Welcome

Featured

வணக்கம்.

வாழ்க்கையின் பரபரப்பு எல்லோரையுமே துரத்திக் கொண்டிருக்கிறது. நின்று நிதானிக்க, ஒன்றைப் பற்றி சிந்தித்துப் பார்க்க, யாருக்குமே நேரமில்லை என்றாலும் சிலவற்றை நாம் ஐம் புலன்களால் அனுபவிக்கின்றபோது, அடடா! இதை எல்லோருமே ரசிக்கலாமே! என்று ஓர் ஆவல் உள் தூண்டலின் விளைவே. யான் பெற்ற இந்த இன்பத்தை உங்கள் எல்லோருடனும் பகிர்ந்து கொள்ள வழக்கம் போல் உள் உணர்வு தூண்ட, இந்த முயற்சியை மேற்கொண்டிருக்கிறேன். படியுங்கள்! அனுபவியுங்கள்! சிந்தியுங்கள்! உங்களிலும் இன்பம் பெருகட்டும்!

 

என்றும் நட்புடன்,

விஜயா!

Please click on குருவைத்-தேடி to read the new articles, the posts in the Home page are based on the order of newer post.
The calendar on the right shows “dates highlighted” to indicate articles posted on those dates.
The recent posts on the right shows the most recent posts.
I have included pdf version of each article in the tab for the relevant topics for you to print .

Comments are always welcome.

குருவைத் தேடி – 17

முன்னொரு காலத்தில் உஜ்ஜயினி என்னும் ஊரில் சந்திரசேனன் என்ற அரசன் தர்மமாக அரசு புரிந்து வந்தான். அவனுடைய ஆத்ம நண்பன் மணி பத்ரன். இருவரும் சிறந்த சிவ பக்தர்கள். அரசனான சந்திரசேனன் தனது உயிர்த்தோழனுடன் சேர்ந்து சிவனுக்கு வெகு சிரத்தையாகப் பிரதோஷ பூஜை செய்து விரதமும் இருந்து வந்தான். அதிலும் சனிக்கிழமையன்று வரும் பிரதோஷ வேளையை வெகு சிறப்பாகக் கொண்டாடி மகிழ்வான். அன்று உஜ்ஜயினிலுள்ள சிவாலயத்திற்குச் சென்று முறைப்படி அபிஷேகம், பூஜை, நந்தி வழிபாடு, ஆராதனை போன்ற அனைத்தையும் செய்து விரதம் காத்து மகேஸ்வரனையே நினைத்தபடி இருப்பான். அவனது சிவபக்தியால் மகிழ்ந்த சிவபெருமான் சிந்தாமணி என்னும் ரத்தினத்தைப் பரிசாக அளித்தார். அந்த ரத்தினக் கல் சூரியனைப் போல் பிரகாசமாகவும் அந்தக் கல்லால் இரும்பைத் தொட்டால் அவை பொன்னாக மாறுகின்ற விந்தையைக் கொண்டதாகவும் இருந்தது.

அரசனுக்கு சிந்தாமணி என்னும் அரும் பொக்கிஷம் கிடைத்த செய்தியை அறிந்து பிற நாட்டு அரசர்கள் மனம் புழுங்கினர். பொறாமை கொண்டனர். அதைத் தமக்குத் தரும்படி சந்திரசேனனைப் பலவிதமாக வற்புறுத்தினர். மிரட்டினார்கள். கெஞ்சியும் கேட்டனர். அரசன் இறைவன் தந்த பரிசான அதனைத் தரமுடியாதென உறுதியாகக் கூறி மறுத்துவிட்டான். இப்படி அரசன் எதற்கும் இணங்காததால் கோபம் கொண்ட எல்லா அரசர்களும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து கூடிப்பேசி உஜ்ஜியினியின் மீது படையெடுத்து வந்து முற்றுகையிட்டனர்.

இது இப்படி இருக்க உஜ்ஜியினி அரசரான சந்திரசேனன் அன்று சனிப்பிரதோஷ நாளாக இருந்தபடியால் மிக விமரிசையாகத் தனது ஊரிலுள்ள சிவ ஆலயத்திற்குச் சென்று பரமேஸ்வரனை 4 வகை உபசாரங்களுடன் முறைப்படி பூசித்தான். அந்த நகரத்திலுள்ள இடையர் குலத்தைச் சேர்ந்த பாலகர்கள், மன்னன் பிரதோஷ நாளன்று சிவ பெருமானைப் பூசிக்கும் முறையை நீண்ட பல நாட்களாக மிகக் அக்கறையாகக் கவனித்துக் கொண்டு வந்தனர். அதனால் அவர்களுக்குத் தாங்களும் அதே விதமாகப் பரமேஸ்வரனைப் பூஜித்து வணங்க வேண்டும் என்ற ஆவல் உண்டாயிற்று.

இன்று சனிப்பிரதோஷம் என்ற விபரம் அவர்களுக்குத் தெரிந்ததும் அச்சிறுவர்கள் தாங்களும் மன்னனைப் போலவே சிவனைப் பூஜை செய்ய விரும்பி விளையாட்டாகக் கல்லாலும் மண்ணாலும் அவர்களது வீதிக்கருகில் ஓர் விளையாட்டுக் கோவிலை அமைத்து அதில் ஒரு கல்லை சிவலிங்கமாகப் பிரதிஷ்டை செய்து, அவர்களுக்குக் கிடைத்த தழைகளாலும், புஷ்பங்களாலும் அரசன் செய்வது போலவே பதினாறு விதமான உபசாரங்களுடன் வழிபாடு செய்வதாக பாவனை செய்து நீரை வைத்து நிவேதனம் செய்தனர்.

அந்த நேரத்தில் இருட்டிவிட்டபடியால் இடைக்குலப் பெண்கள் அவரவர் பிள்ளைகளை வீட்டிற்கு அழைக்க சிறுவர்கள் ஓடிவிட்டனர். ஆனால் அவர்களில் ஒருவன் மாத்திரம் எழுந்து போகாமல் சிவனையே தியானித்தபடி இருந்து விட்டான். நடுநிசி ஆன பின்பும் தன் பிள்ளை வராததைக் கண்டு அவனது தாய் அவனைத் தேடி வந்து கூப்பிட்டாள்.

