Welcome

Featured

வணக்கம்.

வாழ்க்கையின் பரபரப்பு எல்லோரையுமே துரத்திக் கொண்டிருக்கிறது. நின்று நிதானிக்க, ஒன்றைப் பற்றி சிந்தித்துப் பார்க்க, யாருக்குமே நேரமில்லை என்றாலும் சிலவற்றை நாம் ஐம் புலன்களால் அனுபவிக்கின்றபோது, அடடா! இதை எல்லோருமே ரசிக்கலாமே! என்று ஓர் ஆவல் உள் தூண்டலின் விளைவே. யான் பெற்ற இந்த இன்பத்தை உங்கள் எல்லோருடனும் பகிர்ந்து கொள்ள வழக்கம் போல் உள் உணர்வு தூண்ட, இந்த முயற்சியை மேற்கொண்டிருக்கிறேன். படியுங்கள்! அனுபவியுங்கள்! சிந்தியுங்கள்! உங்களிலும் இன்பம் பெருகட்டும்!

 

என்றும் நட்புடன்,

விஜயா!

Please click on குருவைத்-தேடி to read the new articles, the posts in the Home page are based on the order of newer post.
The calendar on the right shows “dates highlighted” to indicate articles posted on those dates.
The recent posts on the right shows the most recent posts.
I have included pdf version of each article in the tab for the relevant topics for you to print .

Comments are always welcome.

குருவைத் தேடி – 8

நாமதாரகன் தான் கனவில் கண்ட யோகியைத் தன் கண் முன் கண்டு மனம் நெகிழ்ந்து நெஞ்சார்ந்த பக்தியுடன் பலவாறு துதி செய்து அவரது சரணக் கமலங்களில் நமஸ்கரித்து அவர் யார்? என்று கேட்டான்.

அதற்கு அவர் தான் ஒரு யோகி என்றும் சகல புண்ணிய தீர்த்தங்களையும், புண்ணியத் தலங்களையும் தரிசித்து வருவதாகவும் தமது குரு, மும்மூர்த்திகளின் அவதாரமான ஸ்ரீ நரஸிம்ம ஸரஸ்வதி என்றும் கூறினார்.

மேலும் அவர் தமது குரு அமரஜா, பீமா என்னும் இரண்டு நதிகள் சங்கமிக்கும் இடமாகிய காணகாபூர் என்னும் இடத்தில் வசிக்கின்றார். அவர் வரும் பக்தர்களுக்கு அபயமளித்து இந்த சம்சாரக்கடலிலிருந்து விடுபடுவதற்கான வழிகாட்டவே அங்கு வீற்றிருக்கின்றார் என்று கூறினார்.

அவருடைய பக்தர்களுக்கு வறுமை இல்லை. தனம், தானியம், பசுக்கள் முதலிய எல்லாச் செல்வங்களையும் குறையறப்பெற்று குருவருளால் நிறைவுடன் வாழ்கிறார்கள் என்றும் சொன்னார்.

இதையெல்லாம் கேட்டு நாமதாரகன் மகிழ்ந்தான். யாரைச் சந்திக்க வேண்டும் என்ற ஆவலில் தான் இவ்வளவு தூரம் பயணப்பட்டானோ அந்த குருவையறிந்த ஒரு யோகி தன்முன் தோன்றி குருவின் பெருமைகளைக் கூறக் கேட்கும்படி அமைந்ததே என மனதிற்குள் நன்றி கூறினான். அவன் அந்த சித்தரை மீண்டும் வணங்கி, தனக்கு எப்போதும் துயரமாகவே இருக்கிறது என்றும் ஏதேதோ சந்தேகங்கள் தன்னை வாட்டுகின்றன என்றும், சித்தர் தான் அவற்றைத் தீர்க்க வேண்டும் என்றும் கூறினான்.

