Welcome

Featured

வணக்கம்.

வாழ்க்கையின் பரபரப்பு எல்லோரையுமே துரத்திக் கொண்டிருக்கிறது. நின்று நிதானிக்க, ஒன்றைப் பற்றி சிந்தித்துப் பார்க்க, யாருக்குமே நேரமில்லை என்றாலும் சிலவற்றை நாம் ஐம் புலன்களால் அனுபவிக்கின்றபோது, அடடா! இதை எல்லோருமே ரசிக்கலாமே! என்று ஓர் ஆவல் உள் தூண்டலின் விளைவே. யான் பெற்ற இந்த இன்பத்தை உங்கள் எல்லோருடனும் பகிர்ந்து கொள்ள வழக்கம் போல் உள் உணர்வு தூண்ட, இந்த முயற்சியை மேற்கொண்டிருக்கிறேன். படியுங்கள்! அனுபவியுங்கள்! சிந்தியுங்கள்! உங்களிலும் இன்பம் பெருகட்டும்!

 

என்றும் நட்புடன்,

விஜயா!

Please click on குருவைத்-தேடி to read the new articles, the posts in the Home page are based on the order of newer post.
The calendar on the right shows “dates highlighted” to indicate articles posted on those dates.
The recent posts on the right shows the most recent posts.
I have included pdf version of each article in the tab for the relevant topics for you to print .

Comments are always welcome.

குருவைத் தேடி – 3

அவதூதர் என்றால் ஆடைகள் ஏதுமின்றித் திகம்பரராக எங்கும் சுற்றித் திரிகின்ற சந்நியாச முறை. திகம்பரர் என்றால் திசைகளை ஆடைகளாக அணிபவர் என்று பொருள், இப்படி ஒரு சந்நியாச முறை அந்தக் காலத்தில் இருந்தது. ஏன்? இப்போது கூட ஜைன மதத்தில் இப்படிப்பட்ட சந்நியாசிகள் இருக்கிறார்களே!

Koli hills Swayamprakasha Bhremendra Saraswathiஇப்படி அவதூதராக மாறிய கிருஷ்ணமூர்த்தியாகிய பிரம்மேந்திரர், திகம்பரராக இமயம் முதல் குமரி வரை பாதசாரியாக சுற்றித் திரிந்து தவ ஞானியாய்த் திகழ்ந்தார். இவரது சிறப்பையும், தவ நிலையையும் அறியாத அஞ்ஞானிகள், ஆடையின்றியும், இவ்வுலக சிந்தனை ஏதுமின்றியும் வாழ்ந்த இவரைப் பலவாறாக இழித்துப் பேசியும், துரத்தியும், அடித்தும், கயிறுகளால் கட்டித் துன்புறுத்தியும், சூட்டுக்கோலால் சூடு வைத்தும், அவரது சடையில் தீ வைத்தும், எலும்பு முறிய அடித்தும் பலவாறாகத் துன்புறுத்தினர் – ஆனால் ஸ்வாமிகளோ இவை எவற்றாலும் பாதிப்படையாதவராய் சிரித்துக்கொண்டே இருப்பாராம்.

ஒரு முறை காசியில் கடைத்தெருவில் ஆடையின்றி இவர் திரிவதைக் கண்ட போலீஸார், இவரைக் கைது செய்து சிறையில் அடைத்தனர். பிறகு அதே போலீஸார் கங்கைக் கரையில் காவலுக்காகச் சென்றபோது, அங்கு அதே கோலத்தில் ஆறடி உயரமாகத் திகழ்ந்த சுவாமிகள் கம்பீரமாக உலாவிக் கொண்டிருந்ததைப் பார்த்து வியந்து, ஓடிப்போய் சிறைச்சாலையில் பார்த்தால் அங்கும் அவர் சாதுவாக வீற்றிருந்தாராம். திகைத்துப் போன அதிகாரிகள் இவர் மகா ஞான சித்தர் என்பதை உணர்ந்து, கால்களில் விழுந்து வணங்கிப் பிழை பொறுக்கும்படி மன்னிப்பு கேட்டனர். கருணாமூர்த்தியான சத்குருவும் சிரித்துக்கொண்டே அவர்களுக்கு விபூதி வழங்கி, ஆசியளித்துச் சென்றாராம்.

