பற்றிக்கொள். நான் உன்னை எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுவிக்கிறேன். நீ கவலை, கலக்கம் இல்லாமல் தெளிவாகப் பூரண நம்பிக்கையோடு இரு! வருந்தாதே!”

தன்னைப் பரமபுருஷனாகப் பிரகடனப்படுத்தி அதை வெளிப்படுத்திக் காட்டிய பரம்பொருள் வெளியிட்டுள்ள உறுதி மொழிப் பத்திரம் இது. அதோடு கவலைப்படாதே என்றும் கூறித் தன் பக்தனை அவர் அரவணைக்கின்றார்.

கண்ணனைத் தன் உறு துணையாய், உற்ற தோழனாய், நெருங்கிய உறவுக்காரனாய், தன் கட்டளையை ஏற்றுப் பணிபுரியும் பார்த்தசாரதியாய் இன்னும் பல்வேறு வகைகளிலும் அவரது உதவிகளைப் பெற்ற அர்ச்சுனன் தான் எத்தனை பாக்கியம் செய்தவன்? பரமாத்மா ஜீவனிடம் காட்டுகின்ற பரிவு அல்லவா இது!

இந்த உண்மையைத்தான் நாமும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். நம் வாழ்க்கையில் நம்மைச் சுற்றி நம் உறவுகளாக, நண்பர்களாக, பகைவர்களாகப் பங்காளிகளாகப் பழகுபவர்கள் எல்லோருமே அந்தப் பரமாத்மாவின் வெளிப்பாடுகள் தான். கண்ணனே எல்லாமாகிப் புரிந்து கொண்டிருக்கின்ற லீலை இது. இந்த உண்மை புரிந்து விட்டால் நம் மனப்போக்கு முற்றிலுமாக மாறி அன்பு மயமாக மலர்ந்துவிடும் அல்லவா!

கண்ணனின் அருள் மழையில் மூழ்கித் திளைத்த அர்ச்சுனன், ‘ஐயனே! தாங்கள் எனக்குச் சொன்ன இந்த உத்தமமானதும், மிகச் சுலபமானதுமான தத்துவத்தை நான் மற்றவர்களுக்கெல்லாம் தெரிவிக்கலாமா?” என்று கேட்கிறான்.

கூடாது! கூடாது! என உடனே அதனை மறுத்த கோவிந்தன், ‘அர்ச்சுனா! இது மிகவும் பத்திரமாகப் பாதுகாக்கப்பட வேண்டிய ரகசியமாகும். சகிப்புத் தன்மை இல்லாத, நம்பிக்கை இல்லாத எவருக்கும் இதைச் சொல்லிவிடாதே. என்னிடம் எவர் பக்தி கொள்ளவில்லையோ, இந்தத் தத்துவத்தைக் கேட்க விரும்பவில்லையோ, குற்றமுள்ள நெஞ்சும், பிழையான போக்கும் யார் கொண்டிருக்கிறார்களோ அவர்களுக்கெல்லாம் இந்த அரிய ரகசியத் தத்துவத்தைச் சொல்லிவிடாதே!” என்று அர்ச்சுனனை அவர் தடுக்கிறார்.

மேலும் அவரே தொடர்ந்து, ‘சரணடைதலாகிய இதைத்தவிரப் பிற விஷயங்களைப் பற்றி நீ என்னிடம் பக்தி கொண்டவர்களிடம் சொல்”. முதலில் இப்படிச் சொன்னவர் கூடவே, ‘யார் என்னிடம் ஆழ்ந்த பக்தி சிரத்தை கொண்டு, ஆர்வத்தால் உந்தப்பட்டு, மிக அரிய ரகசிய தத்துவங்கள் நிரம்பிய இந்த பகவத்கீதையைப் பிறருக்கு எடுத்துச் சொல்கிறார்களோ அவர்கள் என்னைப் பெறுகிறார்கள். மேலும் அப்படிப்பட்ட ஞானவானைப்போல் எனக்குப் பிரியமானவன், எனக்கு உவந்த நற்பணி செய்பவன் வேறு எவனும் இல்லை. இப் பூ மண்டலத்திலேயே அவனுக்கு நிகரான அன்பன் வேறு எவனும் இல்லை” என்றும் சொல்கிறார்.

‘அப்படி இதனை எடுத்துச்சொல்ல முடியாதவர்கள், எனக்கும் உனக்குமிடையில் நடந்த உரையாடல்களைக் கவனத்துடன் பயின்றால் போதும். அவன் ஞானவேள்வியில் ஈடுபட்டு என்னைப் பூஜித்துப் போற்றியவன் ஆகிறான். இதுவே எனது கொள்கை.”

‘மேலும் இதைப் பயிலவும் முடியாமல் போகின்றவர்கள், பிறர் சொல்ல அதனை ஒருமுறை கவனத்துடன், சிரத்தையாகக் கேட்டாலே போதும். பொருள் புரியாவிடினும் காதால் கேட்டாலே, கேட்பவன் பாவ, பந்தங்களிலிருந்து விடுபடுகிறான். புண்ணியசாலிகளின் மேலான உலகில் அவன் இடம் பெறுகிறான்.”

இந்த இடத்தில் அற்புதமான கீதா உபதேசம் நிறைவு பெறுகின்றது. இப்போது கண்ணபிரான் கேட்கிறார், ‘அர்ச்சுனா! நான் உபதேசித்ததையெல்லாம் நீ மனப்பூர்வமாகக் கவனமாகக் கேட்டுக்கொண்டாயா? அறியாமையால் ஏற்பட்டிருந்த உன் மோக மயக்கம் விலகிவிட்டதா?” உதட்டில் புன்னகையுடன் அவரிடமிருந்து இந்தக் கேள்வி பிறக்கிறது.

arjuna-and-krishna‘எம்பெருமானே! என் மோக மயக்கம் விலகியது. நல்ல, தெளிந்த அறிவு ஏற்பட்டிருக்கிறது. எல்லாம் உம் கருணை. உமது அருள். நான் இப்போது என் குழப்பங்களிலிருந்து விடுபட்டு, ஐயம், திரிபு இல்லாமல் தெளிவாக, திடமாக இருக்கிறேன். அடியேன் தங்களது ஆணையை ஏற்று என் கடமையைச் செய்வேன்!” என்று கூறி அவரைப் பணிந்து வணங்கினான் அர்ச்சுனன்.

புன்னகை பூத்த முகத்தினராய் கீதையின் நாயகன், ‘காண்டீபம் எழுக! நின் கைவண்ணம் எழுக! இக்களமெல்லாம் சிவக்க, வாழ்க! என்று காண்டீபனை வாழ்த்தினார்.

இவ்வாறு, தன் பக்தன் மீது கொண்ட அன்பின் மிகுதியால் பக்தவத்சலனாகிய பத்மநாபன் தனது தேன் மதுர வாய்மொழியால் சத்தியத்தின் நித்ய ஸ்வரூபத்தை, அற்புதப் புதையலாகிய அறிவுச் செல்வத்தை அணுஅணுவாகப் பிரித்துப் பிரித்துச் சொன்னதோடு, ஒரு ஜீவனின் உண்மைத் தன்மையை அந்த ஜீவனுக்கே சுட்டிக்காட்டி, அவனது கடமையையும் தெளிவு படுத்தியதே பகவத்கீதை என்றாயிற்று.

இதனை நன்கு கற்று கர்மாவால் வாய்த்திருக்கின்ற இந்தப் பிறவியில் எல்லாம் பரம்பொருளே என்றும், அவனது விருப்பம் தான் இந்த வாழ்க்கை என்றும், உடம்பின் உள்ளே உறைகின்ற பரம்பொருளின் இயக்கமே இந்தப் படைப்பின் இயக்கம் என்றும் ஒருவன் அறிந்து, முறையாகவும், சரியாகவும் இனி வாழ முற்படுவதே புத்திசாலித்தனம்.