குரு கிருபை எவனுக்கு ஏற்படுகிறதோ அவனுக்குக் கஷ்டங்கள், சந்தேகங்கள் எல்லாம் தீரும். எல்லாத் தெய்வங்களும் அவனுக்கு வசப்படுவார்கள். கலிகாலத்தை அவன் எளிதில் ஜெயித்து விடுவான். குரு என்பவர் மும்மூர்த்திகளின் அவதாரம் என்னும் நிச்சயபுத்தி ஒருவனுக்கு இருந்தால் அவனுக்கு எதுதான் கிட்டாது. ஒருவேளை விஷ்ணுவோ, சிவனோ நம்மிடத்தில் கோபமடையலாம். அவ்வேளையில் குரு தன் சிஷ்யனைக் காப்பாற்றி விடுவார். ஆனால் குருவின் கோபத்தை அந்த விஷ்ணுவாலோ, சிவனாலோ தணிக்க முடியாது, என்று சித்தர் நாமதாரகனிடம் சொன்னார்.

சித்தர் கூறியதைக் கேட்ட நாமதாரகன் பணிவுடன், ‘ஸ்வாமி! நீங்கள் சொன்ன விபரத்தின் பொருள் எனக்குப் புரியவில்லை. சிவன் விஷ்ணு முதலிய தெய்வங்கள் கோபித்துக்கொண்டாலும் அதைக் குருவால் தீர்க்க முடியும், ஆனால் குரு கோபமடைந்தால் அதைத் தணிக்க முடியாது என்று சொல்கிறீர்களே, எந்த சாஸ்திர புராணத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டு இப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?” என்றான். மேலும் அவன் ஸ்ரீ நரசிம்ம சரஸ்வதி மும்மூர்த்திகளின் அவதாரம் என்று எப்படிச் சொல்கிறீர்கள்? ஏன் மும்மூர்த்திகள் இத்தகைய அவதாரத்தை எடுத்தனர்? என்றும் கேட்டான்

சித்தர் அவனிடம், ‘மிகவும் நுட்பமான சில விடயங்களை நான் சொல்ல இருக்கின்றேன். அப்படி நான் சொல்லப்போகின்ற வரலாற்றில் உன் கேள்விக்கான பதில் இருக்கிறது. எனவே ஒருமித்த கவனத்துடன் கேள்! என்றார்.
vishnu creates brahma
ஒரு சமயம் உலகத்தில் பிரளயம் ஏற்பட்டது. அந்த வேளையில் எந்தவிதமான ஒன்றுமே இல்லாமல் பிரம்ம ஸ்வரூபமான ஸ்ரீமன் நாராயணன் மட்டும் ஆலிலை கிருஷ்ணனாகப் பிரளய நீரில் மிதந்தார். அப்போது அவருள்ளத்தில் ‘படைக்க வேண்டும்” என்ற எண்ணம் உதித்தது. உடனே அவரிலிருந்து பிரம்மன் தோன்றினான். தோன்றியவுடன் நான்கு திசைகளையும் நோக்கித் தன்னைத் தவிர வேறு எவருமில்லை. எனவே நான் பெரியவன் என்று எண்ணினான். உடனே மகா விஷ்ணு ‘இதோ நான் இருக்கிறேன்!” என்றார்.

உடனே பிரம்மதேவன் விஷ்ணுவை வணங்கித் தான் என்ன செய்ய வேண்டும்? என்று வினவ, ‘படைப்புத் தொழிலை மேற்கொள்வீர்! எனக் கூறினார். பிரம்மா சிருஷ்டி செய்யும் விதத்தைச் சொல்லும்படி கேட்க, விஷ்ணு தன்னிடத்தில் இருந்த நான்கு வேதங்களையும் பிரம்மதேவனிடம் கொடுத்து, ‘இவை அலாதியானவை. இவற்றைக் கொண்டு ஜகத்தை சிருஷ்டி செய்!” என்று சொன்னார்.

