Welcome

Featured

வணக்கம்.

வாழ்க்கையின் பரபரப்பு எல்லோரையுமே துரத்திக் கொண்டிருக்கிறது. நின்று நிதானிக்க, ஒன்றைப் பற்றி சிந்தித்துப் பார்க்க, யாருக்குமே நேரமில்லை என்றாலும் சிலவற்றை நாம் ஐம் புலன்களால் அனுபவிக்கின்றபோது, அடடா! இதை எல்லோருமே ரசிக்கலாமே! என்று ஓர் ஆவல் உள் தூண்டலின் விளைவே. யான் பெற்ற இந்த இன்பத்தை உங்கள் எல்லோருடனும் பகிர்ந்து கொள்ள வழக்கம் போல் உள் உணர்வு தூண்ட, இந்த முயற்சியை மேற்கொண்டிருக்கிறேன். படியுங்கள்! அனுபவியுங்கள்! சிந்தியுங்கள்! உங்களிலும் இன்பம் பெருகட்டும்!

 

என்றும் நட்புடன்,

விஜயா!

Please click on குருவைத்-தேடி to read the new articles, the posts in the Home page are based on the order of newer post.
The calendar on the right shows “dates highlighted” to indicate articles posted on those dates.
The recent posts on the right shows the most recent posts.
I have included pdf version of each article in the tab for the relevant topics for you to print .

Comments are always welcome.

குருவைத் தேடி – 14

விஷ்ணு கோபத்துடன் சிவனிடம் சென்று, ‘என்ன காரியம் செய்தீர்? தங்களின் பிராணனாக பாவிக்கும் ஆத்ம லிங்கத்தை அந்த அசுரனுக்குக் கொடுக்க என்ன காரணம்? நீங்கள் இப்படிச் செய்ததால் ஸ்வர்க்கலோகம் அவன் வசமாகி விடுமே! அவன் தேவர்களை இன்னும் பாடாய்ப் படுத்தி விடுவானே! நீங்கள் இப்படிச் செய்யலாமா?” என்று கேட்டார்.

அதற்குப் பரமசிவன், ‘இராவணன் என் பக்தன். தன் தலையை அறுத்து நரம்புகளால் வீணை செய்து சாம வேதத்தை சுபஸ்வரமாக அவன் பாடியதைக் கேட்டுப் பரவசமடைந்தேன். அந்த வேளையில் என் அர்த்தநாரியான பார்வதியைக் கேட்டிருந்தாலும் அவனுக்கே கொடுத்திருப்பேன்!” என்றார்.

‘தாங்கள் பாத்திரமறியாமல் வரங்களை இப்படி அசுரர்களுக்குக் கொடுப்பதால் அவர்கள் அகங்காரம் கொண்டு தேவர்களையும் முனிவர்களையும் துன்புறுத்தத் தொடங்குகின்றனர். அதை முன்னிட்டு நான் அவதாரம் எடுக்க நேரிடுகிறது!” என்று விஷ்ணு உமா காந்தனை நோக்கிச் சொன்னார். மேலும் “ஆத்ம லிங்கத்தைக் கொடுத்து எவ்வளவு நேரம் ஆகிறது! இதற்குள் இராவணன் இலங்கையை அடைந்திருப்பானா?” என்றும் வினவினார். ‘ஐந்து நாழிகை தான் ஆயிற்று” என்றார் சிவன். உடனே விஷ்ணு நாரதரையும் விநாயகரையும் அழைத்தார். விஷ்ணு நாரதரைப் பார்த்து, “நீ உடனே போய் இராவணனைக் தடுத்து நிறுத்தி எதையாவது பேசி இடையூறு செய்” என்று அனுப்பி வைத்தார்.

விநாயகரை நோக்கி, ‘விக்னேச்வரா! அனைவரும் ஒரு காரியத்தை ஆரம்பித்தால் உன்னை பூஜிக்கிறார்கள். ஆனால் இராவணனோ உனக்குத் தெரியாமல் சிவனுடைய பிராணனான ஆத்மலிங்கத்தைத் தூக்கிச் சென்றுவிட்டான். ஆகையால் நீர் சிறுவனாக வேடம் தரித்து இராவணன் வழியில் குறிக்கிட வேண்டும். அவன் சந்தி வேளையில் தவறாமல் ஸ்நானம், சந்தியாவந்தனம் போன்ற நியமங்களைச் செய்கின்றவன். அப்படி அவன் செய்ய முற்படும்போது லிங்கத்தைக் கையில் வைத்துக்கொண்டு எதுவும் செய்ய இயலாது. அந்த சமயத்தில், அவன் நம்பிக்கையைப் பெற்று எப்படியாவது ஆத்ம லிங்கத்தை நீ அவனிடமிருந்து வாங்கிக் கீழே வைத்துவிட வேண்டும். ஏனெனில் உன் தந்தை, இந்த லிங்கத்தை எக்காரணத்தைக் கொண்டும் கீழே வைக்கக்கூடாது என்று எச்சரித்திருக்கிறார்! அதோடு இராவணனுக்கு இடையூறு செய்ய நாரதரையும் அனுப்பியிருக்கிறேன்” என்று சொல்லி, விநாயகருக்கு மோதகம், சர்க்கரை, நெய், பால், ஊற வைத்த கடலை, தேங்காய், கரும்பு, அவல், அரிசி, பொரி முதலியவற்றைக் கட்டுசாதமாகக் கட்டிக் கொடுத்தார்.