தாய் கூப்பிடக் கூப்பிடச் சிறுவன் எழவுமில்லை. தாயுடன் செல்லவும் இல்லை. அதனால் சினங்கொண்டு அவள் அந்த விளையாட்டுக் கோவிலை உடைத்துக் கற்களைக் கலைத்துவிட்டு மகனையும் கடுமையாகப் பேசிவிட்டு உடனே வரும்படி கூறிச் சென்றாள். தாங்கள் அருமையாக பூஜை செய்து போற்றி வணங்கும் தெய்வத்தைத் தாய் அலட்சியமாகத் தள்ளி விட்டதைப் பார்த்ததும் சிறுவன் அதிர்ச்சியடைந்து மயங்கி விழுந்து விட்டான். கல்லை லிங்கமாக நினைத்து வழிபட்ட பலனுக்குத் தனது பக்தி பாவத்தால் சுவாமியை அம்மா இப்படி அலட்சிப்படுத்திவிட்டாளே என்ற எண்ணம் உயிரையே பறிப்பது போன்ற துன்பத்தைத் தந்தது. அதனால் அவன் மயங்கிச் சாய்ந்தான்.

அடுத்த கணம் நீலகண்டன் அவன் முன் காட்சியளித்து அவனது மயக்கத்தைத் தெளிவித்தார். கண் விழித்த சிறுவன் தன் முன் உமாபதியைக் கண்டதும் பிரமித்து வணங்கினான். அதோடு தன் கோவில் இடிந்துபோய்விட்டதை நினைத்து அழுதான். உடனே பரமேஸ்வரன் அவன் கண்ணீரைத் துடைத்து ஒரு காட்சியை அவனுக்குக் காட்டினார். ஆச்சர்யம்! அச்சிறுவர்கள் சேர்ந்து பக்தியுடன் உருவாக்கிய சிறு கோயில் அந்த இடத்தில் பொற்கோயிலாக மாறி அமைந்து ஒளி வீசியது.

அதைப் பார்த்த பாலகனுக்கு மகிழ்ச்சி தாங்கவில்லை. அவன் மலர்ந்த முகத்துடன் சிவனாரை வணங்கி, ஐயனே! என் தாய் செய்த பிழையை தாங்கள் மன்னித்து விட வேண்டும்! அவள் தெரியாமல் சிவபூஜையைக் கலைத்து விட்டாள்! என்று மனமுருகிச் சொன்னான். சிவபெருமானும் அச்சிறுவனை அள்ளி அணைத்து ஆசீர்வதித்து, அவள் தன் அறியாமையால் பிழை செய்தாலும் உன் பிரார்த்தனையால் அவளை மன்னித்து விட்டேன். நீ செய்த பூஜையை அவள் கண்ணால் கண்டதால் அவளுக்கு சத்புத்திரன் கிடைப்பான் என்று கூறி, மேலும் அவனுக்கு சகல செல்வங்களையும் அளித்துக் கோவிலிலிருந்த லிங்கத்தில் மறைந்தார்.

எல்லாம் சில நிமிடங்களில் நடந்து முடிந்துவிட்டன. அந்த நடுநிசியில் இருளின் நடுவே ரத்தினமயமான அந்தச் சிவாலயம் கோடி சூரியனைப் போல் பிரகாசித்தது.

நகரத்தை முற்றுகையிட்டு சுற்றி வளைத்திருந்த பகை அரசர்கள் அந்த ஒளியைக் கண்டவுடன், என்ன ஆச்சர்யம்! இங்கு இரவில் சூரியன் பிரகாசிக்கின்றானே! இந்த அதிசயத்தை நாங்கள் எங்குமே கண்டதில்லையே! இந்த அரசன் புண்ணியசாலியாய் இருக்க வேண்டும். ஆகவே இறையருள் பெற்ற இவனை எதிர்ப்பது தகாது! என்று எண்ணினார்கள்.

அனைவரும் பகை உணர்வை நீக்கி ஒரு சேவகனை அழைத்து சந்திரசேன மன்னனிடம் தங்களை மன்னிக்கும்படியும், நண்பர்களாகத் தங்களை ஏற்கும்படியும் சமாதானத் தூது அனுப்பினர்.

இதற்குள் சந்திரசேனனும் இந்த இருளில் சூரிய உதயம் எப்படி ஏற்பட்டது என்று பார்க்க அந்தக் கோவில் இருந்த இடத்திற்குத் தன் மந்திரி பிரதானிகளுடன் வந்தான். அங்கு அந்தச் சிறுவனும் அவனது தாயும் பரவசத்துடன் நின்றிருந்தனர். அரசனிடம் எல்லா விபரங்களையும் எடுத்துரைத்தனர். அரசன் வியந்துபோய் கோவிலுக்குள் சென்று சிவபெருமானைத் தொழுது மகிழ்ந்தான்.

இவ்வாறு சனிப் பிரதோஷ மகிமையால் அந்த அரசன் பகை நீங்கி அனைத்து நாடுகளுடன் நட்பு பூண்டான். அந்த கோபாலனுக்கு அவனது பக்தியை மெச்சி இடையர்களின் அரசனாக அவனை ஆக்கி அனேக ஊர்களை அவனுக்கு வழங்கினான். சிவனருள் அந்த ஆலயத்தில் பரிபூரணமாக விளங்கி அந்த நாட்டையே செழிப்படையச் செய்தது.