அதன்படி பிரம்மதேவன் வேதங்களை கைக்கொண்டு, அவற்றை அனுசரித்து வரிசையாக இந்தப் பிரபஞ்சத்தை உருவாக்கினார். பிறகு பஞ்சபூதங்களை அடிப்படையாக வைத்து உயிரினங்களைப் பலவகைகளாய்ப் படைத்தார். வியர்வையிலிருந்து உற்பத்தியாகும் ஜந்துக்கள், முட்டையிலிருந்து உருவாகும் ஜந்துக்கள், விதைகளிலிருந்து உற்பத்தியாகும் உயிரினங்கள், குட்டி போடும் உயிரினங்கள் என்றெல்லாம் படைப்பு அமைந்தது.

பிரம்மதேவன் சனகாதி முனிவர்களையும், மரீசி முதலிய ரிஷிகளையும், தேவர்கள், அசுரர்கள், பிரஜாதிபதிகள் எனவும் உருவாக்கினார். அதற்கு மேல் நான்கு யுகங்களைப் படைத்தார். அவற்றில் முதலாவது யுகம் கிருத யுகம், இரண்டாவது திரேதாயுகம், மூன்றாவது துவாபரயுகம், நான்காவதாக உள்ளது தான் கலியுகம்.

(தொடரும்..)

குருவைத் தேடி – 7

நானோ சிறுவன். காவியமோ கற்பனையோ எனக்கு இல்லை. குருநாதன் எப்படி விரும்புகிறாரோ அப்படி நான் எழுத முற்படுகின்றேன். என் மழலைச் சொற்களை ஏற்றுக்கொள்ளும்படி வேண்டுகிறேன்.
என் வம்சத்தில் எல்லோருக்கும் சத்குருவின் அருள் இருந்தது. அதன்படி எனக்கும் ஸ்ரீ குரு நரசிம்ம சரஸ்வதியின் சரித்திரத்தை எழுதும்படி குருவின் ஆணை கிடைத்தது. அமிர்தம் போன்ற இதனை எழுதுவதால் உனக்கு நான்கு விதமான நன்மைகளும் சித்திக்கும் என்று அவர் கூறினார்.

ShriNarasimhaSaraswatiகுரு ஸ்ரீ நரசிம்ம ஸரஸ்வதி மும்மூர்த்திகளின் அவதாரம். அவரது சரித்திரத்தை வர்ணிக்க ஆதிசேஷனாலும் முடியாது. அச்சரித்திரத்தைக் கேட்டால் அல்லது வாசித்தால் புத்திர பாக்கியம் உண்டாகும். யார் இதனைப் பக்தியுடன் பாராயணம் செய்கிறார்களோ அவர்களது வீட்டில் அஷ்ட லட்சுமிகளும் வாசம் செய்வார்கள். நோய்கள் பாதிக்காது. இந்த சரித்திரம் இருக்கும் வீட்டில் எப்போதும் அனைவரும் மகிழ்ச்சியாக வாழ்வார்கள். அப்படிப்பட்ட புண்ணிய கதையை நான் சொல்ல முற்படுகிறேன். என் சொல் மீது நம்பிக்கை வைத்து எல்லோரும் இதை அறிய வேண்டும்.

எப்படி தேனீ என்னும் சின்ன பூச்சியை வெறுக்காமல் அது சேகரித்துத் தரும் தேனை விரும்புகிறோமோ, முத்துச் சிப்பியை இகழாமல் அதில் உண்டாகின்ற முத்துக்களை மதிக்கின்றோமோ, அரச மரம் முளைத்திருக்கும் இடத்தைக் கருதாமல் எங்கு முளைத்தாலும் அதனை வணங்குகிறோமோ, அதுபோல நான் ஒரு அற்பன் இதனை எழுதுகிறேன் என்று அவமதிக்காமல் இதிலிருக்கும் அமிர்த தத்துவத்தைக் கிரகிக்கும்படி வேண்டுகிறேன். இதை சிரத்தையாய் படித்தால் அல்லது கேட்டால் பிரம்ம ஞானம் உண்டாகும். நினைத்ததெல்லாம் கைகூடும்.