அதற்குள் முன்னே சென்ற நாரதர் இராவணனை ஒரு நதிக்கரையில் சந்தித்து அவனுடைய பயணம் பற்றி விசாரித்தார். பிறகு அந்த ஆத்மலிங்கத்தைக் காட்டும்படி கேட்க, இராவணன் பயந்து அதை நாரதர் கையில் கொடுக்காமல் தூரத்திலிருந்தே காண்பித்தான். உடனே நாரதர் அந்த விங்கத்தின் சிறப்பைப் பற்றி இராவணனுக்கு எடுத்துக் கூறினார். அதே சமயத்தில் விஷ்ணுவால் அனுப்பப்பட்ட சுதர்சன சக்கரம் சூரினை மறைத்தது. “மாலை வேளை வந்துவிட்டதே!” என்று கூறிய நாரதர், “என்ன இலங்கேஸ்வரா! இலங்கைக்கு புறப்பட்டுவிட்டாயே! சந்தியா வந்தன நியமங்களை நீ செய்யாமற் போனால் தோஷம் ஏற்படுமே!” என்றார். அவர்கள் அப்படிப் பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது விநாயகர் பிரம்மச்சாரி உருவத்துடன் நதிக்கரையில் தர்ப்பைப் புல் சேகரிப்பதுபோல் அங்குமிங்கும் அலைந்து கொண்டிருந்தார்.

சந்தியா காலத்தில் சந்தி செய்யாவிட்டால் விரத பங்கம் ஏற்படுமே என்று இராவணன் நினைத்து, அந்த பிரம்மச்சாரியை அணுகி, அவனைப் பற்றிய விபரங்களை விசாரித்தான். அந்தச் சிறுவன் இராவணனைக் கண்டு பயந்தவனாக நடுங்கிக்கொண்டு, என் தந்தை ஜடாதாரி, அவனது தொழில் பிட்சை எடுப்பது என்றும், எனது தாயார் பெயர் ஜகன்மாதா என்றும் கூறினான். இராவணன் அச்சிறுவனிடம், ‘உன் தந்தை தான் பிச்சை எடுத்துப் பிழைக்கிறாரே, நீ ஏன் என்னுடன் இலங்கைக்கு வரக்கூடாது? சகல வளங்களும் நிறைந்த என் நாட்டில் உனக்கு சகலவித செல்வங்களையும் நான் அளிக்கின்றேன். இந்த லிங்கத்தை வைத்துத் தேவ பூஜை செய்துகொண்டு சுகமாக வாழலாமே! என்று கேட்டான்.

பிரம்மச்சாரி சிறுவனான விநாயகரோ, இலங்கையில் இராட்சசர்கள் இருப்பார்கள், நான் வர முடியாது! என்றும், என்னைத் தொந்தரவு செய்ய வேண்டாம்! என்றும் சொல்லிவிட்டுத் தன் கட்டு சாதங்களை எடுத்துப் புசிக்கத் தொடங்கினான்.

அதன் பின் இலங்கேஸ்வரன் அவரை அணுகி, அந்தி வேளையில் தான் சந்தியாவந்தனம் செய்ய வேண்டும் என்றும், தான் தனது நியமங்களை முடித்துவிட்டு வரும் வரை தனது லிங்கத்தைக் கீழே வைத்து விடாமல், கையிலே தாங்கிப் பிடித்து வைத்திருக்கும்படியும் உதவி கோரினான். அதற்கு விநாயகர், இதைப் பார்த்தாலே கனக்கும் போலத் தெரிகிறது. நானோ அசட்டுப் பாலகன். என்னால் அதிக நேரம் லிங்கத்தைத் தாங்கி சுமக்க முடியாது. ஆகையால் இதை வாங்க முடியாது என்று நிராகரித்தார்.

இலங்காதிபதி அவருக்கு நல்ல வார்த்தைகள் பல சொல்லியும் கட்டாயப்படுத்தியும் பேசி லிங்கத்தைக் கொடுத்துவிட்டு, நதிக்கரைக்குச் சென்றான். அப்படி அவன் போகும்போதே விநாயகச் சிறுவன், எனக்கு லிங்கம் கனத்தால் மூன்று தரம் கூப்பிடுவேன். அதற்குள் வராவிட்டால் பூமி மீது வைத்துவிடுவேன்! என்று நிச்சயமாக எச்சரிக்கை செய்தான்.

week14லிங்கத்தைக் கையில் ஏந்தி நின்ற விநாயகர், இராவணன் முதல் அர்க்யம் விடும்போதே கை கனக்கிறதாக எச்சரித்தார். இராவணன் மௌனமாக, வந்து விடுகிறேன்! என்று சைகை செய்தான். அடுத்து அவன் நியாஸம் செய்யும்போது லிங்கம் கனக்கிறது! என்று குரல் கொடுத்தான் சிறுவன். கையை அசைத்து வந்துவிடுவதாகக் கூறி விட்டு இராவணன் தியானத்தில் அமர்ந்தான். அவன் அப்படி அமர்ந்தவுடனேயே விநாயகர் மூன்றாவது தடவையும், வந்து லிங்கத்தை வாங்கிக் கொள்ளும் படி எச்சரித்து, அவன் வராததால் விஷ்ணுவைத் தியானித்து எல்லா தேவர்களும் சாட்சியாக லிங்கத்தை சட்டென்று பூமியில் வைத்து விட்டார். தேவர்கள் மலர்மாரி பொழிந்தனர்.

தனது நியமங்களை முடித்துக்கொண்டு விரைந்து வந்த இராவணன், லிங்கத்தைப் பூமியில் வைத்துவிட்டதைப் பார்த்துக் கடுஞ்சினம் கொண்டு விநாயகரின் தலையில் பலமாகக் குட்டினான். தரையில் விழுந்து புரண்டு அழுத சிறுவன், தன் தந்தையிடம் சொல்லி அவரை அழைத்து வருவதாகக் கோபத்துடன் கூறி வேகமாகச் சென்றான். அவன் சென்றதும் இராவணன் பூமியில் பதிந்து விட்ட லிங்கத்தைத் துhக்கினான். அது அசையவில்லை. தன் பலமனத்தையும் ஒன்று சேர்த்து இழுத்தான். லிங்கம் அசையாததோடு அவனது பலத்தால் பூமி ஆடியது. எவ்வளவு பலத்துடன் இழுத்தாலும் அது அசையாமல் ஆடாமல் அப்படியே இருந்ததால், அந்த லிங்கத்திற்கு ‘மஹா பலேஸ்வரர்” என்ற பெயர் ஏற்பட்டது. இராவணன் லிங்கத்தின் ஆவுடையாரை பலாத்காரமாய் இழுத்துத் திருகியதால் அது பசுவின்; காதுபோல் இருபுறமும் இழுபட்டுவிட்டது. அதனால் அந்த லிங்கத்திற்குக் கோகர்ணம் – பசுவின் காது என்ற பெயரும் அமைந்தது. தன் முயற்சியில் தோற்ற இராவணன் ஒன்றும் செய்ய இயலாமல் புறப்பட்டுப் போனான்.