இதுவரை நாம் கர்மத் தூண்டலினால் எப்படித்தான் மாயையில் சிக்கித் தடுமாறி வாழ்ந்திருந்தாலும், பரம்பொருளின் நித்ய, நிரந்தர, சத்தியத் தன்மையைப் புரிந்துகொண்டு, தன்னை அப்படியே முற்று முழுதாக அவனது திருப்பாதக் கமலங்களில் பூரண சரணாகதி செய்து, சர்வமும் நீயே! சகலமும் நீயே! உள்ளும் நீயே! புறமும் நீயே! எல்லாம் நீயே! எதிலும் நீயே! நான் என்பது நீயே! என்று முடிவிலாத் துதி செய்து, கண்கள் நீரைப் பொழிய, மெய்தான் விதிர்விதிர்க்கத் தன்னை மறந்து, அவனில் ஒன்றிய நிலையில், வாழ்க்கையில் இனி வருவது எது என்றாலும் அதை அப்படியே பிரசாதமாக ஏற்றுக்கொண்டு விடுவோம். போகட்டும் கண்ணனுக்கே! என்று அமைதியாக இருந்து விடுவோம். இது தான் கீதையின் சாரம்.

மனிதன் என்பவன் தெய்வம் ஆவதற்கு உரிய பாதை இதுதான். இந்தப் போக்கில் வாழ்ந்து இந்தப் பாதையில் நடப்பவர்களைத்தான் உலகம் மகான்கள் என்று கைகூப்பி வணங்குகின்றது.

‘ஆத்மாவை அடைவதைத் தன் லட்சியமாகக் கொண்டு ஞான மார்க்கத்தில் ஈடுபடுகின்ற ஆத்ம சாதகர்கள் நைஷ்கர்ம்ய சித்தி அதாவது செயல் ஒழிந்த பிரம்ம நிலையை அடைகின்றார்கள். இதன் பொருள், இத்தகையவர்கள் செயலைத் தாம் செய்வதாக எண்ணுவதில்லை. அது நடைபெறுகின்றது என்றே கருதுகிறார்கள்.”

இங்கு ஞானிகளின் தன்மை சொல்லப்படுகின்றது. ‘அந்த மனிதன் சாத்வீகப் புத்தி கொண்டவன். வைராக்கிய சித்தம் உள்ளவன். தனிமையில் தன் வயத்தில் வாழப் பழக்கப்பட்டவன். ஆகார நியமம் கொண்டவன். துணிவுடன் புலன்களை அடக்கி வைக்கும் சாதகன். உள்ளம், சொல், செயல் இவற்றைக் கட்டுப்படுத்தியவன். விருப்பு, வெறுப்பைக் கடந்து பரமாத்ம தியானத்தில் அவன் லயிக்கின்றான். அகங்காரம், பிடிவாதம், செருக்கு, காமம், வெஞ்சினம், பொருள் சேர்க்கும் பேராசை ஆகியவற்றைத் துறந்து மமதை இல்லாமல் அமைதியாக வாழ்ந்து பிரம்ம நிலையை அடையத் தகுதி பெறுகிறான்.”

‘இப்படிப்பட்ட நிலையில் வாழப் பழகுகின்ற ஆத்ம சாதகன் எதற்காகவும், யாருக்காகவும், வருத்தமோ, மகிழ்வோ, விருப்பமோ கொள்வதில்லை. எல்லாப் பிராணிகளையும் அவன் நேசிக்கின்றான். பரமாத்மாவான என்னிடமே அவன் உள்ளம் பக்தியால் நிலைத்திருக்கிறது.”

‘இப்படிப்பட்ட உத்தம பக்தியால் சாதகன் என் சத்திய சொரூபத்தை உள்ளபடி தத்துவ ஞானத்தின் துணை கொண்டு உணர்கிறான். இதன் பயனாக என்னுள் ஐக்கியம் அடைகின்றான்.”

கண்ணனின் இந்த விளக்கத்தைக் கேட்டதும் அர்ச்சுனனின் உள்ளம் உருகுகிறது. கரங்கள் கூப்பிய நிலையில் அவன் மேலும் இப்படிக் கேட்கின்றான். ‘எம் பெருமானே! உங்களை அடைவதற்கு வேறு ஏதும் சிறந்த உபாயம் இருக்கிறதா?”

ஆம்! இந்தக் கேள்வி நமக்கும் மிகப் பயனுள்ள ஒரு கேள்வி. ஏனெனில் இன்றைய ஓட்டம் நிறைந்த வாழ்க்கையில், குருகுலத்தைத் தேடிச் சென்று தத்துவ விசாரணை மூலம் ஆத்ம வித்தையை அறிந்து, கற்று, அதனை சாதனை செய்து உய்வது என்பது எத்தனை பேரால் முடியும்? ஆயிரம் பிரச்னைகளுடன் நேரமே இல்லை என்று புலம்பிக்கொண்டு அறியாமையுடன் வாழும் நம்மை அந்த இறைவன் தான் அளவில்லாக் கருணையுடன் வந்து ஆட்கொள்ள வேண்டுமே தவிர நம்மால் அவனைத் தேடிப் போக முடியுமா?அர்ச்சுனனின் கேள்விக்குக் கண்ணபிரானின் பதில் என்ன?

‘இருக்கிறது! மிகச் சிறந்த வழி இருக்கிறது!” அடடா! எவ்வளவு ஆதரவான பதில் இது. நம்மீது எத்தனை கருணை இருந்தால் இப்படி ஒரு பதில் அவரிடமிருந்து வெளிப்படும்!

அது என்ன வழி என்று அர்ச்சுனன் கேட்கிறான். ‘ எந்த உத்தமமான பக்தன் என்னையே சரணமென்று அடைகிறானோ, என்னையே எண்ணி, எனக்கே சமர்ப்பணமாக எல்லாக் காரியங்களையும் செய்து வருகிறானோ அவன், என் அருளால் நித்ய நிரந்தரமான உத்தம நிலையான பரமபதத்தை அடைகிறான்.” என்கிறார், கருணைக்கடல்.

மேலும் அவரே, ‘அர்ச்சுனா! நீ என்னிடமே முழு ஈடுபாட்டுடன் இரு! நீ செய்யும் எல்லாக் காரியங்களையும் எனக்கே அர்ப்பணித்து விடு. உன் செயல்களிலும், பொருள்களிலும் நீ கொண்டிருக்கும் பற்றுதலை அகற்றிக்கொள். சம நிலையில் செயலாற்று! எப்பொழுதும் என்னிடமே சிந்தையைச் செலுத்தி வாழ். என் சார்பில் செயலாற்றுவதாகக் கருது.”

‘இப்படி என்னிடம் கருத்தைச் செலுத்தி வாழ்வதால் என் அருள் உனக்குக் கிட்டுகிறது. இதனால் உனக்கு ஏற்படும் இன்னல், இடையூறுகளிலிருந்து நீ விடுபடுவாய். ஒரு வேளை மமதை காரணமாக என் பேச்சை நீ மதிக்காவிட்டால் வீழ்ச்சி அடைவது நிச்சயம்.” உடனே அர்ச்சுனன் ‘ அது எப்படி” என்று கேட்கிறான்.

அதற்குக் கண்ணன், ‘ நீ சற்று முன், நான் போர் புரிய மாட்டேன் என்று அகங்காரத்துடன் காண்டீபத்தை வீசி எறிந்தாயே! உன் தீர்மானம் பொய். ஏனெனில் ஏதோ ஒரு பொருந்தாத தயையினால் நீ போர் புரிய மறுத்தாய். ஆனால் உன் இயல்போ சத்திரியர்களுக்கே உரிய வீரம். அது உன்னைப் போரில் தான் ஈடுபடுத்தும்.”