அதன் பின் இமாலய யாத்திரை சென்று, பத்ரிகாசிரமத்தில் உள்ள ஸ்ரீ தத்த குகையில் யோக சமாதியில் ஆழ்ந்து விட்டார். அச்சமயத்தில் பகவான் ஸ்ரீ தத்தர் அவர் முன் தோன்றி நீ தென்பகுதிக்குச் சென்று அங்கு குரு பக்தியைப் பரவச்செய்து மேலும் குருபக்தி பரவ வேண்டும் என்பதற்காக எமக்கு ஓர் ஆலயத்தை அங்கு நிர்மாணிக்க வேண்டும் என்றுரைத்தார்.

இறைவன் சொல் ஏற்று உடனடியாகத் தென்திசை நோக்கிப் புறப்பட்டார் பிரம்மேந்திரர். அவர் கொல்லிமலைப் பகுதியை அடைந்து அங்குள்ள சிற்றுார்களில் உள்ள மக்களுக்குப் பலவித நன்மைகளைச் செய்தார். என்றாலும் அவ்வூர்களிலும் ஆடையின்றித் திரிந்த சுவாமிகளை ஏளனமாக எண்ணி, மண்ணை வாரி இறைத்தும், கற்களால் அடித்தும் துன்புறுத்தியிருக்கின்றனர். மூட, மந்த புத்தியுள்ள அஞ்ஞானிகளால் அவர் பட்ட துன்பங்கள் அளவிட முடியாதது. என்றாலும் எதையுமே பொருட்படுத்தாத சுவாமிகள் சேலத்தில் உள்ள சேந்தமங்கலம் என்ற ஊரை அடைந்து அவ்வூரை அடுத்த குன்றின் கீழ், ஒரு குகையில் நுழைந்து, அங்கு யோக சமாதியில் அமர்ந்துவிட்டார்.

சில நாட்களில் இவர் ஒரு மகான் என்பதை அறிந்துகொண்ட ஊர் மக்களும், பக்த ஜனங்களும் இவரின் இருப்பிடத்தை நாடி வந்து வணங்கி வழிபட்டு, வேண்டிய பணிவிடைகளைச் செய்ய முற்பட்டனர். சுவாமிகளும் அவர்களின் நிலையறிந்து அருளுரைகள் வழங்கி ஆசியளித்து வந்தார்.

இப்படியே சில காலம் சென்றதும் சுவாமிகள் அவதூத ஆஸ்ரமத்திற்கு ஆதி குருவான ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயருக்கு அந்த ஊரில் ஒரு ஆலயம் அமைக்க வேண்டும் என்று தன் விருப்பத்தை வெளிப்படுத்தினார். சிஷ்யர்களும், பக்தர்களும் அவர் சொன்னதை ஏற்று ஆலயப் பணிகளை அவரது ஆசிகளுடன் விரைவாகத் துவங்கினர். சுவாமிகள் தங்கியிருந்த குகைக்கு மேற்புறமாக அமைந்திருந்த குன்றின் மேலேயே ஸ்ரீ தத்தாத்ரேய பகவானுக்கு ஓர் அழகிய ஆலயத்தை அவ்வூர் மக்கள் கட்டி முடித்தனர்.

ஒரு புண்ணிய நன்னாளில் ஸ்ரீ ஸத்குருநாதரான ஸ்வயம் பிரகாச பிரம்மேந்திர ஸரஸ்வதி ஸ்வாமிகளால், மகா பயத்தைப் போக்கக்கூடியவரும், நினைத்த மாத்திரத்தில் தடுத்தாட்கொள்ளக் கூடியவரும், முனிவர்களாலும், யோகிகளாலும் வணங்கக்கூடியவரும், அத்தரி மகரிஷிக்கும், அனுசூயா தேவிக்கும் தத்தராக வந்த தவப்புதல்வருமான ஸ்ரீ ஜகத்குரு தத்தாத்ரேயரின் உருவம் சிலை ரூபமாகப் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டது. அன்று அவர் உருவாக்கிய ஸ்ரீ தத்தகிரி குகாலயம் இன்று வரையிலும் சேந்தமங்கலத்தில் மிக மிகச் சிறப்பான முறையில் பூசைகள், வழிபாடுகள், தத்த ஜயந்தி விழாக்கள் என்று எல்லாம் நடைபெற்று வருகின்றன.