(தொடரும்..)

குருவைத் தேடி – 13

கோகர்ணம் என்ற தலத்தின் வரலாறு

எழுதுவதைத் தொடரும் முன் நான் சில விஷயங்களை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகின்றேன். இந்த விளக்கத்தைத் தந்தால் தான் தொடர்ந்து சுலபமாகப் படித்துக்கொண்டு போக முடியும் என நினைக்கிறேன். நான் சிறிய வயதில், இராமாயணம், மகா பாரதம், விக்ரமாதித்தன் கதை போன்ற பல புராண, இதிகாச சம்பந்தமான கதை நுhல்களைப் படித்திருக்கிறேன். அவற்றில் ஒரு சிறப்பு என்னவென்றால் கதைக்குள் கதை. அதற்குள் இன்னொரு கதை என்ற கிளை கிளைகளான ஏகப்பட்ட கதைகள் ஒன்றைத் தொடர்ந்து ஒன்றாகப் போய்க்கொண்டே இருக்கும். கடைசியில் எங்கு ஆரம்பித்ததோ அதை மீண்டும் வந்து தொட்டு விடும். பின்னிப் பின்னிப் போகின்ற கதைப் போக்கு சில சமயம் நமக்குக் குழப்பத்தைக் கூடத் தரும். ஆனால் கவனத்துடன் படித்தால் சுவையும் விறுவிறுப்பும் குறையாமல் போவது தெரியும்.

மற்றொரு சிறப்பு என்னவென்றால் இருவர் உரையாடும்போது அவர்கள் பேச்சில் எப்படியும் பல பழைய கதைகள் வெளிப்படும். அந்தக் காலத்தில் இப்படி நடந்தது என்று கூறி விளக்குவார்கள். மேலும் எழுத்துக்கலை வளர்ச்சியடையாத முற்காலத்திலே எல்லாக் கதைகளுமே, ஏன் வேதங்கள், புராணங்கள் போன்ற உயர்ந்த தத்துவங்கள் எல்லாமே கூட, செவிவழிச் செல்லல் என்ற விதத்தில்தான் இன்றுவரை சொல்லப்பட்டு வந்து கொண்டிருக்கின்றன என்பது உண்மை. மற்றொன்றையும் இங்கு கூற வேண்டும்.

கடந்து சென்ற யுகங்களில் புண்ணிய உலகங்களுக்கும், பூமிக்கும் நெருங்கிய தொடர்பு இருந்திருக்கிறது. தெய்வங்களும் தேவர்களும் தேவதைகளும் பூமிக்கு வருவதும், இங்குள்ள முனிவர்கள், அரசர்கள் போன்றோர் விண்ணுலகங்களுக்குச் சென்று திரும்புவதும், தவ சீலர்கள் தமது அருந்தவத்தால் சகல தெய்வங்களுக்கும் ஈடாக நடந்துகொள்ளக் கூடிய ஆற்றல் பெற்றவர்களாக விளங்கினார்கள் என்பதும், இப்படிப்பட்ட கதைகள் மூலம் தெரிய வருகிறது.

எல்லா நாடுகளிலுமே பழங்கதைகள் இதே வகையில் தான் சொல்லப்பட்டு வருகின்றன. எல்லாத் தேசக்; கதைகளிலும் தேவதைகள் உண்டு. அசுரர்களும் உண்டு. மனிதன் இரண்டு வகையினரையும் எதிர்கொள்கின்றவனாகவே சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கின்றான். தெய்வங்களுடன் மனிதன் பேசக்கூடியவனாகவும், தன் பக்தியினால், குணச் சிறப்பால் தன் வசம் இழுக்கக்கூடியவனாகவும் இருந்திருக்கிறான். தெய்வ அருள் பரிபூரணமாக வெளிப்பட்டு அதை மனிதன் உணர்ந்து வாழ்ந்த வரலாறு தான் நமது சனாதன தர்மத்தின் உயர்வு. ஆனால் நம் பாரதப் புண்ணிய பூமியின் இந்த ஆராய்ச்சி நீண்டு கொண்டே போகக்கூடியது. நான் எழுதிச் செல்கின்ற இந்த குரு சரித்திரம் மேற்குறித்த பல அம்சங்களைத் தன்னுள் கொண்டதாகத் திகழ்வதால் இந்த விளக்கம் தரவேண்டியிருக்கிறது. இனி கோகர்ணம் என்னும் புண்ணிய நகரம் உருவான கதை, அங்குள்ள கோவிலில் அமைந்துள்ள சிவபிரானின் சிறப்பு போன்றவற்றைப் பற்றி நாம் அறிவோம்.

தெய்வ அருள் பரிபூரணமாக வெளிப்பட்டு அதை மனிதன் உணர்ந்து வாழ்ந்த வரலாறு தான் நமது சனாதன தர்மத்தின் உயர்வு. நம் பாரத மண்ணின் உயர்வு.

ஸ்கந்த புராணத்தில் கோகர்ண ஷேத்திரம் பற்றிய வரலாறு சொல்லப்பட்டிருப்பதாக நம் கதையில் வருகின்ற சித்தர் நாமதாரகனிடம் கூறினார். நாமதாரகன் அந்தக் கதையைத் தனக்கும் கூறுமாறு கேட்க, சித்தரும் சொல்லத் தொடங்கினார்.