முன்னொரு காலத்தில் மகாராஷ்டிர மாநிலத்தில் உள்ள குல்பர்கா என்ற பெருநகரில் காணகாபூர் என்னும் பிரசித்தி;பெற்ற ஊரில் ஸத்குரு ஸ்ரீ நரசிம்ம சரஸ்வதி என்ற மகான் வசித்து வந்தார். அவர் மக்களுக்கு எல்லா விதத்திலும் நல்லருள் புரிந்தார். அவரது மகிமையை அறிந்தவர்களாய் நாலா திசைகளில் உள்ள ஊர்களிலிருந்தும் பக்தர்கள் அவரை நாடி வந்து தரிசித்து, அவரவர் விரும்பிய வரங்களைப் பெற்றனர். புத்திர பாக்கியம் இல்லாதவர்கள் புத்திர சந்ததியையும், செல்வத்தை விரும்பியவர்கள் செல்வத்தையும் மற்றவர்கள் நான்குவித புருஷார்த்தங்களையும் வேண்டிப் பெற்று மகிழ்ச்சியடைந்தனர்.

அப்படிப்பட்ட ஸ்ரீ நரசிம்ம சரஸ்வதி என்னும் குருநாதரின் பெருமைகளைப்பற்றி வேறு ஒரு ஊரில் வசித்து வந்த நாமதாரகன் என்னும் பக்தன் கேள்விப்பட்டான். அவன் பல்வேறு காரணங்களால் உலகின் மீது ஒரு வெறுப்பும், மனதில் வாழ்க்கையைப் பற்றிய பல்வேறு சந்தேகங்களையும் கொண்டிருந்தான். மனம் கலங்கிய நிலையில் அவன் குரு நரசிம்ம ஸரஸ்வதி பற்றிய அற்புதங்களைப் பலர் பேசக் கேட்டான்.

யாருக்குத் தெய்வ பலமில்லையோ அவனுக்குக் குருபலம் அவசியம் வேண்டும். எப்படி சிந்தாமணி என்னும் ரத்தினம் தன்மீது பட்டவுடன் இரும்பு தங்கமாக மாறுகின்றதோ அப்படி குரு சரணத்தின் சம்பந்தத்தால் பக்தனின் பிறவித் துயர் தானாய் விலகும் என்று சிந்தித்த நாமதாரகன், அந்த மகானை எப்படியும் தரிசிக்க வேண்டும் என்ற ஓரே ஆவலுடன் தன் ஊரைவிட்டு காணகாபூரை நோக்கிப் புறப்பட்டான்.

அப்படி அவன் ஒவ்வொரு ஊராகக் கடந்து செல்லும் போது, சதா சர்வ காலமும் குருவருளின் உயர்வைப் பற்றிய ஒரே சிந்தனையாகவே நடந்து சென்றான். இந்த கலியுகத்தில் நம்மை ரட்சிக்கக்கூடிய மகான் – நரசிம்ம ஸரஸ்வதி ஒருவரே என்றும், அவர்தான் ஒருவருக்குத் தாய், தந்தை எல்லாம் என்றும், எல்லாவற்றிற்கும் சாட்சியாய் இருப்பவரும், முத்தொழிலைச் செய்பவருமாகிய பரம்பொருள் அவரே என்றும், எப்படி ஒரு தாய் தன் குழந்தையைக் காப்பாற்றுவாளோ அப்படி குரு தேவர் அனைவரையும் ரட்சிப்பார் என்றும் பலவிதமாக யோசித்துக்கொண்டே அவன் வழி நடந்தான்.

ஒருநாள் நீண்ட தூரம் நடந்து பின்பு ஓரிடத்தில் ஓய்வு எடுக்கின்றபோது நாமதாரகன், ‘நமக்கு இந்த மானுடப் பிறவியைத் தந்த கடவுளுக்கு நாம் கைம்மாறு செய்ய முடியுமா? பரம்பொருள் பக்தர்களிடம் காட்டும் பரிவிற்கு அளவு உண்டா? தான் கேட்டபடி எல்லாவற்றையும் தானம் செய்த பலி சக்கரவர்த்தியை அவன் பாதாளலோக அதிபதியாக்கினானல்லவா! தனக்கு உதவி செய்த விபீஷணனுக்குத் தங்க மயமான இலங்கையையே அளித்து மன்னனாக முடி சூட்டவில்லையா? குழந்தை துருவனுக்கு அழியாத துருவ பதத்தை அளித்தானே! அவர்களெல்லாம் அவனுக்கு என்ன கைம்மாறு செய்தார்கள்?