‘குந்தியின் மைந்தனே! ஏற்கப்பட்ட கருமத்திற்குக் கட்டுப்பட்டவன் நீ! அப்போது மதிமயக்கம் காரணமாக அப்படிப் பேசினாய். ஆனால் நீ போர் புரியத்தான் போகிறாய். ஏனெனில் எல்லா உயிர்களின் உள்ளேயும் அந்தர்யாமியாக இருந்து அவரவர் இயல்புப்படி அந்த சர்வேஸ்வரன் இயக்குகின்றான். செயல் புரிய வைக்கிறான். ஆட்டிப் படைக்கிறான். அவன் விருப்பப்படியே எல்லாம் நடக்கிறது. அப்படி நடப்பவையெல்லாம் அவரவரின் கர்மப்பலன்படி நடக்கின்றன.”

‘இந்தக் கர்மப்பிடியிலிருந்து விடுபடுவது எப்படி கிருஷ்ணா?”

‘பரத வம்சத்தின் வீரப் புதல்வனே! நீ எல்லாமே அவன்தான் என்னும் நம்பிக்கையுடன், அந்தர்யாமியாகிய சர்வேஸ்வரனிடம் சரணடைந்து விடு! அவரது பேரருளால் உனக்கு இந்த உலகத்திலிருந்து முற்றிலும் விடுபட்ட நிம்மதியுடன், நித்ய, நிரந்தரமான பரமபதம் கிடைக்கும்.”

‘இது மிக மிக ரகசியமான சரணாகதி தத்துவம். இந்த அரிய தத்துவத்தை இப்போது நான் உனக்கு உபதேசித்திருக்கிறேன். இனி நீ இதுபற்றி நன்கு சிந்தித்து உன் விருப்பப்படி முடிவு செய்!”

(தொடரும்..)

‘ராஜச சுகம் என்பது புலன்களின் வழியாக உலக விவகாரங்களில் பிழையான விதங்களில் ஈடுபட்டு அனுபவிப்பது. இத்தகைய தவறான சுக அனுபவங்கள் ஆரம்பத்தில் அமுதம் போலவும், இறுதியில் விஷமாகவும் அதாவது அழிவைத் தருவதாகவும் அமைந்துவிடும்”.

மாமிச உணவு, குடிப்பழக்கம், போதைப் பொருள்களைப் பாவிப்பது, தவறான நடவடிக்கைகள், கெட்ட சிந்தனை போன்றவை முதலில் சுகமாக இருக்கும். ஆனால் போகப்போக இவற்றை நினைத்தாலும் விட முடியாது. அதோடுமட்டுமின்றி இவற்றால் அழிவே!

‘தாமஸ சுகம் என்பது தூக்கம், சோம்பல், அறியாமை என்னும் மதி மயக்கம், சரியைப் பிழையாகவும், பிழையைச் சரியாகவும் புரிந்துகொள்கின்ற முட்டாள்தனம். இத்தகைய சுகத்தினால் விடிவே ஏற்படாது. அறியாமையுடன் செயல்படுபவர்கள் தாங்களும் சுகப்படுவதில்லை. அடுத்தவர் சுகத்தையும் கெடுத்து விடுவார்கள். துன்பங்களே தொடர் கதையாகிவிடும்”.

இத்தகைய விளக்கத்தைக் கீதாச்சாரியன் அளித்ததும், அர்ச்சுனன் அடுத்த கேள்வியை எழுப்புகிறான். இதுவும் மிக நல்ல கேள்விதான். அறிவார்ந்த சீடனும், ஆற்றல் மிகுந்த குருவுமாக இங்கு இருவரும் உரையாடுகின்றனர். அதனால் அல்லவோ நமக்குத் தெரியாத வாழ்க்கையின் இரகசியங்கள் எல்லாம் தெரிய வருகின்றன. இல்லையா? கீதை புரிகிறதோ, புரியவில்லையோ அதுபற்றிப் பிரச்னை இல்லை. இப்படியெல்லாம் இருக்கிறது என்பதே தெரியாமல் அல்லவா இத்தனை நாள் நாம் இருந்தோம். பகவத்கீதையைக் கையில் எடுத்ததால் இப்போது ஓரளவு தெரிந்து கொண்டோம். இனிமேல் தான் இவற்றைப்பற்றி மெதுவாக சிந்தித்துப் பார்த்துத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும். சரி, சரி! அடுத்த கேள்வி என்ன? அதைச் சொல்லுங்கள்! என்கிறீர்களா!

அர்ச்சுனன் கேட்கிறான் ‘இந்த முக்குணச் சேர்க்கைகளின் பாதிப்பு மனிதர்களிடம் மட்டும் தானா? வேறு எவற்றிற்கும் உண்டா?’ என்று, அதற்கு மதுசூதனன் இப்படி பதில் கூறுகிறார்.

‘அர்ச்சுனா! ஒரு பேருண்மையைப் புரிந்துகொள். இந்த முக்குணங்களின் சேர்க்கையால் பாகுபாடு காணாத பொருள் எதுவும் இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் இருக்க முடியாது. பூமியிலும், மேல் உலகிலும், மனிதர்களிடமும், தேவர்களிடமும், மற்ற இடங்களிலும், இனங்களிலும், எந்தவொரு பொருளுமே இயற்கை ஏற்படுத்தியுள்ள இம் முக்குணங்களைச் சார்ந்திராமல் தனித்து இருக்க முடியாது. இவை எங்கும், எவற்றிலும், எக்காலத்திலும் வியாபித்திருக்கின்றன.”

இந்த குணங்களிலிருந்து விடுபட என்ன வழி? இது அர்ச்சுனனின் அடுத்த கேள்விக் கணை. ‘இந்த உலகத்தில் படைக்கப்பட்ட மனிதர்களின் இயல்பான குணங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டுதான் பிராமணர், சத்திரியர், வைசியர், சூத்திரர் என்னும் நான்கு வகை இனங்கள் வகுக்கப்பட்டன. இந்த நால்வகையினரும் தத்தம் இனத்திற்குரிய கர்மங்களை சரிவர செய்து வருவது தான் முக்குண பாதிப்பிலிருந்து விடுபட வழி வகுக்கும்.”

இதனைத் தொடர்ந்து ஒவ்வொரு இனத்தாரும் செய்ய வேண்டிய, அவர்களுக்கு விதிக்கப்பட்ட கடமைகள் யாவை எனப் பரந்தாமன் விவரிக்கின்றார்.

முதலில் அந்தணர்களுக்குரிய கடமைகள்: மனக்கட்டுப்பாடு, புலனடக்கம், சிரமங்களை சகித்துக்கொண்டு அறநெறிகளைப் பாதுகாத்தல். உள்ளும், புறமும் தூய்மையுடன் இருத்தல், பிறர் புரிந்த குற்றங்களைப் பொறுத்தல், அவற்றை மன்னித்தல், உடல், உள்ளத்தில் எளிமையைக் கடைப்பிடித்தல். வேத சாஸ்திர நுண்ணறிவு. யாக, யக்ஞங்களை விடாமல் தொடர்ந்து செய்தல். பரமாத்மா, வேதம் ஆகியவற்றில் ஆழ்ந்த நம்பிக்கையும், ஈடுபாடும் கொண்டு நல்ல ஆஸ்திகனாக வாழ்தல். வேதம் ஓதுதலும், ஓதுவித்தலும் ஆகிய இவைதான் அந்தணர்களுக்கு உரிய கடமைகள் என்று கண்ணன் குறிப்பிடுகின்றார்.

சத்திரியரின் கடமைகள்: திறமையும், துணிவும் கொண்ட வீரம், பொலிவு, உறுதி, மக்கள் பராமரிப்பு, ஆட்சியைத் திறம்பட நடத்துகின்ற ராஜ தந்திரம், போர்க்களத்தில் புறம் காணாத தீரம், தான தர்மங்களில் தாராள குணம், நிர்வாகத்திறன் இவையே ஒரு நாட்டின் அரசனுக்குரிய உயரிய கடமைகளாக இருத்தல் வேண்டும்.