இந்தக் கதை இராமாயண காலத்தில் நடைபெற்றது. இலங்கையின் அரசனான இராவணனின் தந்தை புலஸ்திய முனிவர். தாய் கைகயா என்னும் சிவபக்தி நிறைந்த பெண்மணி. அவள் தினமும் ஒரு புது லிங்கம் செய்து அதற்கு பூஜை செய்தபின் தான் உணவு உண்பாள். ஒரு நாள் புதிய லிங்கம் கிடைக்காததால் மண்ணினால் சிவலிங்கம் செய்து பூஜை செய்து விரதத்தைப் பூர்த்தி செய்தாள். அந்த சமயத்தில் இராவணன் தாயை தரிசிக்க வந்தான். வந்தவன், எதற்காக இந்த மண் லிங்கத்தைச் செய்து பூஜை செய்கிறாய்? என்று கேட்டான். அதற்கு அவள், இவ்விதமாக சிவபூஜை செய்தால் கைலாயத்தை அடையலாம்.! என்றாள். அதைக்கேட்ட இராவணன், திரிலோக சக்கரவர்த்தியான இராவணனின் தாய், மண் லிங்கத்தையா பூஜை செய்வது? நான் உடனே சென்று நீ அடைய நினைக்கின்ற கைலாசத்துடன் சேர்த்து அந்த உமா மகேஸ்வரனையே இங்கு கொண்டு வருகிறேன் பார்! என்று தாயிடம் சபதம் செய்து விட்டு மனோ வேகத்துடன் கைலாய பர்வதத்தை அடைந்தான்.

week13a

கைலாயமலையின் முன் மண்டியிட்டு இருபது கைகளினாலும் பத்துத் தலைகளினாலும் வெண்மை நிறமான கைலாசத்தை ஆட்டிப் பெயர்க்க ஆரம்பித்தான். தேவர்கள் அச்சத்தால் நடுங்கினார். பார்வதியும் பயந்து, என்ன இது? கைலாயம் இப்படி ஆடுகின்றதே, ஏதாவது விபரீதமாக நடக்கப்போகிறதா? நீங்கள் சாவதானமாக உட்கார்ந்திருக்கிறீர்களே! என்ன நடக்கிறது! ஏதாவது செய்து எல்லோரையும் காப்பாற்றுங்கள்! என்று சிவனைப் பிரார்த்தித்தாள்.

சிவனோ நிதானமாக, என் பக்தன் இராவணனின் விளையாட்டு இது! என்று சொல்லித் தன் இடது கையினால் கைலாயத்தை கொஞ்சம் அழுத்தினார். அதனால் இராவணனுடைய கைகளும், தலைகளும் மலை நடுவில் சிக்கிக் கொண்டன. இராவணன் உடனே பரமசிவனைத் துதிக்க ஆரம்பித்தான். “அபயம்! அபயம்! ஜகத்ரட்சகனாகிய பினாகபாணிக்கு சரணம். சிவ சிவா என்று சொன்னவர்க்கு மரணம் ஏது?” என்று கதற, சிவன் தனது கையை எடுத்தார். இராவணன் ஆபத்திலிருந்து விடுபட்டான். ஆனால் அவன் அதோடு திரும்பிப் போகவில்லை. சிவனின் கிருபையை எப்படியாவது பெற்றுவிடவேண்டுமென்று தன் தலையைத் தானே வெட்டி, அந்த நரம்புகளால் தந்திரி என்னும் வாத்தியம் செய்து, சாம வேதத்தை வர்ணக்கிரமமாக, ராக பாவத்துடன் பாடலானான். அதன் வரலாறு பின்வருமாறு சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.

இலங்கைபதியான ராவணன் ஒன்பது ரஸங்களுடன் சப்த ஸ்வரங்களுடன் சாம வேதத்தை, சிவனைக் குறித்து ஆலாபனை செய்து பாடினான். இந்த இடத்தில் எட்டு கணங்கள், ஒன்பது ரசங்கள், முப்பத்தாறு ராகங்கள் ஆகியவற்றின் பெயர்கள் ஒன்றுவிடாமல் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கின்றன. அவற்றையெல்லாம் எடுத்து எழுதுவது என்றால் மிக நீண்டதாகப் போய்விடும். ஆகவே அந்தப் பட்டியலை விடுத்து மேலே தொடர்கிறேன். ஸ்ரீ ராகம் முதல் வசந்தா என்ற இராகம் வரை 36 இராகங்களையும், ஸ்வரபேதமில்லாமல், சந்திரமௌலியை நினைத்துப் பக்தியுடன் பாடி மகிழ்வித்தான்.

இராவணனின் அசுரத்தனமான பக்தியைக் கண்டு மகிழ்ந்த பரமசிவன் அவன் முன் தோன்றி, என்ன வேண்டும்? என்று கேட்டார். இராவணன் முக்கண்ணனை வணங்கி, எனக்கு ஒரு குறையுமில்லை. என் வீட்டில் எட்டு நிதிகள் இருக்கின்றன. பிரம்மதேவனை எனது ஜோஸ்யனாக அமைத்திருக்கிறேன். முப்பது முக்கோடி தேவர்களும் எனக்கு வேலைக்காரர்களாக இருக்கிறார்கள். அக்னி எனது சமையல் காரன். எமன் என் உத்திரவு இல்லாமல் எவரையும் கொல்வதில்லை. வீரனான இந்திரஜித்தை மகனாகவும், இணையில்லாத கும்பகர்ணனைத் தம்பியாகவும் பெற்றிருக்கும் எனக்கு, கடல்களால் சூழப்பட்ட நகரத்தை ஆள்கின்ற பேறு பெற்ற எனக்குக் காமதேனுவே என் வீட்டில் வாசம் செய்கின்றபோது எனக்கு இனி வேறு என்ன வேண்டும்? ஆனால் என் தாயார் தினமும் தங்களைப் பூஜை செய்ய ஆசைப்படுகிறாள். ஆகையால் இந்தக் கைலாசத்தை இலங்கைக்கு எடுத்துச் செல்லத் தங்கள் அனுமதி வேண்டும்! என்றான்.