இந்த ஸ்ரீ ஸ்வயம் பிரகாச பிரம்மேந்திர ஸரஸ்வதி சுவாமிகளின் வழி வந்த சாந்தானந்த ஸ்வாமிகள், சேலத்திலுள்ள அந்த தத்தகிரி குகாலயத்தை நிர்வகித்து வந்தார். ஸ்ரீ தத்த அவதூத பரம்பரையில் வந்துதித்த மகான்களின் வரலாறுகளைத் தமிழில் விரிவாக எழுதிப் புத்தகமாக வெளியிட பெரிதும் விரும்பி அவர் அதற்கான தேடல்களில் ஈடுபட்டார். மேற்குறித்த வரலாறுகள் முன்பே சமஸ்கிருதத்திலும், மராட்டிய மொழியிலும், கன்னடத்திலும் புத்தகங்களாக வெளிவந்திருந்தன. வட மாநிலங்களில் ஸ்ரீ தத்த வரலாறு மிகப் பரவலாகப் புகழ் பெற்றிருந்தது. ஆனால் தமிழ் நாட்டில் அந்த மகானின் மகிமை அதுவரை வெளிப்படவில்லை, தத்தர் என்றால் யார்? என்று கேட்கின்ற நிலையிலேயே தமிழ் மக்கள் இருந்தனர்.
(தொடரும்)

குருவைத் தேடி-2

14ம் நூற்றாண்டில் மத்திய இந்திய மாநிலங்களில் மிகப் பிரசித்தி; பெற்றிருந்த ஸ்ரீ தத்தகுருவின் அவதாரங்கள் பற்றித் தமிழ்நாட்டில் அறியப்படவில்லை. 18ம் நூற்றாண்டில் தமிழ்நாட்டில் வாழ்ந்த அவதூதரான மகான் ஸ்ரீ ஸ்வயம் பிரகாசப் பிரம்மேந்திர அவதூத சரஸ்வதி என்பவரால், அவரது அரும் முயற்சியால் தான் தமிழ் நாட்டில், சேலம் மாவட்டத்தில் உள்ள சேந்தமங்கலத்தில் முதன் முதலாக ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயருக்குக் கோவில் அமைந்தது.

முதலில் ஸ்ரீசத்குரு ஸ்வாமிகள் என்று பக்தர்களால் அழைக்கப்படுகின்ற பிரம்மேந்திரரின் வரலாற்றை நான் படித்த நூலில் உள்ளபடி இங்கு எடுத்துரைக்கின்றேன்.

பகவான் ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயரின் வழிவந்த பெரியோர்களின் பரம்பரைக்கு அவதூத ஆஸ்ரமம் என்று பெயர். எத்தனையோ அவதூதர்கள் இந்தப் பரம்பரையில்; தெய்வாம்சம் நிறைந்தவர்களாய் அவதரித்து, அறியாமையாலும், கர்மவினைப் பயனாலும் துன்பத்தில் சிக்கித் தவித்த சாதாரண மக்களுக்குக் கலங்கரை விளக்கமாய், வழிகாட்டியாய் இருந்து பலவிதத்திலும் துயர் நீக்கி அருள் வழி காட்டியிருக்கின்றனர். அவர்களின் பரம்பரையில் வந்து பிறந்த மகானாகிய ஸ்வயம்பிரகாசப் பிரம்மேந்திர அவதூத சரஸ்வதி சுவாமிகளால், அந்தப் பரம்பரையின் மூல புருஷரான ஸ்ரீ தத்தாத்ரேயருக்குத் தமிழ்நாட்டில் ஆலயம் அமைந்தது.