தாயும் தந்தையுமாய் இருந்து என்னைக் காக்கும் உங்களுக்குப் பிரதி உபகாரமாக என்னால் என்ன செய்ய முடியும்? அப்படியே நான் எதையாவது ஒன்றைக் கொடுத்து, அதற்குப் பதிலாக வேறு ஒன்றைக் கேட்டுப் பெற்றால் அது வியாபாரமாகி விடாதா? அப்படிச் செய்வதால் தயாநிதி என்ற உமது பெருமைக்கு இழுக்கு ஏற்பட்டுவிடுமே. மேலும் பதினான்கு உலகங்களுக்கு நாயகனாய் விளங்குகின்ற உங்களுக்கு நான் எதைத்தான் கொடுக்க முடியும்?

மழையானது எதையாவது விரும்பியா பூமியின் மீது பொழிகின்றது? கருணையாலல்லவா அது செயல்படுகின்றது? நீங்கள் கருணா மூர்த்தியாயிற்றே. என்னை ரட்சிக்கக் கூடாதா? என் முன்னோர்கள் குரு பக்தி செலுத்தவில்லையா? அப்படி அவர்கள் செய்த குருபக்தியின் பலன் எனக்குக் கிடைக்கக்கூடாதா? நான் நினைத்தால் உங்களோடு சண்டை போட்டு உங்களது தரிசனத்தைப் பெற முடியும். ஆனால் அப்படிச் செய்வது தவறல்லவா? குழந்தை தவறு செய்தாலும் அதைத் திருத்திக் காத்தருள வேண்டியது தந்தையின் கடமையல்லவா? நீங்கள் தான் என் தாய், தந்தை, குரு என்று நினைப்பவனைக் கை விடலாமா? எனது வேண்டுகோள்கள் தங்கள் காதில் விழவில்லையா?” என்றெல்லாம் நாமதாரகன் குரு கிருபையை வேண்டிப் பலவாறாக சிந்தித்து மனம் வருந்தினான்.

அவ்வாறு துயரத்துடன் இருந்தவன், உடற் களைப்பினாலும் மனச் சோர்வினாலும் ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்து அப்படியே தூங்கி விட்டான். அப்பொழுது கனவு ஒன்றைக் கண்டான். அக்கனவில் ஜடாதாரியாக, பீதாம்பரத்தை ஆடையாக அணிந்து, புலித்தோலைக் கையில் வைத்துக்கொண்டு உடல் முழுவதும் விபூதியைப் பூசியவராய் ஒரு யோகீஸ்வரர் தோன்றி தனது நெற்றியில் விபூதி பூசுவதுபோல் காட்சி தென்பட்டது.

உடனே அவன் சட்டென்று கண் விழித்துத் தான் கனவில் கண்ட யோகியைச் சுற்றுமுற்றுமாகத் தேடினான். அத்தருணத்தில் ஒரு பசு தன் கன்றினை எப்படித் தேடி ஓடி வருமோ, அதுபோல் ஸ்ரீ நரஸிம்ம ஸரஸ்வதி குரு மகான் ஒரு சித்தரைப் போல வடிவம் கொண்டு நாமதாரகனின் முன் தோன்றினார்.

திகைத்துப்போன நாமதாரகன் சட்டென்று எழுந்து சித்தரை வணங்கி அவரது சரணக் கமலங்களைத் தனது கேசத்தால் துடைத்து ஆனந்தமடைந்தான். தனது இதயத் தாமரையில் அவரை அமர்த்தி மானசீகமாகப் பதினாறு விதமான பூஜைகளைச் செய்து தொழுதான். அவனது பக்தி பூர்வமான சேவையைக் குருநாதரும் ஏற்றுக்கொண்டு அவனை ஆசீர்வதித்தார்.