கைலைநாதன் இராவணனிடம், ‘கைலாசத்தைக் கொண்டுபோய் என்ன செய்ய முடியும்? என் பிராணனாக விளங்கும் ஆத்மலிங்கத்தைப் பூஜை செய்தால் தானே நீ கோரிய பலன் கிடைக்கும்! இந்த ஆத்ம லிங்கத்தின் பெருமையைச் சொல்கிறேன் கேள்! ஒருவன் மூன்று வேளையும் நுhற்றி எட்டு தடவை ருத்திரம் ஜபித்து, அபிசேகம் செய்து, பூரண பக்தியுடன் மூன்று வருட காலம் இந்த ஆத்ம லிங்கத்தைப் பூஜை செய்தால் சிவ ரூபத்தை அடைகிறான். மேலும் எந்த இடத்தில் இந்த ஆத்மலிங்கம் இருக்கிறதோ அங்கு யமபயம் கிடையாது. நினைத்ததெல்லாம் கைகூடும். இதனை ஒருவேளை தரிசனம் செய்தாலும் எல்லா தோஷங்களும் நீங்கும்!” என்று சொல்லி தன் பிராணனாகிய ஆத்மலிங்கத்தை இராவணனிடம் அளித்தார். அப்படி அளிக்கும் முன் அவர், ‘இராவணா! இந்த ஆத்மலிங்கத்தை நீ உன் நகரம் சென்று சேரும் வரை எங்கும் தப்பித்தவறிக் கூடக் கீழே வைக்கக்கூடாது!” என்று உத்திரவிட்டார். இராவணனும் அதனை ஏற்று அவரை வணங்கி இலங்கைக்குப் புறப்பட்டான்.

இதற்குள் நாரதர் அமராவதிப்பட்டணம் சென்று தேவேந்திரனிடம், ஏ! இந்திரா! என்ன சர்வ சாதாரணமாக உட்கார்ந்திருக்கிறாய்? சிவன் இராவணனின பக்திக்கு வசப்பட்டு தன் ஆத்மலிங்கத்தைக் கொடுத்து, அதை மூன்று வருடங்கள் விடாமல் சிரத்தையோடு பூஜை செய்தால், சிவனாகவே ஆகி விடலாமென்றும் சொல்லிவிட்டார். இனிமேல் அவனுக்கு சாவு கிடையாது. உனது சகல செல்வங்களோடு ரம்பை, மேனகை எல்லோரையும் சேர்த்து அவனுக்குக் கொடுக்க வேண்டியதுதான். உன்னோடு முப்பது முக்கோடி தேவர்களும் இனி அவனிடம் ஆயுள் கைதிகளாக ஆகப்போகிறீர்கள் போ! என்றார்.

நாரதர் சொன்னதைக் கேட்ட இந்திரன் நடுங்கினான். வழி புலப்படாத நிலையில் இருவரும் பிரம்மாவிடம் செல்ல அவருக்கும் எதுவும் சொல்லத் தெரியாமல் மூவருமாக விஷ்ணுவிடம் ஓடி முறையிட்டனர். பிரம்மதேவன் மகா விஷ்ணுவைப் பார்த்து, நீங்கள் ராமாவதாரம் எடுத்து இராவணனை வதம் செய்து தேவர்களை விடுதலை செய்ய வேண்டியிருக்க இப்படி இராவணன் சிவனாரிடம் ஆத்ம லிங்கத்தைப் பெற்றுவிட்டானே, இனி அவதாரம் எடுப்பது எப்படி? பலம் பெற்றுவிட்டால் இந்த இராவணனை வதம் செய்வது எப்படி? என்றார்.

குருவைத் தேடி – 12

ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயர் அவதரித்த கதை

முன்னொரு காலத்தில் அத்திரி மகரிஷி என்ற மகா தபஸ்வி வாழ்ந்து வந்தார். அவரது மனைவி அநுசூயா. அவள் பதிவிரதா சிரோன்மணி. அவளுடைய பதிபக்தியை மூவுலகங்களும் புகழ்ந்தன. அவளது அடக்கமும் பொறுமையும் செயல்படும் திறனும், கணவனின் குறிப்பறிந்து சேவை செய்யும் பாங்கும் எங்கும் எல்லோராலும் பாராட்டிப் பேசப்பட்டன. தேவர்களும் அவளது பெருமையை மதித்துப் போற்றினர். அநுசூயாவைப் போல் ஒரு மாதர் குலத் திலகம் எங்கு தேடினாலும் பார்க்க முடியாது என்று நாரதர், சரஸ்வதி, லட்சுமி, பார்வதி ஆகிய மூன்று தேவியரிடம் புகழ்ந்து பேசினார்.

தம்மையும் விட மேலானவள் அநுசூயை என்ற புகழ்ச் சொற்கள் தேவியர் மூவரிடமும் பொறாமையை ஏற்படுத்தியது. எனவே அவர்கள் தம் கணவர்களிடம் தெய்வத்தன்மை வாய்ந்த எம்மிலும் பார்க்க ஒரு மனிதக் பெண் எவ்வாறு பண்பிலும் பணிவிடையிலும் சிறந்து புகழ் பெற முடியும்? என்று வாதம் செய்தனர்.

படைப்பு என்பது பிரம்ம விருப்பம். அது செலுத்தும் வழி தான் யார் என்றாலும் செயல்பட முடியும் என்ற உண்மையை உய்த்து உணர்ந்த பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் மூவரும் தம் தேவியரிடம் அமைதியாக இருக்கும்படியும் தாங்கள் சென்று சோதிப்பதாகவும் கூறி, நாடகத்திற்கு தயாராகிப் பூலோகத்திற்கு வந்தார்கள்.