ஆங்கிலேயரின் ஆட்சி நம் நாட்டில் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்த கால கட்டத்தில் இந்தியத் திருநாட்டில் எண்ணிலடங்கா ஆன்மீகப் பெரியோர் பல்வேறு இடங்களில் அவதரித்திருக்கின்றனர். இராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர், விவேகாநந்;தர், லாஹிரி மகா ஸாயர், நாமதேவர், கபீர்தாஸர், ஷீரடி சாயி பாபா, பகவான் ஸ்ரீ ரமணர், சேஷாத்ரி சுவாமிகள், விட்டோபா, சத்குரு ஞானானந்தர், குழந்தை யானந்த சுவாமிகள், அரவிந்தர், காஞ்சி பரமாச்சார்யார் போன்ற எத்தனையோ அவதார புருஷர்கள் புண்ணிய பூமியாம் பாரதத்தில் நடமாடிய காலம் அது. இத்தகையதொரு காலகட்டத்தில் தான் தத்தாரேயரின் அம்சமாக பிரம்மேந்திர சத்குரு அவதரித்தார்.

அவர் பிறந்த ஊர், தாய் தந்தையர் பெயர் போன்ற எந்த விபரமும் அந்த நூலில் குறிப்பிடப்படவில்லை. அவரது இளம் பருவப் பெயர் கிருஷ்ணமூர்த்தி என்பது, அவரது மூத்த சகோதரர்களில் ஒருவர் பிரம்மஸ்ரீ குருசுவாமி கனபாடிகள் என்றும் அதில் எழுதப்பட்டிருக்கிறது.

சிறு வயதில் கிருஷ்ணமூர்த்தி பள்ளியில் சேர்ந்து ஆங்கிலக் கல்வி கற்றிருக்கிறார். அதோடு சேர்ந்து குலதர்மத்திற்கேற்ப வேத சாஸ்திரங்களையும் முறைப்படி கற்றிருக்கின்றார். மேற்படிப்பை முடித்த இளைஞனாகக் கிருஷ்ணமூர்த்தி சென்னையில் அரசாங்க வேலையில் சேர்ந்து பணியாற்றத் துவங்கினார்.

அந்நிலையில் அவரது குடும்பத்தினர் கிருஷ்ணமூர்த்திக்குத் திருமணம் செய்து வைக்க விரும்பினர். ஆனால் அவருக்குத் திருமண வாழ்க்கையில் நாட்டம் இருக்கவில்லை. இதைப் புரிந்துகொண்ட அவரது அண்ணன் சென்னைக்குச் சென்று தன் தம்பியிடம் திருமணம் செய்துகொள்ளும்படி நயமாகவும், வற்புறுத்தியும், கோபமாகப் பேசியும், அறிவுரை கூறியும் பலவாறு முயன்றார்.

மரியாதை காரணமாக அண்ணனிடம் எதுவுமே மறுத்துப் பேசி, விவாதிக்க விரும்பாத கிருஷ்ணமூர்த்தி அன்றிரவே யாரிடமும் சொல்லாமல் வீட்டைவிட்டு வெளியேறிவிட்டார். அதன் பிறகு ஊர் ஊராகச் சுற்றித் திரிந்து நடந்தே காசிக்குச் சென்று விட்டார்.

முக்தித் தலமாகிய வாரணாசி என்று அழைக்கப்படும் காசியை அவர் அடைந்ததும், புனித கங்கை நதியில் ஸ்நானம் செய்து, காசி விஸ்வநாதரைத் தரிசனம் செய்து தியானத்தில் அமர்ந்து விட்டார். அந்நிலையில் சில நாட்கள் கழித்து, அங்கு மகானாகத் திகழ்ந்த பரமஹம்ச தட்சிணாமூர்த்தி ஸ்வாமிகள் காசியில் தான் இருக்கிறார் என்பதைக் கேள்விப்பட்டு, அவரைத் தேடிச் சென்று கைகூப்பி வணங்கித் தொழுதார். பார்த்தவுடனேயே வந்தவரின் தகுதியை உள்ளுணர்வால் உணர்ந்துகொண்ட ஸ்ரீ தட்சிணாமூர்த்தி சுவாமிகள், அவரை அன்புடன் வரவேற்று, ஆசி கூறித் தம்முடன் தங்கியிருக்கச் செய்தார். கிருஷ்ணமூர்த்தி சில காலம் அவருடனே தங்கி அவர் கற்பித்த வேத பாடங்களைக் கற்றுக்கொண்டார்.