இப்படிப்பட்ட உயர்வான பிரதோஷ விரத பூஜையை நீயும் முறையாகச் செய்து வா! உன் துன்பமெல்லாம் நீங்கும். நீ விரும்பியபடியே சத்புத்திரனும் பிறப்பான்! அதை விடுத்து இப்படி நதியில் மூழ்கி உயர் துறந்து பாவத்தை சம்பாதிக்க முயல வேண்டாம் என்று அறிவுரை கூறிய ஸ்ரீ பாத சற்குரு, மேலும் அந்த அசட்டுப் புத்திரனைத் தன் அருகில் அழைத்து அவன் தலை மீது தன் கரத்தை வைக்க, உடனே அவன் தன் அசட்டுத்தனம் செவிட்டுத்தன்மை போன்ற குறைகளெல்லாம் நீங்கி மூன்று வேதங்களின் ஞானம் பெற்ற பண்டிதனாக மாறிவிட்டான். அவனது தாய் மிகுந்த ஆச்சர்யமடைந்து முன் ஜன்மத்தில் செய்த புண்ணியத்தால் தான் தனக்கு சற்குருநாதன் காட்சியளித்ததாகக் கூறி அடிக்கடி நமஸ்கரித்தாள்.

மன நிறைவுடன் புதல்வனை அழைத்துக்கொண்டு வீடு திரும்பிப் பிரதோஷ விரதத்தையும் விடாமல் அனுஷ்டித்தாள். அந்தச் சிறுவனும் நன்கு வளர்ந்து மணம் புரிந்து நல்ல மக்களைப் பெற்றுத் தாயுடன் சிறக்க வாழ்ந்தான்.

வண்ணான் பெற்ற வரம்

குரவபுரம் என்னும் சிற்றூரில் தங்கி அங்கு ஒரு விதவைத் தாயின் தற்கொலை முயற்சியைத் தடுத்து, அவளுக்குபிரதோஷ பூஜையின் உயர்வை எடுத்துச் சொல்லி அவளது அசட்டுப் புத்திரனைத் தன் கிருபையால் சிறந்த கல்விமானாக்கிய ஸ்ரீபாத சற்குரு அந்த ஊரிலேயே தொடர்ந்து வசித்தார். அவரது உன்னதமான தவ வலிமையை அறிந்து ஊரார் அவருக்குப் பக்தியுடன் சேவை புரிந்து வந்தனர்.

அந்த கிராமத்திலிருந்த அனேக பக்தர்களில் ஒரு வண்ணானும் இருந்தான். அவன் நதியில் அழுக்குத் துணிகளைத் துவைக்க தினமும் காலையில் கிருஷ்ணா நதிக்குச் செல்வது வழக்கம். அவன் ஸ்ரீ பாதர் கிருஷ்ணா நதிக்கு நீராட வரும் ஒவ்வொரு தரமும், அவரைத் தரிசித்து வணங்கிப் பக்தியுடன் நமஸ்கரித்து வந்தான்.

யாருடைய தரிசனம் கிடைத்தால் கங்கா ஸ்நான பலன் கிடைக்குமோ அப்படிப்பட்ட அந்த குரு மகான், உலகத்தை அனுசரித்து வழிகாட்டும் பொருட்டுத் திரிகால ஸ்நானம் செய்து ஆசாரத்தைக் கடைப்பிடித்து நடந்து கொண்டார்.

குருவைத் தேடி – 16

சில காலத்திற்கு முன் ஒரு முறை நான் தீர்த்த யாத்திரையாக அங்கு சென்றேன். ஒரு நாள் மதிய நேரத்தில் நிழலுக்காக ஒரு மரத்தடியில் நான் உட்கார்ந்திருந்தேன். அப்போது குஷ்டரோகத்தால் மிக மோசமாகப் பாதிக்கப்பட்டு, அழுக்கடைந்து நாற்றமடிக்கின்ற தேகத்துடன், ஆடைகளற்று மண்ணில் புரண்டுகொண்டிருந்த ஒரு கிழவியைக் கண்டேன். தன் துன்பங்களைப் பொறுக்க மாட்டாமல் அழுது புரண்ட அவள் திடீரென்று எழுந்து தள்ளாடி நடந்து வந்து மரத்தடியில் விழுந்து பிராணனை விட்டாள். உடனே சிவ தூதர்கள் சூலம் முதலிய ஆயுதங்களுடன் வந்து, அவளுக்குச் சந்திரனைப்போல் பிரகாசிக்கும் தேகத்தைத் தந்து விமானத்தில் உட்கார வைத்தார்கள்.

இந்த அதிசயத்தைக் கண்டு பிரமித்த நான், சிவதூதர்களைப் பார்த்து, ‘ஒரு நாயை சிம்மாசனத்தின் மீது அமர்த்துவதைப் போல இந்தப் பாவியான கிழவியை இப்படிப்பட்ட விமானத்தில் ஏற்றும்படி இவள் அப்படி என்ன செய்தாள்? இவள் ஒருபோதும் சிவபூஜையோ, தவமோ, தானமோ, சாதனையோ செய்ததில்லையே! மாறாக பசு மாமிசத்தைப் புசித்து, எந்த வித அனுஷ்டானமுமின்றித் துர்நாற்றமும், நோயும் பிடித்தவளாக மிகக் கேவலமாகத் திரிந்த இவள் சிவபதவி அடைய என்ன செய்தாள்?” என்று கேட்டேன், அதற்கு சிவதூதர்கள் அவளைப் பற்றிச் சொன்னார்கள். “பூர்வ ஜன்மத்தில் இவள் சௌமினி என்ற அழகு வாய்ந்த பிராமணக் கன்னிகை. பத்து வயதில் இவளை இவளது மாதா பிதாக்கள் ஒரு சாதாரண பிராமணனுக்குத் திருமணம் செய்து தந்தார்கள். முன் வினைப் பயனால் அவளது கணவன் நோயுற்று மரணமடைந்தான். இளம் வயதிலேயே விதவையாகிவிட்ட இவள் புலனடக்கமில்லாமையால் இழி தொழிலில் ஈடுபட்டாள். கொஞ்ச காலத்தில் விஷயம் வெளிப்பட்டு ஊரார் இவளையும் தாய் தந்தையாரையும் தூற்றத் தொடங்கினர். அதைச் சகிக்க முடியாத பெற்றோர் இவளைக் கண்டிக்கவும் இயலாமல் வீட்டை விட்டுத் துரத்திவிட்டனர். அதனால் பயம் தெளிந்துவிட்ட இப்பெண் ஒரு அழகிய பையனை மறுவிவாகம் செய்து கொண்டு அவனோடு வசிக்கலானாள்.