வைசியர் கடமைகள்: நிலச்சாகுபடிக்கு உதவுதல், பசுக்களைப் பராமரித்தல், நேர்மையுடன் வியாபாரம், தொழில் முதலியவற்றை நடத்துதல், அரச காரியங்களுக்கு உதவியாய் செயல்படுதல் இவை வைசியர் எனப்படும் வணிகர்களுக்கு இயல்பான கடமைகள்.

சூத்திரர்களுக்குரிய கடமைகள்: தம்மையும் தம் இனத்தவர்களோடு இந்த சமுதாயத்தைச் சேர்ந்த மற்ற மூன்று இனத்தவர்களையும் வாழ வைத்தல். அவர்களின் வளர்ச்சிக்கு உறுதுணையாக செயல்படுதல், பயிர்த்தொழில் முதலிய சமுதாயத்திற்குத் தேவையான அடிப்படைத் தொழில்கள் மூலம் மக்களுக்குப் பணி புரிவது ஆகியவை சூத்திரர்கள் எனப்படும் உழைப்பாளிகளுக்கு உரிய கடமைகளாகும்.

‘இப்படி நால்வகை சாதியினரும் தமக்கு விதிக்கப்பட்ட கடமைகளைச் சரியாகச் செய்து வரும்போது சமூகமும், நாடும் மேம்படும். இவர்கள் தமக்குரிய பணிகளை சுயநலமின்றி சமுதாய நலனில் அக்கறை கொண்ட நேர்மையுடன் செயல்படுவார்களேயானால் அவர்கள் பிறவிப் பயனை அடைகிறார்கள். தன்னலமின்றி செயலாற்றும் அவர்கள் பரமாத்மாவின் விருப்பத்தைப் பூர்த்தி செய்யக் கருவியாகச் செயல்படுவதால் பரமாத்மாவையே சேருகின்றார்கள்.”

இந்த இடத்தில் கோவிந்தன், குலதர்மத்தைக் கைவிடலாகாது, என்கிறார். தன் இனத்திற்குரிய செயலை விடப் பிற இனத்தின் செயல் உயர்ந்ததாக, சிறந்ததாக இருந்தாலும் அதை மேற்கொள்ளக்கூடாது.

தன் குலத் தொழிலைத் தாழ்வானது என்று நினைத்துப் புறக்கணிக்கக்கூடாது என்கிறார்.

ஆனால் இன்றைய வாழ்க்கை முறையில் இதை எப்படி எடுத்துக்கொள்வது என்பது புரியவில்லை. ஏனெனில் அந்த அளவிற்குக் குலதர்மம் குழம்பிப் போய்விட்டது. இருந்தபோதிலும் இன்று நாம் செய்கின்ற தொழில் எதுவாக இருந்தாலும், அது குலத்தொழில் சார்ந்ததாக இருந்தாலும், இல்லாமற் போனாலும், தர்மநெறி தவறாததாகவும், சுயநலத்திற்காகப் பிழையான வழியில் செயல்படாமலும், மனசாட்சிக்கு விரோதமில்லாமல், அதிக லாப நோக்கமின்றி, சமுதாய நன்மைக்காகவே செயல்படுகின்ற விதத்தில் தரமுள்ளதாகச் செய்தால் அவர்கள் உயர்ந்தவர்களே!

சாதாரண மக்கள் செயல்படும் விதம் பற்றிய சந்தேகம் தீர்ந்ததும் அர்ச்சுனன் புலன் வழிச்சார்ந்த வாழ்க்கை முறையிலிருந்து விடுபட்டு ஆன்ம வழிப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்து ஞான சாதனை புரிகின்ற ஆன்மீக சாதகனின் அன்றாடக் கடமைகளின் தன்மை பற்றி வினவுகின்றான்.

(தொடரும்..)

பற்றின்றிச் செயல்படுவதன் சிறப்பை அறிந்துகொண்ட நாம் இப்பொழுது, செய்கின்ற செயலின் பலன்கள் எப்படி மூன்று விதங்களில் நமக்குக் கிடைக்கின்றன என்பதைத் தெரிந்து கொள்வோம். கர்மப்பலன்கள் மூன்று வகைப்படும். அவை, நாம் விரும்புகின்ற விதத்தில் பலனைத் தருவது, நாம் விரும்பாத விதத்தில் தோல்வியில் அல்லது ஏமாற்றத்தில் முடிவது, இரண்டு விதத்திலும் கலந்து வருவது ஆகியவை ஆகும். அதாவது சில சமயம் விரும்பியபடியும், சிலசமயம் விரும்பாததுமான பலன்கள் கிடைப்பது.

இதில் முக்கியமாகத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய தகவல் என்னவெனில் நாம் பலனை எதிர்பார்த்துச் செய்தால் அவை நம்மைச் தேர்ந்ததாகி, அடுத்த பிறவியிலும் நாம் செய்ததன் பலனாக அவை நம்மைத் தொடரும். ஆகவே தான் நாம் அடிக்கடி இது என் கர்மா! என்கிறோம். இத்தகைய கர்ம விளைவுகளால் தான் வாழ்க்கைப் பயணம் தொடர்கின்றது. விருப்பு வெறுப்பின்றி, பலனைப் பற்றிய அக்கறை கொள்ளாமல் இது என் கடமை என்று மட்டும் செய்பவர்களுக்குக் கர்மபலன் ஒட்டுவதில்லை. செயலின் விளைவு அவர்களில் பாதிப்பை ஏற்படுத்துவதில்லை.

செயல்களும், அவற்றின் விளைவுகளும் பிறவியோடு சம்பந்தப்பட்டவை. யாரிடத்தில், நான் செய்கிறேன் என்னும் அகம்பாவம் இல்லையோ, யார் கர்மப்பலன்களில் சிரத்தை இல்லாதவர்களோ, அந்தப் பயன்களை அடைவதில் ஆசை கொள்வதில்லையோ அவர்கள் கர்மபந்தத்தில் சிக்குவதில்லை. செய்பவன் நானில்லை என்ற பாவத்தில் அவன் செயல்படுவதால், அவன் கொலையே புரிந்தாலும் கொலையாளி இல்லை. அதன் விளைவோ, பாதிப்போ அவனைக் கட்டுப்படுத்துவதில்லை. அவனை வேதனைப் படுத்துவதுமில்லை. இந்த இடத்தில் இதைப்பற்றி நாம் நன்கு சிந்தித்துச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். பிழையாகப் பொருள் கொள்ளக்கூடாது.

இங்கு பரந்தாமன் அர்ச்சுனனிடம் ஞானத்தைப் பெற்று, சாத்வீக குணத்தில் நிலைபெற்றுப், பற்றின்றி, தர்ம நியாய அடிப்படையில் செயல்படுகின்ற மனிதப்பிறவி கர்மபந்தத்தில் சிக்குவதில்லை என்பதை மீண்டும் வலியுறுத்திக் கூறுகின்றார். தன்னைப்பற்றிய உண்மையை அறியாத நிலையில், இந்த உடலே நான் என்றும், இந்தச் செயலைச் செய்பவன் நான் என்றும் நினைத்துச் செய்பவரைப் பாவ புண்ணியங்களாக, பிறவி தோறும் வினைகள் பின்தொடர்கின்றன.

அதே பிறவி எப்பொழுது நான் அழியக்கூடிய இந்த உடல் அல்ல. நான் செய்கின்ற செயல்களும் என்னுடைய செயல்கள் அல்ல. அழிவற்ற ஆத்மாவாகிய நான் செயல்படுபவன் அல்ல. நடப்பவை எல்லாம் என் முந்தைய கர்மாக்களின் தொடர்பே என்பதை ஞானத்தால் புரிந்துகொள்கிறானோ அப்பொழுது, கர்மாவால் செயல்பட்டுக்கொண்டிருந்த அவனது மனமும், புத்தியும் அடங்கிவிடுகின்றன. நான் ஆத்மா! நான் செயல்படுபவனல்ல! என்ற ஞானம் அவனில் முகிழ்த்துவிடுவதால் செய்ய வேண்டிய செயல்கள் அவனால் செய்யப்படும். ஆனால் அவற்றால் கர்ம பாதிப்பு இருக்காது. புரிகின்றதா?

இதைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். ஞானமில்லாத நிலையில், தன்னை ஆத்மாவாக உணராத நிலையில், கீதையின் இந்தச் சொற்றொடர்களை சொந்த லாபத்திற்காகப் பிழையாகப் பயன்படுத்தி பேசக்கூடாது. அப்படிச் செய்தால் நிச்சயம் அது கெட்ட கர்மாவாக மாறும்.

இவ்வாறு, தான் செயல்பட வேண்டிய விதத்தை நன்றாக விளங்கிக் கொண்ட பிறகு தகுந்த விவேக, வைராக்கியத் தன்மையுடன் ஒருவன் செயல்பட வேண்டும். அதாவது ஆத்மாவின் ஒளியில் செயல்படும் புத்தியின் துணை கொண்டு தளரா உறுதியுடன் அவன் செயல்பட வேண்டும். ஏனெனில் கர்மாவின் பிடியிலிருந்து ஒருவன் விடுபட, இயற்கையும், மாயையும் லேசில் விடாது. இதற்கு அவனில் ஊறிய மூவகைக் குண இயல்புகளும் உதவி செய்யும்.

ஆச்சர்யமாக இருக்கிறதா? ஆம்! நம் ஒவ்வொருவரின் செயல்பாட்டிற்குமே நாம் பெற்றிருக்கின்ற ஞானத்தின் இயல்பு, நம்மிடம் மறைந்துள்ள சத்வ, ரஜோ, தாமச குண இயல்புகள், நமது கொள்கைப் பிடிப்பு ஆகியவையும், நமது கர்மப் பலனும் தான் முக்கிய காரணம். இவற்றைப்பற்றியெல்லாம் ஓரளவிற்கேனும் தெரிந்துகொண்ட பிறகு, இறைவனிடம் முழுத் தொடர்பு கொண்ட நிலையில், ஞானத்துடன், சாத்வீக முறையில் முயன்றால் வாழ்வை வெல்லலாம். மீண்டும் மீண்டும் கர்மத்தளையில் சிக்குதல் தோல்வி. கர்மத்தளையிலிருந்து விடுபடுதல் வெற்றி.

இனி நமக்குத் தரப்பட்டிருக்கும் புத்தி எத்தகையது என்று ஆராய்வோம். இதுவும் கீதாச்சார்யன் சொன்னது தான். “ஒரு செயலில் ஈடுபடுதல், செய்யாமல் விடுவது, செய்யத்தக்க செயல், செய்யத் தகாத செயல், அச்சம், அச்சமின்மை, பந்தம், விடுதலை போன்றவற்றைச் சரியாக உணர்ந்துகொள்ளும் அறிவு தான் சாத்வீக புத்தி”.

“எந்த ஓர் அறிவு செய்யத்தக்கது, செய்யத் தகாதது ஆகியவற்றைச் சரியாக அறிவதில்லையோ அது குழப்பமான ராஜச புத்தி. இவை தவிர தர்மத்தை அதர்மமாகவும், அதர்மத்தைத் தர்மமாகவும் மாற்றிப் புரிந்துகொண்டு செயல்படுவது தாமஸ புத்தி.”

இதற்கு நல்லதெல்லாம் தீயதாகவும், தீயவை நல்லவையாகவும் தோன்றும். எடுத்துச் சொன்னாலும் புரியாது. தொடர்ந்து தவறாகச் செயல்படவே தூண்டும். இவற்றில் சாத்வீக புத்தியுடன் செயல் புரிபவனுக்கு ஆத்மாவாகிய நான் வேறு, இந்த உடல் வேறு என்ற ஞானம் ஏற்பட்டுவிடுவதால், அவனுக்குத் தெளிந்த அறிவு வாய்த்துவிடுகின்றது. அவன் பிறகு தனது பாத்திரத்திற்குரிய நடிப்பை நடிப்பவனாக ஆகிவிடுகின்றான; நடிப்பு என்று தெரிந்துகொண்டு விட்டவனுக்கு செய்பவை எல்லாம் அவனுடையதல்ல என்று ஆகிவிடுகின்றன. சொல்வது புரிகின்றதா?

இதனை அடுத்து பகவான், “மனிதன் ஏன் கீழ்நிலைக் குணங்களை விடாமல் இருக்கின்றான்?” என்ற அர்ச்சுனனின் வினாவிற்கு விடையாக விஷயசுகம் பற்றி விளக்குகிறார். மனிதன் மிகவும் விரும்புவது சுகத்தையே. இந்த சுகத்தை எல்லா விதத்திலும் அடைகின்ற முயற்சியாகத்தான் மனிதரின் வாழ்க்கையே அமைந்திருக்கிறது.

இப்படிப்பட்ட சுகமும் மனிதரிடையே முக்குண பேத அடிப்படையில் தான் அனுபவிக்கப்படுகிறது என்கிறார் கிருஷ்ணர். ‘எதனால் மனநிறைவு ஏற்படுகின்றதோ, எதனால் துக்கங்கள் விலகுகின்றனவோ, பரமாத்மாவின் மீது பற்று கொண்ட அறிவின் மகிழ்ச்சியோடு எந்த சுகம் கிடைக்கின்றதோ, எது உலகியல் வாழ்வில் ஈடுபாடு கொண்ட நிலையில் நஞ்சைப் போலவும், அந்த உலகப்பற்று நீங்கிய நிலையில் அமுதம் போலவும் அமைகின்றதோ அதுவே சாத்வீக சுகம்” என்கிறார்.

இதை மிக எளிமையாகச் சொல்லப் போனால் அழியக்கூடிய உலக இன்பங்களால் கிடைக்கின்ற சுகத்தை எல்லாம் ஒதுக்கித் தள்ளிவிட்டு நித்திய நிரந்தர சுகத்தை அனுபவிக்க முற்படுகின்ற நிலை சாத்வீக சுகம் ஆகும். ஆன்மீகம் என்றாலே அலறி ஓடுபவர்களையும், ஆன்மீகத் தேடலிலேயே சதா மூழ்கியிருப்பவர்களையும் நினைத்துப் பார்த்தால் இதன் பொருள் விளங்கும்.

ஞானயோகத்திற்கு சந்நியாசம் என்றும், கர்மயோகத்திற்கு தியாகம் என்றும் பரந்தாமன் சொற்களைப் பயன்படுத்திப் பேசுகின்றார். ஞானம், கர்மம் ஆகியவை பற்றி மீண்டும் வினவிய அர்ச்சுனனிடம் தம் கருத்தென எதையும் வெளிப்படுத்தாமல், முதலில் முன்னோர்களான சான்றோர்களால் சொல்லப்பட்ட நான்கு விதக் கருத்துக்களை விவரிக்கின்றார்.
அக்கருத்துக்கள் பின்வருமாறு:
1 பல வித்துவான்கள், தாம் விரும்பிச் செய்து வரும் காரியங்களைத் துறப்பது சன்னியாசம் என்கிறார்கள்.
2 சிலர் எல்லாக் காரியங்களுக்கும் உள்ள பயனைத் துறப்பது தியாகம் என்கிறார்கள்.
3 சிலர் காரியங்களைக் குற்றமாகக் கருதி விட்டுவிடுவது தியாகம் என்கின்றனர்.
4 வேறு சிலரோ வேள்வி, தானம், தவம் இவற்றைத் துறக்கக்கூடாது என்று கூறுகின்றனர் – என்கிறார் அவர்.
அதாவது பலன் விளைவிக்கும் எல்லாவிதமான செயல்களும் துறக்கப்பட வேண்டும் என்று சிலரும், ஆனால் யாகம், தானம், தவம் என்னும் தியாகச் செயல்கள் என்றுமே துறக்கப்படக்கூடாது என்று சில முனிவர்களும் கூறுகின்றனர். அர்ச்சுனனோ அந்தக் கருத்துக்களை ஒதுக்கிவிட்டு, ‘பக்தவத்சலா! இவை வேதாந்த வித்தகர்களின் கருத்துக்கள். இதில் உங்கள் கருத்து என்ன? என்று கேட்கிறான்.