ஆசிரமத்தில் அநுசூயா மட்டும் இருந்தாள். அத்ரி முனிவர் வெளியில் சென்றிருந்தார். அந்த சமயத்தில் மூர்த்திகள் மூவரும் சந்நியாசிகளாக வேடம் தரித்து வீட்டிற்கு முன் வந்து உணவளிக்கும்படி குரல் கொடுத்தனர். அனுசூயை வந்த அதிதிகளை வரவேற்று உபசரித்து அமரச் செய்தாள்.

வந்தவர்கள், தாங்கள் மிகவும் பசியோடு இருப்பதாகவும், தாங்கள் விரும்பும் விதத்தில் உணவளிக்க வேண்டும் என்றும் கூறினர். வெளியில் சென்றிருக்கும் கணவர் வந்து விடட்டுமே என்று நினைத்திருந்த அநுசூயை அவர்கள் பசியுடன் இருப்பதாகக் கேட்டு உரிய ஏற்பாடுகளைச் செய்து உணவருந்த அழைத்தாள்;. அவர்கள் மீண்டும் தாங்கள் விரும்பும் வண்ணம் உணவளிக்க சித்தமா? என்று கேட்டனர்.

சித்தமாக இருக்கிறேன் என்று தெளிந்த உள்ளத்துடன் கூறினாள் அவள். சோதிக்க வந்த முனிவர்கள், ஆடைகளற்ற நிலையில் உணவளிக்குமாறு கோரிக்கை வைத்தனர்.

அநுசூயா திடுக்கிடவில்லை. அமைதியாக, திடமாக, வந்திருப்பவர்களை உற்று நோக்கினாள். தவத்தாலும், பெண்மையின் சிறப்பினாலும் பதிவிரதா தன்மையினாலும் உயர் உணர்வு நிலையின் உச்சத்தில் இருந்த அந்த மாதரசி, ‘இவர்கள் சாதாரண முனிவர்கள் அல்ல. என்னைச் சோதிக்க வந்த மகா புருஷர்களாக இருக்க வேண்டும். அதிதிகளின் ஆசையை நிராகரிக்கக்கூடாது.

week12b

என்னுடைய சித்தம் சுத்தமாக இருந்தால், எனது கணவரின் தவம் வலிமையாய் இருந்தால் யாரால் என்ன செய்து விட முடியும்?” என்று சிந்தித்துப் பார்த்து ஒரு முடிவிற்கு வந்தாள். ‘தங்களின் விருப்பப்படியே நான் உணவிடுகிறேன்!” என்று கூறி, சமையல் அறைக்குள் சென்றாள். அடுத்த கணம் கண்களை மூடித் தன்னுள் மூழ்கி, ஆத்ம ஆற்றலைப் பணிந்து வேண்டினாள். அவளது அகமுகப் பிரார்த்தனையின் வலிமையால் ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்த முனிவர் மூவரும் குழந்தைகளாக மாறிவிட்டனர்.

அநுசூயா ஒவ்வொரு குழந்தையைத் தூக்கி எடுத்து அவர்கள் விரும்பிய வண்ணம் உணவை ஊட்டினாள். அவற்றின் வயிறு நிரம்பியதை அறிந்து, வாய் துடைத்து, மரத்திலே தூளி கட்டி அதிலே குழந்தைகளை விட்டு, சப்தஸ்வரங்களுடன், உபநிஷதப் பொருள் பொதிந்த இனிய பாடல்களைத் தாலாட்டாகப் பாடித் துhங்க வைத்தாள்.

அத்திரி முனிவர் தன் ஆசிரமத்தை அடைந்ததும், தனது பத்தினி பாடுவதையும், தூளியில் மூன்று குழந்தைகள் கிடப்பதையும் பார்த்துவிட்டு நடந்ததைப் பற்றி வினவினார். அவரும் வியந்தார். உடனே அவர் தம் திவ்விய பார்வையால் வந்தவர்கள் மூவரும் மும்மூர்த்திகளே என்பதைப் புரிந்து கொண்டார். தம் மனைவியுடன் சேர்ந்து அவர்களை வணங்கினார். உடனே மூவரும் தமது சுய வடிவத்தை எடுத்து எதிரில் தோன்றி இருவரையும் ஆசீர்வதித்தனர்.

அத்திரி முனிவரின் மனைவி அநுசூயாதேவியின் பெருமையை வெளிப்படுத்தவே இவ்வாறு நிகழ்ந்தது என்று கூறி, வேண்டும் வரத்தை அளிப்பதாகக் கூறினர். மும்மூர்த்திகளும் ஒரே வடிவமாக மூன்று குழந்தைகளும் என் புத்திரர்களாக இருக்க வேண்டும் என்ற வரத்தை அநுசூயா பிரார்த்தித்தாள். அவர்களும் அந்த வரத்தை அளித்து விட்டு மறைந்தனர். அந்த மும்மூர்த்திகளின் அம்சமாக ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயர் அத்திரி முனிவருக்கும் அனசூயா தேவிக்கும் புத்திரனாக அவதரித்தார். அவதுhத குரு பரம்பரையின் மூல புருஷராக அவர் விளங்கினார். இந்த வரலாற்றை சித்தர் சொல்ல, நாமதாரகன் மிகுந்த சிரத்தையுடன் கேட்டான்.

ஸ்ரீ பாத வல்லபர் பிறந்த கதை

வேத காலத்தில் பாரதத் திருநாட்டில் தவ முனிவர்கள் ஆசிரமங்கள் அமைத்து இறையுணர்வில் தோய்ந்து உலக மக்களுக்கு வழிகாட்டிகளாய், தேவர்களின் உலகங்களுக்கும் பூமிக்கும் தொடர்பு கொண்ட நிலையில் உள்ளுணர்வால் உயர்வடைந்து வாழ்ந்த காலம் அது. அத்தகைய ஒரு கால கட்டத்தில்தான் தெய்வங்களின் ஒருமித்த அம்சமாக ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயர் அவதரித்தார். அவதூத ஆசிரம முறையில் ஆரம்ப குருமகான் அவரே.