பெண்கள் காமமென்ற ஆசையாலும், பிராமணர் தாழ்வான பணிகளில் ஈடுபடுவதாலும், ராஜ்ஜியங்கள் பிராம்மணர்களின் சாபத்தாலும், சந்நியாசிகள் புலனின்பங்களை விரும்புவதாலும் கெடுகின்றனர். அந்தப் பெண் தன் குல ஆசாரங்களை விட்டொழித்து மது, மாமிசம் பழகி வைசியனுடன் வாழ்ந்து பிள்ளைகளையும் பெற்றுக் கொண்டாள். இப்படிக் கேவலமாக வாழ்ந்து இறந்து போனாள். யம தூதர்கள் அவளை அழைத்துச் சென்று நரகத்தில் வதைத்து மறுபடியும் சண்டாளக் குடும்பத்தில் பிறக்கும்படிச் செய்தனர். பிறக்கும்போதே குருடாகவும், அமாவாசையைப் போல் கறுப்பாகவும் பிறந்தாள். பிறந்த சிறிது காலத்திலேயே பெற்றோரை இழந்து பூர்வ ஜென்ம வினையினால் குஷ்டநோயையும் அடைந்தாள். ஊர் ஊராகப் பிச்சையெடுத்துத் திரிந்து கொண்டிருந்தாள்.

இந்நிலையில் மாசி மாதம் கிருஷ்ணபட்சம் திரயோதசியில் மகா சிவராத்திரி வந்தது. எல்லா நாடு நகரங்களிலிருந்தும் யாத்திரிகர்கள் மகா பலேஸ்வரரைத் தரிசிப்பதற்காக யாத்திரை செய்தனர். இந்தச் சண்டாளியும் மற்ற பிச்சைக்காரர்களுடன் சேர்ந்து கொண்டு இங்கு வந்து கோயிலுக்குப் போகிற வருகிறவர்களிடம் பிச்சை கேட்டாள். கூட்டத்தில் ஒருவன் தன்னிடமிருந்த வில்வதளங்களை அவள் கையில் போட்டான். அவள் குருடியாதலால் கையில் விழுந்த பொருளை முகர்ந்து பார்த்து சாப்பிடும் பொருள் இல்லை என்றறிந்து இலைகளை வீசி எறிந்தாள்.

அந்த வில்வதளங்கள் பக்கத்திலிருந்த சிவலிங்கத்தின் மீது விழுந்தன. பிச்சை கிடைக்காததால் உபவாசமும், இரவு முழுவதும் பசியினால் கண் விழித்த பலனும், எதேச்சையாக சிவபூஜை செய்ததாலும் இவளுடைய நூறு ஜன்ம பாவங்கள் தொலைந்தன. அடுத்த நாள் காலையான இன்று அவள் நோயையும் பசியையும் பொறுக்க முடியாமல் மரத்தடியில் விழுந்து உயிரிழந்தாள்.

சிவன் ராத்திரி விரதம் செய்த புண்ணியத்தால் சிவதூதர்களான நாங்கள் இவளுக்கு திவ்விய தேகம் தந்து மேலான நிலையை அடைய இந்த விமானத்தில் அமர்த்துகின்றோம்!” என்றனர். “இந்த பூமியில் அறியாமல் செய்கின்ற செயல் கூடப் புண்ணியமாக ஆகி விடுகின்றதே! என்று எண்ணி நான் வியப்படைந்தேன்” என்று ராஜனிடம் கௌதம ரிஷி கூறினார்.

மேலும் அவர், ராஜனே! நீங்கள் எந்தவித சந்தேகமும் கொள்ளாமல் கோகர்ண திவ்விய பூமிக்குச் சென்று, அங்கு நதியில் மூழ்கி, மகாபலேஸ்வரரை வழிபடுங்கள். உங்களது சகல பாபங்களும் தொலைந்து சாப விமோசனம் பெறுவீர்! என்று ஆசீர்வதித்தார். மித்ரஸாஹன் என்ற அந்த அரசனும் சோர்வு நீங்கி நம்பிக்கை பெற்றுப் பக்தியுடன் கோகர்ணம் சென்றடைந்தான். அங்கு மகாபலேஸ்வரரைத் தொழுது வணங்கித் தன் பாவங்களைப் போக்கிக் கொண்டான்.

இவ்வளவு பெருமையுடைய கோகர்ணத்தின் தெய்வீகத் தன்மையை உணர்த்தத்தான் ஸ்ரீ பாத ஸ்ரீ வல்லபர் அங்கு சென்று தங்கினார் என்று ஸித்தர் நாமதாரகனுக்கு விளக்கினார்.

பிரதோஷ மகிமை

ஸ்ரீ நரஸிம்ம ஸரஸ்வதி என்னும் மகானின் பெருமைகளைக் கேட்டறிந்து, தன் மனத்துயரத்தையும் சந்தேகங்களையும் போக்கிக்கொள்வதற்காகவும், குரு தேவரான அவரது திருப்பாதங்களைச் சரணடைந்து விட வேண்டும் என்ற நோக்கத்துடனும் தன் சொந்த ஊரை விட்டுப் புறப்பட்ட நாமதாரகன் என்னும் பக்தன், பயணத்தின் இடையில் ஒர் அபூர்வ சித்தரைத் தரிசிக்க நேரிட்டது. தன்னை அந்த குரு நாதரின் சிஷ்யன் என்று கூறிக்கொண்ட அந்த சித்தர் நாமதாரகனுக்குத் தம் குருநாதரின் முற்பிறப்புகளைப் பற்றிய வரலாறுகளை ஒவ்வொன்றாகச் சொல்லத் துவங்கினார். குரு மகிமைகளை அறியும் ஆவலுடன் நாமதாரகனும் அவற்றைச் சிரத்தையுடன் கேட்டான். அதன்படி அன்று சித்தர் சனிப்பிரதோஷ மகிமை பற்றிய கதையைச் சொல்லத் தொடங்கினார்.