அதற்குக் கண்ணபிரான், முதலில், தியாகம் எனப்படும் ‘பயன் கருதா செயல்படு யோகம்’ பற்றிக் கூறுகின்றார். கடமையாற்றுபவர்கள் மூன்று கடமைகளைக் கட்டாயம் செய்தேயாக வேண்டும் என்கிறார் அவர்.

“யக்ஞம், தானம், தவம் என்னும் மூன்று கடமைகளையும் யாரும் தவற விடக்கூடாது. இதுவரை செய்யாமலிருந்தால், இனி கட்டாயம் செய்ய வேண்டும். காரணம் இம்மூன்றுமே நம் பிறப்பின் நோக்கத்தை அடைவதற்கு உதவுபவை”.

“யக்ஞம், தானம், தவம் ஆகியவை உலக சம்பந்தமான ஆசைகளை நிறைவேற்றிக் கொள்வதற்காகவும், சுயநலத்திற்காகவும் என்று செய்யப்படாமல், உலக நன்மைக்காக, ஆத்ம முன்னேற்றத்திற்காக, பரிணாம வளர்ச்சிக்காக, இறைவனின் விருப்பத்திற்காக என்று செய்யப்படும்போது சிறந்தவையாக அமைகின்றன. இப்படி அவற்றைச் செய்கின்றபோதும் பலனை எதிர்பார்த்துச் செய்பவையாக இவை இருக்கக்கூடாது.”

இதனை இப்படியும் பொருள் கொள்ளலாம். யக்ஞம் என்பது குருவின் உதவியுடன் செய்யப்படுகின்ற ஞான வேள்வி. தானம் என்பது ஆன்மீக வளர்ச்சிக்காக அளிக்கப்படுகின்ற நன்கொடை. தவம் என்பது நம்மை நாம் அறிதலாகிய தியானம். இவை மூன்றுமே எந்தவித அயர்ச்சியுமின்றித் தொடர்ந்து நம்மால் செய்யக்கூடிய முயற்சிகள். இவையல்லாத பிற சடங்குகளான யாகங்களும், தானங்களும், தவமும், ரஜோ, தமோ குணங்களுக்கு உட்பட்டவை. உடலுக்காகவும், பெருமைக்காகவும் செய்யப்படுபவை.

இதைத்தான் “பார்த்தனே! ஒரு கடமையாக இவையெல்லாம் செய்யப்பட வேண்டும் என்பதே என்னுடைய முடிவான அபிப்ராயம். எந்தவிதப் பயனையும் எதிர்பார்க்காமல் இச்செயல்கள் எல்லாம் செய்யப்பட வேண்டும். இவற்றோடு சேர்த்து நாம் அன்றாடம் ஆற்ற வேண்டிய விதிக்கப்பட்ட காரியங்களையும் கட்டாயம் செய்ய வேண்டும். அவற்றையும், பற்றின்றிப் பயன் கருதாமல் செய்வது தான் மிகச் சிறந்த தியாகம்” என்று தெளிவாக உரைக்கின்றார், கோவிந்தன்.

அவர் மேலும் தொடர்ந்து மனிதர்களுக்கு உரிய முக்குண இயல்புகளோடு இவற்றை இணைத்துக் கடமைகளையும் அவற்றைச் செய்கின்ற விதத்தில் ஏற்படுகின்ற வேறுபாடுகளையும் பற்றி விவரிக்கின்றார்.

“அர்ச்சுனா! மனிதன் தனக்கென உரிய கடமைகளை மதிமயக்கம் எனப்படும் அறியாமை காரணமாக செய்யாமல் விட்டுவிடுவது தவறு. இப்படிச் செய்வது தாமஸ குண இயல்பாகும். அது தீமையில் சென்று முடியும்’ என்கிறார். சில தருணங்களில் அறியாமல் நாம் விடுகின்ற பிழைகள் தாம் நம்மைச் சரிவிற்குக் கொண்டு செல்கின்றன”.

இதற்கு விளக்கம் கூற வேண்டுமென்றால், மகா பாரதக் கதையில் வரும் இரண்டு பாத்திரங்களைப் பற்றிக் குறிப்பிட வேண்டும். திருதராட்டிரனின் மனைவியான காந்தாரி, தன் கணவன் பார்வையற்றவன் என்ற காரணத்தால் தானும் இந்த உலகத்தைக் காண விரும்பவில்லையென்று தன் கண்களை ஒரு துணியால் கட்டி நிரந்தரமாக மூடிக்கொண்டு விட்டாள். அதன் விளைவு தாயாகத் தான் செய்ய வேண்டிய கடமைகளை அவள் துறந்து விட்டாள். தாய் கண்காணித்துக் கண்டித்து வளர்க்காமல் கடமை தவறியதால் நூறு பிள்ளைகளும் நெறிகெட்டு அழிந்தார்கள்.

மாறாகப் பாண்டுவின் மனைவியான குந்திதேவி, தன் கணவன் இறந்தபோது அவனோடு உடன் கட்டை ஏறிவிடாமல், அரச வாரிசுகளான பாண்டவர்களை நல்ல முறையில் வளர்க்க வேண்டியது என் கடமை என்று சிந்தித்துத் தன் கடமையைச் சரியாகச் செய்தாள். அவள் கடைசிவரை தன் புத்திரர்களுக்கு உதவியாக நின்றாள். இதனால் என்ன நடந்தது? காந்தாரியின் பதிவிரதா தர்மம் தோற்றது. குந்தியின் தாய்மை உணர்வு ஜெயித்தது.

நமது பொறுப்பு என்ன என்பது நமக்குத் தெரிய வேண்டும். அதைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டு செய்ய வேண்டியவற்றைச் சரியாகச் செய்யத் தெரிய வேண்டும். மதி மயக்கம் கொண்டு நமக்குரிய கடமைகளை நாம் விட்டுவிடக்கூடாது.

அடுத்து கிருஷ்ணர் சொல்கிறார், “செய்ய வேண்டிய கடமைகளைச் செய்வது கஷ்டமாக இருக்கிறது என்று கருதி, உடல் வருத்தம் ஏற்படுமே என்கிற பயத்தில் கடமைகளைச் செய்யாமல் விடுவது ராஜஸ தியாகம். இதனால் அமைதியில்லாமல் போய்விடும்” என்று. நடைமுறை வாழ்க்கையில் இதை சோம்பேறித்தனம் என்பார்கள்.

மேலும் அவர், “நாம் இந்தச் செயல்களைச் செய்ய வேண்டியது நமது கடமை. செய்வதை நாம் சரியாகச் செய்வோம். பிறகு என்ன நடக்குமோ அது அவன் விருப்பம் என்ற மனப்பான்மையில் தோய்ந்து சுயநலமின்றி, ஆற்ற வேண்டிய கடமைகளை முறை தவறாமல் செய்து வருவது சாத்வீகத் தியாகம்” என்கிறார்.