அவதாரங்கள் தொடர்ந்தன. மக்கள் பரிணாம வளர்ச்சியில் உயர வேண்டும் என்பதற்காக மகான்கள் தொடர்ந்து அவதரித்து, வாழும் முறையைத் தர்ம நெறி சார்ந்ததாக இருக்கும்படி நெறிப்படுத்திக்கொண்டே இருந்தனர். அவ்வகையில் சமுதாய நெறிமுறைகள் கட்டுக் குலைந்து கொண்டிருந்த ஒரு கால கட்டத்தில் , ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயர், ஸ்ரீ பாத வல்லபர் என்ற மனிதராகப் பூமியில் மீண்டும் அவதரித்தார்.

மத்திய இந்தியாவின் கிழக்குப் பகுதியில் பீடாபூர் என்ற தேசத்தில் ஆபஸ்தம்ப சாகையில் பிறந்த ஆப்னராஜா என்ற பிராமணர் ஒருவர் இருந்தார். அவரது மனைவி சுமதா. அவள் இல்லறத்தை நல்லறமாய் நடத்திக்கொண்டு, பதி சேவை செய்து, வந்த விருந்தினரை ஆதரித்துகொண்டு வாழ்ந்து வந்தாள்.

ஓர் அமாவாசை தினத்தன்று அவர்கள் வீட்டில் சிரார்த்தம் (இறந்தவர்களுக்கு திதி கொடுப்பது) நடைபெற்றது. பிராமண முறைப்படி செய்ய வேண்டிய சடங்குகள் எல்லாம் வரிசையாக நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தன. திவசச் சமையல் தயாராக இருந்தது. பிராமணர்கள் உணவருந்த வேண்டியது தான் பாக்கி. அந்த சமயத்தில் ஒரு துறவி அவ்வீட்டு வாசலில் வந்து, பவதி பிட்சாந்தேஹி! என்று சொல்லிக்கொண்டு நின்றார்.

ஆசார முறைப்படி இறந்த முன்னோர்களுக்குத் திதி கொடுக்கும் நாளன்று வெளி ஆட்கள் யாருக்கும் உணவளிக்கக்கூடாது. பிட்சை அளிக்கக்கூடாது. மேலும் வந்திருக்கும் பிராமணர்கள் உணவருந்தி, காக்கைகளுக்கு அன்னமிட்ட பிறகு தான், வீட்டில் உள்ளவர்களே சாப்பிட முடியும். மிகுந்த சிரத்தையுடன், கூடுதல் கவனத்துடன் பிராமணர்கள் பொறுப்பாகச் செய்ய வேண்டிய சடங்கு இது.

இவ்வளவும் சுமதா நன்றாக அறிந்தவள் தான். என்றாலும் வாயிலில் நின்ற துறவிக்கு உணவளிக்காமல் அவரைப் பசியுடன் திருப்பியனுப்ப அவள் விரும்பவில்லை. எனவே, வகுக்கப்பட்ட நியமங்களை மீறி அவள் பிராமணர்கள் சாப்பிடும்;; முன் பிட்சுவாக வந்தவருக்கு அன்னமிட்டாள்.

கணவனுக்கு அடங்கிய நிலையில் குலதர்மத்தை கடைப்பிடிக்க வேண்டிய கட்டாயம் இருந்தும் துணிவுடன் பசியறிந்து உணவு அளித்த சுமதாவின் முன் பிச்சை பெறுபவராக, மும்மூர்த்திகளின் ஒருமித்த மகானாகிய ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயர் நின்றார். அவளது தாய்மைப் பண்பைப் பாராட்டி. தாயே! உன் சேவையைக் கண்டு நான் மகிழ்ந்தேன். வேண்டும் வரத்தைக்கேள்! என்று கூறினார்.

அவள் அவரை வணங்கிப் பலவிதமாகத் துதித்தாள். பிறகு ஸ்வாமி! தாங்கள் என்னைத் தாயே! என்று அழைத்தீர்கள். அந்த வாக்கு பொய்க்கக்கூடாது. உம்மைப் போன்ற ஞானியை நான் மகனாகப் பெற வேண்டும். ஏனென்றால் எனக்குப் பிறக்கும் குழந்தைகள், பிறந்த சில காலத்திற்குள்ளாகவே இறந்து விடுகின்றன. பிழைத்து உயிர் வாழ்கின்ற குழந்தைகள் குருடாகவும், முடமாகவும் இருக்கின்றன! என்று கூறிக் கண்ணீர் விட்டாள்.

அவள் வேண்டுகோளை வந்திருந்த தத்தர் ஏற்பதாகக் கூறி அதில் ஒரு மாற்றத்தையும் கூறினார். அம்மா! உன் விருப்பப்படி எம்மைப் போன்ற ஒரு ஞானி மகனாகப் பிறப்பான். ஆனால் அவன் அநேக நாள் உன் வீட்டில் தங்க மாட்டான். பெரிய ஞானியாகி உன் துன்பங்களைப் போக்கி, உலகில் ஞான மார்க்கத்தைப் பரப்புவான்! என்று சொல்லி மறைந்தார்.

பக்தையான சுமதா நடந்தவற்றை அப்படியே தன் கணவரிடம் கூறினாள். இருவரும் மனம் மகிழ்ந்து, நெகிழ்ந்து இறைவனை வழிபட்டுப் போற்றித் துதித்தனர். பிறகு பக்தியுடன் ஸ்ரீ தத்தரின் அவதாரத்தை எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தனர்.

சுமதா தன்னுடைய கணவனின் அனுமதி இல்லாமல் சிரார்த்த (திதி) தினத்தில் பிட்சை அளித்துவிட்ட போதிலும், தோஷம் ஏதும் ஏற்படவில்லை. மாறாக எந்த சிரார்த்தம் செய்தாலும் முடிவில் ஏகோ விஷ்ணு! என்று சொல்லி அந்த விஷ்ணுவிற்கு அர்ப்பணம் செய்கின்றோமோ எந்த விஷ்ணுவிற்கே அவள் அன்னமிட்டதால், பித்ருக்கள் சுவர்க்கத்தை அடைந்து பிறவிப் பிணி தீர்த்தனர்.