கோகர்ண திருத்தலத்தில் சில காலம் வசித்த ஸ்ரீ பாத ஸ்ரீ வல்லபர் மீண்டும் சாதுக்களுக்கு தீட்சை அளிப்பதற்காக யாத்திரை செய்யப் புறப்பட்டார். பல இடங்களுக்குச் சென்று, பிறகு கிருஷ்ணா நதிக்கரையிலுள்ள குரவபுரம் என்னும் ஊரை அடைந்து அங்கு தங்கினார். அவ்வூர் மக்கள் குருநாதரை வரவேற்று, வணங்கி, உபசரித்துத் தங்களது கஷ்ட நஷ்டங்களைக் கூறி வழிவகைகளையும் வரங்களையும் பெற்றுக்கொண்டனர்.

அந்த கிராமத்தில் வேத சாஸ்திரங்களை நன்கு கற்றறிந்த ஒரு பிராமணன், அம்பிகா என்ற தன் மனைவியுடன் வசித்து வந்தான். அவர்களுக்குப் பிள்ளைகள் பிறந்து இறந்து போய்விடுவதாகவே இருந்தது. கடைசியில் ஒரு செவிட்டுப் பிள்ளை பிறந்தது. காது கேட்காததோடு மட்டுமின்றிப் பூர்வ கர்ம வசத்தால் அசடாகவும் வளர்ந்தான். சிறுவனானதும் உபநயனம் செய்து வைத்தனர். ஆனால் அந்தச் சிறுவனிடம் குலத்திற்கேற்ப வேதம், சாஸ்திரம் என்ற எதுவுமே அவன் புத்தியில் ஏறவில்லை.

அவன் அப்படி அசடாயிருப்பதைப் பொறுக்க முடியாமல் தந்தை எவ்வளவோ அடித்துச் சொல்லிக் கொடுத்த போதிலும் ஒன்றும் பயனளிக்காததால், மாதா பிதா இருவருமே மிக வருந்தினர். பிள்ளை படிக்காவிட்டாலும், மூடனாக இருந்தாலும் உயிரோடு இருந்தாலே போதும் அவனை அடித்துக் கொல்ல வேண்டாம் என்று தன் புத்திர பாசத்தினால் பதியை வேண்டினாள் அம்பிகா. இருக்கும் ஒரே பிள்ளையும் இப்படிப் பயனற்றுப் போய் விட்டானே என்ற ஏக்கத்தில் தகப்பன் மரணமடைந்தான்.

வாழ வழியற்ற தாயும், பிள்ளையும் வேறு வழியின்றிப் பிச்சை எடுத்துக் காலம் கழித்தனர். ஆனால் ஊரார் அவர்களை நிம்மதியாய் இருக்க விடாமல் ஏசிப் பேசினர். ‘எப்பேர்ப்பட்ட வேத சாஸ்திர நிபுணனுக்கு இப்படி ஒரு பிள்ளை பிறந்ததே! என்றும், அவன் பெயரைக் கெடுக்க இவன் பிறந்திருக்கிறான் என்றும், பிச்சையெடுத்துப் பிழைக்க வெட்கமாக இல்லையா? இப்படி மிருகத்தைப்போல் வயிறு வளர்ப்பதைக் காட்டிலும் பிராணனை விடலாமே!” என்றும் பலவாறாகத் தூற்றினர்.

இந்த வார்த்தையைக் கேட்டு மனம் உடைந்து போன தாய் தன் பிள்ளையுடன் கிருஷ்ணா நதியில் விழுந்து உயிரை விட்டுவிடுவதென்று தீர்மானித்து விட்டாள். அதன்படி இருவரும் துக்கத்துடன் கிருஷ்ணா நதி தீரத்திற்கு வந்தனர்.

அத்தருணத்தில் யோகியான ஸ்ரீ பாத ஸ்ரீ வல்லபர் ஸ்நானம் செய்வதற்காகக் கி;ருஷ்ணா நதியில் இறங்கியிருந்தார். தாயும் பிள்ளையும் குருவைக் கண்டு அவரை வணங்கித் தாங்கள் இருவரும் இந்த நதியில் மூழ்கி இறந்து விட முடிவு செய்திருப்பதையும், அதனால் ஏற்படப்போகும் ஆத்மஹத்தி என்னும் பாவம் தங்களைச் சேராமல் குரு தான் ஆசீர்வதிக்க வேண்டுமென்றும் கண்ணீருடன் துதித்தனர்.

குருதேவர் உயிரை விட என்ன காரணம்? என வினவினார். அம்பிகா என்னும் அந்தத் தாய், தனக்கு அனேகப் பிள்ளைகள் பிறந்தும் அவை இளம்பிராயத்திலேயே இறந்து விட்டன என்றும் கடைசியாகப் பிறந்த இந்தப் பிள்ளையும், செவிடனாகவும், அசடனாகவும் பிறந்திருப்பதாகவும், மூடனான பிள்ளையைப் பெற்றுவிட்டேனே, குலதர்மத்தைக் காப்பாற்ற சந்ததி இல்லாமற் போயிற்றே என்ற ஏக்கத்திலேயே இவனது தந்தை இறந்துவிட்டதாகவும் சொன்னாள். மேலும் அவள், நாங்கள் இருவருமே பிறந்ததிலிருந்தே எந்த வித சுகத்தையும் அனுபவி;த்ததில்லை. இந்நிலையில் ஊரிலுள்ள ஜனங்கள் இந்தப் பிள்ளையை மிகவும் நிந்திக்கிறார்கள். அதை என்னால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. இனி எந்த ஜன்மத்திலும் எனக்கு மூடக் குழந்தைகள் பிறக்காமலிருக்கக் குருதேவர் அருள வேண்டும் என்றும், பூரண ஞானத்துடன் கூடிய சத் புத்திரன் பிறக்க வேண்டும் என்றும் தங்கள் ஆசியுடன் நாங்கள் நதியில் விழுந்து இறக்கச் சித்தமாக இருக்கிறோம் என்று கூறி அழுதார்.