இப்படிப்பட்டவர்கள் பிழையான அதர்மச் செயல்களையோ, சுயநலம் கலந்த செயல்களையோ செய்வதில்லை. மாறாக தர்மநெறிக்கு உட்பட்ட அறச் செயல்களை, இவை கட்டாயம் செய்ய வேண்டியவை என்ற மனநிலையில் செயலாற்றுகின்றனர். எந்தவித ஆசாபாசங்களிலும் சிக்காமல் விருப்பு வெறுப்பு அற்றுச் செயல்படுவதால் இப்படிப்பட்டவர்கள் நிம்மதி கெடாமல், எவ்வித சந்தேகமும், தயக்கமும் இல்லாமல் திட சித்தத்துடன் செயல்படுகின்றனர்.

இந்த இடத்தில் அர்ச்சுனன் கிருஷ்ணரிடத்தில் “இவ்வளவு தொல்லையை ஏன் மேற்கொள்ள வேண்டும்? கருமமே செய்யாமல் இருந்துவிட்டால் என்ன? ”என்று கேட்கிறான். கேள்வி மிகப் பிரமாதமாக இருக்கிறதே என்று நமக்குத் தோன்றும். ஆனால் ஓர் உண்மை இதில் இருக்கிறது. உடலெடுத்த ஒருவனால் செயல்படாமல் இருக்கவே முடியாது. சற்று நேரம் ஒன்றுமே செய்யாமல் அப்படியே சும்மா ஆடாமல் அசையாமல் உட்கார்ந்து பாருங்கள், பிறகு தெரியும்.

செயல்படுவதற்காகவே உடல் படைக்கப்பட்டிருக்கிறது. தன் நினைவிழந்து கட்டையாகக் கீழே விழுந்தாலன்றி இந்த உடலால் சும்மா இருக்க முடியாது. பாயில் படுத்தாலும் மனம் ஏழு கடல் தாண்டி ஓடும். புத்தி வரவு செலவுக் கணக்கு போடும். இதைப் புரிந்துகொண்டு, நம்மால் செயல்படாமல் இருக்க முடியாது: ஆனால் பலனை எதிர்பார்த்துச் செயல்படும் போக்கை மாற்றிக்கொள்ளலாம் என்று தீர்மானிப்பது நல்லது.

ஏனெனில் பலனைத் துறந்து செயல்படுபவன் தியாகி என்றுதானே கிருஷ்ணர் சொல்கிறார். புரிகிறதா? எனவே இனி நாம் முன்போலவே செயல்படுவோம்! ஆனால் சரியாக, முறையாகச் செயல்படுவோம். பலனை அவன் தரட்டும். நாம் எதிர்பார்க்க வேண்டாம். எல்லாவற்றிற்கும் இந்த லாஜிக்கைப் போட்டுப் பார்த்து இனி நாம் செயல்படுவோம், சரிதானே!

மோட்ச சந்நியாச யோகம்

அன்பர்களே! நாம் இப்போது பகவத்கீதையின் நிறைவுப் பகுதியை அடைந்திருக்கின்றோம். பாரதத்தின் எத்தனை எத்தனையோ பெரியவர்கள் எல்லாம் அளவிட முடியாத எத்தனையோ அற்புதமான ஆத்மானுபவங்களுடன் கூடிய விதத்தில், இந்த அரிதிலும் அரிய பொக்கிஷமான பகவத்கீதையின் அருளமுதை அள்ளி அள்ளித் தந்திருக்கிறார்கள்.

மகாராஜாவான தன் தந்தையைப் போல் தானும் இருக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்ட சின்னஞ்சிறு குழந்தையான ஓர் இளவரசன், தன் தந்தையின் கிரீடத்தை எடுத்துத்தான் சூட்டிக்கொண்டு, கையில் குட்டிக் கத்தியை ஏந்திக்கொண்டு, இல்லாத மீசையை முறுக்கிக் காட்டி, சின்னஞ்சிறு விழிகளை உருட்டிக்காட்டி, ராஜ நடை நடந்து காட்டியதைப் போல, அடியேனும் அளவிடமுடியாத ஆர்வத்தில் ஏதோ ஒரு தைரியத்தில் இதனை எழுத முற்பட்டேன்.

கீதையைப் படிப்பதற்குக் கஷ்டம், புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை என்றெல்லாம் நினைத்து, சைவ சித்தாந்த நெறிமுறையில் பழகிய தமிழ் மக்கள் இந்த அற்புதமான பகவத்கீதையைப் படிக்காமல் விட்டுவிட்டார்களே, எப்படியாவது இது அவர்களுக்குப் போய்ச் சேர வேண்டும் என்று அடிக்கடி எமது குரு ஸ்வாமி பரமாத்மானந்தா அவர்கள் சொல்வதைக் கவனித்ததால் எழுந்த துணிவு இது.

இறையருள் தூண்ட, குருவின் அருளைத் துணையாகக் கொண்டு ஏதோ ஒரு தைரியத்தில் செலுத்தப்பட்டவளாக இதுவரை எழுதிக்கொண்டு வந்திருக்கிறேன். இப்போது இந்த இறுதிப் பகுதியின் ஆழத்தையும், கருத்துச்செறிவையும், சொற் பிரயோகத்தையும் பார்க்கின்றபோது விவரிக்க இயலாத ஒரு பிரமிப்பு திடீரென்று எழுந்து என்னை பலவீனப்படுத்துகிறது என்றாலும் என்னைத் தன் கைக்கருவியாக்கிய கண்ணன் கழலிணையை மீண்டும் பணிந்து, வணங்கித் துவங்குகின்றேன் எளிய சொல்நடையை அந்தப் பிரம்மம் வழங்கட்டும். ஓம் தத் ஸத்!

மோட்சம் என்ற சொல்லுக்கு விடுதலை, முக்தி, பரமபதம், பரமாத்மாவுடன் கலந்து விடுதல், முழுமையான நிறைவு என்றெல்லாம் பொருள் கொள்ளலாம். சந்நியாசம் என்பது துறவு, சம்சாரத்தை அல்லது வாழ்க்கையைத் துறத்தல், பற்றறுத்தல், விடுபட்டு விலகுதல் என்றெல்லாம பல பொருள் உண்டு. நான் இந்தப் பிறவி என்ற உணர்விலிருந்து விடுபட்டு, நான் அந்தப் பரம்பொருளின் சிறு பொறி என்ற உணர்வு ஏற்பட்டுவிட்டால், அதுவும் மோட்சம் தான். இந்நிலையில் எதையும் துறக்கத் தேவையில்லை. இருந்த இடத்தில் இருந்தபடி எதிலும் ஒட்டாமல், தன்னை அவனாகவே எண்ணி வாழ முடியும். மோட்ச சந்நியாச யோகம் என்றால் மோட்சத்தையே சந்நியாசம் செய்வது. அதாவது மோட்சத்தையே துறந்து விடுவது என்றும் இதற்குப் பொருள் கொள்ளலாம்.

பகவத்கீதையில் மொத்தம் 18 அத்தியாயங்கள். அவற்றில் முதல் 6 அத்தியாயங்களில் கடைசி அத்தியாயம் தியான யோகம். அடுத்த 6 அத்தியாயங்களில் கடைசி அத்தியாயம் பக்தியோகம். கடைசி 6 அத்தியாயங்களில் இறுதியாக வருவது மோட்ச சந்நியாச யோகம். தியானம் செய்வது ஞான மார்க்கம். கடமைகளைச் செய்து ஞானம் பெற்று அந்த ஞானத்துடன் கூடிய பக்தி செய்யத் தெரிந்துகொண்டால், பிறப்பு, இறப்பு சுழற்சியிலிருந்து நிச்சயம் விடுபடலாம். இதுவே பகவத்கீதையின் சாரம். அதுமட்டுமல்ல. ஆசை அறுமின்! ஆசை அறுமின்! ஈசரோடாயினும் ஆசை அறுமின்! என்ற பாடலின் உட்பொருள்தான் இந்த மோட்ச சந்நியாச யோகம். அதாவது அனைத்தையும் துறப்பது தான் மனிதப் பிறவியின் இறுதி நிலை.