காசியில் அவர் கதை இப்படிப் போய்க்கொண்டிருக்க, அங்கே ஊரிலே அவர் காணாமற் போன செய்தி குடும்பத்திலே பதற்றத்தை ஏற்படுத்திவிட்டது. பெற்றோரும், உற்றோரும், சகோதரர்களும் பல ஊர்களுக்கும் சென்று அலைந்து தேடியும் காணாமல் மன வருத்தத்துடன் வாடி இருந்தனர். அப்போது காசி யாத்திரை சென்று வந்த ஒரு நண்பர் அவர்களிடம் கிருஷ்ணமூர்த்தியைத் தாம் காசியிலே கண்டதாகக் கூறினார். உடனே சகோதரனான குருசாமியும், தாயும் காசிக்குப் புறப்பட்டு விட்டனர்.

காசி விஸ்வநாதரையும், கங்கா பாகீரதி நதியையும் தியானித்தபடி காசியை அடைந்த அவர்கள், தட்சிணாமூர்த்தி சுவாமிகளின் இருப்பிடத்தைத் தேடிக் கண்டறிந்து, தாயும் மகனும் அவரை வணங்கி ஆனந்தக் கண்ணீர் சொரிய தாம் வந்த காரணத்தை எடுத்துரைத்தார்கள்.

கிருஷ்ணமூர்த்தியோ அவர்களுடன் செல்ல மறுத்துத் தனக்கு சந்நியாசம் வழங்கும்படி சுவாமிகளிடம் வற்புறுத்தி வேண்டினார். திரிகால ஞானியான தட்சிணாமூர்த்தி ஸ்வாமிகள், ‘உம்மை நாம் அறிவோம்! உமது குரு நானல்ல, தென்னிந்தியாவிலே அகத்திய மலைத் தொடரிலே உமது குருநாதரை நீங்கள் சந்திக்கலாம். உமது குருவை நீங்கள் சந்திக்கவும், உங்கள் தாய் தந்தை மற்றும்; சகோதரரின் மனதைத் திருப்திப்படுத்துவதற்காகவும் நீங்கள் உங்களைத் தேடி வந்திருக்கும் இவர்களோடு இப்போது உங்கள் ஊருக்குத் திரும்பிச் செல்லுங்கள்” என்று ஆணையிட்டார்.

ஒன்றும் பேச முடியாதவராய் குரு தட்சிணாமூர்த்தி சுவாமிகளின் ஆணையை ஏற்றுக் கிருஷ்ணமூர்த்தியும் தாய், தமையனோடு ஊருக்குத் திரும்பி, சில காலம் அவர்களோடு தங்கினார். பிறகு அகத்திய மலைக்குச் சென்று, அங்கு தமது குருவைக் கண்டறிந்து உடல், பொருள், ஆவியை அவரது பாதங்களில் அர்ப்பணித்து வணங்கி மௌனமாக நின்றார்.

தமது உத்தம சிஷ்யனை அடையாளம் கண்டுகொண்ட ஸ்ரீ குருவும் அவருக்கு முறையாக ஞானப்பயிற்சியைப் பயிற்றுவித்தார்.  பின்னர் அவருக்கு அவதூத ஆஸ்ரம சந்நியாச முறையை வழங்கி, யாத்திரை செய்து வரும்படி அனுப்பி வைத்தார். அதோடு அவரும் அவ்விடத்தை விட்டுப் போய்விட்டார்.