கருணையே வடிவான குருநாதர் அவளைத் தேற்றி அமைதிப்படுத்தினார். தற்கொலை செய்து கொள்வது பாவம் என உணர்த்தினார். மேலும் அவர், ‘அம்மா! உனக்குப் பிரம்மஞானியான புத்திரன் வேண்டுமென நீ விரும்பினால் பரமசிவனைக் குறித்துப் பிரதோஷ விரதத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும். அதிலும் சனிப்பிரதோஷ விரதம் மிகச் சிறந்த பலனை அளிக்கக்கூடியது” என்று கூறினார்.

அந்தப் பெண் அதைப்பற்றி எனக்கு விபரமாகக் கூறுங்கள் என குருநாதரை வேண்டினாள். அவரும் சொல்லத் தொடங்கினார்.

குருவைத் தேடி – 15

கோகர்ணம் என்னும் ஊரின் பெருமை

சிவபெருமான் மனமுவந்து அளித்த ஆத்மலிங்கம் பூமியில் பதிந்துவிட்ட இடமே கோகர்ணம் என்னும் திருத்தலமாயிற்று என்று சித்தர் கூறியதும், நாமதாரகன் அந்தத் திருத்தலத்தின் பெருமையைப் பற்றி மேலும் அறிய விரும்புவதாகச் சொன்னான். தீர்த்த சேத்திரங்களின் சிறப்பைப் பற்றி கேட்டால் குரு கிருபை ஏற்படுமென்று கூறி, சித்தர் சொல்ல ஆரம்பித்தார்.

week15முன் யுகத்தில் இஷ்வாகு வம்சத்தில் எல்லாவித சாஸ்திர அறிவும் விவேகமும் பலமும் பெற்ற மித்ரஸஹன் என்ற அரசன் ஒருவன் இருந்தான். ஒரு நாள் அவன் காட்டிற்கு வேட்டையாடச் சென்றான். மனித சஞ்சாரமில்லாத அந்தக் காட்டில் ஓர் அசுரனைக் கண்டு அவனோடு யுத்தம் ஏற்பட்டுத் தன் பாணங்களால் அவ்வசுரனைக் கொன்று விட்டான். அப்போது அவ்வசுரன் சமீபத்திலிருந்த தன் சகோதரனை அழைத்து அந்த அரசனைப் பழிக்குப்பழி வாங்க வேண்டும் என்று வேண்டிக்கொண்டு தன் பிராணனை விட்டான்.

தன் சகோதரனின் மரணத்தால் கோபம் கொண்ட அந்த அசுரன் ஒரு சாது மனிதனைப்போல் மாய வேடம் தரித்து அந்த அரசனின் அரண்மனைக்கு வந்து மிக நல்லவன் போல் நடித்து, ஒரு வேலைக்காரனாக மிகப் பணிவுடன் வேலை செய்து வந்தான். சில காலம் சென்றது. மித்ரஸஹன் முன்னோர்களுக்குச் செய்ய வேண்டிய சிரார்த்த தினம் வந்தது. அந்த சிரார்த்தத்தில் கலந்து கொள்ள குலகுருவான வசிஷ்டரும் மேலும் பல ரிஷிகளும் வருகை புரிந்தனர்.

மிகவும் நம்பிக்கைக்கு உரியவனான அந்த மாயாவி வேலைக்காரனை அரசன் சமையலுக்குத் தேவையான பொருட்களைக் கொடுக்கும் மேற்பார்வையாளனாக நியமித்திருந்தான். அசுரன் இந்தச் சமயத்தைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு சமையற்காரன் ஒருவனைக் கைக்குள் போட்டுக்கொண்டு திருட்டுத்தனமாக நர மாமிசத்தை சமைத்து திவசச் சாப்பாட்டில் அதைக் கலந்து பரிமாறி விடும்படி ஏற்பாடு செய்து விட்டான்.

குலகுருவான வசிஷ்டர் உணவில் நரமாமிசம் கலந்திருப்பதை உணர்ந்து, சினம் கொண்டு அரசனை, நீ இப்படிச் செய்துவிட்டபடியால் பிரம்ம ராட்சதனாகக் கடவது! என்று சாபமிட்டார். அரசனும் உடனே கோபமுற்று, ‘இதை யாரோ செய்திருக்கிறார்கள். எனக்கு எதுவுமே தெரியாது. நான் பொறுப்பாளி அல்ல. அப்படி இருக்க ஏன் இப்படி சபித்தீர்கள்? என்று கையில் நீரை ஊற்றிக்கொண்டு வசிஷ்டருக்கு சாபம் கொடுக்கத் தயாரானான்.

அரசனின் பக்கத்தில் நின்றிருந்த மதயந்தி என்ற மகாராணி, அரசனின் கால்களில் விழுந்து தம் குருவான வசிஷ்டருக்குத் தாங்கள் சாபம் கொடுக்கக்கூடாது, அதனால் நம் குலத்திற்கே தோஷம் ஏற்படும். குரு தான் நம்மை ரட்சிப்பவர் என்று சொல்லி வணங்க, அரசன் அவள் கூற்றில் இருந்த உண்மையை உணர்ந்து, தன் கையில் ஏற்திய நீரைத் தன் பாதங்களின் மீதே கொட்டிக் கொண்டான். சாபமிட்ட நீரைத் தானே அவன் ஊற்றியவுடன் அவன் பிரம்மராட்சதனாகி நாட்டை விட்டு அலைந்து திரிந்தான். ராஜபத்தினியான மதயந்தி கண்ணீருடன் குரு வசிஷ்டரின் பாதங்களில் வணங்கி குழந்தைகள் தெரியாமல் செய்த குற்றத்திற்கு முனிவரான தாங்கள் இவ்வளவு கடுமையான சாபம் இடலாமா? என்று வேண்டினாள். முனிவர் சாந்தமடைந்து, பன்னிரண்டு வருடங்கள் கழித்து மீண்டும் அவன் தன் சுய ரூபத்தை அடைந்து அரசனாகத் திரும்பி வருவான் என்று சாப விமோசனம் தந்தார்.