எனவே, மதிய வேளையில் யார் பிச்சைக்கு வந்தாலும், ஒன்றும் இல்லை போ! என்று சொல்லாமல் நம் சக்திக்கு ஏற்றவாறு பிட்சை இட வேண்டும். அந்த நேரத்தில் வீட்டிற்கு யார் வந்தாலும் அவர்களுக்கு உணவிட்டு உபசரிக்க வேண்டும். தத்தர் எந்த ருபமாக வருவார் என்று சொல்ல முடியாது.

நாட்கள் மாதங்களாயின. இறைவன் அருளை வரமாய்ப் பெற்ற சுமதா ஒரு நல்ல நாளில் ஓர் ஆண் குழந்தையைப் பெற்றாள். தமது குறை தீர்க்க வந்த குலக்கொழுந்தை இருவரும் தெய்வம் தந்த பிரசாதம் என உறுதியாக எண்ணி, ஸ்ரீ பாதன் என்ற பெயரைச் சூட்டினர். குழந்தை வளர்ந்து ஏழு வருடங்களாயின. அவனுக்கு முறைப்படி உபநயனம் செய்து வைத்தனர். உபநயனம் என்பது சிறுவனை வேதம் கற்கத் தகுதியுடையவனாக, பிரம்மச்சாரியாக ஆக்குகின்ற ஒரு சடங்கு. ஸ்ரீ பாதனுக்கு உபநயனம் செய்து முடித்த உடனேயே நான்கு வேதங்களையும், சாஸ்திரங்கள், மீமாம்சம் முதலிவற்றையும் மிகத் தெளிவாகத் தானாகவே சொல்ல ஆரம்பித்தார். கூடியிருந்த பிராமணர்களும் மற்றவர்களும் அதிசயப்பட்டு, யாரோ சித்த புருஷர் ஏதோ காரணத்திற்காக இவர்களுக்குப் புதல்வனாகப் பி;றந்திருக்கின்றார்! என்று பேசிக்கொண்டனர்.

ஸ்ரீபாதனுக்குப் பதினாறு வயது வந்தது. தாய் தந்தையர் அவனுக்குக் கல்யாணம் செய்ய யோசித்தனர். இதை அறிந்த ஸ்ரீ பாதன் தான் பிரம்மச்சாரி என்றும், யோகி என்றும், மற்றப் பெண்களைத் தாயாகவே தான் பாவிப்பதாகவும், இது சத்தியம் என்று கூறி, என்னை ஸ்ரீ வல்லபர் (லட்சுமியின் கணவன்) என்று கருத வேண்டும் என்றான். இதற்குப் பிறகு அவரை ஸ்ரீபாத ஸ்ரீ வல்லபர் என்றே எல்லோரும் அழைத்தனர். அன்று வந்த துறவி சொன்னது உண்மையாயிற்றே! என்று தந்தை நினைத்தார். தாயோ புத்திர பாசத்தால் மிகவும் வருத்தமடைந்து, ‘உன்னைத் தவிர எங்களை யார் காப்பாற்றுவார்கள்? உன்னை நம்பியவர்களை இப்படிக் கை விடலாமா? காப்பாற்ற வேண்டாமா?” என்று சொல்லிக்கொண்டு மயக்கமடைந்து விட்டாள்.

ஸ்ரீபாதர் தாயைத் தேற்றினார். ‘பயப்பட வேண்டாம்! உங்களை நான் அப்படி நிர்க்கதியாய் விட்டுவிட மாட்டேன்” என்று சொல்லி அருகில் நின்றிருந்த தன் சகோதரர்களான குருடனையும், முடவனையும் தமது அமிர்தப் பார்வையால் பார்க்க, அடுத்த நொடி இருவருமே மிக அழகான உடலமைப்பு கொண்டவர்களாகவும், வேத சாஸ்திர பண்டிதர்களாகவும் ஆகிவிட்டனர். எல்லோரும் வியப்போடு பார்த்திருக்க சகோதரர் இருவரும் அவரை நமஸ்கரித்தனர்.

தங்களின் கருணையால் எங்கள் பாபங்கள் தெளிந்தன! என்றனர். ஸ்ரீபாதர் அவர்களை ஆசீர்வதித்து,’ இனி உங்களுக்கு ஒரு குறையுமில்லை. நல்ல விதமாகத் திருமணம் செய்துகொண்டு, சகல செல்வங்களையும் பெற்று நல்ல புத்திரர்களையும், பேரக் குழந்தைகளையும் அடைந்து சுகமாக வாழ்வீர்கள்! தாய் தந்தையருக்கு உரிய பணிவிடைகளை இறுதிவரை பொறுப்போடும் அன்போடும் செய்து வாருங்கள்!” என்றார்.

பிறகு ஸ்ரீபாத ஸ்ரீ வல்லபர் தம் பெற்றோருக்கு உரிய ஆறுதல் மொழிகள் கூறி ஊர் மக்கள் அனைவரிடமும் விடைபெற்று வடக்கு திசை நோக்கிப் புறப்பட்டு போனார். ஓர் உயர்ந்த ஸாதுக்கள் பரம்பரையை உருவாக்கவும், சாதுகளுக்கு தீட்சை கொடுக்கவும், அவர்களுக்கு அனுக்கிரகம் செய்யவும் அதிவேக யாத்திரை மேற்கொண்டார். காசி சேத்திரத்திற்குச் சென்றார். பிறகு பத்ரி நாராயணனைத் தரிசித்தார். பிறகு கோகர்ணம் என்னும் புண்ணியத் தலத்திற்கு வந்தார்.

இவ்வாறு கங்காதரரின் குமாரரான நாமதாரகனுக்கு ஸித்தர், ஸ்ரீபாத ஸ்ரீ வல்லபர் பிறந்த கதையைக் கூற, நாமதாரகன் பக்தியுடனும், பணிவுடனுடம் அவர் கூறியதைக் கேட்டான்.