(தொடரும்)

குருவைத் தேடி -1

Image

வாழ்க்கையைப் பற்றிப் பலரும் பலவிதமான கருத்துக்களைச் சொல்லி வைத்திருக்கின்றனர். ஏன், நம் ஒவ்வொருவருக்குமே இந்த வாழ்க்கையைப்பற்றி ஒவ்வொருவிதமான கருத்து இருக்கின்றது. இந்த வகையில் ஓர் இந்து தன் வாழ்க்கையை ஒரு வரப்பிரசாதமாகவே பார்க்கின்றான். ஏனெனில் சனாதன தர்ம நெறிகளை அறிந்து வாழ்கின்ற ஓர் இந்துவிற்குத் தான், வாழ்க்கை என்றால் என்ன? உலகம் என்றால் என்ன? நான் என்பது உண்மையில் எதைக் குறிக்கின்றது? போன்ற புதிர்களை எல்லாம் மிகச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. அந்த விதத்தில் வேத நெறிகளின் அடிப்படையில் நமது சனாதன தர்ம வாழ்க்கை முறை வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறது.

நமது சனாதன தர்ம வாழ்க்கை ரிஷி பரம்பரையால் உருவாக்கப்பட்டது. இறைவனால் உபதேசிக்கப்பட்ட வாழ்க்கை பற்றிய உண்மைத் தத்துவங்களை தமது தவ வாழ்க்கை முறையினால் உய்த்துணர்ந்த அந்த முனிவர்கள் அவற்றை வேதங்களாக உருவாக்கி வெளிப்படுத்தினர். அந்த உண்மைகள் பரம்பரை, பரம்பரையாகக் கர்ண பரம்பரையாக வளர்ந்து தர்ம நெறிகளாக வடிவெடுத்தன.

dattathreyaஓர் இந்துவின் வாழ்க்கை குருவை சந்தித்த பிறகு தான் பூரணமடைகிறது. தான் யார்? தனது உண்மைத் தன்மை என்ன? போன்ற எதுவும் தெரியாத நிலையில், அறியாமையுடன், காலம் கொண்டு செல்கின்ற விதத்தில், கண்டதே காட்சி, கொண்டதே கோலம் என்று வாழ்கின்ற ஓர் இந்து, தான் நம்புகின்ற பூர்வஜென்மப் புண்ணிய வசத்தினால் தன் குருவைச் சந்திக்கிறான். அந்தச் சந்திப்பு இறையருளால் தான் நிகழ்கின்றது. குருவும் தானுமாக சந்திக்கின்ற அந்த நிகழ்வு அவனுக்கு வாழ்க்கையின் திருப்பமாக அமைகின்றது. இறைவனே தன் விருப்பத்தால் குருவாக அவதரித்துத் தன் படைப்பாகிய மனிதனைத் தன்னிடத்தில் சேர்க்கின்ற முயற்சியில் ஈடுபடுகின்றான். இது ஒன்றும் ஒரு சாதாரணமான செயல் அல்ல. ஒரு பூ மலர்வதைப் போல், ஒரு விதை முளைவிடுவதைப் போல், ஒரு குழந்தை பூமியில் ஜனிப்பதைப்போல் அற்புதமான ஓர் இணைவு இது.

இவ்வகையில் யாராயிருந்தாலும் ஒருவனுக்குக் குரு மிக மிக அவசியமாகின்றார். பிற மதத்தினரை விட ஓர் இந்துவிற்குத்தான் இந்தத் தேடல் எளிதில் வாய்க்கின்றது. குரு கிடைப்பதும் அவனது வாழ்க்கைப் போக்கில் தான் சுலபமாக அமைகின்றது. ஏனெனில் அவனது வாழ்க்கையே அந்தப் போக்கில் தான் அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது.

குருவின் பெருமை சொல்வதற்கு அரியது. தன்னைத் தனக்கு யார் என்று உணரச் செய்கின்ற உன்னதப் பணியினைத் தன்னலம் கருதாது கருத்துடன் செய்பவர் குரு. இத்தகைய குரு பரம்பரையின் காரணமாகத்தான் பாரத தேசம் இன்றளவும் பொன்னொளிர் பாரதமாக உலகப் பார்வையில் உயர்ந்தோங்கித் திகழ்கின்றது. இந்தியத் திருநாட்டினை உய்விப்பதற்காக இருபது ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறை ஒரு மகான் அங்கு அவதரி;த்துக்கொண்டே இருக்கிறார் என்று சொல்கின்றனர்.