நாட்கள் கடந்தன. ஒரு நாள் பிரம்ம ராட்சதனாக அந்த அரசன் திரிந்துகொண்டிருந்த கானகத்தில் ஒரு பிராமணத் தம்பதிகள் கால் நடையாகப் போய்க்கொண்டிருந்தனர். திடீரென்று அவர்கள் முன்னால் வந்த பிரம்மராட்சதன் பிராமணனைத் தூக்கிக்கொண்டு ஓடினான். அதைக் கண்டுத் திடுக்கிட்ட அவனது மனைவி ராட்சதனைக் கைகூப்பி வணங்கித் தன் கணவனை ஒன்றும் செய்து விட வேண்டாம் என்றும் அவனை விட்டுவிடும்படியும், அதற்குப் பதிலாக தன்னைக் கொன்று புசிக்கும்படியும் வேண்டினாள். தனது மாங்கல்யத்தைக் காப்பாற்றும்படியும், தன் கணவன் இறந்த பின்பு ஒரு பெண்ணிற்குக் கௌரவமில்லையென்றும், தாங்கள் கிருபை செய்து என் கணவரை விடுதலை செய்தால் எங்களுக்குப் பிறக்கும் குழந்தைக்கு உங்கள் பெயரை வைத்து நாங்கள் கூப்பிடுவோம்! என்றும் பலவிதமாகக் கெஞ்சிக்கேட்டு அழுதாள்.

ஆனால் அந்த ராட்சதன் எதற்கும் இணங்காமல் பிராமணனைக் கொன்று புசித்தான். மகா பதிவிரதையான அந்தப் பெண் ராட்சதனைப் பார்த்து, ‘ஏ! மூடா! சூர்ய வம்சத்தில் பிறந்த அரசனான நீ முதலிலேயே குலகுருவின் சாபத்தைப் பெற்றதால்தான் இப்படி நீச பிரம்மராட்சதனாக அலைகிறாய். மேலும் பிழை செய்து ஏன் பாவத்தைத் தேடிக்கொண்டாய்? என் கணவனை என்னிடமிருந்து பிரித்த நீ பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் ஆன பின் மீண்டும் அரசனாக மாறுவாய். அப்போது நீ உன் மனைவியுடன் உடல் உறவு கொண்டாயானால் மறுகணமே உன் உயிர் போய்விடும்!” என்று ஆவேசத்துடன் சாபமிட்டாள். உடனே அந்த இடத்தில் தீ மூட்டித் தன் கணவனின் உடல் பகுதிகளை எல்லாம் ஒன்று சேர்த்துத் தன் மடியில் வைத்துக்கொண்டு நெருப்பில் விழுந்து உயிரை விட்டுவிட்டாள்.

பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் சென்றன. பிரம்ம ராட்சதனின் சாபம் நீங்கியது. அவன் அரசனாக மாறி மறுபடியும் ராஜ்யத்திற்கு வந்தான். கண்ணீர் விட்டபடி இறைவனை வழிபட்டுக்கொண்டு கணவனுக்காகக் காத்திருந்த மதயந்தி, சகலவிதமான மரியாதைகளுடனும் தன் பிராண நாதனை வரவேற்றாள். மக்களும் அரசப் பிரமுகர்களும் மகிழ்ந்தனர்.

கோலாகல வரவேற்பு முடிந்து அந்தப்புரத்தில் தன் பத்தினியான மதயந்தியிடம் வந்த மன்னன் மீண்டும் தான் பெற்றுவிட்ட சாபத்தை அவளிடம் எடுத்துரைத்தான்.

மதயந்தி தன் வம்சம் புத்திர சந்தானமில்லாமல் தவிப்பதையும், பன்னிரண்டு வருடங்கள் காத்திருந்தும் பிராரப்தம் தன்னை விடாததையும் அறிந்து சோக மடைந்தாள். அதைக்கண்டு அரசனும் துக்கப்பட்டான். பிறகு அரசன் மந்திரிகள், புரோகிதர்கள், வயதானவர்கள் ஆகியோரைக் கூப்பிட்டுத் தனக்கு நேர்ந்ததைக் கூறி அதற்கு விமோசனம் கேட்டான்.

எல்லோரும் ஒன்றுகூடிப் பலவிதமாக யோசித்துக் கடைசியில் அரசனிடம் தீர்த்த யாத்திரை செய்ய வேண்டும் என்றும், அப்படிப் பல புண்ணியத் தலங்களுக்குச் சென்றால் அந்த இடங்களின் புனிதத்தன்மையால் அவனது பிரம்மஹத்தி தோஷம் நீங்கலாம் என்றும் ஆலோசனை கூறினர்.

அரசனும் அவர்களின் ஆலோசனையை ஏற்றுப் புறப்பட்டான். மிகக் கிரமமாகத் தீர்த்த யாத்திரை செய்து சென்ற இடங்களில் புண்ணிய நதிகளில் நீராடி, அன்னதானம் செய்து, அங்குள்ள கோவில்களைத் தரிசித்துப் பிரார்த்தனை செய்தான். அவனது தோஷம் விட்டபாடில்லை. இப்படி அலைந்துகொண்டே மிதிலை என்னும் நகரத்தின் எல்லையை அடைந்து ஓர் மரத்தின் அடியில் களைத்துப்போய் உட்கார்ந்தான்.

அந்த சமயத்தில் தவத்தால் ஒளிர்கின்ற தோற்றத்துடன் கௌதமர் என்ற ரிஷி யதேச்சையாக அங்கு வந்தார். அவரது தேஜஸ் அரசனைக் கவர்ந்தது. உடனே அவன் எழுந்து சாஷ்டாங்கமாக அவர் கால்களில் விழுந்து வணங்கினான். தனது முழு வரலாற்றையும் அவரிடம் எடுத்துரைத்துத் தனக்கு உரிய வழி காட்டும்படி வேண்டினான்.