அப்பொழுது நாமதாரகன் மீண்டும் அவரது பாதங்களில் விழுந்து வணங்கி, ‘சத்குருவே சரணம். தாங்கள் தான் எனக்குத் தாயும் தந்தையும் ஆவீர். என் அஞ்ஞானத்தை அழித்து சுயம் ஜோதியைக் காண்பிக்க வேண்டும். தங்களின் தரிசனத்தால் என் பாவமெல்லாம் அழிந்தது. என்னைக் காத்து ரட்சிக்க வந்த தவ முனிவராகிய தங்களின் பெயர், ஊர் முதலியவற்றை எனக்குச் சொல்ல வேண்டும்” எனப் பணிவுடன் வேண்டினான்.
(தொடரும்..)

குருவைத் தேடி – 6

வெளி உலக விவகாரங்களில் தான் சுகம் இருக்கிறதென்று நினைத்து மனிதன் துன்பத்தையே தேடி அலைகின்றான். மாயையால் உலகம் பொய்யைத் தேடி ஓடுகின்றது. நன்மை தருவதாகவும், இன்பம் தருவதாகவும், முதலில் தெரிபவை கடைசியில் துன்பம் தருவனவாகவே அமைகின்றன.

தயாநிதியாகிய ஸத்குருவிடம் சென்று ஆத்ம வித்தையை அறிய வேண்டும். குருவாகிய ஓடத்தில் ஏறி சம்சார சாகரத்தைக் கடக்க வேண்டும். கிணற்றுத் தவளைகள் போல் உலகத்தையே பெரிதாக நினைத்து வாழ்ந்து மக்கள் மாண்டு போகிறார்கள் அஞ்ஞான இருளை அகற்றி ஞானஒளி தரும் இந்த ஸ்ரீ குரு சரித்திரமானது, இதைப் படிப்பவர்களுக்கு சகல நன்மைகளையும் அளிக்க வல்லது.

தமிழ்மொழி புதியதொரு செல்வத்தைப் பெற்றிருக்கிறது என்பதில் சந்தேகமில்லை. குரு சரித்திரத்தைக் காமதேனு என்றே கருத வேண்டும். பக்தியுடன் சிரத்தையுடன் குருவின்மீது நம்பிக்கை வைத்து இதனைப் பயில்வதால் சிறந்த ஞானம் உண்டாகும். வேண்டியவர்கள் வேண்டிய பயனைப் பெறுவார்கள்.இவ்வாறு தவத்திரு சாந்தானந்த அடிகள் இந்நூலின் உயர்வு பற்றி விவரித்திருக்கின்றார்.

இவ்வளவு உயர்வு மிக்க குரு சரித்திரத்தை முறைப்படி துவங்கும் முன் சில வார்த்தைகள். இனி வர இருக்கின்ற கதை மராட்டிய மொழியில் எழுதப்பட்ட குரு சரித்திரத்தின் தமிழ் மொழி பெயர்ப்பு. வெங்கோஜிராவ் மூலநூலை அப்படியே ஒரு வரி பிசகாமல் தமிழில் மாற்றி எழுதியிருக்கிறார். எனவே இது வெங்கோஜிராவின் வார்த்தைகளும் அல்ல. யார் அந்த மராட்டிய குரு சரித்திரத்தை எழுதினாரோ, அவருடைய சொற்றொடர்கள.; அந்த மூல நூலாசிரியரின் பெயர் என்னவென்று தெரியவில்லை. அந்த மகா புருஷர் தம் பெயரைக் குறிப்பிடாமல், குருவின் அருளாசிகளைப் பெற்ற தமது வம்சத்தைப் பற்றித்தான் விபரமாக எழுதியிருந்தார். அவர் தன்னை ஸ்ரீ தத்ததாசர் என்றே குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.