நாம் இதுவரை எத்தனையோ மகான்களின் வாழ்க்கை வரலாறுகளை அறிந்திருக்கின்றோம். ஆனால் தமிழ் மக்களுக்குத் தத்தாத்ரேயர் என்னும் அவதார புருஷரைப் பற்றி அறிவதற்கு வாய்ப்பில்லை. மகாராட்டிர மாநிலத்தின் தான் தத்தாத்ரேயர் வழிபாடு மிக அதிகம். கர்நாடகாவிலும், ஆந்திராவிலும் உள்ள மக்கள் கூட தத்தாத்ரேயர் பற்றி நன்கு அறிந்து அவரை வழிபட்டுப் பலனை அடைந்திருக்கின்றனர். எனக்கும் கூட அவரைப்பற்றி ஓரளவிற்குத் தான் முன்பு தெரியும். அனுசுயா தேவிக்கும், அத்திரி முனிவருக்கும் அவர்களின் வேண்டுதலின் பலனாக அவதரித்த ஞானப் புதல்வர் அவர் என்பது தெரியும். ஆனால் அவரே மீண்டும் மீண்டும் அவதரித்துப் பற்பல அதிசயங்கள் புரிந்த வரலாறு பற்றிச் சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தான் தெரிய வந்தது.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன் இந்தியாவில் கோவில் திருநகரமாகிய கும்பகோணத்தில் வாழ்ந்த எனது சகோதரி திருமதி. இந்திரா சுவாமிநாதனின் வீட்டிற்கு நான் சென்றிருந்தேன். அவர் மகான் ஸ்ரீ சேஷாத்ரி சுவாமிகளின் அருள் பெற்றவர். சிறந்த பக்தை. நினைத்தபோதெல்லாம் இனிய ராகங்களோடு சேஷாத்ரி சுவாமிகளின் சிறப்புகளைப் புதிய புதிய பாடல்களாக இயற்றிப் பாடவும், அருள்வாக்கு வழங்கக்கூடியவராகவும் திகழ்ந்த அவர், அந்த ஊரில் குருபக்தி கொண்டவர்களின் பிரியத்திற்கு உரியவராக வாழ்ந்து வந்தார். அவரது வீட்டிற்குச் சென்றிருந்தபோதுதான் இந்த குரு சரித்திரம் என்னும் அரியதான பழைய புத்தகத்தை எடுத்துப் படிக்க நேர்ந்தது. அதை என் பாக்கியம் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். ஏனெனில் மராட்டிய மொழியின் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பான அந்தப் புத்தகம் இரண்டு நுhற்றாண்டுகளுக்கு முற்பட்ட வாழ்க்கை முறையைக் கதைகளாகத் தன்னகத்தே கொண்டிருந்தது.

அப்புத்தகத்தில் கையாளப்பட்டிருந்த மொழிநடை, அதில் சொல்லப்பட்டிருந்த வரலாறுகள், மக்களின் எளிய வாழ்க்கை முறை, ஆன்மீக மனப்போக்கு, குருபக்தியின் ஆழம், அவர்கள் நம்பிய மகான் செய்து காட்டிய அற்புதங்களின் உண்மை எல்லாமே வித்யாசமாக விளக்கப்பட்டிருந்தன. பல முறை அந்தப் புத்தகத்தைப் படித்த பிறகு தான் இதனை ஏன் மீண்டும் ஒரு முறை இப்போதுள்ள நடைமுறைத் தமிழில், அதன் பழமை கெடாத விதத்தில், அதன் துhய்மை மாறிவிடாத தன்மையில் எழுதக்கூடாது? என்ற எண்ணம் என்னுள் உதித்தது. காலமும், சூழ்நிலையும் ஒத்துழைக்கவே குருவை வணங்கி மக்களின் நன்மைக்காக இதனை எழுத முற்பட்டுள்ளேன்.