கருணைக் கடலான கௌதமர் அபயமளித்து மிருத்யுஞ்சயனாகிய பரமசிவன் உன்னைக் காப்பாற்றுவார்! என்று ஆசீர்வதித்தார். இந்த பிரம்மஹத்தி போன்ற சகல பாபங்களும் கோகர்ண சேத்திரம் சென்றால் தீரும். அங்கே கைலாசபதியான பரமசிவன் வாசம் செய்கிறார். அங்குசகல தேவர்களும் தவம் செய்கின்றனர். அந்தப் புண்ணிய பூமியில் நாம் எந்த தானம், தவம் செய்தாலும் லட்சம் மடங்கு பலனுண்டு. அந்த இடம் விஷ்ணுவின் ஆணையை ஏற்று விநாயகரால் கைலாயபதியின் ஆத்மலிங்கம் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட இடம். ஆகையால் கைலாஸத்திற்குச் சமமானது.

அந்த இடத்தின் பெருமையைச் சொல்லி மாளாது. நகரத்தின் கிழக்கு வாயிலிலே சகல தேவர்களும், பிரம்மா, விஷ்ணு, இந்திரன், விஸ்வதேவர்கள், மருத்கணங்கள், சூரியன், சந்திரன் முதலியோர் இருக்கின்றனர். அக்னி, யமன், சித்ரகுப்தன், பதினோரு ருத்திரர்கள், பித்ருக்கள் ஆகியோர் தெற்கு வாயிலில் வசிக்கின்றனர். குபேரன், வாயு, பத்ரகாளி, மாதுரு தேவதை, சண்டி முதலானவர்கள் வடக்கு வாசலில் அமர்ந்து மூன்று வேளையும் மஹாபலேஸ்வரரைப் பூஜிக்கின்றார்கள். வசிஷ்டர், கண்வர், விசுவாமித்திரர், பரத்வாஜர், ஜைமினி முதலிய ரிஷிகளும், கந்தர்வர்கள், யட்சர்கள், நாகலோகத்திலுள்ள ஆதிசேஷன், தட்சன், பைசாசங்கள், முதலிய எல்லா கணங்களும் பரமசிவனை ஆராதிக்க அங்கு செல்கிறார்கள்.

வேண்டுவோர் வேண்டியவற்றை வழங்கும் தன்மையுடைய இந்த ஸ்தலத்திற்கு அகஸ்தியர், சனத்குமாரர், அக்னி, ராட்சத குலத்தில் பிறந்த ராவணன், கும்பகர்ணன், விபீஷணன் போன்றோர் தினமும் ஆராதிக்கச் செல்கின்றனர். அந்த இடத்திற்கு சமமாக எந்த இடத்தையும் ஒப்பிட முடியாது. பிரம்மதேவன், விஷ்ணு, கார்த்தவீரியன், விநாயகர் முதலியவர்கள் தங்கள் பெயரால் லிங்கங்களை அங்கு ஸ்தாபித்திருக்கின்றனர். சுருக்கமாகச் சொன்னால் அந்த ஊரில் உள்ள கற்களெல்லாம் லிங்கங்களாகவும், நீரெல்லாம் புனித தீர்த்தங்களாகவும் திகழ்கின்றன என்றே கூறலாம்.

இவ்வளவு சிறப்புகள் வாய்ந்த அந்த ஸ்தலத்தில் இருக்கின்ற மகா பலேஸ்வரர் என்னும் பெயருடைய ஆத்ம லிங்கமானது, கிருத யுகத்தில் வெண்மை நிறமாகவும், திரேதா யுகத்தில் இரும்பின் வர்ணமாகவும், துவாபர யுகத்தில் மஞ்சள் வர்ணமாகவும், கலியுகத்தில் கருப்பாகவும், ஏழு பாதாளங்களிலிருந்தும் கிளம்பி மேலே சூட்சுமமாகத் தென்படுகின்றது. அப்படிப்பட்ட இந்த லிங்கத்தைத் தரிசித்து விட்டால் உடனே பிரம்மஹத்தி முதலான ஆறு விதக் கொடிய பாவங்களும் போய், நாம் வரும்புபவை எல்லாம் நிறைவேறி நல்ல நிலையை அடைய முடியும். ஒரு வேளை அந்த லிங்கத்தைப் பூஜை செய்தால் சிவபதம் கிட்டும். ஞாயிறு, திங்கள், புதன் கிழமைகளிலும் அமாவாசை முதலிய பருவ காலங்களிலும், சங்கராந்தி, மகா பிரதோஷம், திரயோதசி முதலிய தினங்களில் ஒரு வேளை சமுத்திரத்தில் ஸ்நானம் செய்து பூஜித்தாலும் அவர்கள் ருத்திர அம்சம் பெறுகிறார்கள்.

மாசி மாத சிவராத்திரித் தினத்தன்று ஒரு வில்வதளத்தைக் கொண்டு பூஜை செய்தாலும், பரமசிவன் மகிழ்ந்து எல்லா விருப்பங்களையும் பூர்த்தி செய்கின்றார்! என்று கோகர்ண சேத்திரத்தின் மகிமையைக் கௌதம ரிஷி மிக விளக்கமாக எடுத்துச் சொன்னார்.

முனிவர் சொன்னவற்றை மிகுந்த சிரத்தையுடன் கேட்டுக்கொண்ட மன்னன் அவரை வணங்கி, முனிவரே! இப்படிப்பட்ட இந்த புண்ணிய ஸ்தலத்தில் யாராவது பாப விமோசனம் பெற்ற வரலாறு இருந்தால் அதனை அடியேன் கேட்க விரும்புகிறேன்! என்று சொன்னான்.

முனிவர், ‘அதற்கு அனேக அத்தாட்சிகள் இருக்கின்றன. நான் என் கண்முன் கண்ட ஒரு வரலாற்றை இப்போது நான் உனக்கும் சொல்கிறேன்!” என்று சொல்ல ஆரம்பித்தார்.