இனி குரு சரித்திரம் மூல நூலின் ஆசிரியர் தம் குலத்தைப்பற்றி விளக்குகின்ற வர்ணனையுடன் இவ்வாறு ஆரம்பிக்கின்றது.
pray

ஸ்ரீபாத ஸ்ரீ வல்லப – ஸ்ரீ நரசிம்ம சரஸ்வதி – குரு சரித்திரம்

கணேசாய நம:
சரஸ்வத்யை நம:
ஸ்ரீ குருப்யோ நம:
ஸ்ரீ குலதேவதாப்யோ நம:
ஸ்ரீ நரசிம்ம ஸரஸ்வத்யை நம:

 ஜயஜய! லம்போதர! ஏக தந்த, சூர்ப்ப கர்ண! உமது காதுகளை ஆட்டும்போது ஏற்படுகின்ற காற்றினால் எல்லாவித விக்னங்களும் திக்கு திசை தெரியாமல் ஓடி விடுகின்றன. ஆகையால் தான் உன்னை விக்னேஸ்வரன் என்று கூப்பிடுகிறார்கள். இந்த குரு சரித்திரத்தை எந்தவித குறையும் இல்லாமல் எழுதி முடிக்க அருளும்படி தங்களை முதலில் பிரார்த்திக்கின்றேன்.

பிரம்மாவின் பத்தினியாகிய ஸரஸ்வதியை வணங்குகின்றேன். பதினான்கு வித்தைகளுக்கு இருப்பிடமாய் இருப்பவளும், வாகீஸ்வரி, ஹம்சவாஹினி என்றெல்லாம் அழைக்கப்படுபவளும், கலைகள், வேதம், சாஸ்திரம் முதலியவற்றிற்குத் தாயாக இருப்பவளுமாகிய வேத மாதா! இந்த குரு சரித்திரத்தை எழுத எனக்கு நீ அருள் புரியப் பிரார்த்திக்கின்றேன்.

பொம்மலாட்டத்தில் ஒரு சூத்திரதாரி பொம்மைகளை எப்படி ஆட்டி வைக்கிறானோ அதுபோல நம்மையெல்லாம் ஆட்டி வைக்கின்ற பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் ஆகிய மூன்று தெய்வங்களையும் வணங்குகின்றேன். பராசரர், வால்மீகி, வியாசர் முதலான சிறந்த நுhலாசிரியர்களுக்கு எனது வணக்கங்கள். எனக்கு சாஸ்திரம், கிரந்தம், மகாராட்டிர மொழி போன்ற எதுவும் நன்றாகத் தெரியாது. ஆகையால் தாங்கள் எல்லோரும் எனக்கு அருள் செய்து இந்த சரித்திரத்தை நன்கு எழுத உதவி செய்யும்படிப் பணிவோடு வணங்கிக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

புண்ணிய புருஷர்களான என் தாய் தந்தையரை தியானிக்கிறேன். ஆபஸ்தம்ப சாகை, கௌண்டில்ய கோத்திரத்தில் ஸாகரே என்ற புகழ் பெற்ற வம்சத்தில் பிறந்த ஸாயம் தேவர் என்பவர் எமது குல முன்னோர். அவருக்கு நாகநாதர் என்று ஒரு புதல்வர் இருந்தார். அவருடைய புத்திரர் குருபக்தியில் மிகச் சிறந்தவரான தேவராயர் என்பவர். அந்த தேவராயரின் மகன் தான் எனது தந்தையான கங்காதரர். அவருக்கு என் நமஸ்காரம்.

ஆச்வலாயன சாகை, காச்யப கோத்திரம், சௌடேஸ்வரர் என்னும் புண்ணியவானின் மகளாகிய சம்பா என்பவள் என் தாய். அவருக்கும் என் நமஸ்காரம். இப்படிப்பட்ட கங்காதரரின் குலத்தில் பிறந்த நான், நிரந்தரமான குரு அருளைப் பெற வேண்டும் என்பதற்காகவே சாதுக்களுக்கும், வேதப் பயிற்சியைச் செய்கின்றவர்களுக்கும், சந்நியாசிகள், தவயோகிகள், எந்த நேரமும் குருவையே தியானிப்பவர்கள் ஆகியோருக்கும் என் நமஸ்காரத்தை செலுத்துகின்றேன்.