இந்த அத்தியாயத்தில் அர்ச்சுனன் தனது ஐயம் தெளிவுறா நிலையில் ஜகத்குருவாகிய கண்ணனிடம் மீண்டும் ஞானத்தைப் பற்றியும், கர்மாவைப் பற்றியும் பல கேள்விகளைக் கேட்கிறான். இரண்டாவது, மூன்றாவது அத்தியாயங்களில் நாம் கற்றவற்றை மீண்டும் சிந்திக்கவும், தெளிவு பெறவும் இந்த மீள் பார்வை உதவுகின்றது. அதனால் நம்மைப் போன்றவர்களையும் கடைத்தேற்றும்படியாக, வேறு ஒரு கோணத்தில் மீண்டும் ஒருமுறை மிக நுட்பமான விளக்கங்களுடன் தனது உபதேசத்தை அகில குரு வழங்குகிறார்.

பரந்தாமன் கூறுவதைக் கேட்கப் புகுமுன் இங்கு ஒரு சிறு விளக்கம் தேவைப்படுகிறது. பொதுவாக சந்நியாசம் என்பது ஒருவர் அதுவரை தமது வாழ்க்கையில் நடைமுறையாகக் கடைப்பிடித்து வந்த நித்திய குல தர்மத்தை, குடும்பக் கடமைகளைத் துறந்துவிட்டு, குடும்பத்தை விட்டு விலகி, இறைவனுக்குரிய செயல்களை மட்டும் செய்துகொண்டு போவது. இது எல்லோராலும் செய்யக்கூடியதல்ல. பல பிறவிகளில் மேற்கொண்ட ஆன்மீக முயற்சிகளால் பெற்ற பரிணாம வளர்ச்சியால், இறைவனால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்களாலேயே இந்தத் துறவு நிலையை மேற்கொள்ள முடியும்.

அப்படி உள்தூண்டலால் உண்மையான துறவை நாடுபவர்களின் வாழ்க்கையில் பந்தம், பாசம், உறவு நெருக்கம், குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற அவர்களுக்காக உழைப்பது, சம்பாதிப்பது போன்ற வினைகள் எதுவும் இருக்காது. துறவை நாடுபவர்கள் வீட்டை விட்டு விலகித் தனிமையை நாடி, ஒரு குருவைத் தேடி அடைந்து, தியானம், யோகம், தவம், ஞானப்பயிற்சி என்று இறை சிந்தனையில் லயித்து, இறைவனுக்குரிய செயல்களிலேயே ஈடுபடுவார்கள்.

குடும்ப பாரம் தாங்காமல் வீட்டை விட்டு ஓடிவிடுவது, ஏதோ ஒரு தோல்வியால், அவமானத்தால் அல்லது ஏதோ ஒரு பேரிழப்பால் உணர்ச்சி வசப்பட்டு ஓடுவதெல்லாம் உண்மையான துறவல்ல. அவர்கள் புறத்தால் துறந்தவர்களேயன்றி, அகத்தில் ஆயிரம் கவலைகள் அலை மோதும். விட்டுவிட்டு வந்தவைகளைப் பற்றிய கவலை அலைக்கழிக்கும். கர்மா விடாது. அதோடு மட்டுமின்றிப் பக்குவம் அடையாதவர்கள் மேற்கொள்கின்ற துறவு தவறுகள் செய்யவும், துறவு நெறியிலிருந்து நழுவவும், பெயருக்கும், புகழுக்கும் ஆசைப்பட்டு ஆசாபாசங்களில் சிக்கித் தவிக்கவும் நேரிடும்.

துறப்பது மிக எளிதான செயலல்ல. முதலில் தனக்கு விதிக்கப்பட்ட வாழ்க்கை முறையில் தர்மநெறிப்படி வாழத் தெரிய வேண்டும். படித்து, வேலை பார்த்து, கல்யாணம் செய்து, பிள்ளைகளைப் பெற்று, அவர்களுக்குரிய கடமைகளைச் செய்து முடித்து, பிள்ளைப் பருவம் முதலே தெய்வ பக்தி கொண்டு ஒழுகி, முதுமை அடைந்தவுடன் அனைத்திலிருந்தும்; விடுபட்டுப் பொறுப்புகளை இல்லாமற் செய்து கொண்டு, வெளி விவகாரங்களை அறவே நீக்கி விட்டு, அமைதியாக இறை வழிபாட்டில் முழுமையாக ஈடுபடுவதே சம்சாரிகளின் முறை சார்ந்த துறவு நெறியாகும்.

இந்தப் படிமுறைக்கு ஏற்பத் தான் நமது சனாதன தர்மம் பிரம்மசர்யம், இல்லறம், வானப்பிரஸ்தம், சந்நியாசம் என்று வாழ்க்கையை வகைப்படுத்தித் தந்திருக்கின்றது. இதைப் புரிந்துகொண்டு குல தர்மத்தை மீறாமல் வாழ்ந்து வந்தாலே போதும். மற்றவற்றைப் படைத்தவன் பார்த்துக்கொள்வான். தனக்குரியவனைத் தானே அது தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டு செல்லும். தான் யார் என்பதை அறியாமல் தன்னை மறந்து வாழ்ந்தாலும் அவனுக்குத் தடைகளைப் போட்டுத் தன்னிடம் இழுத்துக்கொள்ளும். இதை அனுபவித்தவர்கள் உணர்வார்கள். வாழ்க்கையில் நமக்கு ஏற்படுகின்ற இழப்புகள், தோல்விகள், ஏமாற்றங்கள் எல்லாமே அவன் செய்கின்ற லீலைகளே. அவனை நோக்கிச் செல்வதற்காக அவனால் போடப்பட்ட படிகளே அவை.

அடுத்தது, தியாகம். இங்கு தியாகம் என்பது விட்டுவிடுதல் என்ற பொருள்படும். அதாவது நமக்கு விதித்த கடமைகளைச் சரிவரச் செய்தல். ஆனால் அவற்றிற்குரிய பலனைப் பற்றிய கவலையை விட்டுவிடுதல். எது வந்தாலும் சரி என்று ஏற்கின்ற மனப்பக்குவமே இது. இதைத்தான் ஸ்ரீ கிருஷ்ணர், கடமையைச் செய்! பலனை எதிர்பார்க்காதே! என்கிறார். இதன் பொருள் நன்றாகப் புரிகின்றதா? ஆனால் நாமோ ஒன்றைச் செய்ய முற்படும்போதே இதனால் எனக்கு என்ன வரும்? என்று தான் எண்ணத் தொடங்குகிறோம். இது ஊறிப்போன ஒரு குறை தான். இருந்தாலும் இனி இந்தக் குறையைக் கறையாகப் புரிந்து நம்மிலிருந்து நீக்குவோம்.

இதே போல விட்டுவிடுவது என்பதையும் நாம் பிழையாகப் புரிந்து கொண்டிருக்கிறோம். நமக்குப் பிடித்ததைச் செய்வது, பிடிக்காததை விட்டு விடுவது என்று பழகியிருக்கின்றோம். ஒரு செயல் நல்லதா, கெட்டதா என்று பார்ப்பதில்லை. பிடிக்குமா, பிடிக்காதா என்று தான் மனம் பார்க்கிறது. இதுவும் பிழையே. நமக்கு எவையெல்லாம் கடமைகளாக விதிக்கப்பட்டிருக்கின்றனவோ அவற்றையெல்லாம் பிடித்தாலும், பிடிக்காவிட்டாலும், கஷ்டமாய் இருந்தாலும், பயன் கருதாமல் செய்யத்தான் வேண்டும். அப்படிச் செய்கின்றபோதே அவற்றைப் பற்றற்ற நிலையில் நமது பரிணாம முன்னேற்றத்திற்குத் தடை ஏற்படா வண்ணம் செய்ய வேண்டும்.
இந்த விளக்கத்துடன் பகவத்கீதையைக் கையில் எடுப்போம்.